Kontrakt Paganiniego

Lubię tą świeżość działania.

Kepler ma to coś,co zachęca, wciąga,mobilizuje nasze umysły do refleksji

Po przeczytaniu pierwszego tomu z serii byłam absolutnie oczarowana. Poprzeczka została zawieszona bardzo wysoko, więc kiedy w moje ręce trafił tom drugi - „Kontrakt Paganiniego” zastanawiałam się, czy sprosta moim oczekiwaniom. Powiem jedno... jakie to jest dobre!

Głównym bohaterem ponownie jest komisarz Joona Linna, który dzięki swojej niezawodnej intuicji i nieustępliwości potrafi dostrzec to, czego nie widzą inni.

Na jachcie zostają znalezione zwłoki młodej dziewczyny. Przyczyną śmierci jest utonięcie w morskiej wodzie. Problem w tym, że ciało jest suche, a na skórze nie ma śladu soli. Jako pierwsza znajduje ją jej siostra, która wraz z partnerem zeszła z jachtu na ląd. Jej szybka dedukcja i spostrzegawczość prowadzą do dramatycznej ucieczki, ponieważ morderca jest w pobliżu. W podobnym czasie dochodzi do rzekomego samobójstwa wpływowego mężczyzny związanego z przemysłem zbrojeniowym, ale czy ktoś naprawdę może powiesić się bez żadnego punktu podparcia? I właśnie wtedy wkracza Joona Linna. Łączy oba zdarzenia w jedną, znacznie większą sprawę i rozpoczyna śledztwo, które prowadzi go coraz głębiej w sieć kłamstw, układów i zbrodniczych interesów.

„Kontrakt Paganiniego” to coś więcej niż kryminał. To świetnie napisany thriller polityczny z mocnymi akcentami psychologicznymi i elementami międzynarodowej intrygi, a także wątkiem muzycznym. Lars Kepler zabiera nas w świat, w którym przemysł zbrojeniowy, nielegalne interesy i wielkie pieniądze mieszają się z brutalnością, tajemnicami, strachem i śmiercią.

To pozycja dla tych, którzy kochają książki, od których nie da się oderwać. Napięcie trzyma od pierwszej strony, a akcja momentami nabiera zawrotnego temp - wszystko to z klimatem, psychologią i inteligentnie splecioną intrygą. Ja już wiem, że sięgnę po kolejny tom, bo Joona Linna to bohater, którego nie da się zapomnieć.

Lars Kepler, czyli duet Ahndoril. Szwedzka para postanowiła stworzyć cykl książek, gdzie główne skrzypce gra komisarz Joona Lina. Jak widać, jest to druga część i przy okazji drugie moje spotkanie zarówno z autorami, jak i bohaterem. Pierwsze wspominam jako jedno z tych naprawdę udanych. Styl i tempo akcji były zdecydowanie w moim stylu. No i było typowo kryminalnie, czyli... krwawo.

Archipelag Szwedzki. Dryfuje po nim opuszczony i dryfujący jacht. Jednak nie jest ON pusty. Na jego pokładzie znaleziono zwłoki kobiety. Ubrania ma suche, za to w płucach pełno morskiej wody. Ledwo następnego dnia zostaje odkryte kolejne ciało. Tym razem to mężczyzna. Wszystko wskazuje, że powiesił się na żyrandolu we własnym mieszkaniu. Tylko jak to zrobił, skoro obok nie ma żadnego stołka, czy czegokolwiek co umożliwiłoby zawieszenie pętli.

Obie sprawy trafiają w ręce komisarza Liny, który wraz z kolegami i koleżankami próbuje rozwikłać, o co tak naprawdę może chodzić. Joona dość szybko dochodzi do wniosku, że sprawy się łączą, ale brakuje na to jasnych i konkretnych dowodów.

Tym razem państwo Ahndoril poszli bardziej w stronę sensacji niż kryminału. Handel bronią, machlojki i korupcje podczas załatwiania ofert czy groźby śmiercią. A wszystko to w kręgach politycznych oraz biznesowych z wyższych półek. Autorzy postanowili wpakować komisarza w sam środek tego "bagna". Jednak mam mieszane uczucia. Z jednej strony wszystko wkomponowuje się w dzisiejsze czasy, akcja i dynamika na wysokim poziomie, przez co czyta się niezwykle szybko i płynnie. Z drugiej zaś jest to tak mało realne, że aż boli. A może ja nie znam świata przestępczego? Szczególnie tego niedostępnego dla przeciętnego szarego człowieka. Jednak jak by na to nie spojrzeć, nie pisze nigdzie, że książka ma mieć coś z faktami wspólnego. Czytam dla rozrywki, więc i coś takiego czasami się przyda. Pewne jest jedno. Kolejny tom już na mnie czeka i nie odpuszczę. Pytanie, czy będzie lepszy, czy wręcz przeciwnie...