Liga (nie)złych mam. Egoistki z miłości

Ta książka to zbiór esejów z życia różnych matek. Większość kobiet jeszcze będąc bardzo młodymi planuje zostać matką, a także ile będzie miała dzieci. Każdy zawsze wyobraża sobie ogromne szczęście oraz radość z posiadania potomstwa i choć nie miałam okazji jeszcze się o tym przekonać to wierzę, że tak jest. Ale nic nie jest idealne, tak jak nie jest tylko białe, lub tylko czarne. Tak więc macierzyństwo również posiada drugą stronę medalu.

Wszystko, co tu napiszę jest widziane oczami młodej kobiety, która macierzyństwo ma jeszcze przed sobą. Bycie rodzicem to z pewnością ogromna radość i duma, ale także chwile zwątpienia i słabości. I to głównie o tych drugich możemy przeczytać w tej książce. Trochę uogólnię, bo uważam, że to nie dotyczy tylko matki – bycie rodzicem to naprawdę ciężka praca przez 24 godziny na dobę. Nie można od tego odpocząć, bo nawet jeśli się, gdzieś wychodzi lub wyjeżdża bez dzieci to prędzej, czy później myślami na pewno jest się z nimi.

Historie opisane w tej książce wydarzyły się naprawdę. Każdy esej ma inną autorkę, a na ostatnich stronach tej pozycji znajdziemy krótkie notki o każdej z nich. Uważam, że zamieszczenie tych informacji jest fajnym zabiegiem, bo dzięki temu czytelnik zauważy, że te kobiety to zwyczajne i realne osoby, które wiodą takie samo życie jak każdy i że opisywane przez nie sytuacje mogą spotkać każdego. Być może czytelnik będzie mógł się nawet utożsamić z którąś z bohaterek, bo spotkało go coś podobnego.

Teksty umieszczone w tej książce są historiami bardzo różnych kobiet. Dzieli je wiele, ale łączy jedno – bycie matką. Znajdziemy tu losy matki bliźniąt, matki czarnoskórej, matki adopcyjnej, matki, która poroniła, matki, która miała ograniczone prawa rodzicielskie, matki będącej lesbijką, a także matki transseksualistki.

Najbardziej poruszyła mnie opowieść matki, do której dzieci dawniej zwracały się „tato”. Zmiana płci musiała być trudnym tematem i niełatwym przeżyciem, ale to jak wpłynęło to na relację tej matki z jej dziećmi to coś smutnego. Drugą historią, która wydała mi się dość wzruszająca, była ta o matce, której decyzją sądu dzieci zamieszkały z ojcem. To jak nie poddała się i dzielnie radziła sobie z tą przeciwnością losu jest godne podziwu.

„Liga (nie)złych mam porusza przede wszystkim ważny temat jakim jest mit idealnej matki. Coś takiego po prostu nie istnieje. Każda mama popełnia błędy, a jedyne co można robić to starać się wychować dziecko najlepiej jak się da. Zawsze będą wzloty i upadki, chwile radości i słabości – ale takie już jest macierzyństwo. Jest również jedna historia, która szczególnie zapadła mi w pamięci, w której matka bliźniąt spotyka się z matką trojaczków. Uważam, że idealnie pokazywała to, że matki nie powinny się ze sobą porównywać, przechwalać, wzajemnie się oceniać, czy ze sobą rywalizować. To o swoje dziecko trzeba się troszczyć i dla niego być najlepszą mamą jaką tylko się potrafi, a nie być najlepszą mamą w oczach innej mamy.

Myślę, ze ta książka przede wszystkim ma być pokrzepiająca dla innych matek, aby wiedziały, ze nie są osamotnione ze swoimi rodzicielskimi problemami. Ale oprócz tego, uważam również, że jest to świetna lektura dla kobiet, które w przyszłości planują zostać matką. Media kreują głównie piękno macierzyństwa i moim zdaniem brakuje trochę pokazywania także tej drugiej jego strony, która jest zawarta właśnie w tej pozycji oraz, że takie sytuacje zdarzają się wielu kobietom.

[Adres usunięty]

"Liga (nie)złych mam. Egoistki z miłości" to zbiór esejów o macierzyństwie, które rzadko wygląda jak z pierwszych stron gazet czy najpopularniejszych kont instagramowych. Każda mama jest inna, przez co wszystkie jesteśmy wyjątkowe i jedyne w swoim rodzaju. Masażystki, bizneswoman, reżyserki filmów dla dorosłych, muzyczki, nastolatki i kobiety dojrzałe, lesbijki i panie heteroseksualne - wiele nas dzieli, ale jedno jest pewne... nie musimy brać udziału w konkursie na idealną matkę, bo taka nie istnieje. Bądźmy dobrymi mamami dla swoich dzieci - to zdecydowanie wystarczy.

Nie ukrywam, że bałam się tej książki po moim niedawnym spotkaniu z "Żałując macierzyństwa", która kompletnie nie spełniła moich oczekiwań. Na szczęście spędziłam kilka przyjemnych chwil z tą lekturą, niejednokrotnie kiwając głową i w niektórych mamach widząc cząstkę siebie. Niemniej zdarzały się sytuacje, kiedy nie mogłam pogodzić się z tym, co czytam, chociażby dowiadując się, jak kobieta upala się, aby przetrwać czas ze swoim dzieckiem, czy dowiadując się od innej autorki, że aborcja to zabieg jak każdy inny, który w zasadzie nie niesie ze sobą żadnych konsekwencji. Owszem, czasami mama również musi wykazać się egoizmem (chociaż nadal tego nie opanowałam), aczkolwiek w moim odczuciu wszystko powinno mieć swoje granice...

Walka pomiędzy matkami bywa zacięta, przypominając wyścig szczurów rodem z największych korporacji świata. Rozmawiając z niektórymi kobietami, można dojść do wniosku, iż ich dzieci ostatecznie zrezygnowały z pieluch w szóstym miesiącu życia, zaczęły chodzić w okolicach dziewiątego miesiąca, a na pierwsze urodziny sypały kilkuwersowymi wierszami jak z rękawa. Oczywiście wiele z nich jest cudownie zorganizowana - mieszkanie aż lśni, codziennie mają trzydaniowy obiad, każdego dnia mają czas na gorącą kawę, pełny makijaż oraz wyjście z kumpelami. No cóż, jeśli takie mamy istnieją to pełen szacunek - albo mają anioły zamiast dzieci, albo tabun opiekunów, którzy je odciążają.

Odwiedzając różne profile na portalach społecznościowych, typowa matka może załamać się i przestać wierzyć w siebie. W końcu odnosi wrażenie, że tylko ona jest totalnym nieogarem życiowym, a wszystkie inne mamy radzą sobie na 110%. Nic bardziej mylnego - normalną sprawą jest to, że w internecie każdy pragnie przedstawić się w pozytywnym świetle, zamiatając pod dywan pewne niedostatki. Z tego względu natykamy się nieustannie na przestrzenne i schludne wnętrza w pastelowych barwach (tyczy się to również pokoików dziecięcych wyglądających jak z katalogu), przepiękne potrawy misternie ułożone na wspaniałych porcelanach czy mamy siedzące na kanapach w pobliżu grzecznie bawiących się pociech, ubranych jak na pokaz mody. Pamiętajcie, że to rzeczywistość kreowana na potrzeby marketingu bądź w innych niejasnych celach.

Macierzyństwo to cholernie ciężka harówka, za którą nie dość, że nie dostaje się wynagrodzenia, a niekiedy nawet szczypty wdzięczności, to jeszcze nie można z niej zrezygnować czy wziąć kilkudniowego urlopu. Jednak osobiście nie zamieniłabym tego doświadczenia na żadne inne - pomimo tego, iż w zasadzie nie posiadam życia towarzyskiego, od dwóch lat nie przespałam ciągiem nawet trzech godzin i nie wiem, jak to jest chodzić do toalety w pojedynkę. Zdaję sobie sprawę z tego, iż to niedługo minie, a ja jeszcze zatęsknię za tymi pełnymi policzkami, wystającym brzuszkiem, pulchnymi udami i małymi rączkami...

Mit Idealnej Matki otacza (i osacza) nas z każdej strony. Atakuje wizerunkiem kobiety, która perfekcyjnie wywiązuje się ze wszystkich swoich obowiązków, tych rodzinnych i tych zawodowych, a przy tym znajduje jeszcze czas, by zadbać także o siebie. Zawsze nienagannie ubrana i umalowana, a u jej boku dzieci grzeczne niczym aniołki. Gotuje tylko zdrowe, organiczne posiłki, udziela się w przeróżnych komitetach i klubach. Nigdy się nie irytuje, nie traci cierpliwości i zawsze, ale to zawsze, podejmuje właściwe decyzje. Brzmi znajomo?

36 kobiet, z których żadna nie nazwałaby siebie matką idealną, postanowiło podzielić się ze światem swoimi sposobami na macierzyństwo. I chociaż każda historia składająca się na "Ligę (nie)złych mam" jest inna, łączy je jedno, bardzo ważne przesłanie: Mit Idealnej Matki to zło. Dlaczego? Bo nikt nie jest idealny. Cokolwiek zrobisz, jakiegokolwiek wyboru dokonasz na swojej drodze, nigdy taka nie będziesz. Zawsze znajdzie się ktoś głęboko przekonany, że robisz coś źle i nie zawaha się wytknąć ci tego. Twoje dziecko jest marudne albo urządza scenę w sklepie - jesteś złą matką. Chce jeść tylko niezdrowy makaron z serem - jesteś złą matką. Pozwalasz mu oglądać telewizję albo wychodzisz często z domu i zostawiasz je pod opieką kogoś innego - jesteś złą matką. Każdy powód jest dobry, a Wojny Mamusiek trwają w najlepsze, napędzane iluzją doskonałości. Autorki esejów mówią: dość! Dzieląc się szczerze swoimi doświadczeniami, przyznając do błędów i porażek, przywracają wiarę w nasze rodzicielskie kompetencje. Matkę idealną zastępują matką wystarczająco dobrą, rezygnując z pogoni za nierealnym mitem. Kierują się sercem, wyznaczając własne ścieżki i definiując na nowo pojęcie dobrego macierzyństwa.

Promowana wszędzie wokół perfekcja zdecydowanie nie działa na nas dobrze. Widząc, że ktoś ze wszystkim może radzić sobie lepiej, zaczynamy zwykle kwestionować swoje kompetencje. A jeśli dodatkowo sprawia wrażenie, jakby przychodziło mu to z łatwością, podczas gdy od nas wymaga niemałego wysiłku - wątpimy w siebie jeszcze bardziej. Dodajmy do tego jeszcze ciągłe osądzanie, krytyczne komentarze, nieprzychylne spojrzenia i całe mnóstwo "dobrych" rad... Pragnąc być idealną matką, skazujemy się na masę niepotrzebnego stresu, a cel tak czy inaczej pozostaje nieosiągalny. A matka wystarczająco dobra? O ile nie zdołamy przestać się przejmować opiniami innych ludzi, i tak mamy przerąbane. Wszystko, cokolwiek zrobimy lub powiemy, może przez kogoś zostać uznane za niewłaściwe. Jeśli dbamy o swój wygląd, na pewno poświęcamy swoim pociechom zbyt mało uwagi, a jeśli czujemy się i wyglądamy jak zombi... cóż, tym bardziej nie mamy co oczekiwać pozytywnych reakcji. Nawet fakt, czy rodzimy naturalnie czy przez cesarskie cięcie, może dla kogoś stanowić wyznacznik dobrej lub złej matki. To absurdalne, bo przecież nie zawsze wybór należy do nas, ale w takich smutnych czasach przyszło nam żyć.

"Liga (nie)złych mam" to książka, którą powinna przeczytać każda matka. Zwłaszcza ta zagubiona, samotna, przytłoczona obowiązkami i wiecznie niewyspana. W znoszonych dresach, bez makijażu, wciąż zastanawiająca się, co jest z nią nie tak, bo wszystko przychodzi jej z takim trudem. Ta lektura otworzy jej oczy i doda sił. Uświadomi, że jest wystarczająco dobra i nie musi się zadręczać nieosiągalną perfekcją. Wszystkim pozostałym ten zbiór oryginalnych, przystępnie napisanych esejów pokaże fragmenty prawdziwego macierzyństwa, bez idealizowania i przekonywania, że istnieje jakaś jedna jedynie słuszna recepta na dobre rodzicielstwo. Każdy znajdzie w nim coś dla siebie.

Polecam z całego serca!

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu :)

[Adres usunięty]

Coś dla mnie! same dobre #truestory ze świata rodziców :D

„Każda mama chce szczęśliwych zdrowych dzieci… oraz chwili świętego spokoju od czasu do czasu.”

W czasach popularnych portali społecznościowych tj. Facebook, Instagram, czy Twitter każdy stał się ekspertem do spraw wychowywania dzieci, a same matki zrobiły z tego prawdziwy wyścig szczurów. Ja już swoje dzieci mam duże, a kiedy były małe, nie było internetu, więc wszystko, co robiłam, było tylko i wyłącznie moją sprawą. Teraz matki wrzucają na portale naprawdę wszystko i choć nie uważam, tego za złe to i tak zawsze znajdzie się ktoś, kto uważa inaczej, kto wie lepiej, co dla Twojego dziecka jest najlepsze. Każda z nas mam jest tylko człowiekiem, każda popełnia błędy, ale każda ma też prawo, by decydować o tym co dla jej dziecka jest najlepsze. Czy są matki idealne? Takie, które już budzą się z ułożoną fryzurą i idealnym makijażem, a ich figura już kilka dni po porodzie jest idealna? Nie ma takich matek, to tylko mit, z którym spróbowała się rozprawić Avital Norman Nathman. Jak jej to wyszło? Przekonajcie się sami.

„Liga (nie) złych mam. Egoistki z miłości” to zbór esejów, których autorkami są po prostu mamy, takie nieperfekcyjnie idealne mamy, jak większość z nas. Każda z nich jest inna, każda inaczej wychowuje swoje dziecko, ale każda z nich chce, by ich dziecko było szczęśliwe i zdrowe. Każda z nich opowiada o swoim macierzyństwie, o swoich niepowodzeniach i porażkach, z których nie są dumne i których się wstydzą. Ale przecież każda z nas mam taka właśnie jest, taka nieidealna, nieperfekcyjna, każda z nas potyka się niejeden raz. Przecież nie ma recepty na idealne macierzyństwo, które dla wielu kobiet, jest po prostu szkołą przetrwania. Uwierzcie mi na słowo, że pamiętam, jak to było, gdy moje dzieci były małe, jak brakowało mi sił i jak pragnęłam chociaż jednego dnia spokoju, więc nie martwcie się, jeżeli czasami podniesiecie głos i jeżeli czasami przez głowę przejdą Wam głupie myśli. Każda z nas jest tylko człowiekiem, który czuje i potrzebuje chwili wytchnienia. Poza tym młoda mama to nie tylko mama, to także żona, kucharka, sprzątaczka, praczka, której naprawdę ciężko wygospodarować chwilę dla siebie. Mogłoby się wydawać, że macierzyństwo to tylko i wyłącznie same minusy, ale wiecie co? Zdecydowanie tak nie jest, bo to najpiękniejszy czas w życiu każdej kobiety. Teraz gdy moje dzieci są już nastolatkami, gdy mam czas dla siebie, to jednak brakuje mi tego, gdy dzieci polegały tylko na mnie, gdy nie mogłam iść sama do toalety, bo przecież jak mama znikała chociaż na chwilę, to był koniec świata, a najbardziej brakuje mi tych mokrych, czasami brudnych buziaków, które wtedy potrafiły doprowadzić mnie do szewskiej pasji. Bycie mamą to najlepsza rzecz, która spotyka każdą kobietę i nie dajcie sobie wmówić, że jesteście złymi mamami, bo czasami dzieci Was wkurzają, czasami macie ochotę nimi potrząsnąć, a tym bardziej nie przejmujcie się uwagami i tym, że ktoś zrobiłyby coś lepiej od Was. Każda mama jest idealna, bez perfekcyjnego makijażu i wyprasowanej garsonki, bo przecież najwygodniej jest w dresach i bez makijażu.

Polecam tę książkę przede wszystkim młodym mamom i dziewczynom, które dopiero planują macierzyństwo. Będzie dla Was idealna.

W książce nie znajdziecie przepisu na idealne macierzyństwo, na bycie perfekcyjną panią domu, która przygotowuje zawsze pyszne dania fit, prowadzi swój biznes, a jej dom i kuchnia słynie z nieskazitelności. Liga (nie)złych mam to zbiór opowiadań matek, którym zdarzają się potknięcia, ale starają się na nowo zdefiniować macierzyństwo na swój własny sposób. Każda z nich jest inna i inną obrała drogę, by odnaleźć radość z bycia matką. Mama dwojaczków, agnostyczka, bizneswomen, pewne siebie i zagubione myszki, samodzielne i nieporadne, łączy je jedno - nieskończona miłość do swoich dzieci.

Książka została podzielona na pięć części, w których znajdziemy kilkanaście felietonów opowiadających osobiste, momentami kontrowersyjne, a przede wszystkim szczere historie. Bardzo podoba mi się forma - krótkich, odrębnych wypowiedzi, które można przeczytać w kilka minut, powrócić do interesujących treści w zależności od nastroju i potrzeby. Teksty chwilami humorystyczne i lekkie w odbiorze, jednak większość z nich przedstawia bardzo poważne i realne problemy współczesnych matek. Niektóre felietony były dla mnie całkiem obce, z niektórymi się nie zgadzam, ale znalazła wiele kwestii pod którymi podpisuje się obiema rękami. Czytając kiwałam co jakiś czas głową i czułam się lepiej, że nie tylko ja mam takie problem, że kobiety na całym świecie mają podobne dylematy. I to prawdziwy fenomen takich publikacji, w których każdy odnajdzie coś dla siebie, historie do przemyśleń i dyskusji.

Polecam wszystkim mamom, które są po prostu zmęczone idealistyczną wizją macierzyństwa.