Ktoś mnie obserwuje

Książkę przeczytałam, bo zorientowałam się, że w domu dostałam tom drugi, a jak mnie znacie zawsze czytam książki od początku serii. Zaintrygował mnie opis drugiej części, więc stwierdziłam, że koniecznie muszę nadrobić pierwszą część.

Historię poznajmy z dwóch perspektyw, Tessy i Ericka, ale też jesteśmy mimowolnymi obserwatorami przesłuchań.

Nie spodziewałam się, że tak się wciągnę w tą książkę. Historia od początku toczy się powoli, leniwie, ale nie jest nudna. Autorka bardzo sprytnie wpisała w fabułę swoje intrygi.

Spodziewałam się lekkiej i przyjemnej historii młodzieżowej, a dostałam zawiłą historię ze sporą dawką tajemnic na końcu i pytań bez odpowiedzi.

Najbardziej przerażające w tej książce jest to, że może się ona przydarzyć każdemu z nas. To jest ten rodzaj książek, które mimo, że są fikcją literacką bardzo szybko potrafią się urzeczywistnić. Żyjemy w dobie smartfonów, internetu, media społecznościowe atakują nas z każdej strony. Każdy nasz ślad jaki kiedykolwiek zostawiliśmy w Internecie, tam właśnie pozostaje. W żaden sposób nie jesteśmy w stanie tego usunąć.

Więcej na: [Adres usunięty]

Nawiązywanie znajomości w sieci to w dzisiejszych czasach nic nadzwyczajnego. O wiele łatwiej o szczerą rozmowę z kimś nieznajomym. Potrafimy otworzyć się przed kompletnie obcą osobą, ślepo ufając w jej dobre intencje. W to, że zechce nas wysłuchać i poznać tak naprawdę. Pokusa zdjęcia maski choć na chwilę, pokazania swojego prawdziwego oblicza w świecie płytkich relacji międzyludzkich i gry pozorów, bywa bardzo silna. Czujemy się bezpieczniej, choć to tylko iluzja. Loteria, tak samo jak w realnym życiu. Nigdy nie wiemy na pewno, kto siedzi po drugiej stronie i jakie ma zamiary. A ryzykujemy naprawdę wiele.

Nastoletnia Tessa cierpi na agorafobię. Po traumie, jaką przeżyła podczas letniego kursu w Nowym Orleanie, panicznie boi się opuścić własny pokój. Nawet wizyty terapeutki niewiele pomagają. Dziewczyna spędza całe dnie na Twitterze, śledząc wszystko, co dotyczy jej ulubionego piosenkarza, Erica Thorna. Pisze opowiadania o nim, udaje jej się nawet zapoczątkować hashtag #EricThornObsessed, który zyskuje olbrzymią popularność. Tymczasem Eric jest coraz bardziej sfrustrowany. Ograniczany zapisami kontraktu czuje się jak w więzieniu. Niedawne zabójstwo kolegi po fachu wyzwala w nim irracjonalny lęk. Chcąc się uchronić przed podobnym losem, decyduje się na krok, który może zniszczyć jego karierę. Czy uda mu się cokolwiek zmienić? Co się stanie, gdy skrzyżują się drogi tych dwojga młodych ludzi?

Tematyka powieści nie była mi jakoś szczególnie bliska, gdyż trzymam się raczej z dala od wszelkich fandomów i Twittera, ale historia Tessy i Erika mocno mnie wciągnęła. Nie nudziłam się nawet czytając fragmenty skupiające się wokół ich relacji i śledząc zapisy rozmów. Mimo iż ta część opowieści przypominała bardziej typową młodzieżówkę niż zapowiadany thriller, z łatwością mogłam się w niej odnaleźć. Dwoje samotnych ludzi rozpaczliwie szukających kogoś, kto ich zauważy i zrozumie, długie nocne rozmowy, gdy dzielą się wszystkim tym, czego nie odważyliby się powierzyć nikomu innemu... Zupełnie nagle akcja gwałtownie przyspiesza. Atmosferę spokojnych rozmów od serca zastępują chwile pełne napięcia i grozy. Od tego momentu nie mogłam się już od tej książki oderwać. A zakończenie pozostawiło mnie w szoku, z mnóstwem pytań i wątpliwości.

Kreacja bohaterów to jeden z elementów, jakie urzekły mnie w powieści A.V. Geiger. Zarówno Tessa, jak i Eric to postacie złożone, wielowymiarowe. O ile w innym przypadku poświęcenie tak dużej części tekstu na ich poznanie i zrozumienie pewnie okazałoby się dla mnie nieciekawe i nużące, o tyle tutaj nic mi się nie dłużyło. Wciąż czułam, że pozostaje jeszcze wiele do odkrycia, a żaden z wyborów dokonywanych przez tych dwoje nie był łatwy ani oczywisty. Choć zdawało się, że żyją w dwóch skrajnie różnych światach, tak naprawdę wiele ich łączyło. Oboje musieli zmagać się z paraliżującym strachem, a także z niedostatecznym wsparciem i brakiem zrozumienia ze strony najbliższych. Bardzo polubiłam ten sympatyczny duet, choć zaintrygowały mnie też postaci MET i Blaira. Za nimi również muszą się kryć wyjątkowe historie i z wielką chęcią bym je poznała.

Powieść "Ktoś mnie obserwuje" mocno mnie zaskoczyła. Spodziewając się thrillera, nastawiłam się od razu na masę silnych emocji. Spokojnie prowadzona fabuła, skupiona wokół tweetów i wymian prywatnych wiadomości między bohaterami, skutecznie mnie zmyliła i uśpiła czujność. Dlatego tym intensywniej odczułam gwałtowną zmianę, jaka nastąpiła później. Wrażenie zbliżającego się nieuchronnie zagrożenia skutecznie trzymało w napięciu, a ja z zapartym tchem śledziłam kolejne wydarzenia. Gdy już sądziłam, że całe to zamieszanie dobiegło wreszcie końca, przeżyłam kolejny szok. Koniecznie muszę poznać dalszy ciąg tej historii, a jeśli i Wy czujecie się choć trochę zaintrygowani, zachęcam do lektury.

[Adres usunięty]

Tekst pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

OBSESJE I FOBIE

Tessa boi się wychodzić z pokoju. A wszystko przez wydarzenia z Nowego Orleanu, o których nie chce nikomu mówić. Z otwartej i towarzyskiej dziewczyny stała się cieniem samej siebie. Co się stało?

Eric Thorn coraz bardziej boi się być w centrum zainteresowania. Po tym jak inny piosenkarz został zamordowany przez swoją psychopatyczną fankę, która wmówiła sobie, że jest ze swoim idolem w sekretnym związku, chłopak ciągle panikuje. Zamiast poczucia uwielbienia, widzi w fankach potencjalne zabójczynie. Czy faktycznie jego życie jest zagrożone?

Nasi bohaterowie mają ze sobą coś wspólnego - oboje toczą swoje bitwy w życiu i przeraża ich to, do czego może doprowadzić chore uwielbienie. Bardzo podobało mi się to, że A.V. Geiger przedstawiła tę mroczną stronę sławy. Tę, w której nie ma samych kwiatków i bogactwa. Tutaj fanki są szalone, a wytwórnia jeszcze bardziej się z tego cieszy. Autorka zwraca też uwagę na bardzo poważny problem, który według mnie jest jak najbardziej aktualny w rzeczywistości - czy muzyka jeszcze w ogóle się liczy? Czy płyty sprzeda tylko ładna buźka i nagość w teledyskach? Oczywiście, nie jest tak w 100%, jednak czy np. fanki tych popularnych zespołów/piosenkarzy nie kierują się bardziej wyglądem artystów niż tym, co mają do przekazania w swoich piosenkach? Czy nie faktycznie jest tak, że większym zainteresowaniem cieszą się zdjęcia piosenkarza bez koszulki, niż jego faktyczna muzyka? Geiger trafiła z tym w punkt i wielki plus dla niej!

WATTPADOWE ZWROTY AKCJI

Follow me back promowane jest jako sensacja Wattpada i przyznam, że po tym, jak przeczytałam kilka takich "kwiatuszków" z tego portalu, to podchodziłam do tej historii z pewną dozą rezerwy. Jednak po skończonej lekturze mogę stwierdzić, że ta książka należy do grupy miłych wyjątków, które zdecydowanie zasługują na popularność. Owszem, znajdziemy tam kilka wattpadowych zagrań, jednak minusów było o wiele mniej niż plusów. A do pozytywnych stron zaliczyć można bez wątpienia masę zwrotów akcji. Wiele z nich było ogromnie ciekawych i nie takich łatwych do przewidzenia, a zakończenie sprawiło, że już nie mogę doczekać się kontynuacji! Takiego obrotu sprawy się nie spodziewałam!

Nie chcę też spoilerować, jednak zdradzę dosłownie jeden fakt - może Ci się wydawać, że już wiesz, jak potoczy się ta historia, ale napiszę wprost - nie wiesz absolutnie niczego! I to jest w tej opowieści najlepsze!

I absolutnie muszę o tym napisać - Wattpad niestety kojarzy mi się z historyjkami pełnymi wulgarnych scen z gwiazdami w rolach głównych. W pewnym momencie takich "książek" był tam pogrom, więc zwyczajnie postawiłam na portalu krzyżyk i odpuściłam go sobie. Jednak Ktoś mnie obserwuje ma tę przewagę, że nie znajdziemy tam żadnych scen dla napalonych trzynastolatek - ta historia broni się fabułą i tajemnicą, tak jak z porządną książką być powinno.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na numerowane rozdziały, o tytułach nawiązujących do treści, które przemieszane są również stenogramami z przesłuchań. Dzięki temu, akcja powieści toczy się dwutorowo - na komisariacie, gdzie w czasie teraźniejszym trwają przesłuchania oraz w masie retrospekcji, które wtajemniczają nas w szczegóły historii, jaka do tych przesłuchań doprowadziła. Był to zdecydowanie udany zabieg i potęgował napięcie i tajemniczość opowieści.

Klimat podkręcała także narracja trzecioosobowa, dzięki której mogliśmy obserwować poczynania zarówno Tessy, jak i Erica. No właśnie - obserwować, to również pasowało do koncepcji książki!

Ponadto, w książce pojawiają się estetyczne wstawki, imitujące rozmowy na Twitterze. Także rozdzielniki wątków w książce mają kształt znaku retweet z Twittera. Niby takie drobne elementy, a jednak ciekawie podkreślały, wokół jakiej aplikacji kręci się akcja w tej książce.

Geiger ma lekkie pióro - pisze prosto i jest to przyjemne w odbiorze. Książkę pochłonęłam szybko i było tak za sprawą i stylu autorki, ale i tego, że historia niezwykle wciąga. Już nie mogę się doczekać drugiej części!

PODSUMOWUJĄC

Ktoś mnie obserwuje to naprawdę porządny thriller młodzieżowy, który nie bez powodu zyskał popularność. Ta zapoczątkowana na Wattpadzie historia, wyróżnia się od innych z tego portalu tym, że autorka faktycznie miała na nią solidny pomysł, zamiast rzucać się w wir popularnych wśród nastolatek motywów. Największym atutem jest tu zdecydowanie klimat, pewna świeżość oraz zwroty akcji. Spędziłam z tą książką kilka naprawdę genialnych godzin i z niecierpliwością będę wyczekiwała drugiego tomu.

Komu polecam? Fanom YA z jakimiś mroczniejszymi wątkami, miłośnikom zwrotów akcji oraz oczywiście tym, którzy pamiętają złote czasy Wattpada, gdy jeszcze nie chodziło tam o erotyki pisane przez trzynastolatki, a o naprawdę fajne historie, pisane przez utalentowanych ludzi.

Nie będę się rozpisywała o fabule, bo to można sobie przeczytać na stronie. Nie lubię też jak mi ktoś zdradza za wiele. Ale mogę napisać, że jeśli szukasz świetnej, trzymającej w napięciu książki to polecam "Ktoś mnie obserwuje". Niestety nie spędzisz zbyt wiele czasu w jej towarzystwie, bo tak wciąga, że czyta się ją na raz. Napięcie jest tutaj tak budowane, że nie ma możliwości aby odłożyć ją na półkę. I to jest jedyny minus... a może i plus :)

To zaskakujące, jak szybko udało mi się przez nią przebrnąć i w jaki sposób zapisała się w mojej pamięci. Wielu mogłoby powiedzieć, że ta książka jest nieco przesłodzona, że możliwość na rozmowę z idolem - nawet, gdy ten zdecyduje się założyć fałszywe konto na Twitterze - porównywalna jest jak jeden do miliona, jednak osobiście uważam, że równie dobrze taka sama sytuacja mogłaby przydarzyć się w realnym życiu. Być może nie z udziałem znanego na całym świecie celebryty, lecz osoby, której łatwiej byłoby opowiedzieć o dręczących nas myślach niż najlepszemu terapeucie.

Tess od pewnego wydarzenia, które wydarzyło się zeszłego lata choruje na agorafobię. Jej świat ogranicza się do czterech ścian pokoju, a jedyną ucieczką są fanfiki na Wattpadzie, oraz Twitter, gdzie szybko uzyskała popularność, dzięki publikowaniu linków do swojego opowiadania i oznaczaniem go hashtagiem #EricThornObsessed, który momentalnie znalazł się na pierwszym miejscu popularności serwisu.

Mimo lęku, dziewczyna stara się robić postępy, porozmawiać z rodziną, bądź nawiązać kontakt z rówieśnikami z Twittera. Jednak czy rozmowę z ludźmi zawsze można nazwać dobrym rozwiązaniem?

Przypadkiem nawiązuje kontakt z Taylor, która od samego początku szydzi z jej obsesji do Erica Thorna, jednak po pewnym czasie, relacje między nimi ulegają zmianie, a Tess otwiera się przed dziewczyną i decyduje opowiedzieć jej o swoich problemach.

Eric Thorn jest jednym z najpopularniejszych piosenkarzy, który powoli dostrzega, że sława nie przynosi mu już tak wielkiej przyjemności, co dawniej. Odkąd dowiedział si o śmierci Doriana Cramwella, brutalnie zamordowanego przez psychofankę; zaczyna obawiać się o własne życie oraz marzyć o końcu kariery.

Niejednokrotnie wyobrażał sobie, jak opowiada swoim fankom, co tak naprawdę o nich myśli, jednak mając przed sobą jeszcze co najmniej dwa lata kontraktu, nie może sobie pozwolić na jakiekolwiek negatywne emocje. Pewnego dnia w jego głowie pojawia się pomysł, dzięki któremu na nowo poczuł, że żyje. Jednak dlaczego wybrał Tess?

To cudownie napisana książka, przedstawiająca celebrytów z nieco innej perspektywy. Sława i pieniądze nie zawsze oznaczają szczęście, a kto jak kto, ale Eric Thorn wie o tym doskonale. To lekka w odbiorze opowieść o ludziach, którzy tak naprawdę nigdy nie powinni się poznać. Kto by pomyślał, że staną się sobie tak bliscy, żeby rozmawiać o swoich najmroczniejszych sekretach.

Przede wszystkim pokochałam ją ze względu na genialny styl autorki, niepowtarzalną fabułę i świetnie wykreowane postacie, lecz także na wydarzenia, które równie dobrze mogłyby wydarzyć się w realnym świecie i to my moglibyśmy stać się jej głównymi bohaterami. Jeżeli lubicie lekkie i zapadające w pamięć historie, ta książka jest dla was!

Cała recenzja: [Adres usunięty]