Gra pozorów. Kuchennymi drzwiami. Tom 1

Koleje losu

„Całe życie jest niewolą. Należy więc pogodzić się z losem, jak najmniej ubolewać nad nim i chwytać każdą korzyść, jaka z nim się łączy. Żadne położenie nie jest aż tak straszne, by człowiek obdarzony równowagą ducha nie znalazł w nim jakiejś pociechy” – te słowa Seneki Młodszego przychodzą na myśl, kiedy jesteśmy świadkami skomplikowanych losów ludzkich, kaprysów czuwającej nad nami siły wyższej. Część z nas odnajdzie w nich nadzieję na lepsze jutro, część natomiast zaprotestuje przeciwko porównywaniu życia do niewoli, przytaczając rozliczne przykłady wyjścia poza określone ramy, schematy. Niezależnie od tego, jaki mamy stosunek do sterowalności własnym losem i jaki jest poziom naszego zadowolenia z rzeczywistej sytuacji, musimy zgodzić się z tym, że nikt z nas nie jest w stanie przewidzieć wszystkich okoliczności, wszystkich zdarzeń, które mają na nasze życie wpływ.

O tym, jak bardzo życie może zadziwić, jak szybko może zmienić się sytuacja każdego człowieka, a także jaki mamy wpływ na kształtowanie naszej przyszłości, opowiada najnowsza książka Katarzyny Majgier. Po sukcesie „Stuletniej gospody” autorka długo kazała na siebie czekać, ale bestsellerowa saga, z którą powraca, zdecydowanie była tego warta. Pierwszy tom opowieści o skomplikowanych losach mieszkańców XIX-wiecznego Krakowa, „Gra pozorów. Kuchennymi drzwiami”, to pozycja wyjątkowa nie tylko dla mieszkańców Grodu Kraka. Odnajdujemy w niej nie tylko ówczesną obyczajowość czy ważne dla polskiej kultury wydarzenia, ale i wspaniale wykreowanych bohaterów, których dylematy dzielą również współcześni ludzie. To wszystko sprawia, że powieść przepełniona jest wyjątkową atmosferą, brak w niej egzaltacji czy moralizowania, jest natomiast codzienne życie, wraz z jego blaskami i cieniami.

Na kartach książki poznajemy wiele barwnych postaci, których historia składa się na ten wielowymiarowy portret społeczeństwa. Wśród nich jest młoda służąca Zosia, skromna i bogobojna dziewczyna, wychowana w kulcie ciężkiej pracy. Jej uroda oraz niewinność stały się pokusą dla pana domu, w którym służyła dziewczyna. Kiedy ciężarną i załamaną, państwo Rozchodowscy wyrzucają ze służby, nie pozostaje jej nic innego, jak tylko szukać ratunku w Krakowie. Do własnego domu nie ma po co wracać – odkąd wraz z matką zamieszkały u ciotki Marcjanny, stała się darmową pomocą, poniżaną przez wszystkich. Teraz, po śmierci rodzicielki, tym bardziej nie może liczyć na żadną pomoc od strony bliskich krewnych. W Krakowie jednak mieszka jej druga ciotka, która rodząc nieślubne dziecko okryła się hańbą i szybko musiała stać się samodzielną chcąc utrzymać wśród wrogiego otoczenia zarówno siebie, jak i dziecko. Któż zatem, jak nie ciotka Antonina, jest w stanie zrozumieć Zosię? Przyjmuje ją zatem pod swój dach, a wraz z córką Frania postanawiają nauczyć ją pewnego fachu, czyli szycia. Tyle tylko, że Zosia wzbrania się przed tak skomplikowanym według niej zajęciem. Wychowana w kulcie fizycznej pracy nie wyobraża sobie, że mogłaby robić coś innego, jak tylko sprzątać, nie chce też innej przyszłości, jak tylko zostać żoną i mieć swój dom z gromadką dzieci. Tymczasem wraz z powiększającym się brzuchem, marzenia o Klemensie, na którego powrót z wojska miała czekać, rozwiewają się niczym mgła. Chłopak nie ukrywał, że wobec braku posagu jej największym skarbem jest wianek, teraz zaś nie zostało jej już nic …

Poznajemy również historię Floriana, młodego urzędnika, rozmiłowanego w słowie pisanym i w teatrze. Niestety, brak środków finansowych zmusza go do nudnej pracy umysłowej, podczas kiedy serce wyrywa się do twórczej ekspresji. Jest ON synem Anieli Lutoborskiej, pochodzącej z uboższej gałęzi rodu kobiety, która przedłożyła miłość ponad oczekiwania rodziny. Poślubiając artystę bez grosza zapewne zdawała sobie sprawę, że zostanie skreślona przez rodzinę, nie spodziewała się jednak, że szybko zostanie wdową i w tak krótkim czasie po mężu umrze. Także Florian nie zdaje sobie sprawy, że już niedługo jego los ma szansę się odmienić. Otóż jego wuj Teodor, z którym pozostawał w dobrych kontaktach, zostawia mu w spadku olbrzymi majątek, zaś wśród odziedziczonych dóbr jest kamienica przy Grodzkiej, w której mężczyzna mieszkał przed śmiercią oraz jego dwór w Korczycach. W jaki sposób Florian wykorzysta majątek?

To zaledwie dwie z wielu historii ludzi przedstawionych na kartach książki, których losy splatają się ze sobą w zdumiewający sposób, którzy poznają się w niezwykłych okolicznościach, którzy wzajemnie kochają się i nienawidzą, a także popełniają błędy i podejmują decyzje, których konsekwencje dosięgają również ich bliskich. Ale „Gra pozorów. Kuchennymi drzwiami” to nie tylko doskonale opowiedziane ludzkie losy. To także wspaniale nakreślone tło wydarzeń, w którym nie brak nawiązań do Tetmajera czy Wyspiańskiego, to mistrzowska kreacja słowa, to doskonale napisane dialogi i sugestywne opisy. To jedna z tych powieści, która towarzyszyć nam może całe życie, której bohaterowie stają się nam bliscy, których emocje przeżywamy i my sami. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że drugi tom, w których toczyć się mają między innymi losy pierworodnej córki Zosi, ukaże się już wkrótce, zaspokajając nie tylko naszą tęsknotę za opowieścią, ale i za niezwykłym klimatem, w który wprowadza nas Katarzyna Majgier.

Justyna Gul

Qulturasłowa

Młoda służąca zapłodniona przez obleśnego pana i wyrzucona ze służby, chwilowa sielskość wsi pożądana przez artystów, zakazane związki homoseksualne, ciemnota kobiet i analfabetyzm, pijaństwo i burdy szlachty. A do tego mnóstwo barwnych postaci uwikłanych w tą ciekawą sagę rodzinną. Pierwsza część.

To się czyta bardzo dobrze. I szybko. I przyjemnie. Jeśli lubicie historie osadzone na końcu XIX wieku, w których królują bogate damy odziane w kosztowne suknie prowadzące grę pozorów, że dobrze im przy często chamskim mężu, zubożałe matrony, które za wszelką cenę pokazują, że jeszcze je stać, podczas gdy nie mają już nic, ale tylko w ten sposób mogą mieć nadzieję na złapanie jakiegoś pana, biedne dziewczyny pozbawione często dostępu do edukacji, ze średnią wizją na przyszłość i pierwsze odważne kobiety, które znają języki obce, mają odwagę być samodzielne, decydować o sobie i łamać utarte schematy. Cała paleta barwnych osób. I wszystkim im jakoś tak ciężko.

A jeśli na to dołożymy mężczyzn we wszystkich możliwych przekrojach- rubasznych, niedobrych, bezczelnych, wykształconych, szarmanckich i nijakich- to już naprawdę jest o czym i o kim czytać.

Polecam, polecam.

zaczytana0598

"Gra pozorów" autorstwa Katarzyny Majgier to pierwszy tom sagi "Kuchennymi drzwiami".

Zosia była młodziutką służącą dworku podkrakowskiego.

Niestety jej pracodawca wykorzystał ją i zwolnił. Na dodatek dziewczyna jest z nim w ciąży. Kobieta myśli o wtargnięciu na swoje życie. Na szczęście zostaje powstrzymana przez znajomego. Zosia wyjeżdża do Krakowa.

W tym samym czasie Teodor Lutoborski tuż przed śmiercią pisze testament, objaśniając co komu przekazuje.

Czy Zosia ma szansę, aby jej życie się jeszcze ułożyło? Czy Kraków będzie jej miejscem?

Autorka tworzy sagę rodzinną, która jest napisana pięknym językiem, w sposób prosty i zrozumiały dla czytelnika.

Zapraszam Was do przeczytania tej cudnej książki jak i kolejnych tomów.

#grapozorów #kuchennymidrzwiami #sagarodzinna #sagarodzinnatrochęhistorii #wydawnictwosłowne #katarzynamajgier @wydawnictwo_slowne @kmajgier

Jest to książka, która pozytywnie mnie zaskoczyła i bardzo przyjemnie spędziłam z nią czas, a dzieje się tu bardzo dużo iii jest bardzo ciekawie. Początkowo miałam zupełnie inne oczekiwania wobec tej powieści, a po przeczytaniu gdzieś tak 100 stron moje nastawienie uległo zmianie i wkręciłam się i przepadłam w wir wydarzeń. Wszystkie historie bohaterów, które tutaj się przeplatają, podkreślają jak bardzo los potrafi być przewrotny. Wiele z epizodów łączą się w dosyć nietypowy sposób, ale jest to tak płynne wręcz jak zagubione pasujące puzzle. Szata graficzna książki również zasługuję na pochwałę. Z miłą chęcią zagłębię się w dalsze części tej jakże fascynującej sagi rodzinnej. Autorka postarała się, aby opis XIX Krakowa były na bardzo wysokim poziomie, aż można sobie wyobrazić jego wygląd, jak i okolicznych wsi.

" Zosia tymczasem przemierzyła Rynek i weszła w ulicę Świętego Jana. Deszcz zaczął mocniej padać, więc schroniła się w bramie. W głębi podwórka zauważyła jakąś całującą się namiętnie parę. "

Im więcej książek czytam, tym coraz bardziej lubię, gdy opowieść rozciąga się na kilka pokoleń i krąży wokół jednego rodu, a fabuła scala w całość życiorysy kilku pokoleń.

Katarzyna Majgier oczarowała mnie swoją sagą „Kuchennymi drzwiami”, której wątki łączą się z jej rodzinnym Krakowem. „Gra pozorów” miała, co prawda swoją premierę w 2016 roku, ale teraz doczekała się wznowienia w pięknej szacie graficznej, która przyciąga wzrok. Dostępne są już, kolejne dwa tomy. „Światło i cień” i „Innym razem” Tak mnie „Gra pozorów” wciągnęła, że oczywiście mam zamiar sięgnąć po ciąg dalszy.

Tytuł książki i mojej recenzji oddają doskonale klimat książki i tamtych czasów, chociaż te pojęcia i dziś nie są nam obce. W tej kwestii nie wiele się zmieniło. Niby czasy są inne, ale ludzie niestety chyba nie. Upływający czas pokazuje tylko, że w historii ludzi zawsze dzielono, na lepszych i gorszych.

Opowieść zaczyna się od historii podkuchennej Zosi, która została zwolniona z pracy w majątku Rozchodowskich. Nie za to, że źle pracowała, nawet nie za to, że jaśnie pan upatrzył sobie ją na poza małżeńskie zabawy, ale za to, że śmiała zajść w ciążę. Nie ma tu dla niej miejsca, a tym bardziej dla jej nieślubnego dziecka. Zrozpaczona dziewczyna udaje się do Krakowa do dalekich krewnych, których nie widziała od lat, ale te przyjmują ją z otwartymi ramionami i dają schronienie. Tymczasem pani Eufemia przyjmuje kolejną dziewczynę na służbę, wobec której nie ma zbyt wygórowanych wymagań. Musi być tylko ładna.

W tym samym czasie majętny Teodor Lutoborski spisuje testament i popełnia samobójstwo. Ów testament w przyszłości zmieni życie wielu osób. Ogromny majątek Teodora nieoczekiwanie otrzymuje jego daleki kuzyn, Florian Stawski. Oszołomionemu chłopakowi, który właśnie stracił pracę urzędnika za pijaństwo daleko do roli jaśnie pana i zupełnie nie potrafi odnaleźć się w nowej roli.

Katarzyna Majgier snuje swoją barwną opowieść o ludziach. O tych prostych, a także o tych, którzy uważają, że ich krew jest błękitna, a głównym celem ich życia, jest zachowanie pozorów. Losy ich wszystkich cały czas się przeplatają i tworzą wielobarwną mozaikę, która przyciąga uwagę i zachwyca.

Zosia rodzi córkę, do której w ogóle nie ma serca i nie liczy już, że ukochany Klemens jej kiedykolwiek wybaczy. Boli ją bardzo ta sytuacja, bo mężczyzna był czymś najlepszym, co ją w życiu spotkało, zanim zakusy pana zniszczyły jej marzenia. Klemens natomiast wie, co spotkało Zosię, ale zamiast się z nią zobaczyć i porozmawiać, woli długie godziny spędzać z Florianem w zaroślach nad Wisłą na spożywaniu wysokoprocentowych napojów.

Wszystko w tej powieści jest w równowadze. Losy poszczególnych osób są ze sobą ściśle powiązane, chociaż wydaje się to niemożliwe na pierwszy rzut oka, niczym perpetuum mobile raz wprawione w ruch nie potrafią się zatrzymać. I nie zatrzymują, aż do końca, gdy zdenerwowana Zosia, by zapobiec służbie swojej najmłodszej córki u Rozchodowskich, po latach ponownie pojawia się w dworze, choć przysięgała sobie, że jej noga nigdy więcej tam nie postanie. Konfrontacja z Karolem po latach nie może skończyć się dobrze. Zbyt dużo żalów i krzywd nagromadziło się pomiędzy nimi. W tym momencie historia zatoczyła koło i tak kończy się „Gra pozorów”.

Wspaniała powieść, z fenomenalnie oddanym klimatem tamtych czasów. Pomimo że zawiera sporo wątków, to jest tak doskonale opowiedziana, przepięknym językiem, że jej czytanie nie powodowało znużenia. Historia Katarzyny Majgier niesamowicie mnie wciągnęła i żałowałam tylko, że tak szybko się skończyła. Niesztampowa i ciekawa. Przyciąga uwagę perfekcyjnie zazębiającymi się losami poszczególnych bohaterów. Każda decyzja i każdy postępek ma wpływ na losy kogoś innego, uruchamiają machinę zdarzeń, które zdają się nie mieć końca. Autorce genialnie udało się uchwycić realia tamtych czasów. Przedstawić przekrój ówczesnego społeczeństwa, podziałów klasowych, na lepszych i gorszych. Zobrazować pozycję kobiet, chłopek, jak też bogatych pań, które od dziecka wychowywano na uległe wobec męża. Ich rolą było słuchać bezkrytycznie współmałżonka, dbać o dom i rodzić dzieci. Większość z nich podobnie jak Zosia, uważały to za swój obowiązek. Szczytem marzeń każdej panny, było znaleźć sobie odpowiedniego męża, który zapewniłby jej utrzymanie i opiekę, bo bez mężczyzny samotna kobieta była źle postrzegana w społeczeństwie. Kobiety miały prowadzić się moralnie, świecić przykładem i być posłuszne we wszystkim swoim mężom. Mężczyznom natomiast było wolno wszystko, bo przecież mieli swoje potrzeby, musieli jedynie uważać, by nie przypłacić ich swoim zdrowiem.

Jestem zachwycona tą sagą, nie zniechęciła mnie nawet liczba postaci. Jedyny zarzut to taki, że trudno tu wyodrębnić głównego bohatera. Moją uwagę przyciągnęły jednak postaci Zosi i Franciszki, skrajnie różnych kobiet. Każda na swój sposób szuka miejsca na ziemi, pozornie kruche, ale jak trzeba, wykażą się siłą i determinacją. Zosia ze szarej myszki w obronie córki zmienia się w hardą kobietę walczącą niczym lwica o swoje młode, a Franciszka, potrafi przeciwstawić się przeciwnościom losu, znaleźć swoje miejsce w świecie, którym dla takich jak ona nie był łaskawy.

Niesamowita saga, w której Katarzyna Majgier przez kuchenne drzwi wprowadziła mnie do niesamowitego świata, gdzie królują rodzinne tajemnice, wielkie namiętności i zakazana miłość. Pozwoliła zagłębić się w życie bogobojnych chłopów i perypetie rodzin ziemiańskich żyjących w swoim zamkniętym środowisku pełnym obłudy. W tle piękny XIX — wieczny Kraków, a w nim moralny upadek wyższych sfer i biedne dzielnice, w których toczy się prawdziwe życie.

Czytacie sagi rodzinne? Zwłaszcza takie, których akcja dzieje się w przeszłości i ma tło historyczne? Ja bardzo lubię tego typu literaturę. Uwielbiam wraz z bohaterami rozwiązywać ich tajemnice rodzinne. I właśnie takie są w „Grze pozorów”, w pierwszym tomie sagi „Kuchennymi drzwiami” autorstwa Katarzyny Majgier.

„Ktoś nie śpi, żeby spać mógł ktoś”. Pewnej nocy nie spał Teodor Lutoborski. Postanowił on spisać testament. Nie było to dla niego łatwe zadanie, ponieważ nie miał dzieci i nie wiedział komu zapisać swój majątek. W końcu zdecydował się, że przepisze wszystko co posiada wiernemu służącemu Marcelowi i dalekiemu kuzynowi Florianowi. Zwłaszcza ten drugi nie stronił od zabaw i alkoholu. Marzyła mu się kariera artystyczna.

W tym samym czasie Zosia – młoda podkuchenna zostaje wykorzystana przez swojego pracodawcę i wyrzucona z jego domu. Nie wie co ma teraz ze sobą zrobić i myśli o samobójstwie. Nie udaje się jej jednak, bo przeszkodził jej w tym przejeżdżający Marcin. Chłopak, którego znała i który zaproponował jej podwózkę do Krakowa. Nie wiedząc co mu odpowiedzieć zgodziła się. Jadąc pomyślała sobie, że skoro nie zdołała pozbawić siebie życie, to ktoś inny w tym czasie to zrobi. I jak myślicie, kto popełnił samobójstwo?

Klemens to młody mężczyzna, który jest zakochany w Zosi. Nie chce myśleć o innych kobietach, do czasu, aż niespodziewanie spotyka swoją ukochaną w Krakowie. Nie podszedł do niej jednak po tym co zobaczył. Co takiego to było, że nie potrafił przełamać się i porozmawiać z dziewczyną?

Ciekawą postacią jest również Franciszka, która jest poniekąd „inna”. Dlaczego? Przekonacie się sami.

Jeśli chcecie dowiedzieć się jakie są dalsze losy Klemensa, Marcela i Floriana oraz czy ich drogi splotą się z Zosią, musicie koniecznie sięgnąć po „Grę pozorów”.

Książkę czyta się bardzo szybko. Jest idealna na letnie, upalne wieczory. Wciąga od pierwszej strony. Uczucie, które we mnie wzbudziło to głównie współczucie i podziw dla głównej bohaterki, która nie miała w życiu łatwo, a radziła sobie bardzo dobrze. Postacie są bardzo dobrze wykreowane, a język jakim się posługuje autorka jest prosty, a zarazem wspaniale odzwierciedla tamte czasy.

Jeśli lubicie sagi rodzinne, w których losy bohaterów często się ze sobą przeplatają to bardzo polecam ten tytuł!

Dziś zabieram Was w podróż do przeszłości. Przenieśmy się do XIX-wiecznego Krakowa, gdzie przyjrzymy się życiu jego mieszkańców...

Młoda służąca imieniem Zosia zostaje zwolniona z dworku w Zbuczynie. Dziewczynę wypędzono z powodu ciąży. A to z kolei sprawka jej pracodawcy, któremu nie sposób udowodnić niedopuszczalnego zachowania wobec służących w dworku dziewcząt. Zrozpaczona Zosia postanawia udać się do mieszkającej w Krakowie ciotki i tam rozpocząć nowy rozdział.

Tymczasem pewien bogaty mieszkaniec Krakowa popełnia samobójstwo. Majątek podzielił pomiędzy swojego służącego oraz dalekiego krewnego. Florian, bo tak na imię ma kuzyn zmarłego, zupełnie nie spodziewa się spadku. Śni o karierze artysty. I gdy fortuna nagle zapuka do drzwi Floriana, wszystko się zmieni.

Przed Wami losy kilku bohaterów, tak różnych, zarówno pod względem pochodzenia, klas społecznych jak i pokoleń, przekonań, czy charakterów. Losy, które w pewnym momencie zaczną się ze sobą splatać.

Przeczytamy o służbie, gospodarzach, ale i o właścicielach majątków. O życiu w dworku, gdzie niewygodne sprawy zamiata się pod dywan, bo jak wiadomo - byłby skandal! O silnych kobietach, które pragnęły się kształcić i zarabiać na siebie. A także o tych nieumiejacych czytać i pisać, gdyż wierzyły, że jedyną ich rolą jest dbanie o męża, dzieci i gospodarstwo domowe. Przeczytamy tu o miłości - tej silnej, ale i zakazanej. O związkach z rozsądku. Aż w końcu o trudnych wyborach, o tym co wypada, a czego lepiej nie robić i nie mówić, aby nie narazic się społeczeństwu.

"Gra pozorów" to pierwszy tom sagi rodzinej zatytułowanej "Kuchennymi drzwiami". Jest to niesamowita powieść! Zaciekawi od samego początku. Z pewnością wciągnie, ale i zauroczy klimatem, jaki został oddany. Katarzyna Majgier czaruje, nęci czytelnika. A robi to naprawdę umiejętnie! Swoim stylem, językiem jakim się posłużyła, realizmem. Kusi bohaterami. Są to postacie z krwi i kości. Przez cały czas miałam przed oczami Zosię, Floriana i wszystkich pozostałych bohaterów "Gry pozorów". Bardzo realistyczni. Podobnie jak dialogi - nie były naciągane i sztuczne, a wręcz przeciwnie. Podczas lektury czułam się, jakbym wraz z Zosią wędrowała po krakowskim rynku i przysłuchiwała się rozmowom przechodniów. Jakbyśmy spacerowały pod rękę zatłoczoną uliczką, niosąc kosz sprawunków. Wspaniałe uczucie! Droga Autorko, pragnę Ci za to podziękować!

Nie mogę pominąć kwestii pięknego wydania! Ależ ta okładka wpada w oko! Baaardzo elegancka!

Tak wiele chciałabym Wam opowiedzieć o tej książce, jednak nie jestem w stanie tego zrobić, aby nie zdradzić fabuły. Pojawia się tu sporo postaci, jednak poznanie ich i ich losów - pozostawiam Wam!

Gorąco zachęcam Was do odkrycia, cóż takiego dzieje się wśród krakowskiej bohemy, przyjrzenia się tym wyższym sferom. Ale też do zerknięcia, za te kuchenne drzwi...

Polecam całym sercem! Jestem zachwycona!

Przedstawiam Wam książkę, która jest kolejną z kategorii rodzinna saga na rynku. Pierwszą jaką czytałam było „Stulecie Winnych” i od samego początku zaczęłam ją uwielbiać. Teraz z zaciekawieniem oglądam serial!

Co do „Gry pozorów” to nie zawiodła ona moich oczekiwań! Jest tak samo dobra jak „Stulecie Winnych” i zasługuje na rozgłos!

Zosia – młoda dziewczyna, służąca zostaje zwolniona z pracy. Jest w ciąży z dziedzicem Karolem Rozchodowskim. Niestety jego żona, wściekłą na nią wywala ją za drzwi i każe jej nie wracać. Dla niej nie ma już tam miejsca. Kobieta w poszukiwaniu domu odwiedza swoją ciocię Antoninę i postanawia prosić ją o pomoc. Ciotka można by rzecz, że w przeszłości znalazła się w podobnej sytuacji co dziewczyna i teraz ze swoją córką Franciszką mieszka w Krakowie i prowadzi zakład krawiecki. Zosia zaczyna nowe życie, ale wciąż nie może zapomnieć o Klemensie – mężczyzna jest jej ukochanym z młodzieńczych lat, jednak wyjechał na wojnę i nie wiadomo czy wróci… Jak potoczy się życie dziewczyny? Czy odnajdzie siebie i miłość?

W tym samym czasie Teodor Lutoborski, spisuje testament i popełnia samobójstwo. Cały majątek rozdzielił pomiędzy swojego służącego Marcela i kuzyna Floriana. Jak odziedziczone pieniądze wpłyną na ich życie? Czy ich losy połączą się z losami Zosi?

Książka od samego początku wciągnęła mnie niesamowicie! Wszechobecne rodzinne tajemnice, namiętność i zakazana miłość. Dodatkowego charakteru dodaje XIX-wieczny Kraków. Wspaniale się czyta historię bohaterów, a w tle malowniczy Kraków. Prywatnie sama uwielbiam to miasto i też mam w nim rodzinę, także bardzo często go odwiedzam 😊

Historia nie jest banalna, a zarys na fabułę – świetny! Na początku najbardziej ciekawiły mnie losy Zosi. Samotna dziewczyna, czy odnajdzie szczęście? No powiem Wam, że to co było później ścięło mnie z nóg i dobrze, że siedziałam. Późniejsza zmiana dziewczyny, doprowadzała mnie do szału. Słuchała bez żadnych oporów swojego męża, który też się zmienił. Wyznawał ON bowiem, ze kobieta to jedynie do domu i dzieci, a praca nie dla nich. Rozumiem – XIX wiek, ale chłopie – każdy ma prawo! Przez to bardzo podobał mi się wątek Franciszki – była ona niezależną kobietą, mającą gdzieś opinię innych. Ten zabieg – typowego stereotypu, pokazania kobiety jako „kury domowej” – został wykonany bardzo dobrze i właśnie może o tym świadczyć moje zdenerwowanie podczas czytania.

Tak samo kilka plot-twistów totalnie nie oczekiwanych dodaje chęci poznania co będzie dalej. I tak skończyłam ją w dwa dni. Po jednym z nich Zosia niezwykle się zmieniła i już nie była tą szarą myszką. I TO MI SIĘ PODOBA!

Książka „Gra pozorów” jest to historia o silnych kobietach, które przeciwstawiają się przeciwnością losu. Pióro autorki jest niezwykle lekkie i przez to nie skapniemy się kiedy ją skończyliśmy.

Dodatkowo wraz z książką dostałam prześliczne drzewo genealogiczne, dzięki któremu nie pogubiłam się w tych wszystkich sytuacjach.

Jeśli lubicie czytać książki z tematyką rodzinną to to właśnie jest książka dla Was!

Rodzinne tajemnice, wielkie namiętności i zakazana miłość, a w tle XIX - wieczny Kraków z jego malowniczą bohema, blichtrem wyższych sfer, ale i ciemnymi zaułkami, gdzie toczy się prawdziwe życie.

Zofia Nowakowska, to młoda służąca z podkarpackiego dworku rodziny - Rozchodowskich, pewnego dnia zostaje wyrzucona na bruk, gdyż spodziewa się dziecka swojego pracodawcy.

Kobieta nie posiadając żadnych środków do życia, ani rodziny, postanawia zwrócić się o pomoc do ciotki z Krakowa...

Teodor Lutoborski, bogaty krakowianin, przed popełnieniem samobójstwa, spisuje testament, który dla bliskiej rodziny okaże się wielkim nieporozumieniem.

Ale by nikt nie podważył jego poczytalności i ostatniej woli, mężczyzna przechodzi wszystkie badania lekarskie, które stwierdzają, że jest przy "zdrowych zmysłach".

W dzień odczytaniu testamentu okazuje się że część majątku uzyskał wierny służący Marcel jak i daleki krewny kuzyn -Florian marzący o karierze artystycznej, co wywołuje wściekłość i wielkie poruszenie w rodzinie.

Czy nagłe bogactwo wpłynie na życie naszych bohaterów?Czy losy mężczyzn w jakiś sposób splotą się z losami Zosi?

Czy Zosia znajdzie schronienie u boku "najbliższych"?

~"GRA POZORÓW" autorstwa Katarzyny Majger to wspaniała saga rodzinna, a zarazem bardzo interesująca powieść obyczajowa, ukazująca brutalne, warunki panujące na tle XIX - wiecznego Krakowa co dało idealny obraz Młodej Polski, czasów niełatwych zwłaszcza dla kobiet.

~Od początku historii akcja w książce rozgrywa się powoli, by móc krok po kroku, wprowadzać nas w życie wielu nowych postaci, co wraz z kolejnymi rozdziałami nabiera większego tempa, nie pozwalając nam rozstać się ulubionymi postaciami.

Dwie bohaterki zasługują tutaj na ogromne uznanie, a mowa tutaj jest o Klimie i Frani.Kobietach niezwykle silnych, upartych, zaradnych, które pomimo przeciwności losu i kłód rzucanych im pod nogi, sprzeciwu wszystkich wokół, rozwijały pasję, wiedzę i potencjał by móc w przyszłości radzić sobie bez pomocy mężczyzn!

Przez zastosowanie tego wstępu oraz bliższemu poznaniu wszystkich postaci, mocno angażujemy się w ich losy, przez co nie jesteśmy w stanie oderwać się od lektury śledząc ich wszystkie "wloty i upadki", a takich tutaj nie brakuje.

~Autorka z wielką precyzją za sprawą plastycznego języka, lekkiego pióra, dużej wyobraźni, kreatywność, barwnych i nieprzewidywalnym postaci, wprowadza nas w świat życia zwykłych mieszkańców wsi oraz arystokracji.

~Pragnę podkreślić, że wszystkie postacie pojawiające się w tej historii, mają kluczowy wpływ w przebiegu wydarzeń co powoduje iż ich losy się ze sobą zazębiają, sprawiając, że nic nie jest tutaj przypadkowe, ale o tym musicie przekonać się już sami!

~Jeśli lubicie sagi rodzinne, klimat XIX wiecznego Krakowa, odrobinę miłostek,zakazanej miłości, intryg, tajemnic oraz kłamstw to nie mogliście trafić lepiej.Gwarantuje wam że przy tej lekturze miło spędzić czas w poznawaniu prawdziwych zwyczajów tamtych czasów gdzie życie bogobojnych chłopów miesza się przeplata się z dekadencją wyższych sfer społecznych!

Z niecierpliwością wypatruje kolejną część sagi Kuchennymi drzwiami która swoją premierę będzie mieć w kwietniu.

Polecam. J.K

Gra pozorów to powieść obyczajowa o 19 wiecznym Krakowie i moim zdaniem to właśnie czas Młodej polski gra rolę pierwszoplanową w tej książce. Jak serial historyczny bawi nas ferią postaci tworząc przekrój społeczeństwa w tamtych czasach. Rozdziały napisane są w formie krótkich scen z wszystkimi bohaterami, których losy w różnych punktach życia gdzieś się ze sobą splatają. Książka ma bardzo pozytywistyczny wydźwięk, ale napisana jest dużo bardziej współczesnym i prostszym językiem przez co jej odbiór jest dużo łatwiejszy niż książek napisanych w ówczesnej epoce. Wątki postaci nie są mocno zgłębiane, ale przez to nie ma dłużyzn i wielość postaci daje dość dynamiczną akcję. Bardzo przyjemna i relaksująca obyczajówka.

Gra pozorów to kolejna saga, która wciągnęła i przeniosła mnie w czasy Młodej Polski. Poznajemy Kraków w czasie schyłku XIX wieku. Muszę to napisać, ale w książce roi się od postaci. Niczym jak w starej książce telefonicznej, nazwiska za nazwiskami. Na początku miałam z tym problem, ale z czasem wpadłam na odpowiednie tory. Autorka idealnie opisuje życie w tamtym okresie, pokazując barwnie osoby arystokracji, jak i zwykłych mieszkańców wsi. Okazuje się, że nic nie jest przypadkiem. Każda postać z różnych warstw społecznych jest ze sobą w jakiś sposób powiązana. Takie trójkąty, które chwilami wywoływały uśmiech na twarzy.

Zosia kocha Klemensa, ale zostaje zgwałcona przez swojego pracodawcę pijaka Karola Rozchodowskiego. To młodziutka dziewczyna, mało obeznana w swoim małym świecie. Zwolniona ze służby trafia do Krakowa. Tam rodzi się jej córka Klementyna.

Kiedy Klemens wraca z wojska, dowiaduje się, że jego ukochana ma dziecko i poznaje prawdę o jego poczęciu. Postanawia zemścić się i rozkochuje w sobie żonę Rozchodowskiego, która do młodych już nie należy. Ta zachodzi w ciąże i pojawia się syn Kazimierz.

Jak sami widzicie, dochodzi do genetycznych mieszanek. W tym wszystkim cały czas przeplatają się inne barwne postacie, bardzo blisko powiązane z Zofią i Klemensem.

Autorka pokazała nam, jak zmieniała się mentalność tamtych czasów, jak traktowano służbę przez pracodawców. Proste kobiety były pomiatane, gwałcone. Miały być ciche i posłuszne. Niewykształcone nieumiejące czytać i pisać. Siedzą w kościołach i odmawiają różańce. Znają każde kościelne święto, a słowo księdza jest święte.

Arystokracja w tym czasie bawi się w najlepsze, alkohol leje się strumieniami, każdy dom uciech jest dobrze znany. Fantastycznie autorka pokazała tę ich grzeszną naturę. Lecą do kościółka i udają potulnych. Rachują, czy taki grzech zaprowadzi ich do nieba, czy już raczej do piekła. No obłuda na całego.

Jeżeli lubicie, takie klimaty polecam zatopić się w małych intrygach, miłostkach i poznaniu tamtych czasów.

Myślę, że każdy, kto sięgnie po „Grę pozorów” zgodzi się ze mną, że Katarzyna Majgier napisała powieść, która zachwyca, wciąga i porywa nas historią pełną rodzinnych sekretów, a nade wszystko namiętnością. Sięgając po pierwszą część sagi „Kuchennymi drzwiami” liczyłem na wyjątkową lekturę, na klimat tak specyficzny dla tego gatunku. I w rzeczy samej otrzymałem, to czego pragnąłem.

Otrzymałem historię, która wprowadziła mnie w klimat XIX – wiecznego Krakowa. Autorka swym stylem oddała ducha tamtych lat, wiodąc mnie do wyższych sfer. Dzięki temu mogłem poczuć się jak osoba żyjąca w tamtych czasach. Nie byłem tylko obserwatorem, lecz uczestnikiem. Lekko, powabnie i z polotem zapisana historia na kartach tej powieści skradła moje czytelnicze serce. Barwność fabuły jest jednym z wielu elementów sprawiających, że lektura tej książki to prawdziwa przyjemność dla miłośników rodzinnych historii.

Autorka zarysowała wiele ciekawych bohaterów. Moją sympatię zdobyła Zosia. Młoda służąca z podkrakowskiego dworku została zwolniona z pracy, a gdy zaszła w ciąże ze swoim pracodawcą, postanowiła wyjechać do Krakowa. Wyjazd był dla niej jedyną nadzieją na ułożenie życia i poskładanie go w jedną całość.

Jednocześnie Teodor Lutoborski spisuje testament, na mocy którego jedynymi spadkobiercami jego bogactwa jest Marcel i Florian. Pierwszy był jego oddanym służącym. Drugi, to daleki kuzyn z artystycznymi aspiracjami. Gdzie zatem jest miejsce dla Zosi, dla której los nie był łaskawy? Czy odwróci się na jej korzyść?

Mocnym punktem tej powieści jest mnogość bohaterów oraz wydarzeń, co jeszcze bardziej podsyca naszą ciekawość. To, co najważniejsze autorka umiejętnie poprowadziła wszystkie sznurki tej fabuły szyjąc powieść na miarę mistrzów tego rzemiosła. Katarzyna Majgier porwała mnie w wir zarysowanej historii. Porwała tak bardzo, że nie spostrzegłem się, gdy dotarłem do ostatnich stron tej powieści.

Co ważne, to nie ostatnie zdanie tej serii, gdyż na skrzydełku książki czytamy, iż niebawem pojawi się kolejny tom sagi „Kuchennymi drzwiami” pt. Światło i cień”. Zatem na skrzydłach radości wypatruje zapowiedzi z informacją, kiedy na światło dzienne wyjdzie kolejna książka Katarzyny Majgier – autorki, której twórczość polecam Waszej czytelniczej uwadze. „Gra pozorów” to niezwykły klimat, a wyjątkowość stylu autorki zasługuje na uznanie. Co też czynie – Pani Katarzyno CHAPEAUS BAS!!!

Książka „Gra pozorów” ukazała się nakładem Wydawnictwa Słowne