Ksin drapieżca. Saga o Kotołaku. Tom 2

„Ksin drapieżca”, Konrad T. Lewandowski

Tak zwana „Saga o Kotołaku” ma już dobre paręnaście lat i powstała niedługo po ukazaniu się najbardziej znanego polskiego utworu fantasy na świecie – „Wiedźmina”. Było to w niezwykle trudnych dla pisarzy czasach, więc już sam fakt, iż wydano „Ksina” świadczy o tym, że nie jest to banalna historia. Ostatnimi czasy Konrad T. Lewandowski postanowił jednak wznowić skądinąd kultowy cykl, wzbogacając go i rozbudowując, aby nabrał o wiele lepszej formy. W taki sposób, czytelnik otrzymał zupełnie nową opowieść „Ksin. Początek”, a potem „Ksin drapieżca”, kontynuującą losy zmiennokształtnej bestii w ludzkiej skórze. Ale jaka ona właściwie jest?

Przebywającego na królewskim zamku Ksina, trapią osobliwe przeczucia, acz zasadniczo protagonista na dworze czuje się nie najgorzej. Niestety, po zaledwie trzech miesiącach pobytu kotołaka w pałacu, ktoś w tajemniczych okolicznościach morduje monarchę. Wszystkie oczy zwracając się wówczas w stronę Ksina, a ON sam staje się głównym podejrzanym. Dostaje więc wybór – albo będzie walczyć albo się zgnije w lochu. Nie byłby sobą, gdy nie dał upustu rozdrażnieniu. Zapędzony w ślepą uliczkę pokazuje swoje prawdziwe JA, i od tej pory czekają go kłopoty, a w królestwie sprawy nie mają się najlepiej.

Autor pokazał nam, że Ksin w żadnym razie nie jest antybohaterem, choć formę ma - nomen omen – potworną. Jego intencje są jednak jasne i dobre, lecz to świat go odrzuca, mimo że ten pragnie wyłącznie pomóc. W postaci kotołaka ma nieco problemów, ponieważ gdy w grę wchodzi trudna do opanowania, zwierzęca wręcz porywczość – poprawa wizerunku w oczach ludu może być nie lada wyczynem. Lewandowski poprzednio wprowadził postać i wysłał ją na pozornie błahą misję, w tej części puścił ją na wysokie obroty, i pokazał, iż nie jest to postać jednowymiarowa. Dodatkowo irytująca w pierwszej części Hanti jest o wiele bardziej zjadliwa, ale sceny relacji pomiędzy nią a Ksinem wciąż budzą niemałe zastrzeżenia, a ich atrakcyjność nie jest zbytnio obiecująca. Wyraźnie odcina się tu od reszty problem ze skleceniem dobrze tego wątku, i w następnym tomie ten problem może się powtórzyć, choć z mniejszym natężeniem. Pozostałe postaci tła stanowią integralną część książki, nie są li tylko stricte papierowym wypełnieniem.

Tym razem przedstawiony świat w dużej mierze skupia się na politycznych rozgrywkach i areną akcji staje się zamek oraz jego najbliższe otoczenie. Pałacowa sceneria, realia królewskiego dworu, odpowiednia etykieta oraz sieci intryg, mogących według statystyk być bardziej śmiertelnymi od bitewnej zawieruchy, zostały skonstruowane i z literacką gracją. Nareszcie mamy okazję poznać pełną, prawdziwą potęgę możliwości głównego antagonisty owego świata – Onego. Widzimy zatem pewną dwoistość potęg, wpływających w ogromnym stopniu na otoczenie – czy to lokalne czy globalne. Z jednej strony – wielka polityka i szereg gierek, z drugiej mroczne moce. To właśnie te dwie strony rządzą światem, choć czasem usuwają się na dalszy plan. W kulturze przedstawionego świata na dodatek przebłyskują nam siły wiary w zabobony i stereotypy (poniekąd usprawiedliwione) – ludzie mogą otrzmać bohatera, lecz kiedy ten nie okaże się rycerzem w lśniącej zbroi a istotą nadprzyrodzoną, zapałają doń nienawiścią.

I wreszcie – historia względem poprzedniej części jest bardziej spójna. Autor popracował nad drobnymi niedociągnięciami, które można było spotkać na łamach „Ksin. Początek”. Lekkie pióro, pokaźna dawka bystrego humoru oraz słodko-gorzkie wybrzmienie pozwalają czytelnikowi natomiast przebrnąć przez perypetie bohaterów błyskawicznie, nie tracąc ani grama przyjemności czy dokładnego poznania fabuły. Dynamika jest znakomita, pisarz nieprzerwanie stara się również zaciekawić odbiorcę nowatorskimi rozwiązaniami, acz nie raz znowu korzysta ze sprytnej sztuczki parafrazowania znanych schematów i przeobrażania ich na własną modłę.

Z tytułem warto się zapoznać chociażby dla samej stylistyki, stanowiącej atut sam w sobie. Lewandowski z właściwą sobie manierą dba o to, żeby zarówno świat, jak i fabuła współgrały, były barwne, pełne kontrastów i zagadek, które czytelnik po prostu musi poznać. Niezwykle plastyczny, przejrzysty język, w pełni zrozumiałe frazy oraz sugestywne opisy to z kolei coś, co pozwala zarówno wczuć się w swojsko-mroczny klimat, jak i dokładnie wyobrazić sobie to, co chciał zaprezentować autor. I, naturalnie, pisarz nie przestaje straszyć, jednocześnie zabawiając i dając do myślenia.

Na koniec krótko odnośnie wznowionego wydania. Klimatyczna okładka, mająca swój niepowtarzalny urok – czy trzeba czegoś więcej, aby umościła sobie godne miejsce na regale? Odpowiedź raczej prosta. Sam tom zaś został tym razem wzbogacony nie w bestiariusz – jak pierwszy – a w swoistą miniencyklopedię lokalnego skrawka świata. Bynajmniej niemałego. A mi przeszkadza jedynie dodanie fragmentu następnego tomu, bo to pokusa, którą ledwie da się powstrzymać, podobnie jak dzika natura Ksina!

KSIN ZDRAJCA

Ksin, jako dziecko klątw, nigdy nie miał lekkiego życia, tak więc i tym razem nie może liczyć na zbyt wiele spokoju. Co z tego wynika? Przede wszystkim jak zwykle mnóstwo dobrej zabawy – oczywiście dla czytelników lubiących jego przygody oraz dobrą, lekką fantastykę.

Dla kotołaka Ksina nastał dobry czas. Mieszka na dworze króla Redrena, zdobył nominację na kapitana gwardii, zajmuje się problemami związanymi ze stworami Onego i pilnuje bezpieczeństwa. Niestety po zaledwie trzech miesiącach zaczynają się problemy. Oto w trakcie ważnej kolacji połączonej z zamęczaniem na śmierć pewnego maga, Ksin mimo pewnych przeczuć, nie wykrywa Dziennego Widma, czego konsekwencje są poważne. Wszystko wskazuje na to, że magiczny atak się nie powiódł, jednak prawda przedstawia się zupełnie inaczej – celem był mistrz katowski, chyba jedyny tak uczciwy w całym Suminorze i to na niego sprowadzona zostaje klątwa. Gdy to wszystko się wyda, Ksina czeka koniec kariery. Sytuacja jednak staje się jeszcze poważniejsza, król słuchając podszeptów decyduje się wygnać kotołaka, a gdy ten zostaje jeszcze głównym podejrzanym o próbę zamachu na Redrena, Ksinowi nie pozostaje nic innego, jak walczyć o przetrwanie. Jednocześnie stara się także ocalić króla…

Lewandowski jak zwykle nie zawodzi. Nie chodzi o to, że swoją sagą o kotołaku odkrywa nowy literacki ląd, bo tak nie jest – choć w czasach, kiedy seria powstawała ćwierć wieku temu fantasy dopiero raczkowało w naszym kraju. Siłą przygód Ksina jest z jednej strony ich lekkość, często ocierająca się o pastisz (choć nie do końca gatunkowy, bardziej już żartujący z historii, niż fantastyki), z drugiej natomiast ich brutalny realizm oraz urzekająca wyobraźnia autora. Zdawałoby się, że nie wszystkie te elementy będą ze sobą współgrały, na szczęście Lewandowski doskonale wybrnął z zadania, jakie sam przed sobą postawił. Kotołaka czyta się z wielką przyjemnością, a bogactwo świata, stworów i magicznych korelacji potrafi zafascynować.

I to nie tylko miłośników opowieści o magii i dziwnych stworzeniach. Sam zresztą nie zaliczam się do fanów fantasy, Ksin jednak posiada dziwną swojskość, która sprawia, że z miejsca kupuje czytelnicze serca oraz lekkość zacierającą gatunkowe granice. Pomimo konstrukcji świata, tolkienowsko brzmiących nazw i fantastycznego bestiariusza powieści Lewandowskiego pozostają przede wszystkim tytułami przygodowymi, niestroniącymi od krwi i erotyki. Lekko napisane, dobrze poprowadzone i ciekawie pomyślane (oraz przemyślane, szczególnie w tej nowej, bardziej spójnej i rozbudowanej wersji, w której autor rozwija fabuły starych tomów – tu: „Ksina drapieżcy” i „Kapitana Ksina Fargo”) spodobają się zarówno młodzieży, jak i dojrzałym czytelnikom. Szczególnie, że wznowienie wzbogacone zostało o solidną (ponad 60 stron) porcję dodatków przybliżających świat Międzykontynentu oraz Królestwa Suminoru, a także fragment kolejnego tomu.

Lubicie dobrą, lekką i niegłupią fantastykę? Albo po prostu udane powieści przygodowe? Saga o kotołaku to propozycja dla Was. Polecam, bo warto jest wejść w ten świat i zaprzyjaźnić się z zamieszkującymi go bohaterami.

Ogólnie książka warta polecenia. Czytałem pierwsze wydanie i byłem zachwycony. Wydanie obecne, gdzie jest jeszcze więcej stworów Onego, dwutorowa akcja gdy Ksin jest młody i..... jeszcze go nie ma.... zaskoczyła mnie.

Jeśli ktoś zaczyna przygodę z fantasy... POLECAM.

Saga o kotołaku to wielki powrót Konrada Lewandowskiego, w którym odświeża ON nieco historię swojego kociego bohatera. Pierwszy tom naprawdę przypadł mi do gustu i mimo różnych opinii krążących po Internecie na temat tej książki oraz samego autora, nie byłam negatywnie nastawiona do dalszych części. Chętnie wróciłam do świata Ksina, który jest nad wyraz ciekawym zmiennokształtnym!

Kotołak Ksin został uznany za bardzo pomocną istotę na dworze królewskim i jego kariera stopniowo się rozwija. Nic jednak nie trwa wiecznie, a fortuna kończy sprzyjać Ksinowi. W zamku ma miejsce napaść na króla i wszystko wskazuje na to, że władca padł ofiarom kotołaka. Nie trzeba się długo zastanawiać nad tym, na kogo padają pierwsze podejrzenia… Ksin musi nie tylko oczyścić się z zarzutów i ocalić swój honor, konieczne jest znalezienie zamachowca, aby zapobiec kolejnym napadom. Jednak czy kotołak powstrzyma głód ludzkiej krwi, który nigdy mu jeszcze nie doskwierał tak bardzo? Czy nie utraci całkowicie swojego człowieczeństwa?

Między pierwszym a drugim tomem jest jedna zasadnicza różnica – kontynuacja przygód Ksina jest bardziej dojrzała i lepiej dopracowana. Oczywiście pierwszy tom nie był zły, jednak w moich oczach był zaledwie wstępem do całej historii, robił przysłowiowego smaka na więcej i zachęcał do dalszego zapoznawania się z losami kotołaka i jego ludzkiej kochanki. Czy Konrad Lewandowski poszedł w dobrą stronę? Czy udało mu się odpowiednio pokierować fabułą i sprawić, że czytelnicy będą z utęsknieniem czekać na kolejne tomy?

Naprawdę polubiłam postać Ksina i jest ON zdecydowanie wysuwającą się na pierwszy plan zaletą tej sagi. Jest tajemniczy, intrygujący i ciężko byłoby przejść obok niego obojętnie. Piękne w nim jest to, że zawsze dąży do wyznaczonego celu i nigdy się nie poddaje – pomimo wielu przeciwności losu wie, czego pragnie i potrafi to zdobyć. W tym tomie mamy okazję poznać go jeszcze lepiej i zobaczyć w różnych sytuacjach – nadal jest ON bohaterem pozytywnym, choć przeżywającym wewnętrzną walkę z samym sobą. Myślę, że na uwagę zasługuje sam fakt, że główny bohater jest zmiennokształtnym, z którym zazwyczaj nie mamy do czynienia z literaturze. Oczywiście pojawiają się tutaj inne nadprzyrodzone istoty, które są nam dobrze znane, ale to jednak Ksin gra pierwsze skrzypce.

Wątkiem przewodnim jest oczywiście sprawka zamachu na króla, który rozwija się stopniowo w o wiele większą aferę, niż mogłoby się wydawać. Okazuje się, że stwory Onego stały się bardziej śmiałe i nie krępują się żerować na ludziach. Ksin, mimo że jest jednym z nich, stara się zachować swoje społeczeństwo i staje w obronie rasy ludzkiej – nie tylko na dworze królewskim, ale także podczas swojej podróży. Wszystko powiązane jest z sytuacją polityczną, intrygami oraz strachem wypełniającym ludzkie serca.

Styl pana Lewandowskiego jest przyjemny i lekki, a powieść czyta się naprawdę szybko. Stylistyka nie pozostawia wiele do życzenia, autor potrafi sobie poradzić z każdym problemem i w umiejętny sposób przelać swoje wizje na papier. Nie czytałam dawniejszych wydań tej sagi, ale śmiało mogę stwierdzić, że wznowienia są dobre. Może nie zawsze byłam w stanie odpowiednio wczuć się w klimat tej historii, w pierwszym tomie wychodziło mi to znacznie lepiej, ale każdy czytelnik ma swoje gorsze dni. Nie zmienia to jednak faktu, że „Ksin. Drapieżca” jest powieścią dobrą, napisaną płynną polszczyzną, z wciągającą fabułą i różnorodnymi bohaterami. Zdecydowanie jest to saga, która trafi do wielu czytelników.