Dziewczyny wyklęte

Młodość to wspaniały czas, kiedy człowiekowi w zasadzie przystoi wszystko, zarówno zachowania dojrzalsze, których nie powstydzą się dorośli, jak również postępowanie infantylne i zupełnie dziecinne... Osoba, dopiero wkraczająca w dorosły świat, ma prawo do poznawania życia, smakowania go, szukania mocniejszych wrażeń i próbowania wszystkiego, aby odnaleźć siebie. Niestety niektórzy nie mieli możliwości bycia młodym, nieopierzonym i niedoświadczonym człowiekiem, ponieważ życie wymagało przeogromnej odpowiedzialności, trzeźwego podejścia oraz dojrzałego sposobu bycia.

Inka, Marcysia, Perełka, Wanda, Jaga, Krystyna, Jasiek, Czesława, Irena, Blondynka, Lala, Danka, Sarenka, Dziuńka, Krysia, Siostra Izabela - to kobiety, którym można pozazdrościć mądrości, dojrzałości, siły oraz odwagi, na jakie nie byłoby stać niejednego mężczyzny. Niektóre z nich mogły jeszcze doświadczyć bycia narzeczoną, następnie żoną, a później matką, chociaż niekiedy ich szczęście nie trwało długo. Z kolei historia innych pań nie była tak radosna, o ile o jakimkolwiek szczęściu czy spełnieniu można tu wspomnieć, ponieważ ich życie zakończyło się szybko... zdecydowanie za wcześnie i zbyt okrutnie.

Sięgając po ten tytuł, spodziewałam się, że poznam kobiece historie wraz z ich blaskami i cieniami, zdecydowanie z przewagą tych drugich, przyćmiewających radość życia. Pod tym względem zawiodłam się, ponieważ na dobrą sprawę losy kobiet są tu delikatnie okryte mgłą, bo wiele dowiedziałam się o ich rodzicach, szczególnie ojcach, a następnie ukochanych mężczyznach, a nie o samych kobietach. Myślałam, że historie "Dziewczyn wyklętych" będą mocniej oparte na faktach, chociaż z drugiej ciężko byłoby to uczynić, kiedy wiele z nich już nie żyje... Niemniej podejrzewam, że osoby oczekujące rzetelnie przedstawionych biografii mogą poczuć się oszukane, gdyż utworowi Szymona Nowaka zdecydowanie bliżej do powieści biograficznej, o czym w zasadzie sam autor informuje we wstępie. Mnie akurat nie przeszkadza to, a wręcz nawet cieszy - lepiej jest mi przyswajać takie tematy, gdy podane są w bliższy mi sposób, być może odrobinę lżejszy, jeżeli można w tym przypadku użyć takowego stwierdzenia.

"Dziewczyny wyklęte" to hołd oddany kobiecej sile, która nigdy nie zgasła - nawet w obliczu krwawej walki, upokarzających sytuacji, dramatycznych wyborów oraz poczucia przeogromnej straty ukochanych osób. Takim ludziom należy się nieoceniony szacunek. Wydaje mi się, że dzisiejsi ludzie nie są tak odważni i silni, zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Być może wynika to z aktualnych czasów, gdzie na szczęście większość ludzi nie musi walczyć o swoją polskość i własne dobre imię. Mam nadzieję, że już nigdy nie będziemy musieli stoczyć walki z tymi, którzy nieustannie próbują nas zniszczyć - może nie tak ostentacyjnie jak niegdyś, ale jednak... Pamiętajmy o tych, którzy polegli, a także o wszystkich żyjących niosących w sobie prawdę, waleczność oraz traumy i okropne przeżycia.

[Adres usunięty]