Kto porwał Daisy Mason?

☀️RECENZJA☀️ Podczas przyjęcia ginie ośmioletnia Daisy Mason. Rodzice za wszelką cenę nie mogą znaleźć dziecka. Śledztwa podejmuje się miejscowa policja. Poszukują oni kogoś, kto mógł widzieć porywacza, jednak bezskutecznie. Do akcji wkracza detektyw Foley, który swoje podejrzenia kieruje na rodziców dziewczynki. Coraz więcej tajemnic wychodzi na jaw. Czy detektyw odnajdzie małą Daisy? Kto stoi za zniknięciem dziecka?

Wow! Ta książka była fantastyczna! Cieszę się, że mogłam po nią sięgnąć. Lubie takie zagadkowe książki! Choć wydaje się, że znamy porywacza, to za chwile wychodzą nowe rzeczy! Polecam ! 10/10 :)☀️☀️

Od dawna interesuję się tematyką kryminalną i z uporem godnym maniaka czytam (i słucham!) o wszelkich kryminalnych zagadkach, a za jedną z bardziej intrygujących spraw od dłuższego już czasu uważam tę z JonBenét Ramsey na pierwszym planie. Kiedy więc przeczytałam okładkowy opis literackiego debiutu Cary Hunter (który niemal do złudzenia przypomina część historii młodziutkiej miss! :o ), wiedziałam, że nie dam rady przejść koło niego obojętnie. Tym bardziej, że "Kto porwał Daisy Mason?" jest ponoć najlepiej sprzedającym się thrillerem psychologicznym roku na Wyspach Brytyjskich.

Ciekawi Was, czy zasłużenie?

Widzicie... Mnie też ciekawiło ;)

Daisy Mason ma osiem lat, starszego brata i kochających - podobno - rodziców.

Daisy Mason jest sympatyczna, ciekawa życia i rezolutna.

Daisy Mason... nagle znika.

I nikt, dosłownie nikt, nie ma pojęcia, co się stało.

Sprawę zaginięcia ośmioletniej dziewczynki prowadzi mający bolesną przeszłość detektyw Adam Fawley. Podejrzenia niemal od razu padają na dziwnie zachowujących się rodziców Daisy, a medialna nagonka, która wybucha szybciej niż wulkan Hekla, wcale nie łagodzi sytuacji.

Wszak zwykle sprawcą jest ktoś dobrze znany ofierze... A może wcale nie?

Traf chciał, że chwilę przed literackim debiutem Cary Hunter miałam (ogromną!) przyjemność czytać inny thriller psychologiczny, rewelacyjne "Kiedy ciebie nie ma" Lisy Jewell. Przypuszczam, że gdyby kolejność sięgania po te powieści była nieco inna, to "Kto porwał Daisy Mason?" zrobiłoby na mnie większe wrażenie, a tak... Cóż, nie było źle, ale fenomenalnie z pewnością też nie.

Choć motyw z zaginionym dzieckiem jest już dosyć oklepany (wystarczy przypomnieć sobie chociażby "Dziewięć dni" Gilly MacMillan czy "Gdzie jest Mia?" Alexandry Burt), to trzeba przyznać, że pani Hunter poradziła sobie z nim naprawdę nieźle. Świetnym pomysłem były wstawki z mediów społecznościowych (genialnie obrazujące siłę oddziaływania opinii publicznej), zapiski z przesłuchań i inne policyjne notatki. Liczne retrospekcje co i rusz podsuwały nam pod nos nowych podejrzanych, po to tylko, by za kilkanaście kolejnych stron wywieść nas na manowce. Poszlak było pełno, hipotez jeszcze więcej, a prawda... Hm. Jeśli mam być szczera to zakończenie nieco mnie rozczarowało. Owszem, było zaskoczeniem, ale na pewno nie pozytywnym. Mam wrażenie, że wybrano je z braku laku; że koniecznie chciano dać czytelnikom przysłowiowego pstryczka w nos i powiedzieć mu "A widzisz, spryciarzu, tego nie przewidziałeś". Fakt, trudno było je przewidzieć, może dlatego, że nie miało ono za bardzo ani ładu, ani składu.

Poza tragedią rodziny Mason dostajemy też strzępki informacji o osobistym dramacie detektywa Fawleya, prowadzącego śledztwo w sprawie porwania Daisy. I tak, dostajemy dosłownie strzępki - jest ich tak mało, że rozbudzają naszą ciekawość, ale nijak jej nie zaspokajają. Cichutko liczę na to, że w swej kolejnej literackiej odsłonie pani Cara Hunter rozwinie nieco wątek Fawleya i jego syna, bo - KURCZĘ! - naprawdę zasługuje ON na uwagę.

Podsumowując - czy warto czytać?

Warto, choć stary wyjadacz thrillerów na pewno na kilometr wyczuje debiutanta ;)

"Kto porwał Daisy Mason?" to całkiem niezła książka, która kilka razy zrobi Wam mętlik w głowie. Nie będę kłamać i zapewniać Was, że jest fantastyczna (bo - co już ustaliliśmy - niestety nie jest), ale naprawdę daje radę.

Jestem pewna, że umili Wam niejeden jesienny wieczór ;)

"Tutaj nie ma żadnego księcia - wybawiciela na pięknym białym rumaku. Jest tylko ciemne niebo i potwory, i cienie."

Sympatycznie przebiegłam przez strony książki, dałam się wciągnąć przyjaznej narracji, dynamicznym rytmom i frapującemu pomysłowi na fabułę. Chętnie dotrzymywałam tempa odkrywaniu warstw prawdy związanej z porwaniem ośmioletniej dziewczynki. Mimo powielanego wielokrotnie w thrillerach scenariusza zdarzeń oscylującego wokół nagłego zniknięcia dziecka, autorce udało się odpowiednio podrasować przybliżaną opowieść, nadać intrygujących perspektyw i interesujących ujęć. Zgrabna mieszanka kilku spojrzeń na dramatyczny incydent, włączenie do akcji różnych osób, odwołanie do instrumentów social mediów, pozwoliło na ciekawe przedstawienie kontrastowych nastawień opinii społecznej i zbudowanie szerokiej palety emocji bohaterów, w których miłość przenika strach, przyjaźń przesiąka zazdrością, zaś obcość nie pozwala na zrozumienie. Niektóre elementy wydawały mi się mało realne czy przekonujące, ale doceniam ich wpasowanie w ogólną atmosferę powieści, która spodobała mi się. Hunter sięgnęła także po tematykę zachowań charakteryzujących współczesną młodzież, widać jak wiele zmieniło się w społeczeństwie na przestrzeni dwóch ostatnich dekad. Przyznam, że takiego zakończenia powieści nie brałam pod uwagę, dałam mu się zaskoczyć, w zasadzie wypłynęło w ostatnim momencie, kiedy wszystkie fakty i interpretacje tworzyły już w mojej głowie zgrabną, poukładaną i satysfakcjonującą całość. Taki ostry i niespodziewany pazur na końcu historii mile widziany.

Ośmioletnia Daisy Mason znika podczas własnej imprezy urodzinowej, nikt nie wie, gdzie mogła się podziać, z kim udać, ani co nią kierowało. Trudno znaleźć świadków zdarzenia, bliscy opornie współpracują, zaś lista tajemnic i kłamstw wydaje się nie mieć końca. Detektyw Adam Fawley, naznaczony osobistą traumą, staje przed wyjątkowo trudnym wyzwaniem. Okazuje się, że to jednak odpowiednia osoba wytypowana do rozwikłania tej wyjątkowo trudnej sprawy. Zwłaszcza pierwsza połowa książki zajmująco wessała mnie w wir dramaturgii, druga odsłona też miała plusy, lecz już nie w tak intensywnym stopniu. Ochoczo sięgnę po drugi tom serii, zapowiada się obiecująco, trzymać będę rękę na pulsie kryminalnych zagadek z udziałem rezolutnego Fawleya.

[Adres usunięty]

"..w tej historii jest skaza.."

Muszę się z wami na początku podzielić przemyśleniami dotyczącymi thrillera psychologicznego. Zauważyłam, że sporo osób oczekuje od tego rodzaju literatury emocji mrożących krew w żyłach i wypieków przy czytaniu. Więc moim skromnym zdaniem tego nie znajdziecie.

Dla mnie, jeśli fabuła nie jest nudna, jeśli wątki ciekawie są pochowane, wydarzenia i sprawy wychodzą na przemian na światło dzienne i kiedy już typujemy sprawcę całego zamieszania, a autor mimo wszystko umiejętni wodzi za nos, to jest to dla mnie dobra książka. Z reguły postacie przewidywalne okazują się jednak nimi nie być, przeszłość, jakkolwiek jest wykreowana, ma wpływ na zachowania ludzkie tu i teraz. Co najważniejsze psychika poszczególnych bohaterów jest kanwą wszystkich wydarzeń.

Jest to tylko moja opinia, możecie się ze mną podzielić czy uważacie inaczej.

Zaczęło się zwyczajnie. Szczęśliwi rodzice dwójki dzieci organizują przyjęcie. Nie kończy się ono dobrze, okazuje się, że córka państwa Maison zniknęła. Daisy miała tylko osiem lat.

Adam Fawley detektyw prawie z góry zakłada i przewiduje zakończenie sprawy. Nastawiony wrogo na ojca, zniesmaczony postawą jego żony wchodzi dosłownie butami w ich życie, szukając podpowiedzi. Autorka zaczyna żonglować trochę naszymi myślami. Wpierw stawiamy na jednego sprawcę, później pojawia się kolejny, aż się poddajemy i musimy doczytać do końca.

Dziwne rzeczy tam się działy. Nie ma idealnej rodziny, nic nie jest łatwe i proste. Skomplikowana przeszłość dotknęła wszystkich i mści się za stare grzechy. To dotyczy również samego detektywa, który ma swoją traumatyczną tajemnicę.

"..wszystkie części układanki zaczynają wskakiwać na swoje miejsce, ale nadal nie potrafisz dostrzec obrazu, który tworzą".

Atmosferę czytania podgrzewa trochę publika na portalach społecznościowych. Każdy dzieli się swoim zdaniem, rzucając na prawo i lewo oskarżenia wobec kolejnych sprawców. Nienawiść staje się wszechobecna.

Przeczytałam książkę w kilka godzin, byłam ciekawa jej zakończenia. Zapewniam was, że nie będziecie w stanie go przewidzieć.

Pojawił się też smaczek dla mnie, przez kilka stron brałam udział w procesie. Ława przysięgłych ogłasza wyrok - polecam czytać.