Karty na stół

Przeczytanie jednej w miesiącu książki Agathy Christie stało się już u mnie swego rodzaju tradycją. Tym razem mój wybór padł na „Karty na stół” i po raz kolejny nie zawiodłem się.

Agatha Christie (pisała także pod pseudonimem Mary Westmacott) urodziła się 1890 roku. W 1920 roku przyłączyła się do Klubu Detektywów zrzeszającym autorów powieści kryminalnych, a w 1958 roku została jego prezesem. W grudniu 1926 pisarka zaginęła na 11 dni, co wywołało poruszenie w prasie. Do tej pory trudno powiedzieć, czy wynikało to z załamania psychicznego, czy może była to po prostu chwytliwa reklama. W 1971 roku otrzymała Order Imperium Brytyjskiego. Zmarła pięć lat później. Jest najbardziej znaną na świecie pisarką kryminałów oraz najlepiej sprzedająca się autorka wszech czasów. Wydano ponad miliard egzemplarzy jej książek w języku angielskim oraz drugi miliard przetłumaczonych na 45 języków obcych.

Pan Shaitana cieszy się w Londynie opinią osoby tajemniczej i ekstrawaganckiej. Ubiera się w sposób podkreślający wyrazistą, południową i jakby diabelską urodę, ma luksusowe mieszkanie w Park Lane, o wszystkich zdaje się wiedzieć za dużo, co sprawia, że wiele osób z londyńskiego towarzystwa się go obawia. Przede wszystkim słynie jednak z równie wspaniałych, co oryginalnych przyjęć. Na jedno z nich zaprasza Poirota, by zademonstrować mu – jak mówi – „eksponaty ze swojej kolekcji morderców, którym się udało”. Poirot przyjmuje zaproszenie. Na miejscu poznaje lekarza, majora armii królewskiej, damę w średnim wieku oraz młodą dziewczynę. Prócz nich są jeszcze autorka kryminałów, pani Oliver, nadinspektor Battle ze Scotland Yardu oraz pułkownik Race. Goście siadają do obiadu, potem do brydża i wówczas…

„Karty na stół” to dość specyficzny kryminał, ponieważ od samego początku wiemy, że mordercą jest ktoś z czwórki podejrzanych osób. I jeżeli komuś wydaje się, że przez to książka traci element zaskoczenia, to jest w bardzo dużym błędzie. Agatha Christie już nie raz potwierdziła, że jest mistrzynią w pisaniu powieści, w których krąg podejrzanych ogranicza się tylko do zawężonej grupy osób. Nie inaczej jest i tym razem. Do samego końca nie było mi dane odgadnąć, kto jest mordercą. W dodatku książka ma tak niesamowite zakończenie, że gdy wydaje się nam, że znamy już sprawcę, to za chwilę okazuję się, że jest nim zupełnie ktoś inny. A gdyby było nam jeszcze mało zaskoczenia, to w ostatnim rozdziale czeka na nas jeszcze jedna niespodzianka. Jedynym mankamentem tej powieści, była dla mnie spora ilość fragmentów zawierających opisy gry w brydża. Dla mnie, jako osoby, która ma niewielkie pojęcie o tej grze, było to utrudnienie w czytaniu.

Herkules Poirot jak zawsze jest nieomylny, chociaż jego pewność siebie granicząca momentami z zarozumiałością może niektórych drażnić. Ja go polubiłem od pierwszej książki i z wielką fascynacją podziwiam jego metody śledcze. Niestety nie mogę tego powiedzieć o pozostałych postaciach. Zarówno podejrzani jak i osoby pomagające prowadzić małemu Belgowi śledztwo niespecjalnie przypadli mi do gustu. Zdecydowanie wolę bardziej wyraziste postacie, natomiast w tym kryminale bohaterowie są mocno nijacy.

„Karty na stół” to kawał dobrej powieści z rewelacyjnym zakończeniem. Utwierdzam się w przekonaniu, że Agatha Christie potrafi mnie pozytywnie zaskoczyć końcówką książki jak żaden inny pisarz. Bardzo spodobał mi się też pomysł z czterema osobami, które wcześniej popełniły już morderstwo, ale nikt nie udowodnił im winy. Czytając ten kryminał odkryłem dwa nawiązania do innych utworów autorki, dlatego będę się teraz starał czytać jej powieści w porządku chronologicznym. A Tobie Szanowny Czytelniku polecam z czystym sumieniem tę lekturę, jak i inne książki tej autorki, ponieważ zdecydowanie warto zapoznać się z twórczością Królowej kryminału.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

"Karty na stół" to książka, której żaden miłośnik twórczości Agathy Christie z pewnością nie przeoczy. Już sam pomysł fabuły jest iście szatański. Pewien oryginał, pan Shaitana kolekcjonuje... morderców, którzy uniknęli kary, bowiem nigdy nie zostali złapani. Na przyjęcie z ich udziałem bohater zaprasza Herkulesa Poirota. Jak każda powieść Agathy Christie, kryminał trzyma w napięciu. Gdy bohater i organizator przyjęcia zostaje zamordowany, Poirot wkracza do akcji... Czyta się świetnie nie tylko ze względu na intrygującą fabułę, ale i doskonały styl pisarki. Zakończenia nie sposób przewidzieć!

Agatha Christie to pisarka, której twórczość zaczynam coraz bardziej lubić. Tak naprawdę zaczęłam się z nią zapoznawać dopiero dwa lata temu, liczę jednak, że do końca życia uda mi się przeczytać jeśli nie całość, to większość jej utworów.

Pan Shaitana chciała przechytrzyć los. Na spotkanie brydżowe zaprosił cztery osoby, które podejrzewał o popełnienie w przeszłości morderstwa. Kolejnymi gośćmi były cztery postacie związane ze światem ścigania, w tym autorka kryminałów. Gospodarz nie przypuszczał, że podczas spotkania straci życie...

Jak możemy przeczytać w przedmowie, ta publikacja różni się od innych w dorobku pisarki. Tym razem mamy aż czworo podejrzanych, każdy z nich prawdopodobnie w przeszłości już dopuścił się zbrodni. Tak naprawdę nie możemy kierować się intuicją, by dowieść tego, kto jest winny morderstwa gospodarza. Jest to coś nowego w twórczości Agathy Christie, ale bardzo dobrze wypadło.

Kryminał nie jest zbyt obszerny, ze spokojem przeczytamy go w cztery godziny. Czyta się szybko. Ja korzystałam z wydania kieszonkowego, w którym czcionka jest dość drobna, jednak nie utrudniało mi to lektury. Pomysł na fabułę jest bardzo nowatorski i dobrze wykonany. Autorka umiejętnie żongluje faktami w taki sposób, że do końca nie znamy sprawcy.

,,Karty na stół" to pozycja, w której duża rolę odgrywa brydź i zasady tej gry. Dla niezorientowanych w temacie, morderca pozostanie zagadką do samego końca.