Kaznodzieja. Saga kryminalna, tom 2

Nie dziwi mnie fakt, że Camila Lackberg jest cenioną pisarką kryminałów. Autorka w iście mistrzowskim i charakterystycznym skandynawskim stylu tworzy wyjątkową atmosferę okrytą mgłą tajemniczości.

„Kaznodzieja” to druga część kryminalnej sagi o Fjällbace. Powracamy do malowniczo położonej miejscowości na zachodnim wybrzeżu Szwecji. Ponownie wraz z Patrikiem Hedstromem staniemy przed rozwiązaniem kryminalnej zagadki. Ta powiązana będzie z wydarzeniami sprzed dwudziestu pięciu lat.

A wszystko zaczyna się w chwili, gdy mały chłopiec znajduje nagie zwłoki w Wąwozie Królewskim. Przybyli na miejsce policjanci prowadząc czynności natrafiają na kolejne makabryczne odkrycie. Znajdują dwa inne szkielety. Zatem atmosfera nabiera maksymalnej temperatury. Nie tylko za sprawą upalnego lata w Fjällbace, lecz kryminalnej zagadki, którą rozwiązywać będzie ekipa Patrika Hedstroma.

Czy sprawy te mają wspólny mianownik? W jaki sposób można je połączyć? Czy policjanci z komisariatu w Tanumshede znajdą punkt zaczepienia dla tych dwóch spraw?

Pewne jest to, że Camila Lackberg przygotowała dla nas kryminalną zagadkę, która nie pozwoli zmrużyć oczu dopóki nie znajdziemy odpowiedzi na te pytania. A ich poszukiwanie powiedzie nas klimatem współczesnej szwedzkiej prowincji.

Autorka nie tylko stworzyła ciekawą kryminalną intrygę, lecz również zaserwowała nam ciekawe wątki obyczajowe. Połączenie tych dwóch gatunków jest ciekawą propozycją dla miłośników kryminalnych historii oraz tych z nutką miłosnych elementów. Jak już wspomniałem ponownie będziemy towarzyszyć Patrikowi Hedstromowi. W tej części spotkamy się również z Eriką Falck, choć jej udział w tej kryminalnej zagadce nie będzie tak intensywny jak to było w przypadku „Księżniczki z lodu”. A to wszystko za sprawą ciąży. Jednak ten fakt nie odbiera przyjemności czytania.

„Kaznodzieja” to kolejny dowód na to, że saga o Fjällbace jest tą, po którą warto sięgnąć. Camila Lackberg ujęła mnie pomysłowością w tworzeniu fabuły oraz umiejętnością łączenia jej elementów, tak aby oplotły one umysł czytelnika szukającego w kryminałach mocnych wrażeń. Autorka potrafi również stworzyć bohaterów mocno wpadających w pamięć.

„Kaznodzieja” to druga część sagi o Fjällbace. „Kamieniarz” to jej trzecia odsłona. Wkrótce podzielę się z Wami moimi wrażeniami z jej lektury.

[Adres usunięty]

Po lekturze Księżniczki z lodu wiedziałam, że kwestią czasu będzie fakt, że sięgnę po kolejny tom sagi o Fjällbace. Dosłownie kilka dni temu nareszcie znalazłam czas, by móc zagłębić się w lekturze Kaznodziei. Czy drugi tom sagi był równie dobry, co ten pierwszy?

W Wąwozie Królewskim znaleziono zwłoki młodej turystki. Nikt nie wie kto i dlaczego odebrał jej życie. Znalazła się w złym miejscu o złym czasie? Być może. Jednak Patrik Hedström oraz pozostali policjanci z komisariatu w Tanumshede będą musieli nie tylko rozwiązać tę sprawę, ale także rozwikłać zagadkę powiązania tej zbrodni z zaginięciem dwóch innych młodych kobiet ponad dwadzieścia lat temu. Prawda okaże się bardziej tragiczna, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać...

O Patricku oraz Erice, którzy są właściwie najważniejszymi postaciami w powieściach z tej serii, nie będę się ponownie rozpisywać. Dodam tylko, że nadal ich uwielbiam, a Erica to chyba moja książkowa bratnia dusza. Chciałabym jednak wypowiedzieć się na temat innych bohaterów, którzy według mnie byli najbardziej pokrzywdzeni.

Robert oraz Johan to bracia, których życie nie przypominało sielanki. Nie dość, że ich ojciec przed laty został oskarżony o morderstwo, a oni sami tym samym przekreśleni grubą kreską przez pozostałych mieszkańców miasteczka, to ciągle muszą się zmagać z nieprzyjaznym nastawieniem wielu osób. Tak naprawdę każdy czyhał na ich najmniejszy błąd. Choć rzeczywiście zdarzały im się różne wybryki, przez co policjanci byli stałymi gośćmi w ich domu, to przez większą część tej historii czułam w stosunku do nich współczucie. Jest to idealny przykład tego, jak społeczeństwo potrafi gnoić człowieka za coś, co zrobił jego krewny, a nie ON sam. Jest to przykre i cholernie krzywdzące.

Kaznodzieja to powieść trochę inna od Księżniczki z lodu. Głównie z tego względu, że tutaj autorka poruszyła wątek choroby psychicznej oraz fanatyzmu (no, nazwę rzecz po imieniu) religijnego, który ma ogromny wpływ na całe życie danego człowieka. Faktycznie, niektóre zwroty akcji dało się przewidzieć, no a szczególnie wtedy, kiedy za nami już kilkadziesiąt thrillerów z podobnym wątkiem, ale mimo tego jestem pozytywnie zaskoczona tą pozycją.

Jednak nie mogę ze stuprocentową pewnością napisać, że ten tom był równy lub lepszy od pierwszej części sagi. Z tego względu, że na początku zostałam wręcz zarzucona ogromną ilością bohaterów, których chcąc nie chcąc musiałam zapamiętać. Ja oczywiście lubię, kiedy mam różnorodność i jest wiele postaci, ale nie, kiedy zostają oni przedstawieni praktycznie na pierwszych stronach. Ten początek był dla mnie ciężki i nie mogłam się za bardzo wbić w akcję i dopiero druga połowa książki przyniosła mi prawdziwą radość z czytania.

Jednak mimo to uważam, że jest to powieść godna polecenia dla miłośników dobrych kryminałów obyczajowych. Ciekawe wątki, tajemnica sprzed lat oraz nieznane motywy zbrodni, czyli to, co powinien zawierać ciekawy kryminał. Na pewno będę kontynuować swoje nadrabianie kolejnych części.

"Kaznodzieja" to druga część bestsellerowego cyklu Camilli Läckberg . Pierwszą część "Księżniczkę z lodu" poznałam jakiś czas temu i od razu wiedziałam, że sięgnę po następne części.

Akcja oczywiście rozgrywa się w malowniczej Fjällbace. W Wąwozie Królewskim zostaje znalezione zmasakrowane ciało młodej kobiety. Co gorsza, policja znajduje tam również dwa inne szkielety. Okazują się one ofiarami nierozwiązanej zbrodni sprzed 25 lat.

Co łączy te ofiary?

Czy jest to sprawka seryjnego mordercy, który powrócił?

Nagle zostaje zgłoszone zaginięcie następnej nastolatki. Odtąd rozpoczyna się okrutny wyścig z czasem. Czy policja zdąży odnaleźć sprawcę nim stanie się kolejna tragedia?

Wszystkie tropy prowadzą do rodziny Hultów, potomków znanego, nieżyjącego już Kaznodziei, który zajmował się kiedyś uzdrawianiem ludzi. Brak spójnych dowodów jednak nie ułatwia śledztwa.

"Kaznodzieja" to bez wątpienia powieść, która trzyma w napięciu od początku do samego końca. Jest intrygującą, wciągającą, ale również bardzo poruszającą historią. Nie sposób się od niej oderwać. Pełna mrocznych rodzinnych sekretów i intryg, które pochłaniają czytającego. Razem z Patrikiem staramy się rozwikłać zagadkę, która z każdą stroną staje się coraz trudniejsza.

Obok śledztwa autorka ukazuje również życie prywatne znanych nam już bohaterów. Są oni tak realistyczni, że nie sposób ich nie polubić. Tak jak my posiadają wady i popełniają błędy. Przeżywamy ich problemy a także cieszymy się ich sukcesami. Szczególnie pokochałam Erikę, która w tej części jest w ciąży. Urzekła mnie jej troska o siostrę oraz to, jak wyrozumiale traktuje Patrika, który tak poświęca się pracy mimo jej stanu.

Podsumowując, książka daje bardzo dużo do myślenia. Ukazuje co się dzieje, gdy ludzie źle rozumieją religię i do jakiej tragedii może to doprowadzić. Pozornie nieszkodliwe kłamstwo może stać się groźną obsesją i wpędzić człowieka w obłęd. Pokazuje ona również jak skomplikowane relacje mogą łączyć członków rodziny i że nic nie jest takie, jakie się mogłoby na oko wydawać .

Jako matka bardzo przeżywałam tę książkę . Ciężko mi sobie wyobrazić, jak muszą czuć się rodzice, którzy tracą dziecko. Ukazany tu świat jest okrutny i niebezpieczny oraz uświadamia, jakie niebezpieczeństwa czyhają na człowieka.

Moim zdaniem Camilla Läckberg jak najbardziej słusznie jest nazywana królową szwedzkiego kryminału. Jej książki pochłaniają czytelnika. Autorka umiejętnie buduje napięcie. Nie sposób oderwać się od lektury. Czyta się szybko i przyjemnie. Zakończenie jest zaskakujące i budzące wiele refleksji. Z ogromną przyjemnością sięgnę po następną część tej sagi.

Gorąco polecam!

Mimo że jestem miłośniczką tego gatunku ten autor w ogóle mnie nie porwał. Książki bardzo sztampowe , mocno przewidywalne i jak dla mnie dość nudne . Oczywiście nie jest to opinia po przeczytaniu jednej książki a całej serii.

Patrik i jego koledzy stoją przed skomplikowaną zagadką. Ich zadanie polega na odkryciu jaki związek mogą mieć ze sobą dwie sprawy. Pierwsza z nich to morderstwo młodej kobiety, której zwłoki odnaleziono w Wąwozie Królewskim, a druga sprawa to zaginięcie dwóch dziewczyn sprzed dwudziestu pięciu laty. Erika, znana z poprzedniej części partnerka Patrika jest w ciąży, dość ciężko znosi ten stan. Podczas gdy Patrik prowadzi śledztwo, ona nie może w nim uczestniczyć. Natomiast do jej domu często przychodzą goście, ma więc zajęcie, jednak nie wymarzone. Erika zdecydowanie wolałaby odpocząć, tymczasem musi zajmować się gośćmi.

Mnóstwo tropów sprawia, że nie jest oczywistym to, jak zakończy się ta historia. Jak zwykle w przypadku kryminałów lubię obstawiać ich zakończenie, tym razem nie udało mi się go rozwiązać. W tym cyklu autorka umiejętnie łączy wątek kryminalny z obyczajowym. Niektórzy za mocno skupiają się na wątku obyczajowym w takich połączeniach, ale tutaj wydaje się być to idealnie wymierzone. Nie odczuwamy ani zbyt dużego przesiąknięcia kryminałem, ani powieścią obyczajową.

Zupełnie nie przeszkadzały mi w tym kryminale elementy obyczajowe, ponieważ bohaterowie Patrik i Erika są na tyle ciekawi, oraz darzymy ich taką sympatią, że z wielką chęcią czytam o tym, co u nich się dzieje. Oprócz tego głównego wątku kryminalnego możemy więc zobaczyć, jak wiedzie się tej dwójce, odkrywamy ich codzienność, a także czasami zabawne dialogi. Akcja nie zwalnia i ciekawi nas aż do ostatniej strony. Z pewnością sięgnę po kolejne części tej sagi i mam nadzieję, że będą równie ciekawe.