Dziewczynka z ciasteczkami

Piękny i urokliwy Gdańsk niegdyś zniszczony przez wojnę. Do którego zabiera nas autorka. Obecnie jest przystanią dla spragnionych miłości i ciepła dusz. Zosi i jej mamy, babci Krysi i Jerzego i jego wnuka. Bardzo podobała mi się perspektywa, z jakiej została napisana książka. Widziana oczami różnych osób opisane historie rozpalały ciepło w sercu. Historia, która lubi zataczać koło. Niegdyś polska pod zaborami i brak dostępu do wielu rzeczy. Autorka przeniosła wiele rzeczy w teraźniejszość. Historia z nutką prawdy- fascynująca. 

Bardzo podała mi się postać rezolutnej małej Zosi która, choć jest dzieckiem, jest bardzo mądrą dziewczynką. Obudziła do życia panią Krysię potocznie nazywana babcią, która tęskni za swoimi wnukami i obecnie miłość przelała na te małą gadułę. Pobudziła uczucia mamy, a nawet i pomogła dotrzeć wnukowi do dziadka Jerzego. Odważna niebojąca się mówić tego, co myśli. Choć w szkole wyśmiewa, umie nieść pomoc. Izabella mama dziewczynki żyła w jakimś zawieszeniu, spowodowanym stanami depresyjnymi, chwilami bałam się, że alkohol ją pochłonie, ale pomocna dłoń córki i sąsiadki zdziałały cuda. Jakie powinny dziać się zawsze. Czy kobieta będzie w stanie jeszcze pokochać? 

Historia o dziewczynce, która sprzedawała ciasteczka w czasach wojny i o dziewczynce z czasów współczesnych. Piękny wątek legend i przygód z danych lat. Wspaniała historia idącą w kierunku świąt. Serdecznie wam polecam. Będziecie czytać z uśmiechem na twarzy. A sceny z Zosią w roli głównej ubawią was na całego. Żeby każdy miał taki luz wypowiedzi jak ta mała iskierka. To życie byłoby piękniejsze. 

Czuję, że będzie to mój faworyt świątecznych książek 

Był mroźny, zimowy dzień. Za oknem gdańskiej kamienicy padał śnieg. Ulice pokrywał biały, skrzypiący pod butami puch. Po domu roznosił się zapach domowych ciasteczek, które upiekła Zosia z babcią - sąsiadką Krystyną. Krysia snuła opowieści, które dziewczynka łapczywie chłonęła. Opowieści o wojennym Gdańsku, o ludziach, o dziewczynce z ciasteczkami.

Poczujcie ten klimat i przeczytajcie tę historię.

"Dziewczynka z ciasteczkami" Ewy Formelli to piękna, życiowa historia o przyjaźni, wzajemnej sąsiedzkiej pomocy, o miłości rozgrzewającej nawet najzimniejsze serca. W tej historii nie zabraknie uśmiechu i wzruszeń. Nie zabraknie zimowego klimatu i magii świąt. Nie zabraknie bohaterów, którzy mogliby być naszymi sąsiadami. Nie zabraknie legend o pięknym mieście Gdańsk, co zdecydowanie wyróżnia tę historię. Nie zabraknie spacerów alejami miasta. Nie zabraknie rozgrzewającej herbatki, rozmów i humoru.

Ale to nie tylko to co w życiu najpiękniejsze, bowiem autorka porusza również trudne tematy samotności starszych osób, problemy samotnej matki.

Zosia to zdecydowanie moja ulubiona bohaterka. To promyczek słońca, powiew świeżości. Pełna pozytywnej energii, rozgadana, spontaniczna dziewczynka skradła moje serducho i jestem pewna, że nie tylko moje. Przyciąga jak magnes i zrzesza ludzi.

Gratuluję autorce stworzenia tak pięknej, otulającej jak kocyk historii, której jedyny minus to ten, że tak szybko się skończyła.

Bardzo polecam. Ta książka wprowadza w niezwykły zimowy klimat.

„Była prawdziwym światłem w ich dogasającym życiu. Była iskierką, która rozpala i pozwala na chwile szczęścia.”

Przenosimy się do Gdyńska, do starej kamienicy, w której mieszkają różni ludzie. Zosia ma kilka lat, jest bardzo rezolutną, uśmiechniętą dziewczynką, która stale ma coś do powiedzenia. Jej mama wychowuje ją samotnie, jest zdana tylko na siebie. Dużo pracuje, aby zapewnić swojemu dziecku i sobie godny byt. Nie jest jej łatwo, niejednokrotnie została bardzo zraniona. Kiedy mamy nie ma w domu, Zosia po lekcjach swój wolny czas spędza z sąsiadką – babcią. Obie pałają do siebie ogromną sympatią i przywiązaniem. Ich sąsiadem jest starszy, mrukliwy, samotny pan, który z nikim nie utrzymuje dobrych kontaktów. Jednak Zosia swoją bezpośredniością i radością ma na niego pozytywny wpływ. Niebawem do drzwi starszego pana puka młody mężczyzna, twierdząc, że jest jego wnukiem…

W powieści nie znajdziemy szybkich zwrotów akcji ani intrygującej fabuły. Jednak jest to książka, od której w żaden sposób nie mogłam się oderwać. Czytanie od początku do końca było ogromną przyjemnością i niespodzianką. Autorka snuje swą opowieść z ogromną empatią i szczerością. Umiejętnie wplątuje w nią wspomnienia pewnej gdańszczanki. Całość okraszona dobrym humorem, pozytywną energią i ciepłem. Rewelacyjnie wykreowani bohaterowie, to oni są niepodważalnym atutem powieści. To ludzie jakich mijamy w naszej codzienności, nieidealni, niejednoznaczni, bardzo ich wszystkich polubiłam. Mamy spory przekrój wiekowy, obcy sobie ludzie, których dzielą lata i doznane przeżycia, a z łatwością potrafią się dogadać. Lepiej niż w niejednej rodzinie. Zosia całkowicie skradła moje serce, jest takim słoneczkiem, żywą iskierką i dobrym duszkiem tej opowieść. To ona scala tych ludzi, dla każdego ma dobre słowo i uśmiech.

Pani Ewa snując swą opowieść obok chwil pełnych radości, wspólnego bycia razem, wzajemnego wsparcia, ukazuje i te gorsze. Bezinteresowna pomoc sąsiedzka, samotność, potrzeba bycia z drugim człowiekiem. Ulotność życia, przemijanie, choroba, brak zrozumienia i obojętność na potrzeby drugiego człowieka. Skradająca się niepozornie i wysysająca siły depresja. Ogromna tęsknota za tymi co odeszli, wspomnienia, które wywołują uśmiech. Wybaczenie innym i przede wszystkim sobie. Różne rodzaje miłości. I te tytułowe ciasteczka, które odgrywają znaczną rolę w opowieści. Zajmująco ukazana historia Gdańska, trudne czasy II wojny światowe. Piękne legendy umiejętnie wplecione w całość.

Powieść niesie dobro i życiową mądrość, wzrusza, wywołuje szczery uśmiech i rozgrzewa serca. Ukazuje zwykłe życie i jego wartości. Powoduje, że w pędzie dnia codziennego zatrzymujemy się na chwilę i uświadamiamy sobie co tak naprawdę jest ważne. Z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki :)

Otulony śnieżnym puchem współczesny oraz wojenny Gdańsk, stara kamienica zamieszkana przez samotnych ludzi oraz ONA – mała dziewczynka, za sprawą której dzieje się magia... 

Najnowsza powieść Ewy Formelli to wzruszająca historia, utrzymana w świąteczno – zimowym klimacie. I jak to zwykle z fabułą tego typu powieści bywa – jest prosto, przewidywalnie, momentami banalnie, ale jednocześnie urokliwie, nastrojowo i magicznie.

„Dziewczynka z ciasteczkami” to opowieść przede wszystkim o samotności mieszkańców pewnej starej, gdańskiej kamienicy. Małej dziewczynki, która wychowywana jedynie przez zapracowaną matkę zaprzyjaźnia się ze swoją wiekową sąsiadką i z uwagą wysłuchuje jej opowieści z lat młodości. To również historia zmagania się z samotnością jej matki. Kobiety, która utraciła wiarę w to, że jeszcze spotka ją w życiu coś dobrego i z dnia na dzień coraz bardziej pogrąża się w marazmie. Wreszcie, jest to obraz samotności starszych ludzi, których współmałżonkowie już odeszli, a dzieci wraz ze swoimi rodzinami mieszkają daleko. 

Za sprawą kilkuletniej, rezolutnej Zosi życie tych ludzi zmieni się. Dziecko sprawi, że dorośli na nowo uwierzą w miłość i bezinteresowną przyjaźń, odkryją moc przebaczenia oraz dostrzegą magię świąt.

Ewa Formella, za sprawą wplecionych w fabułę powieści legend miejskich oraz tytułu, wyraźnie nawiązującego do jednego z utworów Andersena nadała książce nieco nierzeczywistego, baśniowego charakteru. Jednocześnie, akcję powieści osadzoną we współczesnym Gdańsku Autorka wzbogaciła autentycznymi wspomnienia pewnej gdańszczanki. Dzięki retrospekcjom przenosimy się, aż do roku 1944. Możemy obserwować nie tylko topografię wojennego miasta, ale również poznać jego historię. Zajrzeć do domów mieszkańców, zobaczyć jak żyli, przyjrzeć się ich codziennym troskom i kłopotom. 

Autorka stworzyła ciepłą, niosącą nadzieję historię, osadzoną we współczesności, ale z wojenną historią i miejskimi legendami w tle. „Dziewczynka z ciasteczkami” to idealna lektura na jeden, długi jesienny lub zimowy wieczór.  

W jednej z gdanskich kamienic mieszka wraz ze swoją mamą mała Zosia. Wesoła, rezolutna dziewczynka roztacza wokół siebie mnóstwo radosci i oczarowuje swym urokiem mieszkańców kamienicy, zarażając ich empatią, optymizmem i radością życia.

Jedna z sąsiadek zakochana w małej Zosi staje się jej przyszywaną babcią. To właśnie Pani Krystyna traktując dziewczynkę jak własną wnuczkę często się nią opiekuje, czaka na jej powrót ze szkoły z ciepłym obiadem a przy ciasteczkach i szklance kakao opowiada Zosi o swym dzieciństwie które przypadało na czas wojny. Również sasiad z góry, starszy pan, uważany przez wszystkich za samotnika i gbura staje się przyjacielem Zosi a jego serce otwiera się na innych skruszone przez słodką małą dziewczynkę.

Zosia nie ma lekkiego życia. Wychowywana tylko przez mamę, która bardzo dużo pracuje, często zdana jest jedynie na siebie. Niekiedy nawet musi opiekować się swoją mamą gdyż ta zmęczona popada w stany depresyjne.

Wszystko to dzieje się w starej kamienicy otulonej magią legend o Gdańsku, w kamienicy gdzie za sprawą kilkuletniej dziewczynki dzieje się dobro i miłość a święta Bożego Narodzenia cieszą jeszcze bardziej niż zwykle.

"Dziewczynka z ciasteczkami" to pierwsza w tym sezonie zimowo-świateczna książka jaką przeczytałam. Niezmiernie się cieszę, że to właśnie historia Zosi rozpoczęła u mnie sezon dlatego iż jest to niezwykle wzruszająca, pouczajaca i ciepła opowieść które zawyża poprzeczkę wszystkim następnym książkom spod znaku #śnieżneopowieści.

Czytając książki zimowe żałuję, że nie ma śniegu za oknem, bo bardzo lubię czytać je w takim właśnie klimacie. Ale “Dziewczynka z ciasteczkami” to książka z tych, że jak się zacznie czytać to nie można skończyć.

Ta książka to moja pierwsza przygoda z autorką i zaliczam ją do bardzo udanych.

Przenosimy się do Gdańska, gdzie poznajemy małą dziewczynkę Zosię. Jest to bardzo rezolutna dziewczynka, która poruszy każde, nawet najbardziej zatwardziałe serce. Zosia, gdzie tylko się pojawi, wnosi wiele radości. I wzbudza ogromną sympatię wśród lokatorów.

Książka pokazuje ciemne strony samotności u osób starszych, a także samotne macierzyństwo, którym obarczona jest matka Zosi.

Autorka porusza temat wojny. Poznajemy również wiele ciekawych legend opowiadanych przez czytelników.

Bardzo oczarowała mnie ta książka, która powoli wprowadza nas w tematykę świąt. A mała bohaterka tej powieści od razu skradła moje serce.

Przygotujcie się na łzy, ale również na uśmiech, bo jest to bardzo wzruszająca historia, ale również pełna nadziei, a miejscami nawet zabawna.

W powietrzu powoli czuć jesień, więc zdecydowanie jest to idealny czas, żeby sięgnąć po książki o tak ciepłej, rodzinnej i magicznej otoczce. I niech nie zwiedzie Was ta urocza okładka - ta książka niesie ze sobą ważną, wartościową i bardzo mądrą treść, która na pewno pozostanie z Wami na długo!

Autorka przeniesie nas do gdańskiej kamienicy, w której zadzieje się przedświąteczna magia. Zobaczymy, jak małe i urocze dziecko może stać się spoiwem pokoleń i wydawać by się mogło obcych sobie ludzi. Każdy z bohaterów naszej książki ,będzie oddzielną historią - dzięki temu tę powieść ciężko jest odłożyć na chwilę. Ja pochłonęłam ją w dwa krótkie wieczory i czytając ją, całkowicie przenosiłam się do świata, który stworzyła dla nas Pani Ewa.

To, co urzekło mnie w niej najbardziej, to klimat, który zbudowała dla nas autorka oraz to, że w wydawać by się mogło, zwykłą i prostą historię wplotła odrobinę magii, podań i gdańskich legend. Książka z duchem świąt i ważną treścią, w której zakochacie się tak samo, jak i ja!

Co prawda do świąt jest jeszcze sporo czasu, lecz dzięki najnowszej książce Ewy Formeli możemy poczuć tę niezwykłą magię. „Dziewczynka z ciasteczkami” to powieść, którą czyta się z wypiekami na twarzy.

To zaproszenie do poznania historii pani Krysi, która wspomina czasy swojego dzieciństwa. Poznajemy również małą Zosię, która mieszka wraz z matką w starej gdańskiej kamienicy. Dziewczynka czuje się samotna, dlatego też często spędza czas z Krystyną, która nie tylko uczy ją pieczenia ciasteczek, lecz opowiada historię swych lat młodości. Młodości, która przypadła na czasy II wojny światowej. Pewnego dnia dziewczynka czekając na swoją mamę, spotyka na klatce starszego sąsiada, którego nikt nie darzył sympatią. Jednak w życiu mieszkańców gdańskiej kamienic dochodzi do zmian.

Ewa Formella zarysowała poruszającą historię otulając ją mgiełką świątecznej magii. Jeśli uwielbiacie powieści z wojenną historią w świątecznej atmosferze to „Dziewczynka z ciasteczkami” jest książką, którą mogę Wam zdecydowanie polecić. To moje pierwsze spotkanie z twórczością tej pisarki i muszę przyznać, że Pani Ewa zaskarbiła sobie moje czytelnicze serce. Autorka w lekkim stylu kreśli historię, która porusza. Mocnym punktem tej powieści są również wplecione legendy i podania. Autorka porusza bardzo ważny temat dotyczący czasów wojny.

„Dziewczynka z ciasteczkami” to bez wątpienia powieść, którą warto zaprosić do swej domowej biblioteki i przytulić ją do swojego czytelniczego serca. A ono przepełnione będzie wieloma wzruszeniami, gdy odkrywać będziemy, jak mała Zosią połączyła wszystkich mieszkańców gdańskiej kamieniczki. Niezmiernie cieszę się, że również ja mogłem poczuć z nimi więź. Za co z całego serca dziękuję Pani Ewie Formelli.

Historia zapisana na kartach tej powieści pozostanie w mej pamięci na zawsze. A gdy zerkać będę na nią wspominać będę losy mieszkańców kamieniczki.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Filia [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Przeczytałam kilka powieści Ewy Formelli. I choć poprzednie książki były w trochę innym klimacie, a może właśnie dlatego, byłam bardzo ciekawa, jaka będzie jej zimowo – świąteczna historia. Opowieści z tego gatunku bardzo lubię, myślę nawet, że po przeczytaniu sporej ilości moja poprzeczka dla nich postawiona jest dosyć wysoko, niemniej autorce udało się mnie absolutnie oczarować! „Dziewczynka z ciasteczkami” jest urzekającą historią, która ma wszystko to, co jest potrzebne, aby w sercu czytelnika zagościło ciepło. Emanuje dobrem, wywołuje uśmiech i łzy wzruszenia. Nie jest przerysowana ani zbyt słodka, choć tytułowe ciasteczka odgrywają w niej kluczową rolę. Postać dziewczynki na myśl przywodzi bohaterkę z baśni Andersena, jednakże jej historia jest zupełnie inna. Powinnam nawet dodać, że ich historie są inne… Ewa Formella równolegle z bieżącymi wydarzeniami przenosi czytelnika, za sprawą wspomnień w przeszłość, do czasów II wojny światowej, do ukochanego Gdańska. Wyraźnie odczuwalna jest więź autorki z miastem, które jest zarówno tłem, jak i bohaterem powieści. Nie tylko za sprawą spaceru, który możemy odbyć wraz z bohaterami w trakcie lektury, ale także lokalnych legend, które zostały wplecione w fabułę, dodając jej kolorytu, klimatu nadmorskiej miejscowości, a nade wszystko wyróżniają tę opowieść pośród innych z tego gatunku.

Bardzo podobało mi się, jak autorka zgrabnie utkała tę historię. Znajdziemy w niej nie tylko zimę, święta, ale także wątek samotnej matki, która na co dzień boryka się z wieloma trudnościami, której życie dalekie jest od radosnego nastroju, jaki towarzyszy Bożemu Narodzeniu. Opowieść o samotności, która tak często dopada ludzi starszych. pozostawionych samych sobie, opuszczonych przez najbliższych. Historia o wybaczeniu innym i przede wszystkim sobie. O próbie otwarcia się na ludzi, którzy bezinteresownie wyciągają pomocną dłoń. Wystarczy tylko dać sobie pomóc. Bo życie jest zbyt krótkie, aby tracić czas na upór i dumę, zamiast korzystać z dobra, którym należy się dzielić, jak tytułowymi ciasteczkami. Nie sposób nie wspomnieć w tym miejscu o Zosi. Ta bohaterka to małe słońce. Dziecko, które swoją szczerością, dobrocią i rezolutnością zjednuje sobie ludzi wokół, na czele z czytelnikiem. To nie tylko silny fundament opowieści Ewy Formelli, ale także klucz, który otwiera nawet najbardziej zatwardziałe serca.

Podsumowując:

Często powieściom świątecznym zarzuca się zbyt dużą ilość lukru. W przypadku „Dziewczynki z ciasteczkami” wszystko jest wyważone jak w dobrym przepisie na pierniki. To życiowa historia, która pokazuje, że na każdego z nas gdzieś czeka ktoś, wystarczy tylko otworzyć swoje serce. Piękna i wzruszająca opowieść z historią Gdańska i samym miastem w tle, która ogrzewa swoim ciepłem i sprawia, że mamy ochotę rzucić wszystko i pojechać nad morze, aby odwiedzić miejsca, o których pisze autorka. Od pierwszych stron urzeka i wprowadza w ten wyjątkowy, świąteczny nastrój. Polecam!

Ewa Formella potrafi pisać o rzeczach trudnych w sposób bardzo elegancki. Pod płaszczykiem uroczej, świątecznej opowieści przemyca i morał, i podrzuca wnioski, które mogą stanowić wskazówkę do tego jak dobrze żyć i przede wszystkim co w tym życiu jest najważniejsze.

Zanurzcie się w tej niezwykłej historii i dajcie się namówić na kubek aromatycznego kakao. To będzie dobrze spędzony czas. Możecie mi zaufać.