Krzywda. Historia moich blizn

Gabi jest lubianą w szkole nastolatką. Dziewczyna ma prawdziwych przyjaciół i kochających rodziców, którym niestety jej kontakt się pogarsza. Ta z pozoru szczęśliwa nastolatka, tak naprawdę w środku gnije. Wyniszcza ją ból i cierpienie, które odbierają jej każdą radosną chwilę. Nie pociesza jej już nawet miłość do jazdy na deskorolce, która do niedawna była dla niej tak istotna. To wszystko zaczęło tracić swoje barwy po utracie jej ukochanego dziadka, który był zawsze, gdy go potrzebowała. Wspierał ją w każdej sytuacji i ofiarowywał jej swoje zainteresowanie. Chociaż minął już jakiś czas od jego śmierci, to Gabi nadal nie może się pozbierać po tym druzgocącym wydarzeniu. Jednak udało jej się znaleźć sposób na chwilowe zapomnienie i ukojenie przykrych emocji…

Eve Ainsworth swoją książką dotyka niezwykle delikatnych i ciężkich tematów. Fabuła opiera się na cierpieniach młodej dziewczyny, która nie pozwala nikomu się do siebie zbliżyć, nie da sobie pomóc. Głęboko skrywa swoje prawdziwe uczucia, a to działa na nią toksycznie. Robi dobrą minę do złej gry, poprzez co początkowo nikt nie jest w stanie dostrzec powagi problemów z jakimi musi się zmagać. Gdy już nie może poradzić sobie z tym co czuje, ucieka się do drastycznych metod, które przynoszą tylko chwilowe i złudne wrażenie ukojenia. Nie zauważa, że to przynosi tylko jeszcze większe szkody i poważniejsze rany. Wnikliwość z jaką została przedstawiona psychika głównej bohaterki jest zadziwiająco prawdziwa. To poruszający obraz zranionej duszy. Autorka posługuje się przystępnym i pięknym stylem, który w żadnym stopniu nie nuży ani nie męczy odbiorców. Dlatego też nikt nie powinien mieć problemów z przyswajaniem tej poruszającej treści, o ogromnej wadze znaczeniowej. Tym bardziej, że temat samookaleczenia się był niezwykle popularny wśród młodzieży. Stał się wręcz trendem, za którym podążały nawet osoby niemające do tego praktycznie żadnych powodów. Myślę, że tę lekturę powinna przeczytać każda młoda osoba.

Od kilku lat na światowe rynki wydawnicze napływa masa powieści młodzieżowych, które starają się nieść ze sobą jakieś przesłanie, przekazać czytelnikowi coś ważnego. Jednym się to udaje, innym wręcz przeciwnie, nie mniej powieści, które opowiadają o trudnych rzeczach z życia codziennego jest pełno. Pozostaje więc pytanie dlaczego sięgnąć po tę, a nie inną pozycję? Dlaczego warto zwrócić na nią uwagę? Cóż, w tej krótkiej recenzji postaram się rozwiać wszelkie wątpliwości ;)

„Krzywda" to jedna z tych książek, którym nie jest potrzebna duża objętość by wywarły na czytelniku wielkie wrażenie. Ma mniej niż trzysta stron, a niesie ze sobą ważne przesłanie o tym, do czego może doprowadzić brak samoakceptacji i szczerych rozmów między nastolatkami. Porusza problemy, o których zazwyczaj się nie mówi, które bardzo często są przez nas pomijane lub też ignorowane... no bo po co mówić o czymś, co nas nie dotyka? Ale czy aby na pewno?

Samookaleczanie to temat, który w dzisiejszych czasach jest omijany szerokim łukiem. To temat, którego nie lubimy poruszać z rożnych powodów. Być może się go boimy, może czujemy się w nim niekomfortowo, być może wywołuje w nas negatywne emocje, czy też po prostu nie lubimy mówić o czymś, co bywa dla nas niewygodne. Albo najzwyczajniej w świecie nie jesteśmy w stanie tego pojąć. Bo nie jest to rzecz, z którą spotykamy się na co dzień, która jest dla nas normalna. Nie jest to rzecz, o której się rozmawia. To pewnego rodzaju tabu, a tak wcale nie powinno być. Rozmowy międzyludzkie, kontakt werbalny z drugim człowiekiem jest bardzo ważny. A „Historia moich blizn" pokazuje co może się stać, gdy ich zabraknie...

Historia zawarta w tej powieści opowiada o losach siedemnastoletniej Gabi, która została dotknięta problemem samookaleczania. Dziewczyna cierpi i nie wie, jak może sobie z tym poradzić. Boi się komukolwiek o tym powiedzieć, dlatego też stopniowo staje się złośliwa i zgorzkniała, truje się własnym bólem i poczuciem winy. Już na samym początku niezwykle łatwo jest odnieść wrażenie, że jest ona zwykłą, wredną nastolatką z burzą hormonów, że po prostu nie da się jej lubić. Warto jednak czytać dalej i zagłębić się w historię, a stopniowo zacznie okazywać się, że zarówno główna bohaterka jak i reszta postaci to niezwykle realne, dobrze przedstawione osoby, które da się lubić i z którymi łatwo można się utożsamić. Okazuje się, że wcale nie trzeba setki rozdziałów by dobrze przedstawić postaci. Podobnie z fabułą.

Akcja powieści nie jest szeroko rozbudowana, niewiele się w niej dzieje. Autorka raczej skupia się na odczuciach, emocjach i wspomnieniach głównej bohaterki, jednak nie przeszkadza jej to w stworzeniu historii, która wciąga już od pierwszych stron. Nie ma tutaj żadnych zdrad, pościgów, trójkątów miłosnych ani innych tego typu rzeczy, a jednak ta powieść ma w sobie coś, co nie pozwala się oderwać. Pani Aisworth ma niezwykle lekkie pióro, pisze prostym językiem, dzięki czemu książkę czyta się szybko i przyjemnie mimo jej ciężkiej tematyki. Nie trzeba się obawiać, że ta historia nas przytłoczy, bo jest ona wyjątkowo prosta i przyjemna w odbiorze.

Nie wiem jak autorka tego dokonała, jednak na niewielkiej ilości stron udało jej się stworzyć bohaterów, których naprawdę da się polubić, wąską, aczkolwiek ciekawą fabułę, problemy życia codziennego nastolatków, walkę z depresją i problem samookaleczania. A przy tym wszystkim ani razu nie odniosłam wrażenia przesytu, czy że czegokolwiek było za dużo. Wszystko to było świetnie skomponowane, dzięki czemu lektura książki była czystą przyjemnością i nawet nie zauważyłam kiedy dobrnęłam do końca. Pochłonęłam tę powieść jednym tchem i śmiało mogę powiedzieć, że jeśli tylko nadarzy się okazja, z wielką chęcią sięgnę po inne książki tej autorki. A tymczasem polecam ten tytuł wszystkim, którzy lubią od czasu do czasu poczytać coś innego niż zwykłe, przesłodzone romanse, kolorowe historyjki o niczym, czy po prostu szukają jakiejś odmiany. Gwarantuję, że się nie zawiedziecie ;)

Powieść dla młodzieży z ważnym przesłaniem i niewielką treścią - oto przepis na mocną i dosadną historię. Nie czytałam wcześniejszych powieści autorki i nie do końca wiedziałam czego się spodziewać, ale z dobrym nastawieniem zdecydowałam się na lekturę i absolutnie nie czuję się zawiedziona.

Motyw powieści jest prosty - historia z życia wzięta, w której główna bohaterka udaje idealną nastolatkę. Pewna siebie, popularna i lubiana przez wszystkich na pierwszy rzut oka nie ma wad. Jednak nikt nie spodziewa się z otaczających ją przyjaciół, że dziewczyna skrywa mrożący krew w żyłach sekret. To tajemnica, która wyniszcza ją od środka, ale dziewczyna wie, że nie może nikomu jej zdradzić. To smutne obserwować jak młoda bohaterka walczy z własną świadomością i próbuje zrobić wszystko co w jej mocy by dostosować się do rówieśników, chociaż zdaje sobie sprawę, że coś ją wyróżnia. Można polubić Gabi, można jej również kibicować w drodze ku lepszemu, ale przede wszystkim czułam wobec jej osoby wielkie współczucie.

Autorka mimo krótkiej fabuły stworzyła powieść pełną emocji. Podczas lektury przelała się przeze mnie fala skrajnych uczuć: od nadziei i szczęścia po przerażenie ludzkimi pomysłami. Eve Ainsworth podjęła temat nie łatwy, ale na pewno bardzo współczesny - samookaleczenia się i brak akceptacji to problemy wielu młodych ludzi. Niestety zamiast porozmawiać i wyrzucić z siebie ból, stawiają na cierpienie fizyczne i psychiczne. Autorka fantastycznie uchwyciła temat na przykładzie zwykłej, zbliżonej do nas młodzieży i pokazała jak ważna jest własna tożsamość.

Nie jest to łatwa powieść. I na pewno nie dla osób o słabych nerwach. Przyznaję, że byłam zaskoczona konkretną fabułą i dosadnością niektórych scen. W połączeniu z problemami prawdziwego życia czułam się bezradna w stosunku do Gabi. Dziewczyna przestała się dogadywać z matką, zatraciła miłość do pasji, przestała żyć szczęściem a po prostu egzystowała z dnia na dzień. Szczęściem w nieszczęściu okazuje się przypadek, który prowadzi ją w złym kierunku. Jednak tam dowiaduje się, że nie jest jedyną osobą z problemami i znajdując się w samym środku ludzkiego piekła, w końcu odnajduje rozumienie.

"Krzywda. Historia moich blizn" to ponadczasowa powieść pisana w pierwszoosobowej narracji. Budzi wiele skrajnych emocji, zmusza do myślenia i wydaje się idealną - choć jednocześnie brutalną - powieścią dla młodzieży. Według mnie: lepszej książki o tej tematyce nie mogłam przeczytać. Na pewno długo pozostanie w mojej głowie i będę ją polecać, każdemu komu mogę.