Miejsce i imię. Jakub Kania. Tom 2

"Czyżby na Świętej Annie szykowało się to samo? Groby, tajemnice i ryzykowne śledztwo, które może się komuś nie spodobać?"

Sympatyczny relaks z książką w ręku, bardzo przyjemna narracja, frapująco zapleciona intryga, dbałość o wyraziste sylwetki bohaterów i szczegóły nawiązań do historii drugiej wojny światowej. Scenariusz zdarzeń prowadzony dwoma naprzemiennie dochodzącymi do głosu torami, pierwszy sięga do początku lat dwudziestych dwudziestego wieku, aby potem przejść do wydarzeń w hitlerowskim obozie koncentracyjnym na Górze Świętej Anny, a drugi dotyczy czasów współczesnych, około dwa tysiące dwunastego roku. Obie ścieżki fabuły nasycone zajmującymi incydentami, atrakcyjnymi ciekawostkami i dynamicznymi rytmami.

Wspólnie z głównym bohaterem powieści, Jakubem Kanią, czterdziestolatkiem, detektywem, konsultantem instytutu Jad Waszem w Jerozolimie, zajmującego się ofiarami i bohaterami Holocaustu, próbujemy odnaleźć miejsce pochówku grupy zamordowanych holenderskich Żydów. W miarę zagłębiania się w archiwalne dokumenty, niełatwe do przeprowadzenia wywiady, nieoczekiwane epizody, orientujemy się, że prowadzone śledztwo zakreśla szerokie kręgi, budzi zainteresowanie świata politycznego, jubilerskiego i przestępczego. Coraz więcej osób dopuszczonych zostaje do skrywanej przez dziesięcioleci niebezpiecznej tajemnicy, jednak odmienne podłoże ich zainteresowań wywołuje sprzeczne interesy. Także i w finalnej odsłonie powieści autor zadbał, aby zaskakujący element czekał na czytelnika.

Maciej Siembieda potrafi dostarczyć naprawdę dobrej rozrywki w sensacyjnych klimatach, przyciągnąć uwagę czytelnika do opisywanych zdarzeń, poprowadzić po przemyślanych i spasowanych wątkach, zaangażować w odkrywanie złożonej prawdy, a jednocześnie nakłonić do refleksji odnośnie zjawiska usilnego promowania jedynie słusznej wizji historii. Zbrodnia, fałszerstwo, zdrada, donosicielstwo, spisek, pragnienie bogactwa i żądza władzy, mieszają się w różnych kombinacjach, a czynnikiem je przywołującym okazują się być diamenty, symbol szczęścia i luksusu, ale czy zasłużenie? Spodobała mi się propozycja rozwiązywania zagadek przeszłości w spektakularnej, ekscytującej i wciągającej odsłonie. To drugie udane spotkanie z Jakubem Kanią, byłym prokuratorem Instytut Pamięci Narodowej, pierwsze w ramach zaczytania w "444", dlatego chętnie wypatrywać będę kolejnego.

[Adres usunięty]

Czym jest szczęście? Dla jednych zapewne synonimem życia w zdrowiu i dostatku. Inni upatrują w nim bliskości drugiej osoby, domowego zacisza wśród kochającej rodziny. Są też tacy, dla których szczęście to każdy kolejny przeżyty dzień. Jak myślicie: Czyje szczęście spośród wymienionych ma większą wartość?...

Po niezwykle udanym debiucie na rynku wydawniczym ("444"), gdzie zostaliśmy wciągnięci w wir historii za sprawą "Chrztu Warneńczyka" - obrazu Jana Matejki, autor kontynuuje swoje niezwykłe poszukiwania, tym razem biorąc "na warsztat" pewien obóz pracy na opolszczyźnie. Nie mogło zresztą być inaczej, skoro takiego właśnie zadania podjął się pod koniec "444" Jakub Kania - prokurator IPN-u i główna postać obu literackich odsłon.

Trudno mi zebrać myśli, by odpowiednio podsumować i ocenić "Miejsce i imię". Nigdy nie zgłębiałem tematyki II Wojny Światowej, pozostawiając sprawę bardziej "zakręconym" na wszelakie militaria kolegom. Jednak po wspomnianym debiucie w postaci "444" mój apetyt względem najnowszej powieści pana Macieja wzrósł do tego stopnia, iż nie miało by znaczenia nawet jeśli jej akcja działaby się w kosmosie. Z drugiej strony nie do końca wierzyłem, że można pójść o krok dalej i stworzyć jeszcze lepszą opowieść niż tą poznaną w "czwórkach". A jednak stało się!

Nie wiem jak autorowi udała się owa sztuka, ale ponownie spowodował, że czytając "Miejsce i imię", mój zachwyt wzrastał wprost proporcjonalnie do kolejnych przeczytanych rozdziałów. Tak dobrze napisanej książki dawno nie czytałem. Fabuła, choć rozbudowana i przeskakująca w różne ramy czasowe, ani na chwilę nie burzy logicznej całości, pozostawiając wrażenie przemyślanego w każdym szczególe planu. Nie ma tu żadnych luk, niedopowiedzeń, czy naciągania czytelnika na tanią sensację. Każde zdarzenie zostaje przez autora rozliczone. Wszystko zaś jest tak realne jak realna i przerażająca mogła być wojna.

"Diamentową" historię obozu na Górze Świętej Anny poznajemy głównie z perspektywy dwóch osób: Jakuba Kani (czasy współczesne) oraz Dawida Schwarzmana aka Johan Pinto, z którym przeżywamy bezpośrednio tragiczne koleje losu przeplatane jedynie chwilami szczęścia i ulotnej niespełnionnej miłości w świecie bez bohaterów... Dysonans jaki względem siebie tworzą powyższe wątki, dodatkowo wzmacnia przekaz, pozwalając czytelnikowi wczuć się w klimat ogarniętej wojną europy robiąc to nadspodziewanie skutecznie.

Więcej na blogu [Adres usunięty]

"Zasady nie mają ceny"

Czy nawet wtedy, gdy w grę wchodzą bezcenne brylanty? W tym jeden szczególny z niesamowitym legendarnym czarnym szlifem?

Po przeczytaniu „Wotum” i „444”, poszłam za ciosem i z przyjemnością wysłuchałam audiobooka drugiej części cyklu z Jakubem Kanią „Miejsce i imię”.

Po przejściu z IPN-u do Jad Waszem Jakub liczy na to, że kolejne sprawy, będą mniej niebezpieczne, niż ta z obrazem Chrztu Warneńczyka. W końcu jest już szacownym małżonkiem i szczęśliwym ojcem jednej córeczki i drugiej w drodze. Poszukiwanie grobu ofiar zagłady na Górze Św. Anny początkowo wydaje się być takim właśnie zadaniem, jednak z czasem okazuje się, że zainteresowanie sprawą jest niepokojąco duże.

Niemcy, Rosjanie i Holenderscy Żydzi. Czego tak naprawdę szukają? Dlaczego miejsce pochówku amsterdamskich szlifierzy diamentów budzi takie emocje?

Prócz bieżącego śledztwa prowadzonego przez Jakuba przy współudziale Teresy Barskiej z ABW, przenosimy się do przedwojennego Amsterdamu i tajnej szlifierni diamentów w obozie zagłady. Poznanie historii sprzed lat ma niebagatelne znaczenie dla działań współczesnych, a wyłania się z niej obraz fascynacji diamentami, pełen miłości i chciwości zarazem. Tajemniczy i okryty legendami, które do tej pory nie znalazły potwierdzenia.

Kolejny raz lektura powieści Macieja Siembiedy wciągnęła mnie w fascynujący świat historii, o której nie przeczytamy na kartach podręczników. Ile w tej powieści fikcji, a ile prawdy nie jestem w stanie określić, to wie chyba tylko autor. Bezsprzecznie jest to jednak opowieść, która porywa lekkim stylem okraszonym inteligentnym humorem i pewną dozą ironii. Utrzymuje czytelnika w stanie permanentnego zaciekawienia, aż do zaskakującego zakończenia.

Maciej Siembieda-to autor, którego poznałem- za sprawą książki"444", która wprowadziła mnie w pełną przygód opowieść. Skojarzyła mi się z nieśmiertelnym Indianą Jonesem, a porównań do powieści Browna nie skomentuję, bo uważam, że to obraza dla naszego pisarza. A wracając do samej powieści, spodobała mi się ona na tyle, że z radością sięgnąłem po kolejny tom cyklu. Nie jest to jednak ciąg dalszy, historie łączy jedynie bohater i niektóre zdarzenia. A czego dowiemy się z tego tomu?

"Miejsce i imię" opowiada o zleceniu jakie otrzymuje, poznany już przez nas Kania. Ma bowiem na zlecenie Jad Waszem odnaleźć miejsce pochówku holenderskich Żydów, którzy zginęli w obozie koncentracyjnym. Na jaw wychodzą jednak pewne fakty, w których dużą rolę odgrywać będą diamenty, faszyści i oczywiście pewne fakty z historii. Po więcej tradycyjnie zapraszam do książki.

Ta publikacja łączy w sobie trzy przedziały czasowe, II wojnę światową, zbrodniarzy wojennych, wielkie skarby i miejsca które można odwiedzić, że wspomnę tu tylko o Górze św. Anny. Polecam wszystkim wielbicielom zagadek, przygód i książek w których fakty umiejętnie łączą się z fikcją.

„Diamenty są symbolem szczęścia i luksusu, choć powinny kojarzyć się z cierpieniem i śmiercią, przeszło jej przez myśl. Zawsze stały za nimi chciwość i bezwzględność.”

Chyba większość osób kojarzy boskiego Leonardo DiCaprio, który szukał słynnego krwawego diamentu. W książce Siembiedy główny bohater nawet w połowie nie przypomina Leo, a raczej jest jego wielką przeciwnością

„Gość był po 50-tce. Nosił sztruksowe bermudy, klapki i koszulę z logotypem zespołu rockowego. Bez rękawów, co umożliwiało lepszą ekspozycję obwisłych archetypów mięśni jego ramion. Farbowane włosy, usztywniane jakąś substancją, sterczały mu na kształt potarganej fryzury niesfornego nastolatka, którą podtrzymywały okulary przeciwsłoneczne. …. Skarpety noszone do klapek, solidny łańcuch w kolorze złoty …..” Brakowało tylko reklamówki z Biedronki ;)

Jakub Kania szukał miejsca pochowku holenderskich Żydów zamordowanych w hitlerowskim obozie na Górze świętej Anny. Wszyscy inni szukają czegoś innego w tym słynnego diamentu (w tym, ze o tym, ze go szuka dowiaduje się na koniec historii).

„Instytut Jad Waszem, co po hebrajsku znaczy „miejsce i imię”. Pragnie przywrócić obydwie te wartości Żydom zamordowanym w obozie i pochowanym bez nazwisk i grobu. Bez właściwie oznaczonego miejsca i bez imienia. Holenderscy jubilerzy, chcą znaleźć brylant Schwartzmana, aby zapewnić sobie miejsce i imię, czyli sławę i pozycję w rankingu najbogatszych ludzi w branży. Ale za ich chciwym egoizmem kryje się cos szlachetnego: pragnienie przywrócenia godnego miejsca i imienia stolicy diamentowego świata Amsterdamowi, który przez wojnę stracił prymat na rzecz Antwerpii i nigdy go już nie odzyskał. Wreszcie Edyta Rhode toczy swoją grę o mityczny skarb Schmelta, wierząc, że dzięki niemu uda się przywrócić na świecie miejsce i imię faszyzmu.

- A my ? – spytał Kuba – Co my robimy na planszy tej gry?

- A my, panie prokuratorze – Teresa barska spojrzała na niego z pełną powagą – my robimy swoje.”

Historia toczy się w latach 40 poprzedniego wieku i obecnych. Historia cudownego diamentu o niespotykanym blasku wpleciona w prawdziwą historie holokaustu. Wspaniała literacka fikcja zmieszana z prawdziwymi wydarzeniami. Nigdy bym nie przypuszczała, że historia może być tak interesującą. W szkole nie znosiłam historii, której uczyły chyba najgorsze nauczycielki, jakie można było sobie wyobrazić. Gorsza panią miałam już tylko od chemii (na zastępstwie). Diamenty maja w sobie to coś, za co większość osób potrafi zrobić dużo, a nawet zabić.

Wspaniałe opisy (tu dziękuje autorowi za ukłon w stronę Żoliborza – miejsca gdzie mieszkam) i połączenie dwóch światów. Zycie pisze najlepsze scenariusze.

Ja przeczytałam książkę z dużą ciekawością i zainteresowaniem. Mimo, ze ma w sobie zmyślone wydarzenia to ani na chwile nie da się odczuć tego, co było fikcją a co prawdą. Ma w sobie tragizm, bo jak wiemy wojna przyniosła mnóstwo cierpienia to powinna też być nauką by nie popełniać tych samych błędów. Co prawda były rzeczy, które mnie trochę irytowały jak słynne stwierdzenia pewnej bohaterki to książkę oceniam na duży plus.

Polecam