Dziecko Rosemary

"Dziecko Rosemary" mogło być  57. przeciętnym filmem wyreżyserowanym przez Williama Castle`a, gdyby nie pewna roszada w Paramount, w wyniku której na czele produkcji filmowej staje Robert Evans, aktor z zawodu, zerowe doświadczenie producenckie, za to fantazja iście ułańska.

To właśnie Evans, mimo negatywnej opinii całego środowiska filmowego, podstępem zatrudnia polskiego reżysera, który tworzy swój pierwszy hollywoodzki film. "Dziecko Rosemary" odniosło sukces, zanim książka trafiła do księgarń, mało który autor może pochwalić się takim fartem. Castle wykupił prawa do sfilmowania powieści za całe sto tysięcy dolarów.

Ira Levin maksymalnie zurbanizował swoją powieść. Film grozy przestał epatować scenami brutalnej przemocy, hordami umarlaków, flakami i morzem krwi. Tutaj strach snuje się w długich, szerokich ujęciach, czai się za plecami bohaterów (ujęcia zza pleców - point of view - stają się kultowe i stosuje je potem nawet Kubrick). Domysły rozbudzają wyobraźnię, by ostatecznie wybrzmieć w finale. Klimat niepokoju uzupełnia ścieżka dźwiękowa Krzysztofa Komedy, a Kołysanka ląduje na pierwszym miejscu list przebojów.

Sięgając po książkę, nie spodziewałam się otrzymać dużo więcej niż przewidział scenariusz, ten bowiem jest najwierniejszą kopią fabuły w dziejach kina. Przez tę drobiazgowość nie było osoby w studiu, która nie chciałaby zabić Polańskiego. Dzięki temu już w dniu premiery do kin ustawiały się kolejki. À propos studia, wszystkie sceny wewnątrz nagrywane były w pomieszczeniach studyjnych, bo mieszkańcy kamienicy nie życzyli sobie pałętających się filmowców. Przerażała ich szatańska tematyka ;D Zachęcam gorąco do lektury, nawet jeśli znacie film. Czyta się doskonale. Wydanie jak zawsze na 6, choć może w tym jednym przypadku na 666 O.O

IG @angelkubrick

"Dziecko Rosemary" to powieść grozy amerykańskiego pisarza pochodzenia żydowskiego, Ira Levin'a.

Młode małżeństwo Rosemary i Guy wprowadzają się do swojego wymarzonego gniazdka w Bramford. To wiekowa i okazała czarna kamienica z bogatą przeszłością. Hutch, przyjaciel rodziny stanowczo odradza im tej przeprowadzki, uważając to miejsce za przeklęte. Młode małżeństwo bakelizuje jego słowa, jednak już wkrótce przekonają się na własnej skórze, że w każdej opowieści tkwi ziarno prawdy. Na dodatek ciąża Rosemary przysporzy jej wielu dylematów i będzie początkiem koszmaru, który raz na zawsze zmieni jej życie...

"Dziecko Rosemary" to klasyk w swoim gatunku na postawie, którego nakręcono film w reżyserii Romana Polańskiego, ale mniejsza z filmem, przejdźmy do samej książki. Powieść została napisana 1967 roku i czytając ją nie odczuwamy upływu czasu. Fabuła jest przejrzyście napisana, więc dobrze się czyta. Napięcie budowane jest stopniowo, a mroczny klimat rozbudza nasze zmysły. Odczuwamy niepokój bohaterki, która ma coraz więcej wątpliwości, co do swoich tajemniczych sąsiadów, dziwnego zachowania męża i przebiegu ciąży. Sama Rosemary nieświadoma jest tego, jaka odpowiedzialność na nią spadła i jaką rolę odgrywa w tym wszystkim. Została wytypowana przez grono wyznawców szatana do spełnienia ich chorych pragnień do posiadania potomstwa. Jej obawy przeżywamy razem z nią. Sama fabuła porusza tematykę o satanizmie i okultyzmie - żałuję, że ten temat nie był bardziej rozwinięty. Przyznaję się, sięgając po tę książkę kojarzyłam ją tylko z tytułu, więc mogłam zagłębić się w lekturę bez żadnych wcześniejszych uprzedzeń. Dzięki temu spojrzałam na nią świeżym okiem. Pozycja godna uwagi i bez dwóch zdań zasługuje na miano "klasyku", zwłaszcza biorąc pod uwagę to w jakich latach została napisana. Mam nadzieję, że doczekamy się kontynuacji tej historii, bo w roku 1997 autor wydał "Son of Rosemary" i z tego, co udało mi się ustalić, ta część nigdy nie została wyda w Polsce, więc kto wie może wydawnictwo Vesper nas niebawem zaskoczy. Obowiązkowa lektura dla fana gatunku.✌

Ira Levin to nieżyjący już amerykański pisarz specjalizujący się w literaturze grozy. Nieobca mu też była tematyka science-fiction, co udowodnił właśnie w powieści pt. „Dziecko Rosemary”. Omawiana przeze mnie książka powstała stosunkowo dawno temu, a ja zawsze się od niej uchylałam. Jakoś trudno mi było uwierzyć, że tajemnicze dziecko spoczywające spokojnie w łonie matki może mnie przerazić. Czy tak się stało? Nie i od razu podkreślę, że z pewnością nie jest to dobra propozycja dla czytelników, którzy nie lubią rozmawiać ani o polityce, ani o religii. Obu tematów tu nie zabraknie. Owy mrok i strach, który jest przecież nieodłączną częścią horroru, też się tu pojawia, ale ja w niego nie uwierzyłam.

Wydanie, po które sięgnęłam, jest krótkie, bo ma nieco ponad 220 stron, a zatem całą fabułę poznałam w jedno popołudnie. Tytułowa Rosemary i Guy to zwyczajna, amerykańska para, która pragnie powiększyć rodzinę. W tym celu szukają oni większego lokum. Początkowo wszystko wydaje się lekkie, łatwe i przyjemne, zaliczka na nowe mieszkanie jest już wpłacona, ale Rosemary zakochuje się w innym miejscu, konkretnie w czteropokojowym mieszkaniu. Niegdyś zajmowała je staruszka Gardenia, ale to nie jej osoba wprawia główną bohaterkę w osłupienie. Mówi się, że cały blok jest spowity tajemnicą, a działy się w nim bardzo nieprzyzwoite i nienormalne rzeczy. W tym miejscu widać, że autor wkracza w gatunek horroru i dodaje historie, które raczej normalnemu śmiertelnikowi nie grożą… Pisarz świetnie podkreślił jednak, że „tylko to, co cuchnie, przyciąga uwagę”. Te słowa to prawda, bo to samo można powiedzieć o antyreklamie- przyciąga bardziej, niż coś bez skazy, prawda?

Rosemary i Guy wprowadzili się, a ich mieszkanie z każdą chwilą zaczęło nabierać kształtów i kolorów. Wszystko jest nowe, świeże i pasuje do ówczesnych trendów, czyli lat sześćdziesiątych XX wieku. Piękne chwile trwają jednak krótko. Wkrótce w budynku dochodzi do pierwszej tragedii. Ginie młoda dziewczyna, ale czy było to samobójstwo? Kim jest zmarła Terry- kobieta zauroczona najbliższymi sąsiadami Rosemary i Guya. Państwo Castevet, czyli Minnie i Roman, dali Terry schronienie, wręcz ją uwielbiali. Dlaczego zatem kobieta ginie, na dodatek w bardzo „tradycyjny” sposób?

Wspomniani wyżej państwo Castevet bardzo usilnie próbują zaprzyjaźnić się z Rosemary i jej mężem. Dlaczego starsi państwo niemal codziennie ich odwiedzają? Ich natarczywość sięga zenitu w chwili, gdy Rosemary zachodzi w ciążę. Można rzec, że są dla niej jak lekarze- dbają, chuchają i dmuchają, ale dlaczego to robią? Jaki można mieć interes w czyjejś ciąży, tym bardziej, że Minnie i Roman to już wiekowi ludzie? Jeśli ktoś chce rozwiązać tę zagadkę, musi zanurzyć się w szczegółach fabuły, ja nie chcę ich zdradzać.

Sam przebieg ciąży Rosemary też jest dziwny i zagadkowy. Kobieta ciągle odczuwa uporczywy ból, a jej lekarz, przyjaciel Minnie i Romana, nie widzi w tym niczego niepokojącego. Na dodatek, kobieta musi codziennie pić tajemniczy napój- kto go przygotowuje? Jak smakuje i jakie ma właściwości? Zapraszam do lektury. Powiem tylko tyle, że we mnie znowu obudziła się dociekliwość. Musiałam sprawdzić, czy korzeń tannisa dodawany do napoju jest prawdziwy, czy też fikcyjny. Niestety, niczego nie znalazłam, ale już sama nazwa nakierowuje mnie na Tanatosa, czyli bardzo negatywnego bożka istniejącego w mitologii…

Akcja powieści nie była jakoś szczególnie spektakularna, a momentami bardzo się nudziłam, gdyż nie lubię rozmów o polityce i religii. Tutaj, jak na złość, ich nie brakuje. Czy dokonam porównania książki z filmem wyprodukowanym przez Romana Polańskiego? Chyba nie, szkoda mi na to czasu.

„Dziecko Rosemary” to książka szalenie specyficzna, na pewno nie dla każdego odbiorcy. Wiem jednak, że istnieją lepsze horrory.

„Dziecko Rosemary” to klasyka, klasyka grozy, ale niestety nie wszyscy rozumieją o co w tym chodzi…

Tak naprawdę w pierwszych horrorach nie chodziło o wyskakujące straszydła w ilości hurtowej tylko o budowanie napięcia, żeby można było wyczuć, że coś wisi w powietrzu i to właśnie poczucie autorzy mieli na celu potęgować, tak by najważniejsze było samo oczekiwanie.

Kiedyś ta historia szokowała, z racji tematyki, jednak w dzisiejszych czasach pewnie niewielu dozna szoku, bo zwyczajnie dotykanie tematu kościoła już spowszedniało.

Dla mnie jednak to bardzo dobra książka, chyba wręcz must read (fakt, że piłem pysznego Monstera nie mial wpływu na ocenę).

Oceniając według współczesnych standardów to bym napisał:

Jest mozolnie i nudno…

Rosemary jest infantylna i zagubiona jak dziecko w żłobku między „Panem Żyrafem”, a „Panem Trąbalskim”. Inteligencją można ją zrównać z szyszką i to taką pozbawioną nasion. (Wy miłe Panie takie nie jesteście, Was rozumiecie ja darzę szacunkiem i tak dalej…)

Jej mąż zadufany w sobie aktorzyna, co może role odrywać w Klanie, czy wszelkiego typu paradokumentach i to też nie pierwszoplanowe role, tylko jakieś „tło” typu szum wiatru, kwaśne mleko czy worek na śmieci.

Reszta postaci do zapomnienia jak rymowanki z przedszkola.

Moim zdaniem z książką trzeba się zapoznać tylko nie porównywać jej do współczesnych standardów, bo to jak porównywać łosia i połączenie łosia i robota. Wiadomo, że łosio robot wygra, ponieważ zapewne ma laserowe namierzanie i pod kopytkiem karabin kalibru 22, a zwykły łoś to ewentualnie może porożem robić zasłonę dymną z leśnego runa.

Polecam Wam moi mili, najmilsi moi…

Dziś słów kilka o książce wyjątkowej dla mnie i wyjątkowej w ogóle z wielu względów. Po pierwsze - uwielbiam horrory. Po drugie - kocham ekranizację tej lektury (widziałam już z tysiąc razy). Po trzecie - jest to klasyka gatunku wydana przez @wydawnictwo_vesper na nowo w tak przepięknej oprawie, że nie można oderwać oczu! Kolejna perełka od tego wydawnictwa. 🖤 Przyznam się bez bicia, że choć film uwielbiam, to jednak książki "Dziecko Rosemary", którą stworzył Ira Levin, nigdy wcześniej nie miałam okazji czytać. Tym bardziej ochoczo się do niej zabrałam. Jest to historia młodego małżeństwa, Rosemary i Guya, które wprowadza się do cieszącego się złą sławą apartamentu w Bramford. Wszystko jest niby okej, ale gdy Rosemary zachodzi w ciążę sprawy się komplikują. Sąsiedzi pary aż za bardzo interesują się ciążą dziewczyny, Guy również zachowuje się dziwnie, atmosfera z chwili na chwilę coraz bardziej gęstnieje, a wokół narasta wielki niepokój. Ta książka to prawdziwy majstersztyk! To, jak autor powoli i stopniowo buduje napięcie i gra na emocjach czytelnika sprawia, że od lektury nie można się oderwać. Cały czas czujemy niebezpieczeństwo, ale go nie widzimy. Nie uświadczymy tu strachów, duchów, potworów wyskakujących z szafy czy czających się pod łóżkiem. Nie oznacza to jednak, że podczas lektury nie będziemy się bać. Ta historia przeraża, ale w zupełnie inny, powiedziałabym, że jeszcze lepszy sposób niż typowe horrory ze straszydłami w roli głównej. Występujący w tej historii ciągły, narastający niepokój tworzy niesamowity klimat i sprawia, że można postradać zmysły. No i to wydanie - okładka oraz ilustracje wewnątrz książki - mistrzostwo świata! 🖤