Dziewczyny

Jak to bywa w przypadku szumnie zapowiadanych książek, określanych mianem hitu..oczekiwania wysokie, a w trakcie lektury na ogół czytelnik czuje się niczym przekłuwany szpilką balon. Tak było ze mną i lekturą Dziewczyn.

Nie ukrywam, że opis na okładce, wydawnicze zapowiedzi sprawiły, iż oczekiwałam hitu. Dostałam dobrą, momentami bardzo dobrą powieść. Czytało mi się ją dobrze, ale bez takiej euforii, jakiej oczekiwałam.

Gdyby nie te zapowiedzi, kuszący blurb, moja ocena byłaby najprawdopodobniej wyższa.

Cline w swojej debiutanckiej powieści przedstawia fikcyjną, choć bardzo mocno opartą na faktach historię nastoletniej dziewczyny, która wiąże się z sektą. Akcja rozgrywa się w latach 60. XX wieku w USA, w momencie gdy przez ten kraj przetacza się hippisowska moda, gloryfikuje się wolność, seks, narkotyki.

Młoda, nierozumiana przez otoczenie, odtrącona przez rodziców nastolatka ulega magii wolności, miłości, zrozumienia, jaką serwuje jej najpierw spotkana w parku grupka dziewcząt, a póżniej kolejni "bracia".

Klasyka wciągnięcia do sekty.

W pewnym momencie czar rzekomej wolności, zrozumienia, wspaniałego wspólnego życia pryska, to co było piękne okazuje się nie tylko fałszem, ale wręcz niebezpieczeństwem.

I zaczyna się.

Tak jak wspomniałam Dziewczyny to dobra powieść, której atutem jest niezwykle plastyczny, barwny i bogaty język. Autorka posługuje się nim na tyle umiejętnie, iż udaje jej się wspaniale oddać hippisowskie realia. W trakcie lektury kilkakrotnie miałam wrażenie, że przeniosłam się w czasie.

Cline udało się także doskonale ukazać sposób w jaki bezwzględni ludzie manipulują zagubionymi, szukającymi oparcia w innych jednostkami, a także zaprezentować sposób myślenia, reagowania nastoletniej, zagubionej dziewczyny.

To plusy. Jest też minus, dla mnie spory. To przeskoki czasowe, które nie ukrywam, wprowadzają pewną chaotyczność do lektury. Główna część fabuły rozgrywa się co prawda w latach 60. XX wieku, ale poza tym autorka często przenosi nas nawet o kilka dekad póżniej. Napięcie, niebezpieczeństwa, sytuacje jakie opisuje Cline wymagają moim zdaniem wczucia się w fabułę.Takie wczucie jest jak dla mnie związane z ciągłością akcji, której tutaj niestety w wielu miejscach brak.

Być może owe przeskoki czasowe wielu z was nie będą przeszkadzać. Mnie jednak trochę utrudniły lekturę.

Zachęcam do lektury. Dziewczyny to dobra powieść, choć nie ukrywam dosyć trudna w odbiorze. Jednak gorąca prośba, nie nastawiajcie się na nic, na żaden hit, na żadną super wciągającą lekturę. Jestem przekonana, iż dzięki temu lepiej odbierzecie tę książkę.

Książka, którą przeczytałam inspirowana jest sektą, która wdarła się w latach 70-tych do Północnej Kalifornii.

Hare Krishna, Dzieci Boga, z czasów rewolucji hippisowskiej.

Pojawiło się wówczas wielu przewodników duchownych przyciągających do siebie młodych ludzi, którzy zrywali więzy rodzinne.

Bardzo często pojawiały się narkotyki, a młodzi ludzie ,głównie nastolatki, zmuszane były nie tylko do seksu, ale i do zbrodni dokonywanych z zimną krwią nawet na małych dzieciach.

Przywódca sekty opisanej w powieści „Dziewczyny to człowiek” , którego inspirują Beatlesi, hippis noszący długie włosy, wykorzystujący młode i naiwne nastolatki, które są zmuszane do kradzieży i zdobywania narkotyków, a w najgorszym przypadku dziewczyny w desperacji, aby zdobyć pieniądze, skłonne są zabić swoich rodziców.

Główna bohaterka Evie trafia do sekty w wieku 14 lat, poszukująca własnej drogi, uciekła z domu rodzinnego, bo tak naprawdę nie czuła się kochana ani bezpieczna. Chciała, aby ktoś się o nią zatroszczył, ponieważ nigdy nie doświadczyła tego od nikogo w swoim życiu.

Piła alkohol i paliła marihuanę, brała przykład ze starszej Suzanne, która wciągnęła ją w sektę i zdemoralizowała.

Czy młodziutka Evie wyjdzie z tego piekła?

Czy też zatraci się tam bezpowrotnie?

Przeczytajcie tę książkę, która złamie Wam serce i sprawi, że nie odejdziecie dopóki nie skończy się ostatnia strona.

Jestem głęboko przekonana, że to powieść, której najbardziej oczekujecie w tym roku więc nie możecie jej przegapić.

Wydana w miękkiej oprawie, składająca się z czterech części i zawierająca 359 stron.

Trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony.

Nie zwlekajcie, już dziś musicie ją mieć!

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

"Dziewczyny" to barwna, ale i przerażająca opowieść o chwiejności ludzkiego umysłu i podążaniu za charyzmą innych. Evie jest tak pochłonięta innym, egzotycznym dla niej życiem, że nie dostrzega płynących przestróg i wpada w sidła niebezpieczeństwa. Ta cudowna ułuda, którą na początku dostrzega, okazuje się marazmem i fałszem. A fascynujące życie na rancho okazuje się więzieniem, to złota klatka, która ubezwłasnowolnia swoich mieszkańców. Czy Evie uda się zdjąć bielmo z oczu i dostrzec otaczającą ją rzeczywistość? Przeczytajcie sami!

Czeka was wędrówka przez barwne lata 60-te, pełne muzyki, pozornej wolności i wolnego seksu, ale jest to również ponury świat życia w sekcie i jego konsekwencje.

Powieść napisana jest bardzo bogatym językiem, pełna opisów sytuacyjnych, ma swój klimat i myślę, że warto ją przeczytać. Akcja toczy się w dość spokojnym tempie, ale tętni życiem - jak to w latach 60-tych bywało. Jeśli tematyka sekt wydaje wam się intrygująca - przeczytajcie Dziewczyny!

[Adres usunięty]

Evie poznajemy w wieku czternastu lat, kiedy stanowi przykład typowej nastolatki - podkochuje się w bracie swojej najlepszej przyjaciółki, niewinnie idzie przez życie niczego nie oczekując i chociaż nie czuje wsparcia ze strony rodziny, nic nikomu nie mówi. Więc gdy pewnego dnia trafia na grupkę dziewczyn - przebojowych, walecznych, chcących czerpać z życia garściami, decyduje się do nich przyłączyć. Za wzór stawia sobie Suzanne i postanawia, że zrobi wszystko, by ktoś w końcu ją dostrzegł.

Historia Evie zaczęła się bardzo niewinnie. Pochodząca z rozbitej rodziny dziewczyna miała wszystko co chciała, jednak brakowało jej wsparcia rodziców, a w połączeniu z młodym wiekiem sprawiło, że dziewczyna w końcu się zbuntowała. Jednak dalsze wydarzeni nie były już tak łatwe w zrozumieniu i wymagały mojego większego zaangażowania. Evie powoli zaczyna odnajdować się w nowym towarzystwie, zaczyna czuć się jak dziewczyna i dostrzega subtelne sygnały przynależności do nowego miejsca, ale nie potrafi spojrzeć na rozgrywane wydarzenia z góry. Nie rozumie, że warunki brudu i ubóstwa to nie kwestia biedy, ale podejście Russella - szefa grupy, który doskonale wie jak namieszać innym w głowach, by ludzie zrobili wszystko o co ich poprosi. Dlatego młodziutka bohaterka szukając własnego miejsca w świecie równie łatwo daje się podejść mężczyźnie, który w oczach postronnego obserwatora budzi niepewność i strach.

Chociaż Evie przejęła pierwszoosobową narrację i pozwoliła by czytelnik łatwiej poznał jej świat poprzez przedstawienie własnego spojrzenia, to historia wcale nie jest taka łatwa. Nietypowa budowa zdań i spokojne prowadzenie fabuły na pierwszy rzut oka w ogóle nie łączą się z bulwersującym tematem. Bo chociaż Cline utrzymała swoją powieść w fikcji literackiej, nawiązała do znanych nam wydarzeń związanych z Charlesem Mansonem i jego sektą. Zabrakło mi w tej książce mocniejszych aspektów, które mogłyby wstrząsnąć czytelnikiem, bo fabuła owszem, okazała się intrygująca, ale jednocześnie swobodna i oczywista. Nie mogę jednak napisać, że to złe, bo chociaż przydałoby się w tej książce więcej życia - sama mocno przeżywałam rozgrywane wydarzenia i nie mogłam nadziwić się ludzkiej naiwności.

To nie jest książka na jeden wieczór i musicie się z tym liczyć. Inaczej pożałujecie wybranej lektury, a nie o to tutaj chodzi. Większa część akcji skupia się na roku 1969, czyli typowo hippisowskich czasach, gdzie dopiero uczono się swoich praw. I muzę przyznać, że dzięki temu klimat tej powieści okazał się jednym z lepszych aspektów fabuły. Musicie przygotować się na delektowanie fabułą, poznawanie jej zakamarków. Musicie również przygotować się na to, że chociaż akcja nie będzie gnała na złamanie karku, to w końcu naprawdę Was wciągnie. To intrygująca pozyzcja w kategorii książki dla młodzieży.

Nie wiem co takiego jest w tej książce, ale chociaż ma kilka minusów, potrafi naprawdę zaskoczyć. "Dziewczyny" mimo fikcji literackiej jest książką bazującą na prawdziwych wydarzeniach, które swego czasu mroziły krew w żyłach, więc wejście do tej fabuły stanowi jakby uchylenie rąbka tajemnicy w prawdziwej historii. Klimat zrobi swoje a aura niepewności podziała na Waszą podświadomość - możecie mi wierzyć, że ta książka nie jest łatwa do zapomnienia.

Główną bohaterką powieści jest nastoletnia Evie, wrażliwa dziewczyna, dla której brak miłości i akceptacji mógł zakończyć się tragedią. Osamotniona, odrzucona przez tych najbliższych, postanawia poszukać szczęścia tam, gdzie zło nosi piękną maskę utkaną z błyszczących diamentów pozornej radości. Poznając nowe środowisko, nieskrępowana sztywnymi zasadami, jako podatny materiał zaczyna godzić się na rzeczy, które zdecydowanie zaczynają zmierzać w niewłaściwym kierunku. W końcu dostrzeżona, mająca poczucie przynależności, może spaść na samo dno. Czy zdarzy się coś, co ją uratuje?

Pierwszoosobowa narracja, która przypomina żywą, niepomijającą szczegółów relację, zabiera czytelnika w świat tak enigmatyczny, że nawet bliski kontakt z istotnymi postaciami drugoplanowymi nie pozwala do końca rozgryźć ich osobowości. Jest nietuzinkowa i nieustannie podziwiana przez Evie Suzanne, jest pojawiający się nagle i zostawiający spory ślad Mitch czy też charyzmatyczny przywódca Russell. Jako że narratorka przytacza rozliczne sytuacje z udziałem tych ludzi, widziane jej oczyma, nie wszystko wydaje się tutaj wyraźnie czarne czy białe, a każda kolejna strona zasiewa coraz większe ziarno niepewności, dając poczucie niewyobrażalnego zła, skąpanego w niewytłumaczalnie przyciągającej magii.

Rzeczywistość bogata w kłamstwa i kradzieże. Świat, w którym upodlenie wzrasta do rangi pożądanego stanu. Jedność, w której funkcjonujący jako grupa ludzie podążają z zamkniętymi oczami za swoim liderem, będąc w stanie rzucić się w przepaść usłyszawszy tylko jego komendę. Środowisko naznaczone brudnym seksem, chorą wyobraźnią i prowadzącą do upadku ideologią. Właśnie tutaj zawitała Evie i teraz zaprasza tam także Was.

Emma Cline stworzyła ponoć najbardziej oczekiwaną książkę 2016 roku. Powieść rzeczywiście ma swój klimat oraz bohaterów wyjętych jakby rodem z toksycznego, uzależniającego, odciętego od reszty społeczeństwa świata. Warto jednak sięgać po nią z odpowiednim nastawieniem, nie oczekując co rusz galopujących wydarzeń i zrywów akcji. Ta raczej toczy się wolno, często robiąc przestoje mające na uwadze wywyższenie myśli i emocji głównej bohaterki. Jeżeli liczycie na szokujące wrażenia, niekończące się rytuały czy zatrważające momenty – nie tędy droga. A jednak może zdziwić Was fakt, w jak pozornie łagodnym otoczeniu mogą dziać się rzeczy przerażające.

Co nieczęsto mi się zdarza, w tym wypadku muszę wspomnieć o niewygodnym dla mnie stylu, jakim autorka się posłużyła. Gdyby nie przeskoki czasowe i zmiana miejsc akcji, całość byłaby mniej chaotyczna, a co za tym idzie, bardziej klarowna i zrozumiała. Zamiast tracić czas na poszukiwania kolejnego punktu zaczepienia, wolałabym poświęcić maksymalną uwagę następującym po siebie wydarzeniom. Nie jest tragicznie, ale Emma Cline mogła rozplanować to inaczej – przynajmniej jak dla mnie.

Książka z pewnością nie zapisze się do grona moich ulubionych, za to z pewnością do grupy tych, o których długo się pamięta. Dlaczego? Bo ma w sobie to coś, główną bohaterkę, której kreacja daje do myślenia i staje się świetnym materiałem do przedyskutowania. „Dziewczyny” to nie jest łatwa, relaksująca książka. Warto czytać ją w skupieniu i warto przeczytać. Chociażby ze względu na to, że chociaż jej fabuła jest literacką fikcją, podobne wydarzenia naprawdę miały i być może nadal mają miejsce. Nie polecam wszystkim. Rekomenduję zaś bezsprzecznie tym, którzy interesują się tematem sekt i chcieliby na chwilę, z bezpiecznej odległości, przyjrzeć się ich funkcjonowaniu. Jedna z nich na jakiś czas stanie się Waszym domem. Zobaczycie, jak łatwo można się uzależnić.

[Adres usunięty]