Kwiaty na poddaszu

O istnieniu "Kwiatów na poddaszu" dowiedziałam się od koleżanki. Początkowo byłam sceptycznie nastawiona. Poszperałam po Internecie, poczytałam opinie i jakoś o niej zapomniałam.

Jednakże gdy wpadła mi przypadkowo w ręce w księgarni pomyślałam, że może jednak warto spróbować. I nie żałuję! Cudowna, przepiękna opowieść autorstwa Virginii Andrews. Pełna emocji, nieprzewidzianych zdarzeń zawierająca też nutkę tajemniczości. Kto raz weźmie do ręki tę książkę nie chce jej odłożyć dopóki historia się nie skończy. Czytając ta pozycję odnosi się wrażenie jakby było się jej częścią. Zostajemy uwikłani w historię pełną - jak się okazuje - rodzinnych dramatów, sekretów i tragedii. Proste, przyjazne słownictwo autorki pozwala na poznanie historii każdemu czytelnikowi. Fabuła jest wciągająca, czasami zaskakująca...

Zaczynając "Kwiaty..." myślałam, że będzie to kolejna książka na nudne wieczory. Okazało się jednak, że ta przyjemność trwała jedynie kilka godzin. Powodem tego była nie ilość stron, ale brak chęci na przerwanie czytania. Ta książka sprawiała, że nie byłam w stanie przestać czytać, dopóki nie sprawdzę jak się skończy. Ciągle powtarzałam sobie "jeszcze tylko kilka stron". Nie zauważyłam nawet kiedy historia dobiegła końca.

Świat przedstawiony w powieści pozwala działać naszej wyobraźni. To niesamowite jak przejmująca może być historia czworga dzieci ukazana na kartach tego dzieła. Pani Andrews opisała wszystko tak szczegółowo i dosadnie, że czujemy się jakbyśmy tam byli i przeżywali dokładnie to, co nasi bohaterowie. Nie raz w oku zakręciła się łezka. Myślę, że można polecać ta książkę także ze względu na poruszony w niej temat. Głównym problemem jest tutaj kazirodztwo i skomplikowane więzi członków rodziny. Jestem przekonana, że każdy kto sięgnie po "Kwiaty na poddaszu" skłoniony będzie do głębokiej refleksji na temat problemów społecznych, które wcale w dzisiejszych czasach nie są nam obce.

W mojej opinii książka zasługuje jak najbardziej na miano wspaniałej i magicznej. Poleciłabym ją każdemu, kto chce przeczytać "coś fajnego" i pragnie niesamowitych emocji. Jest to doskonała lektura na długie, jesienne wieczory, ale tak jak ostrzegałam - wciąga, więc radziłabym zarezerwować dłuższą chwilę. Z czystym sumieniem polecam i życzę miłej lektury! ;)

"Prawda jest bowiem taka, że to nie miłość rządzi światem, lecz pieniądz".

Ta powieść mną wstrząsnęła. Przedstawia pejroatywne oblicze świata, w którym rządzą pieniądze. Pokazuje tę bezlitosną, prymitywną, pożądliwą stronę ludzkiej natury. Dobrze obrazuje człowieka, którym zawładnia chciwość, chęć posiadania na własność rzeczy, a nawet ludzi. Człowieka, który wyzbywa się sumienia, działa bez żadnych skrupółów.   

"Musiałam przeżyć miłość albo uschnąć i umrzeć."

      Mówi także o sile miłości, która potrafi uczynić wszystko pięknym i wyjątkowym. Bez miłość nie ma nic, nic tak naprawdę nie istnieje, bez niej nie da się niczego zbudować. Uświadamia nam, że miłość często wdziera się do naszego serca nieproszona i przydarza nam się mimo naszej woli. Czasami to, że kogoś kochamy wcale nie oznacza, że za wszelką cenę powinniśmy z tym kimś być. Usilinie pragniemy wierzyć i ufać bliskim nam ludziom, mając nadzieję, że odwdzięczą się tym samym. Czasem, bez względu na wszystko, nie powinniśmy wybaczać najbliższym. Momentami pozory mylą, a to, co ma piękne oblicze, nie zawsze jest dobre i właściwe.

"To właśnie wtedy uświadomiłam sobie, że zyskując coś, jednocześnie zawsze będę coś tracić."

    Ta historia zaczyna się całkiem zwyczajnie. Dollangangerowie to szczęśliwe małżeństwo z czwórką dzieci, wiodą spokojne życie w dostatku w Gladstone. Nagle głowa rodziny ginie w tragicznym wypadku samochodowym, a sielanka rozsypuje się natychmiast jak domek z kart. Brak funduszy zmusza zmusza ich do opuszczenia domu i rodzinnego miasta. Wyruszyli do Wirginii, aby zamieszkać w Foxforth Hall — ogromnej rezydencji na stromym zboczu, mającej ponad dwieście lat. Złowrogi dom dziadków skrywa wiele tajemniczych pokoi i mrocznych sekretów.

"Bez względu na intensywność cierpienia, żal z czasem wygasa i ktoś nawet prawdziwie kochany ostatecznie staje się niewyraźnym cieniem w naszej pamięci."

       Tam twardą ręką rządzi chora, despotyczna i okrutna babcia, która z całego serca potępia swoje wnuki. Jest fanatyczką religii i traktuje wiarę bardzo instrumentalnie. Jak pomyślę o tej postaci, to ciarki przechodzą mi po plecach. Nie rozumiem i nie cierpię ludzi, którzy każdego wieczoru modlą się o Bożą łaskę, są obecni na mszy w niedziele, ale mimo tego są podli, dopuszczają się bestialskich czynów i sami próbują wymierzać sprawiedliwość. 

"Coraz częściej myślę o nas jako o kwiatach na poddaszu. [..] Narodzeni w jasnych barwach, ciemniejących z każdym dniem długiego, ponurego, męczącego, koszmarnego czasu, który spędziliśmy jako więźniowie nadziei i ofiary zachłanności."

      Dzieci muszą skryć się w dużym pokoju na ostatnim piętrze. Zostają zamknięci na klucz, porzuceni, zapomniani przez świat i powoli więdną, jak tytułowe kwiaty. Mają do predyspozycji ponure, olbrzymie pomieszczenie poddasze. Muszą znosić samotność i suche, zakurzone powietrze. Nie wiedzą, czy jeszcze kiedyś ujrzą słońce albo poczują jego promienie na twarzy. Nie są pewni, czy nadejdzie dzień, w którym znowu ujrzą niebo, poczują podmuch powietrza, napotkają innych ludzi. Nastolatkowie są zdani na siebie, zostali zmuszeni dorosnąć zbyt szybko i wcielić się w rolę opiekunów czteroletnich bliźniaków. Cathy i Chris starają się przetrwać na poddaszu, urozmaicić każdy dzień. Podziwiałam ich pomysłowość, zaradność, zamiłowanie do sztuki i nauki.

"Bóg i niebo było na ziemi, w ogrodach, lasach, parkach, na plażach, nad jeziorami, na autostradach i w podróżach w nieznane. Piekło było tu, gdzie ja. Wiecznie rzucało na mnie swój cień, próbując zmienić mnie w to, czym byłam według babci — diabelskie nasienie."

     Ich historię opowiada dwunastoletnia Cathy. Jest ciekawą postacią i narratorką. To namiętna, burzliwa dziewczyna, która potrafi dostrzec piękno świata, ale nie jest ślepa na jego negatywne aspekty. Nie jest idealna, czasem ponoszą ją emocje, potrafi dramatyzować i być nieokrzesana, ale na tym polega jej wewnętrzne piękno.

"Twórczy geniusz objawia się bowiem właśnie w chwilach nieskrępowanego oddawania się marzeniom."

  "Kwiaty na poddaszu" mają świetną podbudowę psychologiczną. To jedna z tych książek, która zmienia nasze patrzenie na świat i otaczających nas ludzi, skłania do refleksji, w pewnym sensie poszerza nasze horyzonty. Nie polecam tej książki na letni wyjazd ani na momenty relaksu. Jest to w dużej mierze historia o okrucieństwie, to pozycja niepokojącą i momentami naprawdę brutalna. Groza czai się gdzieś w zakamarkach potwornego Foxforth Hall, czujemy jej obecność. Jest to dobrze napisana książka, przejmująca lektura dla starszych czytelników.

"Kwiaty na poddaszu", które trafiły w moje ręce, są kolejnym wznowieniem tej powieści. Na portalu "Lubimy czytać" doliczyłam się, że jest to już czwarte wydanie. Pomyślałam, że coś musi być w tej książce, skoro tak szybko znika z księgarskich półek. Wprawdzie jakiś czas temu rozczarowałam się inną sagą tej autorki (Rodzina de Beers) ale uznałam, że dam szansę "Kwiatom na poddaszu". Czy była to trafiona decyzja?

Kiedy zamknęłam powieść, jeden wniosek nasunął mi się natychmiast: autorka wprowadza w swoich powieściach tak specyficzny klimat, że trudno je od siebie rozdzielić. „Kwiaty na poddaszu” czy „Willow”, czy też każda inna – wszystkie wydają się nacechowane strachem, brutalnością i okrucieństwem zawiniętymi w różowy papierek. Czytając powieści Virginii C. Andrews, człowiek ma wrażenie, że zanurza się w smole i nijak nie może się z tego wydostać. I tak, jak przy lekturze „Willow” to uczucie mnie niezmiernie drażniło, tak przy „Kwiatkach…” było to wyjątkowo przejmujące wrażenie.

Kiedy poznajemy rodzeństwo Dalloangangers'ów, będące bohaterami powieści, są oni szczęśliwymi dzieciakami dorastającymi w zamożnej rodzinie. Najstarszy, o imieniu Chris, jest kopią swego ojca, młodsza Cathy to piękna blondyneczka, uwielbiająca tańczyć. Są jeszcze bliźniaki Cory i Carrie, które w chwili tragedii mają cztery lata. Wtedy to właśnie ginie w wypadku ojciec dzieci. Okazuje się, że matka przez cały czas żyła ponad stan, co więcej - samodzielnie nie potrafi zarobić pieniędzy. Postanawia przenieść się do wielkie posiadłości rodziców. Problem jest taki, że jej ojciec nienawidził zięcia co więcej - nie ma pojęcia o istnieniu wnuków. Matka wraz z babcia postanawiają umieścić dzieci na strychu aż do momenty kiedy nestor rodu będzie skłonny przyjąć do wiadomości istnienie wnuków. I tak mijają lata....

"Kwiaty..." to jedna z tych powieści, które chwytają za serce i nie chcą puścić. Czytelnikowi nie pozostaje nic innego jak obserwować męczarnię rodzeństwa. Ich domem staje się mały pokoik i wielki strych. Na szczęście na strychu są okna, które przepuszczają promienie słoneczne, ale to naprawdę niewiele. Dzieci nikną w oczach i marnieją - zwłaszcza bliźnięta, które po prostu przestają rosnąć. Matka przychodzi do nich, ale coraz rzadziej... Starsze dzieci mają coraz mniej nadziei na to że odzyskają wolność.

Zakończenie jest niesamowicie poruszające. Kiedy wyjaśniają się wszystkie wątpliwości, kiedy na światło dzienne wychodzą przyczyny postępowania matki czytelnik z przerażenia zamiera. Miałam ochotę gryźć i kopać z żalu. Trudno było przejść do porządku dziennego nad tą powieścią.

To teraz troszkę minusów. Bardzo męczył mnie styl autorki. Dialogi bohaterów były jakieś takie sztuczne i nienaturalne, co nie pozwalało spokojnie zagłębić się w niuansach powieści. Trudno określić co to było; można zrzucić to na „smolistość”, o której pisałam na początku. Z biegiem stron przyzwyczaiłam się, ale początkowo dość mocno mnie to irytowało. I co ważne, pomimo tej irytacji, brnęłam dalej poruszona losami rodzeństwa. I to właśnie świadczy o wielkości autorki. Pomimo koślawego stylu czytelnik nie może oderwać się od książki. Emocje sięgają zenitu zwłaszcza, że autorka porusza tematykę ciemną i mroczną - wręcz dla niektórych zakazaną.

Wiem, że saga rodziny Dalloangangers’ów liczy aż pięć tomów. Pierwszy mnie wciągnął, na pewno sięgnę po drugi, ale czy skuszę się dalej? Nie wiem - zobaczymy.

Kiedy usłyszałam o tej książce zaciekawiła mnie jej problematyka. Porusza ona bardzo ciekawe problemy i opowiada niecodzienną historię. Główny wątek to ukazanie jak różne postawy może przyjąć człowiek w zależności od sytuacji oraz jaki jedno zdarzenie może mieć wpływ na resztę życia.

Historia rozpoczyna się dość przykrym wydarzeniem, które zmienia całkowicie życie pewnej rodziny. Są oni wystawieni na próbę. Jak to zmieni członków rodziny? Czy nadal będą tak samo szczęśliwi i kochani jak wcześniej? Czy matka jest w stanie dla własnej wygody zrobić krzywdę swoim dzieciom? Jak daleko jest w stanie się posunąć? Czy małe dzieci, które do tej pory miały wszystko, będą w stanie poradzić sobie zdane same na siebie?

Książkę czyta się z wielkim zaciekawieniem. Wzruszająca, ukazująca smutną prawdę o tym jak okrutni potrafią być ludzie. Polecam wszystkim, którzy kochają książki z interesującą fabułą i dające do myślenia.

To naprawdę wspaniała książka, po której przeczytaniu jeszcze długo nie mogłam myślami odejść z życia jej bohaterów.

"Kwiaty na poddaszu" to historia,która porusza,wstrząsa i zmusza do refleksji.Autorka przedstawia nam historię czwórki rodzeństwa,które po śmierci ojca wyjeżdżają razem z matką do domu rodzinnego rodzicielki.Tutaj jednak zamiast gorącego przyjęcia zostają traktowane jak najgorsza rzecz i zamknięci w pokoju na poddaszu.Nie mogą opuszczać kryjówki, dopóki mama nie uzyska przebaczenia swojego ojca. Jednocześnie rodzeństwo poznaje swoją babcię, kobietę okrutną, surową i wprost fanatycznie religijną, która staje się ich jedynym, oprócz matki, łącznikiem ze światem.

W skrywanych na poddaszu dzieci Cathy, Chris, Carrie i Cory mamione przez matkę szybkim powrotem do rzeczywistego świata,gdzie dni zmieniały się w tygodnie,a tygodnie-w miesiące budzą się w nich nowe, nieznane uczucia. Niepewność zmieniała się w strach, a strach w nienawiść.To na tym poddaszu dojrzewają zarówno fizycznie jak i emocjonalnie, uczą się życia, przetrwania i zbliżają się do siebie. Tam również dokonują wstrząsających odkryć, dowiadują się bolesnej prawdy, doświadczają różnych aspektów miłości, ale też zła i okrucieństwa.Są jak kwiaty -piękne i kolorowe,ale z braku powietrza,braku pielęgnacji, z każdym dniem pomału więdną i po cichu umierają.

Czy długo przyjdzie dzieciom siedzieć w ukryciu,jakie skrywane tajemnice ujrzą światło dzienne,czy zakazana miłość będzie miała racje bytu ?

Nie jest to ani łatwa ,ani prosta powieść.Wywołała u mnie niezłe emocje,bo nie mogłam zrozumieć postawy matki.Jak mogła w taki sposób potraktować własne dzieci,jak zachłanność i żądza pieniądza przysłoniła jej wołanie o pomoc krzywdzonych dzieci.Czytając ,zastanawiałam się czy aby autorka nie przesadziła w swojej historii,czy świat i ludzie mogą faktycznie być tak okrutni?Wizja autorki jest trudna do wyobrażenie ale niestety prawdopodobna.

"Kwiaty na poddaszu" to niesamowita podróż w głąb ludzkiej duszy,która pozostawia ślad na długo.Na pewno pozostanie w mej pamięci ale i jestem ciekawa dalszych losów rodziny Dollangangerów.