Konklawe

Kiedy nadchodzi czas, by wybrać następnego papieża – cały świat z niecierpliwością oczekuje na to, by ujrzeć, kto będzie następnym najpotężniejszym przywódcą duchowym na ziemi. Nikt jednak nie wie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami Kaplicy Sykstyńskiej…

Znienawidzony przez Kurię papież propagujący ideę Kościoła ubogiego – umiera. Kardynał Lomeli, przeżywający właśnie kryzys wiary zostaje wezwany do przeprowadzenia konklawe. Tuż przed rozpoczęciem głosowań, pojawia się nikomu nieznany kardynał Benitez z Filipin, którego zmarły papież w tajemnicy przed watykańskimi urzędnikami podniósł do tej godności. Kardynał Lomeli, jako dziekan Kolegium Kardynałów musi wybrać: czy ograniczać się wyłącznie do spraw organizacyjnych konklawe, czy wpłynąć na przebieg głosowania poprzez ujawnienie nieznanych faktów z przeszłości niektórych pretendentów. „Nasza wiara jest żywa, ponieważ chadza ręka w rękę ze zwątpieniem. Gdyby była tylko pewność, a nie byłoby zwątpienia, to nie byłoby tajemnicy, a zatem nie byłoby potrzeby wiary.” Powieść Roberta Harrisa opiera swoją akcję i problematykę głównie na zasadach panującego kościoła oraz wiary. Książka opowiada o ludzkich słabościach oraz tajemnicach, które kiedy tylko wyjdą na jaw – potrafią odmienić ludzkie życie. Tylko, czy na lepsze, czy jednak na gorsze? Główny bohater – kardynał Lomeli jest człowiekiem, na którym spoczywa ogromna odpowiedzialność – nie dość tego, wszystko dzieje się w czasie, w którym ON sam przeżywa wewnętrzny kryzys wiary. Od początku powieści, naprawdę polubiłam głównego bohatera ze względu na to, że jest ON człowiekiem prostodusznym i nie daje się wplątać w intrygi innych elektorów. „Jedyną wskazówką na to, że wybieramy to lub inne postępowanie, jest nasze sumienie, bo to we własnym sumieniu najwyraźniej słyszymy głos Boga.” Niestety, pomimo tego, iż bohater oraz cała intryga powieści jest według mnie naprawdę interesująca – z przykrością muszę stwierdzić, iż nie przekonało mnie to. Ciężko było mi się wkręcić w akcję danej książki. Choć napisana jest bardzo szczegółowo i dosadnie, ja bardzo się przy niej męczyłam. Być może dlatego, że uwielbiam thrillery, w których na każdym kroku czai się niebezpieczeństwo. Tutaj mi jednak tego zabrakło i choć wiem, że akcja tego typu thrillera okręca się wokół osi intryg oraz odmętów ludzkich słabości – nie potrafiłam wczuć się w jego atmosferę. Książka ta, była dla mnie jedną z tych powieści, które trzeba zrozumieć i przemyśleć. Niewykluczone, że po prostu nie do końca zrozumiałam ideę autora. „Język jest podstawą. Bo z języka stopniowo powstaje myśl, a z myśli powstaje filozofia i kultura.” Muszę jednak powiedzieć, że „Konklawe” posiada jeden bardzo duży plus, a jest nim zaskakujące zakończenie, którego nie mogłam się domyślić przez większą część książki. Myślę, że ze względu na wątki psychologiczne oraz ostatnie strony powieści warto po nią sięgnąć. Uprzedzam jednak, iż nie jest to książka dla każdego.

Roberta Harrisa pokochałam za jego Autora widmo. Bez wahania zdecydowałam się przeczytać jego powieść o wyborze nowego papieża. Jakie są moje wrażenia po lekturze? Przekonajcie się sami.

Umiera papież, który chciał, by Kościół przestał szczycić się bogactwem. Żył skromnie i tego samego wymagał od innych duchownych.Kardynał Lomeli, dziekan kolegium kardynalskiego przeżywa właśnie kryzys wiary. Musi jednak przeprowadzić kolejne konklawe. Kościół potrzebuje nowego papieża. Do udziału w głosowaniu jest uprawnionych 117 kardynałów, jednak tuż przed rozpoczęciem konklawe, do Watykanu przybywa nieznany nikomu kardynał Benitez z Filipin. Zmarły papież w tajemnicy przed innymi mianował go na to stanowisko. Elektorzy modlą się, by Duch Święty pomógł im wybrać odpowiedniego następcę Świętego Piotra na ziemi. Nie jest to wcale proste zadanie. Komu przypadnie zaszczyt bycia kolejnym papieżem?

Za mojego życia konklawe odbyło się dwa razy. Tego pierwszego nie pamiętam zbyt dobrze. Niemniej jednak interesowało mnie to, w jaki sposób kardynałowie wybierają kolejnego papieża. Nie przypominam sobie powieści, która by o tym mówiła. Już od samego początku jesteśmy uwikłani w grę między poszczególnymi obozami, mającymi różne wizje Kościoła. Po której stronie lepiej się opowiedzieć? Trudno stwierdzić. Do tego wszystkiego dochodzą prywatne tajemnice. Niektóre z nich wbijały mnie w fotel.

Robert Harris potrafi utrzymać czytelnika w napięciu. Wiele tu niedomówień. Nie wiadomo, kto tak naprawdę ma szczere intencje. Na pewno nie można narzekać na nudę. Dzieje się sporo. Nawet samo głosowanie jest intrygujące. Nigdy nie miałam okazji, by przekonać się, jak ono wygląda. Mogłam tylko snuć domysły.

Bohaterowie są dopracowani. Choć są osobami duchownymi, mają swoje wzloty i upadki. We wspomnieniach pojawia się także nasz papież, Jan Paweł II. Dowiadujemy się o nim między innymi tego, że w trakcie konklawe czytał gazetę. Na ile w tym jest prawdy - trudno mi to ocenić, nie znalazłam nigdzie takich informacji, choć tak mogło być. Robert Harris pokazuje czytelnikom nieznaną twarz kardynałów, którzy mogą ubiegać się o urząd papieski. Myślicie, że myślą oni wyłącznie o dobru Kościoła? Jeśli tak, muszę Was rozczarować. Na dodatek wielu z nich okazuje się hipokrytami do potęgi entej.

To dość kontrowersyjna książka, w której znajdziecie dość dobrze skrojoną intrygę. Zakończenie powaliło mnie na kolana. Nie spodziewałam się takiej rewelacji. Gdyby coś takiego faktycznie miało miejsce - świat stanąłby na głowie. Dlaczego? Tego już nie zdradzę. Jeśli lubicie tego typu literaturę, musicie przekonać się sami. Ja w każdym razie polecam.

[Adres usunięty]

"Konklawe" intrygowało mnie i przyciągało wzrok swoją czerwoną okładką. Robert Harris napisał świetną i bardzo intrygującą powieść sensacyjną, która odkrywa nam tajemnice uświęconej watykańskiej ziemi. Każdy z nas jest ciekawe, co się dzieje podczas konklawe. Zamknięte drzwi i tajemnica, która otacza to wydarzenie sprawia , że wyobraźnia podsuwa nam różne obrazy. Autor "Konklawe" zabiera nas ze sobą i sami stajemy się świadkiem tych niezwykłych wydarzeń.

W Watykanie umiera papież, który był specyficzną osobą. Skromny, ubogi i potępiający niektóre zachowania kleru, nie zdobył sobie sympatii wśród swoich braci. Tylko kilku księży naprawdę smuci się po jego śmierci. Wśród nich jest dziekan Lomeli, pełen wiary, ale również pełen wątpliwości - ta cecha ujęła Ojca Świętego i odwiódł go od rezygnacji ze służby boskiej. Lomeli jest zasmucony śmiercią papieża, całe swe siły i zaangażowanie kieruje w stronę organizacji konklawe. Zjeżdżają na nie wszyscy ważni dostojnicy kościelni pretendujący do miana nowego papieża.

Konklawe przypomina wybory, a zachowania biskupów przypominają polityków. Zawiązują się sojusze, na światło dzienne wychodzą ich matactwa i kombinacje, które miały ich przybliżyć do tronu Piotrowego, a w efekcie oddala. Lomelemu sekunduje biskup Benitez, którego obecność zaskoczyła innych uczestników konklawe. Papież mianował go biskupem w tajemnicy, a jego przeszłość również nie do końca jest jasna. Jest ON jednak pełen wiary i pokory, a te cechy okażą się bardzo ważne. Wynik konklawe zaskoczy chyba wszystkich... Kto zostanie wybrany nowym papieżem? Przeczytajcie!

Robert Harris zaskakuje, chwilami szokuje i zaskakuje. Jego powieść jest jak podglądanie przez dziurkę od klucza zachowania księży podczas obrzędu konklawe. Przybliża nam ideę, przebieg i zasady, które towarzyszą konklawe. Pokazuje też drugą stronę medalu chrześcijaństwa, jaką są zachowania ludzi, w tym wypadku biskupów. Na drodze do władzy towarzyszy im chciwość, nadmierna pewność siebie i zawiść. Dążą do celu po trupach, ale są wśród nich również osoby szczere w swoim powołaniu, które z tym walczą.

Konklawe to opowieść o ludzkim charakterze wystawionym na próby. Człowiek jest słaby, co widać w tej powieści. Jednak finał zaskoczy chyba wszystkich... Przeczytajcie - nie zawiedziecie się!

[Adres usunięty]

Niektóre sprawy wciąż otoczone są nimbem tajemnicy, pomimo, że powtarzają się od stuleci. Nawet współcześnie, gdy przecieki informacji najbardziej tajnych nie są niczym dziwnym, pewne kwestie wciąż pozostają sekretem, chociaż z pozoru tak wiele o nich wiadomo. Czasem tradycja i grube mury są wystarczającą zaporą by ustrzec się przed zdradą i zachowaniem wszelkich niuansów, jakie nie powinny dotrzeć do szerszego grona. Dużo nie potrzeba by sacrum zmieniło się w profanum, a to byłaby prawdziwa katastrofa dla wiary, bo nawet najsilniejsza ma swoje słabe punkty, prowadzące do jej upadku.

Zapanować nad ponad setką osób, które na co dzień przyzwyczajone są do dysponowania ogromną władzą nie jest łatwo, ale kto jak nie kardynał Lomeli może tego dokonać? Wezwano ich by wybrali z pośród siebie papieża, przywódcę duchowego setek milionów ludzi, głowę państwa i przede wszystkim następcę świętego Piotra. Purpuraci doskonale zdają sobie sprawę z powagi ich decyzji, jedni już uczestniczyli w konklawe i to kilka razy, dla drugich to pierwsze uczestnictwo w takim wydarzeniu. Wszyscy wiedzą, że jeden z nich zostanie ojcem świętym, kto zasługuje na to, a kogo lepiej nie wywyższać? Zmarły papież podążył odmienną ścieżką niż jego czcigodni poprzednicy, ale nie zyskała ona uznania u wszystkich dostojników kościelnych, teraz nadszedł czas odpowiedzi na pytanie jaki powinien być jego następca? Już od samego początku wyłaniają się frakcje poparcia, pewni kandydaci jeszcze przed pierwszym głosowaniem budzą jego ogromne wątpliwości, lecz czy jako dziekan Kolegium Kardynałów ma prawo ingerować w kardynalskie decyzje? Każdy z nich powinien kierować się wiarą i słuchać swego sumienia, one powinny być przewodnikami, jednak są jedynie również ludźmi i nie obce są im przywary przeciętnego człowieka. Sam Lomeli ma wiele tematów do rozmyślań, przez lata był świadkiem i uczestnikiem światowej polityki, dyplomacja to jego żywioł, teraz nadszedł moment gdy jego doświadczenie będzie mu pomocne, chociaż czy na pewno? Konklawe to wydarzenie odbijające się szerokim echem na całym świecie, a odpowiedzialność za jego przebieg została złożona właśnie na barki Lomeliego. Jakby tego było mało okazuje się, że do grona kardynałów dołącza jeszcze jeden, nieznany nikomu z hierarchów, Vincent Benitez, mianowany w tajemnicy przed wszystkimi. Dlaczego nikt nie wiedział o jego nominacji? Kim jest ten duchowny? Kolejna sprawa, którą dziekan musi się zająć, a to dopiero początek. Przybycie nowego kardynała wzbudza zdziwienie, ale nikt nie zapomina o celu w jakim się zgromadzili w Watykanie. Jeden z nich zostanie wybrany ojcem świętym, kilka nazwisk zaczyna się powtarzać w rozmowach, podziały również uwidaczniają się. Konklawe zostaje rozpoczęte ... Ale rozgrywka została rozpoczęta o wiele wcześniej i bierze się w niej udział, nawet jeżeli się tego nie chce. Niestety kardynał Lomeli jest w samym jej centrum i widzi mroczną stronę swoich czcigodnych kolegów, czy ma stać z boku i dbać tylko o prawne oraz rytualne procedery czy też stać się aktywnym graczem lub raczej sędzią? Docierają do niego niepokojące informacje, ich ujawnienie zagrozi reputacji pewnych purpuratów, a na tym nie koniec. Grube mury dobrze chronią tajemnice, lecz także nie pozwalają na ujawnienie całej prawdy. Po której stronie opowie się Lomeli, a może to jeszcze nie koniec niespodzianek?

Kościół od wieków jest opoką dla wiernych, papież to przewodnik dla nich, wskazuje drogę jaką powinni podążać. Czasem wymaga ona wyrzeczeń, ale nim zostanie wytyczona trzeba podjąć decyzję kto ją wyznaczy. Kardynałowie muszą odpowiedzieć sobie na pytanie, który z nich będzie najodpowiedniejszy do tej roli, tylko jeden zwycięży ...

Polityka ma niejedną twarz, niekiedy niespodziewanie daje o sobie znać w najmniej spodziewanym miejscu - na przykład w samym centrum Watykanu. Robert Harris tym razem jako oś fabuły uczynił tytułowe "Konklawe", wydawałoby się, że to to wydarzenie raczej dalekie jest od sensacji, intryg czy też ciemnej strony ludzkiej natury. Jak się okazuje nic bardziej mylnego, political fiction w wydaniu państwa kościelnego jest nie tylko pasjonujące, ale i zawiera w sobie więcej sekretów niż ktokolwiek by przypuszczał. Sacrum i profanum to dwie strony tej samej monety, autor wykorzystuje jedno i drugie, tworząc oraz rozwijając poszczególne wątki i nie można mu odmówić pomysłowości. "Konklawe" to niezwykle wnikliwe studium zachowań i motywacji ludzi w sytuacji gdy wiedzą, że stoją przed niezwykle ważnym wyborem. Do czego zdolni są bohaterowie by osiągnąć swój cel? Co oznacza dla nich prawda i czym w ogóle ona jest? Robert Harris wziął pod lupę postacie będące symbolami wiary i religii, rozdział po rozdziale obnaża ciemniejszą stronę człowieka, jego rozterki w godzinie próbie, pokusy pójścia łatwiejszą ścieżką i przede wszystkim pragnienie władzy. "Konklawe" jest historią gdzie fikcja i dobrze znana rzeczywistość tworzą niezwykłą mozaikę, mającą jako ramę zasady wiary, a której elementami są ludzie.

„Konklawe” Roberta Harrisa to książka, która od pierwszych stron przenosi czytelnika w miejsca niedostępne dla zwykłego człowieka - do zamkniętego miejsca, gdzie ma być dokonany wybór Papieża. Czytelnik ma nieodparte wrażenie jakby osobiście uczestniczył w konklawe.

Po śmierci Papieża, który był zwolennikiem Kościoła ubogiego, kardynałowie mają dokonać wyboru osoby, która poprowadzi kościół w tych trudnych czasach. Misja przewodzenia temu zgromadzeniu i związana z tym ogromna odpowiedzialność przypada w udziale kardynałowi Lomelemu. Posiada ON wiedzę dotyczącą głównych kandydatów do objęcia tronu Piotrowego, z której wynika, że wszyscy główni kandydaci mają rysy w swoich życiorysach.

Odpowiedzialność, jaka spoczywa na kardynałach, a szczególnie na kardynale Lomelym jest odczuwalna przez czytelnika na każdej stronie książki.

Osobiście, po przeczytaniu tej powieści chcę wierzyć w słowa wielu kardynałów uczestniczących w tym konklawe, że to na kogo mają oddać swój głos, podpowiada im Duch Święty.

Gorąco polecam do przeczytania.

SZAKAL

źródło: [Adres usunięty]