Jak wspierać dzieci wysoko wrażliwe

Dr Agata Majewska napisała bardzo ważną książkę "Jak wspierać dzieci wysoko wrażliwe". Są osoby które czują bardziej, mocniej, które analizują, które widzą wiecej, które czują się inne. Takie osoby często słyszą, że przesadzają, wyolbrzymiają, że histeryzują. Takie mogą być Wasze dzieci. Wysoka wrażliwość to cecha, która jest wyjątkowa, chociaż może utrudniać codzienne funkcjonowanie i budowanie relacji.

Autorka skupia się w swej książce na dzieciach i na naszych relacjach z nimi . Porusza tak ważne kwestie jak żłobek, adaptacja przedszkolna, kontakty ze specjalistami, pojawienie się rodzeństwa, kary i nagrody. Ukazuje czym jest wysoka wrażliwość, jak się z nią żyje. To istotna pozycja nie tylko dla zainteresowanych rodziców, ale także dla pedagogów. Nie ma w tej książce gotowych scenariuszy i rad, ale ważne drogowskazy jak wspierać, jak zauważać, jak nie zaszkodzić. Książka jest napisana bardzo przyjaznym językiem. Fachowo, ale nie naukowo, by każdy zrozumiał. I miał wrażenie, że autor to przyjaciel, wspierajaca dusza. Autorka pokazuje także wiele przykładów ze swojego życia prywatnego i zawodowego. Na końcu czytalnik znajdzie bogatą bibliografię.

Ta pozycja uspokaja. Rodzica i/lub osobę wysokowrazliwą. Z tą książką można czuć się w dobrych rękach, zaopiekowanym. Ta książka wielokrotnie podkreśla wartość relacji, uważności i bliskości. Warto ją przeczytać, by wiedzieć, że każdy z nas jest inny i by nie oceniać.

Bardzo serdecznie polecam książkę, jest ona wspierającą wskazówka dla rodziców, ale rownież wszystkich, którzy na swojej drodze spotykają i pracują z osobami wysoko wrażliwymi.

Z Agatą mam przyjemność współtworzyć grupy wsparcia (krąg kobiet) dla kobiet wysoko wrażliwych oraz dla kobiet po utracie ciąży.

Znamy się i wciąż poznajemy w naszej współpracy, cenię sobie Agatę za jej profesjonalizm, doświadczenie, empatię, wrażliwość, ciepło, które wzbogacają przestrzenie, które współtworzymy.

I pewnie mogłabym napisać dużo więcej.

Tym bardziej po lekturze tej książki, która mnie porusza.

Wzięłam książkę Agaty do ręki jako kobieta o wysokiej wrażliwości, mama. Mama 4,5 letniego Tomka, który ma swoje wyzwania, którego wrażliwości z ciekawością i otwartością się przyglądam. Którą każdego dnia poznaję co raz bardziej.

Mamy, która kocha swoje dziecko nad życie, dla której ważne są jego potrzeby, bycie blisko i relacja jaką tworzymy.

(RELACJA to fundament, którego autorka dotyka w swojej książce)

Mamy, która doświadcza wielu trudności, intensywnie przeżywanych emocji, silnego lęku, głośnego płaczu, bycia w nich całym sobą. Mamy, która czasami jest na rozdrożu, bo niby słyszy swoją intuicję i jednocześnie bywa, że zagłusza ją opiniami innych, oceną innych i na chwilę się gubi.

"Otulająca łagodność jest wtedy, kiedy zatrzymujesz się w codziennym pędzie, żeby na chwilę zamknąć oczy i wypić łyk ciepłej kawy, kiedy bierzesz kąpiel i przedłużasz ją sobie o pięć minut, kiedy czytasz fragment ulubionej książki przed snem, kiedy możesz zadzwonić do koleżanki w trakcie spaceru z dzieckiem i pośmiać się z czegoś, kiedy pozwalasz sobie na przyjemności - kiedy przestajesz sobie ich wreszcie odmawiać. Bo jesteś ważna" /Agata Majewska/

I wiesz jak się czuję po przeczytaniu tej książki?

Spokojna...

Czuję, że wracam do siebie, że wróciłam do domu. Czuję się zaopiekowana, wzmocniona w byciu rodzicem takim jak chcę, jak czuję - a nie takim jak chcą widzieć mnie inni.

Choć w książce nie brakuje ważnych odniesień do aktualnych badań dotyczących wysokiej wrażliwości, czy specjalistów zajmujących się tym tematem, napisana jest lekko, z humorem który zdecydowanie jest mocnym atutem tej książki. Autorka odnosi się do wielu zaufanych specjalistów, do ich doświadczeń i badań jak również do doświadczeń rodziców i dzieci z którymi pracuje na co dzień. Pisze książkę tak, jakby mówiła językiem rodziców i dzieci o wysokiej wrażliwości, jednocześnie z ogromną pokorą, otwartością i ciekawością swojego czytelnika.

Całą historię Agata ubogaca swoim doświadczeniem wysokiej wrażliwości, zahaczając o rodzinę pochodzenia, relacje z mamą oraz relację jaką tworzy ze swoją wysoko wrażliwą córką.

To historia opowiedziana z uważnością, bliskością i zrozumieniem, dlatego nie otrzymasz gotowych rozwiązań, ale zaproszenie do ich wspólnego poszukiwania.

Jestem przekonana, że pytania które stawia autorka otworzą Cię na ekscytujacą podróż wgłąb siebie i bliższego poznania i zrozumienia swojego dziecka.

Po prostu, jeśli temat wysokiej wrażliwości jest Ci bliski to sięgnij po to spotkanie:

"Jak wspierać dzieci wysoko wrażliwe" Agaty Majewskiej.

Dziękuję Agata, że jesteś

W imieniu swoim i wszystkich wysoko wrażliwych 💜

Magda

"Jak wspierać wysoko wrażliwe dzieci?" to wyjątkowa opowieść. Tak. Bo to jest opowieść, choć nie powieść. Opowieść a nie książka naukowa. Opowieść a nie poradnik. Ta książka jest po prostu tym, czym ma być, czyli wsparciem. To byłby wspaniały, jakże potrzebny gatunek literacki! "Opowieść wspierająca".

Autorka zbudowała swoje dzieło na czterech solidnych filarach: literaturze przedmiotu, własnym doświadczeniu terapeutycznym, osobistych doświadczeniach rodzicielskich i własnej wysokiej wrażliwości.

Obecne pokolenie rodziców, ma większy dostęp do wiedzy psychologicznej i większą świadomość w tym temacie. Jest też więcej literatury, blogów, specjalistów i miejsc, gdzie szukamy wsparcia. Wielu, w tym ja, odkrywa też, swoją wysoką wrażliwość. Trzeba to sobie poukładać a jednocześnie już być gotowym wspierać własne dzieci, które mogą to po nas mieć, choć niekoniecznie. I tu z pomocą przychodzi ta książka. 

Czyta się ją jak list od najlepszego przyjaciela, który chce się z nami podzielić czymś ważnym. Robi to nienachalnie, lecz z uważnością i łagodnością. Polecam nie tylko osobom wwo, nie tylko rodzicom wwo, ale wszystkim, których ten temat choć trochę intryguje.

Książka pani dr Agaty Majewskiej pokazała krytyczne ujęcie wysokiej wrażliwości i wspaniale, że Autorka odniosła się do swojej praktyki zawodowej. Dzięki przedstawieniu perspektywy rodziców i dostrzeżeniu ich zmagań o wiele łatwiej jest zrozumieć naturę wysoko wrażliwych dzieci. Książkę będę polecać swoim znajomym i nauczycielom, bo myślę, że powinni również wziąć pod uwagę to, z jakimi uczniami codziennie pracują. Zaskoczył mnie sposób w jaki Autorka przeprowadza czytelnika rozdział po rozdziale. To z pewnością wyjątkowa pozycja!

Ta książka otworzyła mi wiele w obszarze wysokiej wrażliwości i wspierania dzieci. Jest szczera, autentyczna, podparta doświadczeniem i historiami, które sprawiają, że przytaczana treść staje się bliższa. Ciekawa literatura i ważne nazwiska, do których można wrócić.

Przeczytałam książkę jednym tchem! To bardzo wartościowa pozycja, dzięki której można dowiedzieć się więcej o naturze wysokiej wrażliwości, o różnych trudnościach, poczytać ważne historie przedstawione przez Autorkę. Przyjemnie się czytało i można odnaleźć siebie w niektórych fragmentach. Bardzo poruszył mnie dłuższy wstęp, w którym Autorka wiele wyjaśnia. Książka zawiera sporo cennych wskazówek o tym, jak sobie radzić w różnych sytuacjach z dzieckiem, na co można zwrócić uwagę, do kogo się zwrócić (a może właśnie trzeba bardziej przyjrzeć się sobie). To dało mi do myślenia i cenię sobie taki typ książek. Nie traktuje się tu dzieci jak robotów, do których jest uniwersalna instrukcja obsługi. Każdy jest wyjątkowy a rodzina, z której się pochodzi jest bardzo ważna. Polecam serdecznie każdemu, kto potrzebuje znaleźć odpowiedź na pytanie, jak wspierać dzieci wysoko wrażliwe. Małgosia

Myślę, że poradnik jest na pewno potrzebny nie tylko by przeczytać go i zapomnieć, ile może później dostrzec we własnym dziecku, lub sąsiada, czy znajomego i mu powiedzieć, że posiada wysoko wrażliwe dziecko. Sama jestem osobą wysoko wrażliwą, więc domyślałam się o czym tutaj przeczytam. Wszystko było jak najbardziej godne pochwały, lecz nieco przydługie. Sięgając po ten poradnik nie oczekuj od razu rozwiązania swoich problemów, gdyż wszystko, co tu się będzie działo, o czym przeczytasz, trzeba wykonywać w równym czasie. Dziecko to nie telewizor, który gdy źle odbiera, można nakierować na inną stację. Tutaj potrzeba czasu i przede wszystkim cierpliwości, by od zamkniętego w sobie szkraba z wolna wydobywać informacje, by dawać mu dwa razy więcej bezpieczeństwa i czekać, aż samo zdecyduje, czy jest gotowe by nam o swoim problemie powiedzieć. Te osoby dzielą się na trzy grupy, począwszy od wysokiej wrażliwości, umiarkowanej i niskiej. Niepokoją się o wszystko, tylko w niektórych przypadkach, lub przy konkretnych miejscach. Co zatem trzeba z takimi osobami robić? Czy chodzenie od specjalisty do specjalisty tutaj pomoże? W końcu nie jest to choroba, więc jak jej pomóc?

Ciężko mi przyznać jedną rzecz, jaką było wyciągnięcie z tego podręcznika wszelkich niezbędnych informacji, by takim osobom pomóc. Niby autorka sama ma doświadczenie w tym temacie, lecz bardziej skupiła się na przykładach w życiu codziennym i szkolnym, kiedy trzeba rozpocząć nowy etap. Nie bardzo jednak ukazała co dokładnie mamy robić, tylko skupiła się na wszelkich nowościach w życiu takiej osoby. To jakby zapytać się dlaczego skorupka jaka od kurczaka jest bardziej krucha, od skorupki jajka kaczego. Stwierdzenie, że tak to już jest mi nie wystarcza. Pokazanie budowy tej skorupki też mnie usatysfakcjonuje. Bardziej wolałabym wiedzieć, co mogę zrobić, by w żadnej sytuacji ono zbyt szybko nie pękło. Nieco bardziej błądzenie wokół tematu, jednak jeśli ktoś takich osób nie zna, to co nie co się o nich dowie. Największym plusem jest to, że znalazłam tutaj bardzo lekkie pióro;-)

[Współpraca reklamowa] Wydawnictwo Muza

„Dziecko wysoko wrażliwe” to poradnik głównie dla rodziców. A co to znaczy w ogóle znaczy, że ktoś jest wysoko wrażliwy? Taka osoba czuje świat bardziej i myśli głębiej. Z kimś takim czasami życie nie jest łatwe, ponieważ osoby wysoko wrażliwe wymagają większej uwagi. Mając dziecko „tego typu” oznacza życie na wysokich obrotach. Niniejszy poradnik ma na celu pomóc zrozumieć takie dzieci i wesprzeć ich w odbieraniu świata. Należy jednak nadmienić, że czucie bardziej i głębiej nie jest zaburzeniem. Jest to po prostu uwarunkowanie temperamentu, czymś wrodzonym. I nie oznacza, ze coś jest nie tak z taką osobą, ale też nie wskazuje, na to, że zawsze będzie wszystko w porządku. W ostatnim czasie specjaliści badają gównie wrażliwość przetworzenia sensorycznego, a jeśli chcecie coś o tym dowiedzieć się więcej, to koniecznie sięgnięcie po poradnik Agaty Majewskiej.

Poradnik uzmysławia nam jak osoba, a zwłaszcza dziecko wysoko wrażliwe spostrzega świat. Takie osoby bardzo chcą być akceptowane przez otoczenie. Chętnie pomagają innym, często własnym kosztem. Bardzo podoba mi się porównanie takich dzieci do kwiatu orchidei. Dzięki poradnikowi, ci z rodziców, którzy zaobserwowali u swojego dziecka, że czuje bardziej, na pewno będą mogli mu pomóc dzięki zrozumienia tej cechy. Muszę jednak nie tylko zrozumieć jak ich pociecha spostrzega świat i jakie ma wobec niego oczekiwania, ale również zaakceptować ten fakt. Dzieci z wysoką wrażliwością, na pewno wymagają większej naszej uwago.

Poradnik podpowiada jak w ogóle rozpoznać u dziecka tę cechę. Jak rozmawiać z dzieckiem o wysokiej wrażliwości. Czego mu nie mówić. Książka pomaga również przejść proces adaptacji w owym otoczeniu jakim jest przedszkole lub szkoła.

Autorka dość obszernie wyjaśnia metodę kar i nagród i zadaje pytanie czy w ogóle ona ma sens?

Nie znam chyba rodzica, który by chociaż przez chwile nie zastanawiał się nad tym czy robi dla swojego dziecka wystarczająco. Czy potrafi zrozumieć swoje dziecko? Gdy rozpocznie nowy etap w swoim życiu jak np. szkołę, czy będzie akceptowalne przez rówieśników.

Poradnik przybliża nam kim jest wysoko wrażliwe dziecko i jak sobie poradzić z dzieckiem obdarzone tą cechą. Książkę czyta się bardzo szybko. Nie jest gruba i napisana w prosty sposób, zrozumiały myślę, że dla każdego rodzica.

Jeśli macie podejrzenia, że Wasze dziecko czuje bardziej lub jesteście po prostu ciekawi jak wygląda życie takiej osoby i czy można mu pomóc polecam ten poradnik.

Odkrycie, że jestem osobą wysoko wrażliwą(wwo) w pewien sposób pomogło mi zrozumieć i pokochać samą siebie. Ogromnie cieszę się, że p.Agata pochyliła się nad wwo w kontekście dzieci.

"Osoby wwo są niezwykle wnikliwie i głeboko analizują wszelkie informacje jakie do nich docierają, zazwyczaj zauważają subtelności i niuanse, na które inni nie zwracają uwagi. Są reaktywni emocjonalnie oraz łatwo się przestymulowują."

"Wysoka wrażliwosc to cecha uwarunkowana temperamentalnie,wrodzona."

Jesli chodzi o wysoką wrażliwość u dzieci to może ona uwidaczniać się bardzo różnie od nieśmiałości do wycofania aż po nadmierną aktywność i perfekcjonizm. Jednak wspólne dla dzieci z tą cechą jest to, że bardzo mocno wszystko przeżywają, więcej widzą i mocniej czują, co niekiedy bardzo utrudnia im kontakty z innymi ludźmi i ogólne funkcjonowanie. Zwłaszcza wtedy kiedy ich najbliżsi nie wiedzą, jak wspierać swoje dziecko.

A najważniejsze dla dzieci wwo ( dla nie wwo także 😉) tak jak podkreśla autorka, i ja sama jako teraputa dostrzegam jest AKCEPTACJA i możliwość w niej wyrażania siebie, bo tylko tak dziecko będzie świadomym siebie.

Rownież bardzo ważne i bliskie mojemu sercu to te fragmenty o adaptacji w przedszkolu, o wychowaniu bez kar i nagród, o rodzicielstwie bliskości🥰.

Podsumowując w książce znajdzie ważne i cenne informacje oraz wskazówki i wiedzę zarówno teraputa, nauczyciel, rodzic, osoba wysoko wrażliwa, ale i taka, która chciałaby się upewnić czy jest wysoko wrażliwą osobą albo czy jej dziecko ma ta cechę.

Dla mnie ta książka to głos tych młodych ludzi , którzy pragną jak my wszyscy być akceptowani, zrozumienia i kochani, dziękuję w ich imieniu💚.

Szukałam książki na ten temat od dłuższego czasu, gdyż temat dzieci wysoko wrażliwych nie jest mi obcy. Miałam w rodzinie do czynienia z takim dzieckiem i wiem ile pracy musi rodzic włożyć w wychowanie takiego dziecka. Większość przykładów podanych przez autorkę w książce, są bardzo cenne i przydatne przy pracy nad własnym dzieckiem. Ja przeczytałam tę książkę głównie aby poznać mechanizmy jakie kierują dziećmi z takim rodzajem osobowości. Na pewno przyda mi się w przyszłości przy wychowywaniu własnego dziecka. 

Książka pani dr Agaty Majewskiej jest niezwykła i otwiera oczy na różnorodność. Dzięki niej poczułam, że ciężar ocen, krytyki i zmartwień nie musi być przeze mnie noszony, że mogę coś konsultować z innymi specjalistami i że to jest w porządku. Dowiedziałam się również o charakterystycznych cechach wysokiej wrażliwości. Podobało mi się to, że jest spis literatury, do której można wrócić, że są konkretni specjaliści wymienieni, na których warto zwrócić uwagę. Przede wszystkim własne doświadczenie i podzielenie się swoimi obserwacjami sprawiło, że temat stał mi się bliższy. Dzięki konkretnym wskazówkom wiem, jak mogę spróbować pomóc swojemu dziecku. Książka naprawdę godna polecenia.

Kiedy w tytule książki pojawia się określenie wysoka wrażliwość, to ma on moje zainteresowanie już na starcie. Później co prawda staram się nieco zweryfikować przed zakupem, czy dana publikacja to coś dla mnie, jednak w tym przypadku wiedziałam, że mogę brać w ciemno – śledzę treści publikowane przez autorkę, a dodatkowo polecenie tej książki znalazłam na bardzo lubianym przeze mnie, bliskościowym blogu. I nie zawiodłam się.

Alicja Majewska pisze o wysokiej wrażliwości w sposób nie tylko piękny, ale też nie wyidealizowany. Zaznacza, że wysoka wrażliwość nie jest ani darem, ani przekleństwem – choć będąc wysoko wrażliwym rodzicem wysoko wrażliwego dziecka, czasem te określenia (oba!) mogą przemknąć przez głowę, zwłaszcza gdy oboje jesteście na przykład przestymulowani, a to się zdarza, wcale nierzadko. Lubię myśleć o wysokiej wrażliwości w kategoriach zasobu, z którego można czerpać, jeśli zna się już swoje możliwości i ograniczenia i nie walczy z nimi – nie bierze się na siebie zbyt dużo, słucha sygnałów płynących z ciała i zna sposoby na wyciszenie i regenerację. Rzecz jasna, trudno mówić o tych umiejętnościach w przypadku kilkuletnich dzieci – to dlatego bycie rodzicem wysoko wrażliwego dziecka jest często nazywane rodzicielstwem na wysokich obrotach (czasem turbo!).

Autorka słusznie zauważyła, że jeśli choć jeden z rodziców jest wysoko wrażliwy, to wtedy łatwiej zrozumieć perspektywę dziecka – jest mi to bardzo bliskie, choć przyznaję, że nie zawsze wystarcza mi zasobów na bycie tak wspierającym rodzicem, jakim chciałabym być. Lata uczyłam się skończyć z samobiczowaniem i choć wciąż jestem w procesie, to jest zdecydowanie lepiej, niż było. Pomocne bywają właśnie takie książki – bo wy też, droga mamo i drogi tato, możecie być przebodźcowani i nie zapanować nad emocjami. Wsłuchiwanie się w sygnały płynące z naszych ciał pozwala na wyłapanie tego momentu, za którym tama pęka i nie sposób już zapobiec powodzi emocji. A skoro czasem (a nawet często) trudność mają z tą autoobserwacją dorośli, to mogą mieć z nią problem także dzieci, które potrzebują wsparcia bliskiej i dostępnej emocjonalne osoby dorosłej.

Bardzo przemawia do mnie także teza, że w sprzyjającym otoczeniu dzieci wysoko wrażliwe rozkwitają. Bardzo chcę i staram się tworzyć takie otoczenie dla własnego dziecka – i myślę, że choć to droga pełna upadków, to wspólnymi siłami robimy to całkiem nieźle.

Polecam tę książkę. Bardzo. „Jak wspierać dzieci wysoko wrażliwe” to nie jest klasyczny poradnik – aby uzyskać efekt X, zrób XYZ i odczekaj dwa dni. To książka, w której autorka odsłania samą siebie, swoje doświadczenia, tworząc jednocześnie przestrzeń, by i czytelnik się otworzył. A to naprawdę piękna sprawa – czuć się w tej przestrzeni mile widzianym, ze swoimi zaletami i wadami, czuć się wystarczająco dobrym rodzicem wystarczająco dobrego dziecka. To musi być bestseller!

Książka "Jak wspierać dzieci wysoko wrażliwe" jest poradnikiem, który przybliża czytelnikowi pojęcie wysokiej wrażliwości u dzieci. Ja jako matka prawie pięcioletniego Janka, który jest w spektrum autyzmu doskonale zdaje sobie sprawę jak bardzo z różnych względów wrażliwe może być dziecko. Każdego dnia staram się z całych sił pomagać Jankowi funkcjonować w tym pełnym dla niego niejasności świecie i wspieram go w każdym aspekcie jego życia. Autorka swoją książkę podzieliła na sześć zasadniczych rozdziałów:

1. Wysoka wrażliwość - dar czy przekleństwo

2. Wysoko wrażliwe natura dziecka

3. Gdy pojawia się rodzeństwo

4. Czułe budowanie relacji rodzic - dziecko

5. Akceptacja dziecka takim, jakie jest

6. Wysoka wrażliwość z perspektywy rodziców

Te rozdziały mają za zadanie przybliżyć czytelnikowi pojęcie wysokiej wrażliwości, cechy osób wysoko wrażliwych czy też pomóc znaleźć odpowiedni sposób wsparcia takich dzieci, a wierzcie mi łatwo nie jest. Autorka w oparciu o własne doświadczenia, zarówno te prywatne, bo wspomina, że sama należy do grona osób wysoko wrażliwych, jak u te

związane z pracą jaką wykonuje, przytacza szereg przykładów "z życia wziętych" obrazujących poczynania osób wysoko wrażliwych. Muszę przyznać, że przyjemnie mi się czytało ten poradnik, na pewno sporo rzeczy mi rozjaśnił i chciałabym kilka rad, których udzieliła dr Majewska wcielić w życie, liczę, że wpłyną one w pozytywny sposób na moją relacje z Jankiem. Moja ocena 7/10.

O wysokiej wrażliwości, o ironio losu, pierwszy raz usłyszałam od własnego dziecka, które po zrobieniu jakiegoś testu w internecie uznało, że jest WWO, czyli wysoko wrażliwą osobą.

Do wszelakich testów internetowych mam bardzo sceptyczny stosunek, ale nigdy nie lekceważę pomysłów i poglądów dziecka, nawet jeśli wydają mi się abstrakcyjne. Tym bardziej że moja córka nie poprzestała na teście, tylko solidnie zgłębiła temat, nadal upierając się, że „ma wysoką wrażliwość”. Co prawda ja zawsze uważałam, że faktycznie jest wrażliwa, czasem nawet bardzo, ale czy to się faktycznie kwalifikuje pod WWO, nie mam pojęcia. Niemniej z ciekawością sięgnęłam po pozycję Agaty Majewskiej Jak wspierać dzieci wysoko wrażliwe z nadzieją, że dowiem się czegoś ciekawego.

Zanim jednak napiszę, czy i czego się dowiedziałam, pozwólcie, że skrobnę kilka słów o książce. Jej autorką jest dr Agata Majewska, która jest doktorem nauk o rodzinie, terapeutą dzieci i młodzieży, psychotraumatologiem oraz prowadzi rodzicielskiego bloga Mama Sowa. Wstyd przyznać, ale nigdy o koleżance po fachu nie słyszałam. Niemniej chętnie sięgam po książki blogerów, bo zazwyczaj są pisane bardzo przystępnym językiem.

Tu niestety trochę zderzyłam się ze ścianą. Nie to, że nie rozumiałam treści, ale musiałam się bardzo mocno skupiać przy czytaniu, a czasem nawet zastanowić, co właściwie autorka miała na myśli. Powiem Wam nawet, że na samym początku podejrzewałam, że czytam pracę licencjacką lub magisterską, ale dalsza część utwierdziła mnie w przekonaniu, że chyba jednak nie.

Na jakość odbioru na pewno wpłynęła też forma. Zbity blok tekstu, bardzo mało wypunktowań, brak ramek i podsumowań, czyli tego, co cenię w poradnikach najbardziej, nie do końca mnie przekonał. Mam wrażenie, że można to było zrobić inaczej, bez szkody dla samej treści, a na pewno z pożytkiem dla jej zrozumienia. No ale przy odrobinie wysiłku dało się wyłowić sedno.

Ciąg dalszy recenzji w serwisie W Roli Mamy