Dziewczyna z Woli (pocket)

Na rynku mamy zatrzęsienie literatury wojennej. Jedne książki są lepsze, inne gorsze, te o Żydach, tamte o Niemcach.

Książka Agnieszki Jeż jest o życiu, miłości, marzeniach i utraconych nadziejach. O odwadze i determinacji młodych ludzi w czasie wojny.

Basia jest nastolatką. Mieszka tylko z mamą, w ponurej i wilgotnej kamienicy na Woli. Jej marzeniem jest zdobycie wyształcenia i lepsze życie. Niestety, do Polski wkracza armia niemiecka, życie weryfikuje plany i marzenia. Choć Basia nadal oficjalnie uczy się w szkole krawieckiej, równolegle zaczyna prowadzić drugie życie. Dorośleje. Zakochuje się, podejmuje decyzje, stawiające na szali życie swoje i innych.

Basia jest zwykłą dziewczyną. W swoich oczach wręcz przezroczystą. Pomimo jej wielkiego serca, los odbiera jej po kolei każdy skrawek szczęścia. Ale Basia przetrwa, bo zawsze jest dla kogo walczyć i żyć...

Przepiękna, wzruszająca powieść. Czułam, że nie zawiodę się na autorce i nie pomyliłam się. Pani Agnieszka w piękny i bardzo realistyczny sposób ukazuje swoich bohaterów. Od tej książki trudno się oderwać, a końcówka wycisnęła mi z oczu łzy.

Dziękuję autorce za tę piękną historię 🧡

Barbara próbuje beztrosko spędzić wakacje nad Świdrem, na otwockiej plaży, chociaż w tle już czuć wojnę, wszyscy o niej mówią i z niepokojem spoglądają w niebo, gdzie gromadzą się chmury, nie te prawdziwe, te przeczuwane. Dziewczyna ma dopiero siedemnaście lat i bardziej niż zbliżająca się zawierucha wojenna, jej głowę zaprząta przypadkowo poznany chłopak Zygmunt. Tak bardzo jest pod jego urokiem, że nie dostrzega adorującego ją sąsiada Henryka.

Na Warszawę spadają pierwsze bomby i już wszyscy wiedzą, że dla Niemców nie ma żadnych świętości. To bezwzględny najeźdźca, który nie liczy się z nikim i z niczym. Szerzące się lęk i przerażenie, nie pozbawiły jeszcze ludzi złudzeń, że pojawią się sojusznicy i dokonają pogromu Niemców. Czym się skończyły te złudne nadzieje, doskonale pamiętamy z historii.

Barbara jest przepełniona zapałem do działania i z głową pełną marzeń. Chciałaby zrobić coś dla innych, dla kraju, ale nie wie jak. Rolą kobiet nie jest walka, co innego mężczyźni, lecz Barbara nie czuje się gorsza od chłopaków. Wstępuje do podziemia i od teraz na swój sposób będzie walczyła z wrogiem, czuje, że wreszcie zaczyna coś znaczyć.

Henryk wciąż zabiega o jej względy, ale dziewczyna nie potrafi się do niego przekonać, bo w jej sercu na dobre rozgościł się Zygmunt, także działający w konspiracji. Nieoczekiwanie dla niej, okazuje, że działa tu także dobry i zacny Henryk. Dziewczyną targają sprzeczne emocje, bo doskonale wie, że ten, o którym marzy, jest poza jej zasięgiem, a szczęście u boku dobrego chłopaka ma na wyciągnięcie ręki. Wystarczy tylko okazać mu trochę serca.

Bardzo zaciekawiła mnie historia wojennej Warszawy widziana oczami najpierw dziewczyny, potem młodej, w końcu dojrzałej kobiety, która od początku wojny próbowała zrobić coś więcej dla ojczyzny niż inni. Konspiracja to było coś, co ją spełniało, zaspokajało oczekiwania. Z szarej, przeźroczystej myszy przeistoczyła się w odważną i waleczną kobietę, która nie cofnie się przed niczym. Jaka jest naprawdę, co myśli i czuje, wie tylko ona sama. Z nikim nie może się podzielić swoimi rozważaniami, gdyż odpowiada nie tylko za swoje życie, ale także za życie całej grupy. Jest osamotniona w swoich rozterkach, o których nie może z nikim rozmawiać. Z zewnątrz odważna i zdeterminowana, a w rzeczywistości szara, zwykła działaczka ruchu oporu, łaknąca uwagi i miłości.

Powiernikiem jej myśli, staje się notes, w którym opisuje wszystko, co czuje i przeżywa, ale większość kartek wyrywa, by je ukryć, bo nie może ryzykować, żeby wpadły w niepowołane ręce. Basia silna dziewczyna, której wojna kawałek po kawałku zabiera wszystko, co kochała, lecz się nie poddaje, bo przecież zawsze jest ktoś, dla kogo warto żyć. „Dziś już nie płaczę. Dziś piszę: skończyło się moje dzieciństwo, niedojrzałość. Wchodzę w dorosłość. Co ona mi przyniesie?”

Basia zastanawia się nad tym, czy ma być otępiała na widok śmierci, jak większość ? Przepełnia ją ból, że ludziom tak bardzo spowszedniały śmierć i okrucieństwo. Wojna ma swoje prawa, ale czy wszystkim prawom miała się poddać także ona i im ulec? „Zabić w sobie człowieka?” Czy nie miała prawa kochać? Zwłaszcza gdy każdy dzień zupełnie realnie mógł być tym ostatnim. To, co zapisywała Basia w swoim notesie, chyba najbardziej mną wstrząsnęło i zmusiło do myślenia. Świat wojny widziany oczami dziewczyny, która dojrzewała na moich oczach. Zawarła w nim całą prawdę nie tylko o sobie, ale także o tym jak na co dzień wyglądało życie w okupowanej Warszawie. O głodzie i kolaborantach, o ludziach, którzy niczym biblijny Judasz za kilka srebrników sprzedawali swoich rodaków. O tym, jak czuli się członkowie organizacji po wykonaniu każdego wyroku. "Czy jednak można kogoś zabić, nie zabijając w sobie człowieka?"

Przepiękna historia o życiu, miłości, utraconych nadziejach, zniszczonych marzeniach. O niesamowitej odwadze i determinacji młodych ludzi w walce z okupantem. Książkę czyta się szybko i lekko, pomimo trudnego tematu, bo napisana jest prostym językiem. Angażuje, wzrusza i trzyma za serce tak, że nie sposób się od niej oderwać. Nie ma tu polukrowanego happy endu, ale dzięki temu ta opowieść i losy jej bohaterów wypadają realistycznie, by na koniec zostawić miejsce na zadumę.

Książki poruszające temat II Wojny Światowej są przepełnione różnymi emocjami. Z tego miejsce chciałabym pogratulować Autorce Agnieszce Jeż wzruszającej opowieści o dojrzewaniu podczas tych strasznych czasów.

Podczas wybuchu II Wojny Światowej główna bohaterka Basia jest nastolatką. Wychowuje ją matka, mieszkają we dwójkę w centrum miasta, które z dnia na dzień znika pod gruzami. Dotychczasowe życie Barbary zmienia się nieodwracalnie – musi oszczędzać, pracować, przestać się jawnie uczyć, głodować oraz starać się nie trafić w ręce wroga. Dzięki swojemu przyjacielowi zaczyna działać w konspiracji, a jej prywatne uczucia do działających wraz z nią chłopców – Zygmunta i Henryka – determinują ją do działania.

Uczucia Basi poznajemy, dzięki wprowadzeniu w fabułę „kartek z pamiętnika” pisanych przez bohaterkę. Możemy obserwować jej metamorfozę – od podlotka do dojrzałej kobiety, którą ukształtowała wojna. Autorka idealnie ukazała jaka przemiana może nastąpić w człowieku podczas tak trudnych czasów. Ponadto Autorka skupiła się na ważnych aspektach dotyczących miłości do drugiego człowieka, która motywuje do podjęcia działań. Szczególnie w sytuacji, gdy chodzi o ratowanie życia.

Pomimo bardzo trudnej tematyki książkę czyta się lekko. Historia Basi jest wzruszająca. Myślę że każdy z czytelników będzie szczerze współczuł bohaterce, a zarazem ją podziwiał. Za odwagę, honor oraz szybki proces dojrzewania. Pomimo straconych młodzieńczych lat, Basia nie poddała się i dlatego zasługuje za szacunek.

Książki wojenne... ciężkie, ale tak bardzo lubię po nie sięgać. A Wy? Czytacie?

Lato 1939. Basia wraz z matką jadą na plażę w Otwocku. Tam przez chwilę rozmawia z nowopoznamym Zygmuntem i jej serce zaczyna bić szybciej. Dziewczyna jednak nie ma okazji na beztroski powrót w to miejsce. Wybucha wojna. Ludzie boją się o swoje życie, a każdy kolejny dzień przynosi głód, krew i łzy. Basia wraz w zakochanym w niej Henryku zaczynają działać w konspiracji, aby sprawiedliwości stało się zadość.  Przewrotny los sprawia, że dziewczyna spotyka znowu Zygmunta, a jej uwielbienie do niego nie zmieniło się.

Czy trudne czasy pozwolą, aby uczucia mogły się rozwinąć? Którego z mężczyzn w obliczu wojny wybierze Basi serce?

Historia przepełniona bólem. Wojna... Głód....Śmierc....Państwo podziemne....Odwaga.... Zaufanie.... Solidarność...

To w kilku słowach co spotkamy w cudownej książce "Dziewczyna z Woli".

Basia, główna bohaterka z beztroskiej nastolatki, szybko staje się dojrzałą kobietą, która razem z innymi młodymi ludźmi walczy o swój kraj. Razem z nią i innymi postaciami przeżywamy rozterki oraz ból po stracie bliskich osób. Autorka w bardzo dobrze warsztatowy sposób opisała oblicza wojny i uczucia, z którymi musieli mierzyć się bohaterowie. Okupanci nie mieli litości, a wśród "swoich" też trafiały się zdrady. Z jednej strony musieli sobie ufać, z drugiej nie mogli ufać nikomu.

Pomimo złych czasów, Ci ludzie mieli nadzieję. Na miłość, przyjaźń, lojalność. Każdego dnia mierzyli się z brutalnością wojny. Łapanki, rozstrzeliwanie, trupy, śmierć bliskich z rąk okupanta. Jednak wbrew wszystkiemu wierzyli...ratowali Polskę jak mogli, tracili życie, ale nie bali się przeć do przodu.

Główny wątek kręci się wokół konspiracji, co jest moim zdaniem strzałem w dziesiątkę. Czytelnik może choć trochę zagłębić się w metody Państwa Podziemnego. Fabuła również ma historie poboczne, które dopełniają całości, trafnie się łącząc.

Zakończenie.... wzruszające. Od początku miałam takie przeczucie, ale z pewnością nie takiego obrotu spraw się spodziewałam.

Można powiedzieć, książka jakich wiele.

Nie zgadzam się. Ta historia napisana jest prostym językiem z wielkim przesłaniem. Nie znajdziemy w niej skrajnego wojennego okrucieństwa. Spotkamy się za to z prawdziwym, codziennym życiem ludzi z tamtych czasów. Z ich obawami, smutkami rozgrywającymi serce, z niesprawiedliwością, ale też z nadzieją, że zło zawsze przegrywa.

Z całą pewnością sięgnę po inne książki Agnieszki Jeż. Wiem, że nie pożałuje.

Basia mieszka z matką w Warszawie, w wakacje 1939 wybiera się na plażę i tam poznaje Zygmunta, dziewczyna ma nadzieję, że znajomość z chłopakiem przerodzi się w miłość. Jednak na drodze do szczęścia dziewczyny staje wojna, która wybucha kilka tygodni później. Wszystko wokół przeradza się w koszmar. Wkrótce los znów stawia na drodze Basi Zygmunta, jednak tym razem będą to zupełnie inne okoliczności. Czy młodzi odnajdą miłość i szczęście? Jak wojna wpłynie na ich przekonania i wartości?

To moje drugie spotkanie z twórczością @agnieszkajeż i poraz kolejny jestem zachwycona historią, którą stworzyła. Autorka ma niesamowity talent przelewania na papier ogromu emocji, które podczas czytania udzielają się czytelnikowi. Tworzy historie pisane przez samo życie, jej powieści są na wskroś przesiąknięte realizmem.

"Dziewczyna z Woli" to opowieść o Basi, młodej dziewczynie, która w obliczu wojny zmuszona była dorosnąć z dnia na dzień, stać się opoką dla matki. Barbara zaczyna działać w konspiracji, codziennie ryzykując życie pragnie wymierzać sprawiedliwość wrogom.

Ponadto targają Barbarą skrajne uczucia w stosunku do poznanego przez wojną Zygmunta oraz Henryka, który jest sąsiadem i przyjacielem dziewczyny. Na kartach tej powieści było mi dane obserwować jak z dnia na dzień Basia zmienia się, dorasta i to była piękna i ogromnie przejmująca przemiana.

Z ogromnym przejęciem i zaangażowaniem śledziłam losy młodych ludzi będących wiernymi ideałom, uciekających się do naprawdę ryzykownych poczynań, które mogły przynieść zarówno dobro jak i ból oraz śmierć. Jestem pod ogromnym wrażeniem odwagi i determinacji Basi oraz osób działających razem z nią, nie każdy byłby w stanie narażać życie dla dobra ogółu, dla kraju, w walce o wolność i sprawiedliwość. Niemniej jednak nie mnie oceniać ich decyzje, wybory, bo kompletnie nie wiem jak zachowałbym się na ich miejscu, w takich, a nie innych okolicznościach i mam nadzieję, że nigdy nie będę musiała doświadczać tego co oni.

Jestem naprawdę urzeczona tą historią i cieszę się, że autorka właśnie tak pokierowała losy Basi. Tutaj nie było miejsca na typowe happy endy. "Dziewczyna z Woli" to niezwykle wciągająca, poruszająca, emocjonująca oraz pełna smutku historia o podejmowaniu trudnych decyzji, woli przetrwania, walce o lepsze jutro oraz miłość, takiej która odmienia życie. Polecam z całego serca. Moja ocena to 10/10.