Koszmary zasną ostatnie

"Pozbierać to wszystko, to wszystko razem.

Co ja tu robię??

Nie mam już sił".

"Koszmary zasną ostatnie" to finałowy, trzeci tom przygód mojego ulubionego dziennikarza, Marka Benera. Ja po raz kolejny mogę powiedzieć tylko - jakie to było dobre!

Tym razem Bener podejmuje się odnalezienia zaginionego Jana Stemperskiego, który był ofiarą mobbingu kilka lat wcześniej. Dziennikarz jest przekonany, że mężczyzna popełnił samobójstwo. Jednak na prośbę żony postanawia odnaleźć jej męża.

Pozornie prosta sprawa staje się dla dziennikarza prawdziwym koszmarem. Zaginięcie Stemperskiego jest powiązane z innym mężczyzną, którego zniknięcie Bener badał rok wcześniej.

W jaki sposób te dwie historie łączą się ze sobą?

Poza tym Bener zmaga się z problemami osobistymi. Po 7 latach wciąż nie może pogodzić się z zaginięciem żony. Nie ułatwia mu tego zdjęcie, które otrzymał kilka miesięcy wcześniej. Wywróciło ono życie dziennikarza do góry nogami i sprawiło, że jest mu bardzo ciężko prowadzić dalsze poszukiwania kobiety.

"Być może właśnie śnił kolejny koszmar, który wypluje go nad ranem w rzeczywistość pozbawioną złudzeń".

Bener musi znaleźć odpowiedzi na wiele dręczących go pytań.

Czy zaginięcie dwóch mężczyzn jest powiązane z jego żoną, Agatą?

Czy kobieta żyje?

Co wydarzyło się 7 lat temu?

Z pozoru nie powiązane ze sobą wydarzenia łączą się w jedną, spójną całość.

Przyznaję, że z zapartym tchem zaczynałam czytać tę część trylogii i odkrywałam prawdę o zaginięciu Agaty Bener. Autor serwuje nam bardzo dobrze skonstruowane zamknięcie całej historii. Cóż to były za emocje!! Nie mogłam się oderwać od lektury. Chciałam znać zakończenie, jednocześnie nie byłam gotowa na koniec przygody z Benerem. Po raz kolejny otrzymałam od autora solidną dawkę wrażeń.

Jak dla mnie cała trylogia to jedne z lepszych książek jakie miałam okazję przeczytać w tym roku. I przyznaję, że po cichu liczę na kontynuację przygód Benera. Naprawdę tego faceta nie da się nie lubić!

Pozostaje mi tylko po raz kolejny polecić tę książkę każdemu, kto jeszcze nie miał okazji zapoznać się z twórczością Roberta Małeckiego. Ja wiem, że przeczytam każdą następną powieść tego autora.

Nie ma chyba większego koszmaru, niż nieustanne oczekiwanie na powrót bliskiej osoby, niż niepewność co do jej losu. Po latach takiego bezowocnego czekania i kolejnych rozczarowaniach, po miesiącach wyjętych z życiorysu, większość poszukujących przyznaje, że wolałoby usłyszeć nawet najgorszą prawdę niż nieustannie karmić się nadzieją

Jednak ta prawda może czasami przekreślić wszystko w to, w co wierzyliśmy. Dodatkowo, bez tych poszukiwań, które wytyczały cel i kierunek, nasze życie może stracić sens. Wie o tym doskonale Marek Bener, założyciel jednej z toruńskich gazet, niejako prywatnie zajmujący się poszukiwaniem zaginionych osób. W ten sposób realizuje pewną misję, a może nawet te poszukiwania stanowią pewne zadośćuczynienie, że jednej osoby ze swojego życia nie potrafi odnaleźć, i to tej najważniejszej. Chodzi o żonę Benera, Agatę, która zniknęła wiele lat temu w niewyjaśnionych okolicznościach i to nosząc pod sercem ich dziecko.

Ostatni trop jednak zachwiał całym światem dziennikarza, a prawda o jego związku stanęła pod znakiem zapytania. Otrzymane zdjęcie pozwala zastanawiać się, czy Agata po prostu nie uciekła, by ułożyć sobie życie z innym, wątpliwości budzi również ojcostwo dziennikarza. Nic dziwnego, że Bener jest coraz bardziej zmęczony i zniechęcony, a rozpacz nie pozwala mu spojrzeć obiektywnie na wiele spraw.

A tych pojawia się coraz więcej, a wśród nich jest ta ostatnia – zaginiecie byłego pracownika urzędu i ofiary mobbingu zarazem, obecnie pogrążonego w depresji nauczyciela, Jana Stemperskiego. Pogarszający się od czasu sprawy o mobbing stan psychiczny mężczyzny, fakt, iż nie odnalazł się w szkole, wśród grona pedagogicznego, że bał się każdego dnia pracy, pozwala domniemywać, iż mógł ON targnąć się na swoje życie. Bener jest tak naprawdę przekonany, że tym razem poszukiwać będzie tak naprawdę ciała, ale zagłębiając się w sprawę i próbując odtworzyć ostatnie chwile przed zniknięciem Stemperskiego dochodzi do wniosku, że coraz więcej elementów tego dochodzenia nie pasuje do siebie.

Równocześnie dziennikarz powraca do innej sprawy, której do dziś nie rozwiązał, a mianowicie do zniknięcia pewnego mechanika z Lubicza. Czy to możliwe, żeby te dwie sprawy były ze sobą powiązane? Co więcej, czy to możliwe, żeby ów mechanik miał coś wspólnego z zaginięciem Agaty? Na te i na wiele więcej pojawiających się pytań będziemy starali się znaleźć odpowiedź dzięki lekturze porywającej książki pt. „Koszmary zasną ostatnie”, trzeciej już części trylogii autorstwa Roberta Małeckiego o Marku Benerze. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona powieść to doskonałe studium samotności człowieka, pozbawionego na dodatek w jednej chwili poczucia bezpieczeństwa i miłości.

Książka jest lekturą adresowaną nie tylko do miłośników twórczości Małeckiego, ale również do wszystkich miłośników kryminalnych historii z wątkiem psychologicznym. Ilość poruszanych wątków może nieco przytłaczać, ale każde z nich jest ważny chociażby dla budowania napięcia, każdy z nich też wnosi coś – albo do prowadzonych spraw, albo do życia Benera. Na dodatek składają się one w spójną całość, która nie tylko zwraca uwagę, zmusza do myślenia, ale też zachęca do lektury innych książek autora. Szczególnie, że Małecki w taki sposób kreuje bohaterów, w taki sposób tworzy atmosferę, że stajemy się częścią opowiadanej historii, zaś lektura niesie ze sobą spory ładunek emocjonalny.

Piliście już w tym roku grzane piwo na rozgrzewkę? Jeśli nie, to przy lekturze trzeciej części cyklu z toruńskim dziennikarzem Markiem Benerem na pewno przyjdzie Wam na nie chęć.

A mi zaraz po zakończeniu tomu drugiego przyszła chęć na ciąg dalszy tej historii. Tu już nie było szans na ociąganie, odkładanie na później, bo ciekawość nie pozwoliła mi na chwilę przerwy.

Poruszając się po mroźnym i mrocznym Toruniu towarzyszymy Benerowi w poszukiwaniu zaginionego nauczyciela. Czy chory na depresję mężczyzna mógł targnąć się na swoje życie? Czy za jego zniknięciem może kryć się coś więcej?

Sprawa ta niespodziewanie kieruje go do prowadzonych od siedmiu lat poszukiwań jego zaginionej żony. Emocje Benera ewoluowały w tym czasie od bezdennej rozpaczy, do złości, wręcz nienawiści. Co wpłynęło na tak drastyczną zmianę? Czy nie zależy mu już na odkryciu prawdy? A może boi się z nią zmierzyć?

Dopiero w trzecim tomie widać jak misterną intrygę uknuł autor, jak drobiazgowo zaplanował każdą z historii, które tu właśnie znalazły niespodziewane powiązania dając pełny jej obraz. Tu też możemy ocenić jak wyrazistego bohatera autor stworzył. Polubiłam tego długowłosego mężczyznę z krwi i kości, ze zwykłymi ludzkimi słabościami, popełniającego błędy i ponoszącego ich konsekwencje, zmieniającego się pod wpływem lat i doświadczeń. Z zaangażowaniem śledziłam jego losy, jego poszukiwania i bardzo mu w nich kibicowałam.

Czy tom trzeci kończy przygodę z Markiem Benerem? Autor wyjaśnia w nim wszystkie wątki, które stanowiły niewiadomą, ale otwiera też nową furtkę dającą nadzieję na kontynuację. Jeśli się pojawi, przeczytam ją z wielką przyjemnością.

Reklama dźwignią handlu. W tym przypadku książka, jak dla mnie, aż tak jej nie potrzebowała, ale jak wyostrzyła zmysły! A więc przyszły czytelniku, krótki trailer, który warto zobaczyć.

Nigdy nie byłam w Toruniu, może kiedyś odwiedzę. Podgórze, fort XI, miejsca za pomocą kręconego tam filmu pobudziły w trakcie czytania moją wyobraźnię. Rewelacyjna rzecz!!!

Przyznam szczerze, że bardzo długo nie sięgałam po polskich autorów, teraz nadrabiam to z szybkością światła.

Pewnie się już powtórzę - Roberta Małeckiego spotkałam przez przypadek na krakowskich targach w 2006 r. NAJGORSZE DOPIERO NADEJDZIE było strzałem w dziesiątkę. Tak się zaczęła moja przygoda z Banerem, wiem, Benerem. Nie macie tak czasem, że mimowolnie inaczej odczytujecie imiona i nazwiska?

"Kłamstwa, kłamstwa tam znajdziecie."

Niecierpliwie oczekiwałam premiery kolejnej części. Coś mnie urzekło w tym wszystkim, w tej całej historii. Zagmatwana opowieść, "Echo Torunia", bohaterowie, Agata..i oczywiście przekaz, jakim posługuje się autor (mam na myśli sposób pisania). Ostatnio miałam chęć przy tych upalnych temperaturach zanurzyć d..ę w zimnym śniegu :)

Cały czas skupiam myśli o autorze jako debiucie, a toż to nam już mistrz pióra wyrósł!

Pierwsza książka dobra, druga jeszcze lepsza a trzecia petarda.

Robercie Małecki co będzie dalej???

Zima, naczelny Bener, którego ostatnimi czasy zajmują sprawy zaginięć w mieście, próbuje odkryć co stało się z jednym ostatnich zaginionych, Janem Stepmerskim cierpiącym na depresję. To postać, która znalazła się już we wcześniejszej lekturze.

Naczelny zaczyna pewny siebie szukać zwłok. Czy aby na pewno to dobry trop?

"To było jak tornado, które trafiło do drewutni."

Marek małymi kroczkami dochodzi do tego, iż kolejna zaginiona osoba, Michał Walter być może jest związana...ze wszystkim.

Och, jak mi na język się ciśnie fabuła i zakończenie.

"Bał się, że ta przeszłość kiedyś go zabije".

7 lat minęło od zaginięcia żony. Niemoc, tęsknota, niekończący się dramat, nawet sobie nie potrafię wyobrazić tych uczuć, władały nim cały czas. Poszukiwania i zainteresowanie nie ustawały.

"Jestem przekonany, że wkrótce coś się wydarzy."

Kolejne trupy, samobójstwa przez cały czas trzymają nas w napięciu. Mimo, że odkładałam książkę, to tylko dlatego, że wzywały mnie obowiązki i nie ukrywam, po trosze, że kolejny raz nie chciałam skończyć ..

"Echo Torunia", obecnie z innym zespołem zaczyna się kruszyć.

"Ciesz się, że masz już dwóch takich, co ratują ci dupę."

Został Rak, odeszła Aldona. Wróciła Aldona, "odszedł" Rak.

"Teraz Baner nie miał nic".

I najważniejsze, co z ciężarną żoną Agatą?

"Kiedyś wreszcie musi się dowiedzieć."

Historia nieźle pogmatwana, ale wszystko skrupulatnie znalazło wyjaśnienie. Mimo, że za oknem gorąc nabrałam chęci na grzańca.

Nie wiem..chyba zaskoczyło mnie zakończenie, miałam jednak nadzieję na inne plany. No cóż, to autor kieruje naszymi myślami a nie odwrotnie.

Książka spełniła moje oczekiwania, nad wyraz, niemniej jednak czuję smutek...

Dziś nie będzie felietonistycznych wstępów. Dzisiaj przeklinam i rwę włosy z głowy. Leczę ślady po paznokciach i usta przygryzane przez kilka godzin. Próbuję opanować złość. Nie, nie złość – wściekłość. Próbuję też opanować drżenie rąk, które suną po klawiaturze w zupełnie przeciwne strony niż bym chciała. Dobrze, że przynajmniej ta łza z oka zniknęła…

Przed chwilą skończyłam czytać Koszmary zasną ostatnie Roberta Małeckiego. Dosłownie kilka minut temu zamknęłam książkę. Ta recenzja powstaje w przypływie tak ogromnych emocji, że musicie wybaczyć każdy błąd, bo nie zamierzam tego tekstu poprawiać w nieskończoność. Dziś przeczytałam, dziś napiszę i dziś to opublikuję.

Na ostatnią część trylogii o Marku Benerze czekałam z niecierpliwością od momentu, w którym przeczytałam Porzuć swój strach. Już wtedy Małecki pokazał, że związanie życia z pisaniem nie było tylko wymysłem, a po prostu dobrym wyborem – szczególnie dla czytelników. Chwaliłam wówczas postać Benera oraz cudownie przemyślaną historię. Pisałam o mapowaniu myśli i sprytnej zabawie z czytelnikiem. Jednak to, co Małecki zaserwował tym razem, przeszło moje oczekiwania i czuję, że dzisiaj to ja zasnę ostatnia, bo to, co podziało się w mojej głowie podczas czytania tej książki, zostanie ze mną na długo.

Marek Bener, redaktor naczelny jednej z toruńskich gazet, po raz kolejny prowadzi śledztwo w sprawie zaginionego mieszkańca miasta. Tych, którzy nie mieli okazji przeczytać poprzednich części trylogii, uspokajam: Małecki tak je skonstruował, że nie musicie nadrabiać (choć ja polecam!). Jednak, jeśli to jest rzeczywiście Wasze pierwsze spotkanie z pisarzem, to musicie wiedzieć, że Bener już tak ma – do rozwiązywania kryminalnych zagadek nadaje się lepiej niż niejeden policjant. Wątkiem łączącym trzy książki jest zaginięcie jego żony i właśnie na nim skupia się autor w Koszmarach….

Żeby była jasność: uważam tę część za ewidentnie najlepszą ze wszystkich. Choć wydawało mi się, że poprzednia była bardzo dobra, to podczas lektury niezmiennie nachodziła mnie myśl, że Małecki dokonał wręcz niebywałego postępu. Tempo, którego nie brakowało wcześniej, teraz narzuciło szalony pęd. O ile w recenzji Porzuć swój strach pisałam o zakończeniu, które wywołuje tachykardię, o tyle tutaj mogę mówić o hiperwentylacji przez co najmniej sto ostatnich stron. Gdyby można było tracić kalorie i spalać tłuszcz poprzez szybkie oddychanie, to po upływie dwóch dni byłabym szczuplejsza o jakieś dziesięć kilogramów! Do tego dochodzi fakt, że dobrze skonstruowane postacie stały się jeszcze lepsze. Nie ukrywam, że kreacja głównego bohatera podobała mi się już wcześniej, jednak teraz miałam wrażenie szczególnie pogłębionego rysu psychologicznego tej postaci. Czułam się bardzo blisko jego tragedii, miotałam się razem z nim, cierpiałam i klęłam na cały świat. A klęłam sporo – nie tylko na losy bohaterów, ale i na samego Małeckiego. Dlaczego? Bo bardzo umiejętnie stosowane przez niego cliffhangery nie pozwalały ugotować obiadu, zająć się dziećmi czy choćby zaparzyć kawy. Zdradzę Wam nawet sekret (bo wierzę, że nikomu o tym nie powiecie): czytając tę książkę miałam w głowie gotowe zakończenie. Jedno, jedyne i absolutnie konieczne. I wiecie co? Autor udowodnił mi, że mieć to ja sobie mogę, ale rządzi tutaj on. Efektem jego rządzenia jest stan, o którym napisałam na początku tej recenzji. Właściwie to ja wszystko rozumiem. Akceptuję, że celem pisarza jest zadziwić, zainteresować, wciągnąć do zabawy, podsuwać tropy, zwodzić. Jest to dla mnie jasne. Ale żeby łza się zakręciła w oku w trakcie czytania kryminału? To chyba jakiś żart, Panie Małecki!

Na koniec powiem Wam jedno: żal mi. Tak strasznie mi żal, że to już koniec! Marek Bener osiągnął swój cel, trylogia to trylogia. Zawsze mówię: jak cykl, to tylko trzyczęściowy, bo potem robi się telenowela. Chyba pierwszy raz miałabym ochotę przeczytać tetralogię… Ale nic to! Małecki jest coraz lepszy, a ja jestem cierpliwa. Poczekam na kolejną jego książkę – nie mam wątpliwości, że mnie nie zawiedzie.