Historia przyznała nam rację joanna i andrzej gwiazdowie

Dzieciństwo na surowej Syberii skomplikowane dorastanie w zniewolonej Polsce, wiek dojrzały w czasie wielkich przemian prowadzących do kolejnego osłabiania kraju i ciągły bunt przeciwko krzywdzeniu Polski – to przebija z opowieści Joanny i Andrzeja Gwiazdów. Chłopiec, który na własnej skórze doświadczył trudów życia w surowym klimacie patrzy na Polskę i Polaków z nieco innej perspektywy. Jego spojrzenie pełne jest rozczarowania, które zmusza do przestrzegania przed błędami, wskazywania drogi, której nikt nie chce widzieć. To zaangażowanie sprawia, że stają się legendami komunistycznej opozycji, których ze względu na zbyt duże zaangażowanie w dbanie o dobro kraju zepchnięto na boczny tor. Mimo tego ciągle nie boja się wskazywać błędów, wyznaczać dróg, którymi trzeba podążać.

„Historia przyznała nam rację” to wielki wywiad Remigiusza Okraski i Agnieszki Niewińskiej, w którym wydobywający skomplikowane dzieje z pamięci Gwiazdów pozwolili na dużą swobodę mówienia, dzięki czemu zyskujemy bardzo osobistą opowieść o Polsce, życiu, rodzinie, polityce, prześladowaniach, spojrzeniu na poszczególne wydarzenia historyczne: od wkroczenia Rosjan do Polski, przez atak Niemiec, przez komunistyczną niewolę, ruchy antykomunistyczne, prywatyzację majątku państwowego, po katastrofę smoleńską. Mimo podejmowania trudnych tematów z każdej strony przebija optymizm, pozytywne nastawienie do złych doświadczeń, które ukształtowały osobowość. Wieloletni wysiłek, wspólne dążenie do walki o lepsze jutro stała się celem dla małżeństwa, które zapłaciło wysoką cenę: „Ceną za działanie we dwójkę, był brak życia prywatnego i ruina spraw domowych. Ja trochę mniej się angażowałam, ale to niewiele pomagało. Będąc w opozycji musieliśmy nadal porządnie pracować, ale na rozgrywki intelektualne nie było już czasu. Nie było go na kulturę, na życie towarzyskie, na odpoczynek, na wycieczki w góry. Bywało że Andrzej w ogóle nie kładł się spać. Całe życie zostało podporządkowane działalności”.

Opowieść Andrzeja i Joannę Gwiazdów pozwala w bardzo przyjemny sposób poznać nie tylko historię naszego kraju, ale i zdobyć troszkę wiedzy botanicznej. Od Andrzeja Gwiazdy dowiadujemy się, że cykuta, którą otruto Sokratesa wcale nie jest taka niesmaczna jak nam się może wydawać. Jest nią słodka, dzika , trująca marchewka, na którą wszyscy musieli uważać, aby przeżyć.

Lekturę polecam czytelnikom lubiących książki historyczne, wywiady, biografie, opowieści o walce z systemem. Książkę – mimo poruszania trudnych tematów – czyta się bardzo przyjemnie.

Już na samym początku recenzji pragnę Was uprzedzić, że jest to wywiad prowadzony przez Remigiusza Okraska i Agnieszkę Niewińską. Wywiady bardzo wiele osób uwielbia, w tym i my, więc zaczynamy recenzję!

Książkę powinien przeczytać każdy młody Polak i Polka. Wasi rodzice zapewne niektóre wydarzenia, a może i nawet wszystkie pamiętają bardzo dokładnie, lecz Wy na pewno pomimo nawet nauczania w szkołach wyższych(bo w średnich i niżej niestety nie zawsze o tych wydarzeniach się mówi) wiele faktów nie znacie, bądź znacie ale nie do końca prawdziwe.

Otóż ta książka to opowieść o całym życiu małżeństwa Gwiazdów. O rządach Gierka, Gomułki, o stanie wojennym i o tym co działo się po nim. Ale nie tylko. Na samym końcu poruszane są tematy współczesne tj. katastrofa smoleńska, czy rokowania dla Polski na dalsze lata według Gwiazdów.

Na każde pytanie małżeństwo odpowiada dokładnie, zrozumiale i wyczerpująco, przedstawiając wszystko wręcz fotograficznie. Kiedy czytamy, to w pewnym momencie kiedy jedno z bohaterów lub razem opowiadają, to my widzimy wszystko bardzo dokładnie oczami wyobraźni, bądź obrazami które gdzieś kiedyś widzieliśmy lub ktoś nam je pokazał.

Przede wszystkim nie podchodźcie do książki w taki sposób, że już na samym początku ją skreślicie i powiecie „to będzie nudne”. Jeżeli tak stwierdzicie, to chyba nie kochacie swojego kraju wystarczająco mocno i nie chcecie się przekonać jak było naprawdę. Wiem to mocne słowa, lecz w tym przypadku uważam je za całkowicie odpowiednie.

Książkę czyta się bardzo szybko zapewne dlatego, że jest to wywiad. A poza tym liczy niedużo stron, bo powiedzmy sobie szczerze, cóż to jest 262 strony dla ludzi którzy lubią czytać. Litery są duże, nie męczą wzroku i zachęcają do czytania jeszcze i jeszcze.

Już nie raz mieliśmy okazję przekonać się, że to co media próbują nam przekazać nie jest do końca prawdą lub wcale nie jest prawdą. Nie dajmy się zmylić i przeczytajmy jak było naprawdę.

Komu polecam: przede wszystkim młodzieży w wieku ponadgimnazjalnym i wzwyż. Nie zniechęcajcie się i dajcie się wciągnąć w historię naszego pięknego kraju.

Moja ocena: 10/10