Jeszcze raz, Nataszo. Tom 1

Kiedy zaczęłam czytać tę książkę aż się zarumieniłam ze złości i z rozczarowania przewróciłam oczami… Byłam bowiem przekonana, że to kolejna pozycja o kobiecie, która po rozwodzie zupełnie zmieni swoje życie – pozna kogoś, zakocha się, odkryje na nowo własne atuty i będzie żyła długo i szczęśliwie. Na szczęście zupełnie nie miałam racji – po epilogu, który zapowiadał właśnie taki rozwój wydarzeń przyszła refleksyjna i zaskakująca część książki… Później już było tylko coraz lepiej, a moje serce – zamiast irytacji, zaczęła wypełniać fascynacja i zachwyt.

Przede wszystkim zachwyciła mnie forma książki – każdy rozdział jest historią jednego zdjęcia. Na początku możemy przeczytać opis danej fotografii, a później poznajemy historię z życia głównej bohaterki – bezpośrednio związaną z opisanym zdjęciem. Narratorem jest tutaj Natasza, dzięki czemu dokładnie poznajemy jej uczucia. Każde ze zdjęć opisuje inny etap życia, inne emocje i wspomnienia. I każde ze zdjęć płonie, by w ten symboliczny sposób Natasza mogła się pożegnać z danym elementem przeszłości, przemyśleć go i spróbować jeszcze raz – z czystą kartą, spokojnym sumieniem i lekkim sercem.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Karoliny Wilczyńskiej i przyznam szczerze, że bardzo udane. Autorka posiada sporą wiedzę psychologiczną, którą bardzo zgrabnie wykorzystuje. Pokazuje nam motywy ludzkich zachowań oraz wpływ przeszłości na teraźniejszość i przyszłość. Posiada również talent mówienia ciekawie i lekko na trudne tematy, a do tego wszystkiego dba o tło historyczne. Poznamy zatem nie tylko perypetie głównej bohaterki, ale również czasy, w których żyła – w tym komunizm.

Długo mogłabym się zachwycać wrażliwością autorki na ludzką krzywdę i rozpisywać się nad jej umiejętnością kreacji różnorodnych i bardzo „ludzkich” postaci. Poznajemy charyzmatyczną i pewną siebie Korę, irytującego szefa-szowinistę oraz parę koleżanek Nataszy, w tym dotkliwie doświadczoną przez życie Kaśkę. Na osobne wyróżnienie zasługuje również mąż Nataszy – Darek, którego momentami lepiej rozumiałam niż główną bohaterkę i szczerze mu współczułam. Ten mężczyzna ma wiele tajemnic, ale kryje również dobre serce.

Wiele dowiemy się również o wpływie rodziny i wychowania na nasze dalsze postępowanie. Karolina Wilczyńska przypomina, że opinię o nas samych kształtujemy na podstawie zdania innych ludzi – najpierw rodziców, a potem znajomych. Jako pedagog znam konsekwencje takiego wychowania, jakie zaserwowano Nataszy i szczerze jej współczuję braku możliwości posiadania własnego zdania…

Cieszę się, że książka niesie ze sobą tak wiele wiedzy – o przemijaniu, pozornej wartości pieniędzy i przede wszystkim o nas samych. Autorka pokazuje maski, które zakładamy zależnie od sytuacji i środowiska, w którym przebywamy. Ta książka przypomina, że życie bywa okrutne, a człowiek jest kowalem własnego losu – każda decyzja ciągnie za sobą konsekwencje, których zwykle nie da się już cofnąć.

Miałam duży problem z napisaniem tej recenzji, bo nie chciałam, żeby brzmiała patetycznie i górnolotnie… Nie umiem jednak napisać inaczej – Karolina Wilczyńska zachwyciła mnie swoją elokwencją, ciekawym pomysłem na książkę oraz przede wszystkim życiową mądrością. Tytułowa Natasza uczy nas, jak możemy na nowo się odnaleźć – pokazuje, że trzeba dać sobie kolejną szansę i nigdy się nie poddawać. Wiem, jak to tandetnie brzmi, ale kiedy przeczytacie tę książkę – zrozumiecie. Polecam z całego serca, bo jestem przekonana, że Jeszcze raz, Nataszo pozostanie na długo w pamięci. We mnie po lekturze pozostał duży smutek – rozumiałam Nataszę i bardzo jej współczułam, ale z drugiej strony cisnęło mi się na usta zdanie „skoro nawarzyłaś sobie piwa, to teraz musisz je wypić”. Bo moim zdaniem Natasza jest sama sobie winna.