Dysharmonia

Czy zbliżając się nieuchronnie do czterdziestki można wciąż dojrzewać? Można, literacko, czego Bartosz Szczygielski jest najlepszym przykładem. Nie jest tajemnicą, że na książki mojego imiennika czekam bardziej, niż na spełnienie obietnic wyborczych Tuska. To oczekiwanie wynika z nabytej przez lata pewności, że Szczygielski ponownie mnie zaskoczy, wrzuci nieznany, ciężki jak kamień, temat i wreszcie zaśmieje się w twarz, wkładając do wyobraźni słowa: - Znowu Cię dziadu ograłem i sprawiłem, że przepadłeś w mojej historii.

Tytuł "Dysharmonia" doskonale oddaje klimat i ton powieści. Nawiązuje do niezgodności, chaosu i braku równowagi, które dominują w życiu bohaterów. Szczygielski każe nam go interpretować jako metaforę dla rozpadania się porządku i harmonii zarówno w świecie zewnętrznym, jak i wewnętrznym postaci. W świecie, w którym zaufanie jest towarem deficytowym, a każdy krok może prowadzić do upadku, dysharmonia staje się naturalnym stanem rzeczy. Konflikty wewnętrzne Alicji Mort i skomplikowane relacje z innymi bohaterami są doskonałym odzwierciedleniem tego tytułu. To również refleks moralnych dylematów i rozterek, z jakimi muszą zmierzyć się bohaterowie, co czyni ten tytuł idealnym streszczeniem esencji powieści.

Fabuła powieści, poprowadzona na dwóch liniach czasowych, pochłania czytelnika bez reszty. To cecha prozy Szczygielskiego, który śmiało mógłby być naszym pisarzem eksportowym, albowiem suspens w jego wykonaniu spokojnie dorównuje klasie światowej. Początek powieści zwiastuje długo wyczekiwane zmiany w życiu zawodowym Alicji Mort, która otrzymuje przepustkę do świata biznesu i wielkich korporacji. Niestety po raz kolejny na drodze ku świetlanej przyszłości stają mroczna przeszłość i brutalna teraźniejszość. Przedwcześnie wykopana kapsuła czasu, w dawnej szkole Alicji, okazuje się makabrycznym odkryciem, kiedy śledczy potwierdzają, że znaleziono w niej fragmenty ciała zaginionej przed laty koleżanki z klasy Mort. Dziwnym trafem to znalezisko wiąże się z ostatnim zleceniem, jakie przygotował dla Alicji jej dawny mentor Edward Górski. Wyraziste kreacje bohaterów na drugim planie, na czele z prokurator Moniką Kos i biznesmenem Rafałem Kosińskim, w połączeniu z heroicznym i osobistym zaangażowaniem Mort w śledztwo są gwarantem silnych przeżyć i emocji czytelników.

“Dysharmonia” ujmuje również tym, co w przypadku “Asymetrii” sprawdziło się doskonale. Ponownie spotykamy osoby znane z blogosfery, które Autor obsadza w nietuzinkowych rolach i puszcza tym samym oko do książkowej społeczności, od lat wiernie mu kibicującej. Dla mnie osobiście prawdziwą perełką tej części serii okazała się relacja Alicji Mort z Aleksandrą Soczówką. Dialogi, przeżycia wewnętrzne, a przede wszystkim nieoczywistość tego, co tę dwójkę połączy lub podzieli kupiła mnie całkowicie. Czasami, by nie upaść, musimy wesprzeć się na ramieniu tych, od których normalnie próbujemy uciec. Pięknie pokazał to Szczygielski w kontekście tej dwójki bohaterów. Jestem piekielnie ciekawy tego, jak dalej potoczą się ich losy.

Bartosz Szczygielski jest w życiowej formie i podkreślam to po raz kolejny. W “Dysharmonii” zagłębiamy się w coraz bardziej skomplikowaną sieć relacji, kłamstw i sekretów, które Autor układa w mroczny obraz otaczającej rzeczywistości. Powieść Szczygielskiego to również przypomnienie o tym, że każdy z nas skrywa wewnętrzne konflikty i lęki, które mogą w najmniej oczekiwanym momencie wyjść na jaw, wprowadzając chaos i dezorientację do naszego życia​. To historia o poszukiwaniu prawdy, która może przynieść więcej bólu niż ukojenia, a także o walce z własnymi demonami, które potrafią niszczyć człowieka od środka. A zakończenie… Brak słów. Można tylko się ukłonić, co niniejszym czynię.

Chciałoby się powiedzieć „w końcu” pomimo tego, że autor nie kazał nam zbyt długo czekać na kontynuację przygód Alicji Mort, to ja czułam jakby trwało to wieki, bo nie ma co robić z tego tajemnicy, ja tę bohaterkę uwielbiam, jej inteligencje, riposty, sposób bycia, takich właśnie kobiet potrzebuje nasza literatura, a jak już dochodzi to potyczek słownych z Soczówką, to jest to kulminacja ironii i sarkazmu.

Autor od początku zaprasza nas do oka cyklony, ponieważ już od pierwszych stron dzieje się i to dzieje się dużo. Dodatkowo w historii mamy dwie linie czasowe jednak nie są one zbyt odległe od siebie, ale bardzo ciekawie budują historię, dzięki zazębianiu się.

Mimo że jest to kryminał, to mamy w tej historii dość mocno rozbudowane wątki obyczajowe, ale kogo nie ciekawi, co się stanie z małżeństwem Alicji, do tych wątków zasiadałam jak w niedzielę po rosołku do Złotopolskich, by dowiedzieć się co u Dionizego i co tam znowu nawykręcał ten łobuz Pereszczako.

Tak jak wspominałam, postać Alicji uwielbiam, jednak nie sposób nie odnieść wrażenia, że w całej tej intrydze jest zbyt wiele przypadków, zbyt często Mort kieruje się instynktem czy przypadkiem.
Trochę momentami odniosłam wrażenie, że porusza się beż planu, taka czysta partyzantka, a do zupełnie czegoś innego mnie przyzwyczaiła.

Historia wciąga i miałam nawet poczucie, że jest za krótka, ale powieść w zasadzie objętościowo mieści się w takim „standardzie” jednak przez to, że czyta się ją tak szybko można odnieść wrażenie, że jest nieco za zbyt krótka.

Finał powieści jest dość zaskakujący, co zawsze działa na korzyść książki, bo chyba nic tak nie zapada w pamięci, jak mocny finał.

„Dysharmonia” to kontynuacja „Asymetrii”. Główna bohaterka to Alicja Mort, która w końcu poukładała swoje życie. Jednak jej spokój pęka jak mydlana bańka gdy pewnego dnia zostaje odkopana kapsuła czasu. Ten niezwykły przedmiot z licznymi pamiątkami zakopała 30 lat temu ona sama wraz z kolegami ze szkoły. Oprócz pamiątek znajdowała się w niej coś jeszcze. Coś co wiążę się z zaginioną przed laty dziewczynką. Co robi Alicja?

Główna bohaterka to postać, którą bardzo polubiłam. Nie jest ona prostolinijna. Posiada również dar wpakowywania się w różne kłopoty. I tak również było w tym razem. Jest to postać bardzo autentyczna. Ktoś kto nie tylko pracuje jako policjant, ale również ktoś kto ma swoje zmartwienia i problemy jak każdy z nas.

Akcja książki dzieje się na dwóch płaszczyznach czasów, co bardzo lubię w kryminałach. Nawet jeśli opisywane wydarzenia dzieli zaledwie 5 dni. Nie każdemu jednak taki zabieg udaje się. Czasami wkrada się chaos i czytelnik gubi się. Ale nie w tej książce. Autor wspaniale „żongluje czasem”. Nie znajdziemy tutaj również nużących opisów. Wszystko jest wyważone i przemyślane. Akcja jest dość dynamiczna. Nie za szybka, ale też nie za wolna. Taka jaką lubię.

Pan Bartosz Szczygielski posiada lekkie pióro, na co również zwracam uwagę podczas lektury. Dzięki czemu czyta się szybko i przyjemnie zarówno „Asymetrię” jak i „Dysharmonię”. Obie książki bardzo polecam. Można je czytać niezależnie od siebie, ale zachęcam do poznania Alicji Mort od pierwszego tomu.

„Asymetria” i „Dysharmonia” to znakomite i nieoczywiste thrillery Bartosza Szczygielskiego z nietuzinkową bohaterką Alicją Mort. Oba tytuły sugerują, że w kreowanej przez Autora rzeczywistości coś zgrzyta, psuje ład i porządek wprowadzając element chaosu. Czy to zepchnięta w niepamięć przeszłość dopomina się o uwagę wykrzywiając linię teraźniejszości? Czy może zakłócają ją otaczający Alicję ludzie, którzy okazują się inni niż myślała? A może w końcu to w niej samej tkwi sprzeczność, która z jednej strony pozwala jej być profesjonalistką, w tym co robi, a z drugiej nie zauważać sygnałów dotyczących jej sfery osobistej?

"Niektóre sekrety powinny na zawsze pozostać w zamknięciu."

Autor mocno zaczyna drugi tom, by stopniowo odkryć przed nami ścieżkę prowadzącą Alicję do jej tu i teraz. Jej życie okazuje się równie skomplikowane i niebezpieczne, jak sytuacja, w której się znajduje, a nieuchronne konsekwencje jej działań są w dużej mierze wynikiem nieustępliwości kobiety w dążeniu do prawdy. Również prawdy o niej samej. Bo czy wymazanie z pamięci szkolnej tragedii mogło być jej reakcją obronną na wydarzenia sprzed lat? I czy ze swoją umiejętnością czytania ludzkich emocji mogła tak bardzo pomylić się w ocenie swojego mentora? Czy ten mógł być zamieszany w mroczne sprawy związane z zaginięciami kobiet na przestrzeni wielu lat?

Z dreszczykiem ekscytacji ponownie dałam się wciągnąć Autorowi w dynamiczną i pełną napięcia opowieść, w której intrygi, zbrodnie i niepokojące odkrycia splatają się w fascynującą całość, a przeszłość odciska swe mroczne piętno. Postać Alicji przyciąga swą tajemniczością i wielowymiarowością. Z jednej strony łatwo można się z nią utożsamić, z drugiej jej motywacje i decyzje nie zawsze są oczywiste, a Autor, stawiając bohaterkę w moralnie niejednoznacznych sytuacjach dodaje jej głębi.

Jeśli zaintrygowała Was postać Alicji koniecznie rozpocznijcie spotkanie z nią od „Asymetrii”, co pokaże Wam, jak zmieniała się nie tylko sytuacja zawodowa i osobista kobiety, ale i ona sama. I prócz tajemnicy z przeszłości, to właśnie podejście Autora do Alicji ujęło mnie w tej części najbardziej, bo pozwolił jej ewoluować wraz ze zmieniającymi się realiami, ale jednocześnie zachował jej skomplikowany charakter. W „Dysharmonii” zyskamy odpowiedzi na kilka pytań, ale niektóre wątki pozostaną otwarte budząc naturalny apetyt na kontynuację. A zakończenie? Mimo że w pewnym stopniu się go domyśliłam, to Autor i tak zdołał mnie zaskoczyć.

Czekam z niecierpliwością na kolejną część, a Was szczerze zachęcam do delektowania się dwiema poprzednimi, zanim Alicja po raz trzeci zapuka do naszych drzwi.

Udało nam się ostatnio ustalić, że klątwa drugiego tomu to mit i nikt nawet nie wie, skąd on się wziął. Nie jestem więc wcale zdziwiona, że trafiłam na kolejny dowód, że znowu zachwycam się kontynuacją serii, która obiecująco się zaczęła i jej atrakcyjność tylko wzrasta. Bardziej zaskakujące jest dla mnie to, że Bartosz Szczygielski napisał następną powieść, w której wszystko mi zagrało. No prawie wszystko.

"Dysharmonia" to druga część cyklu z Alicją Mort. Myślę, że na upartego można ją czytać bez znajomości pierwszej, ale zdecydowanie to odradzam, bo "Asymetria" to świetna, świeża historia, której warto poświęcić czas. Tym bardziej, że w niej mamy zupełnie inną dynamikę i układ wątków. Wtedy autor postawił przede wszystkim na szeroko rozumianą psychologię, teraz za to zaserwował nam niezwykle wysublimowaną intrygę kryminalną.

To powieść z gatunku tych, od których ciężko się oderwać, a gdy trzeba, to myśli nieustannie wokół niej krążą. Bartosz Szczygielski dodatkowo podkręcił atmosferę konstrukcją, bo przeplata obecne wydarzenia z tymi sprzed kilku dni. Z każdą stroną byłam coraz bardziej ciekawa, co doprowadziło Alicję do miejsca, w którym znajdowała się obecnie, ale nigdy nie wpadłabym na taki przebieg zdarzeń. To, jak autor połączył niektóre wątki, jest naprawdę godne podziwu, gdyż przez większość fabuły nic nie wskazywało na to, że złożą się w całość.

To, co także warto podkreślić, to fakt jak oba tomy się ze sobą łączą. Najlepsze określenie jakie przychodzi mi na myśl, to nienachalnie. Mamy tu w zasadzie zupełnie nową historię, nawet Alicja wydaje się być nieco inna, a jednocześnie wszystko jest spójne i bez problemu można wyłapać nawiązania do pierwszego tomu. A jak już wspominałam o głównej postaci, to dodam od razu, że cieszę się, że jest tak niestandardowo zwyczajna jak na bohaterkę kryminału i mimo swoich niebanalnych umiejętności wydaje się być autentyczna właśnie dzięki temu, że nie tylko pracuje, ale ma też codzienne problemy, z którymi radzi sobie z różnym skutkiem.

"Dysharmonia" to znakomita powieść przepełniona niełatwymi tematami. Bartosz Szczygielski doskonale przygotował się do jej napisania, merytorycznie dopieszczając każdy wątek. Najchętniej już teraz sięgnęłabym po kolejny tom i sprawdziła, z czym będzie się mierzyć Alicja.

Moje 9/10.

Alicja Mort próbuje zmienić kierunek swojego życia. Można powiedzieć, że jest status zawodowy wskoczył na poziom wyżej. Jest bardzo blisko objęcia bardzo dobrego stanowiska i względnie wyjść na prostą.

Tylko czy Alicji Mort pisany jest spokój i normalne życie?

W jej byłej szkole, w trakcie remontu zostaje wykopana kapsuła czasu sprzed 30 lat. W środku tego symbolu przeszłości zostają znalezione szczątki rówieśniczki z klasy, która zaginęła mniej więcej w czasie kiedy ją wkopywano.

Pewne ślady znalezione na szczątkach kierują śledczych bezpośrednio do Alicji. Chcąc nie chcąc Mort musi podjąć prywatne śledztwo – to jest dla niej sprawa honorowa.

Wydawałoby się, że Alicja to samodzielna i silna kobieta, która trzyma swoje życie w ryzach. Niestety najprawdopodobniej to tylko pozory. Ktoś steruje wszystkim wokół niej i pcha ją w szpony nie do końca jasnego przeznaczenia. Czy zakończenie tej historii będzie mieć szczęśliwy finał?

„Dysharmonia” to moje drugie spotkanie z twórczością Bartosza Szczygielskiego. Tak się złożyło, że były to dwa spotkania od razu z serią.

Lepszej przygody z tym autorem nie mogłem sobie wyobrazić. Drugi tom to dosłownie sztos. Autor podniósł poprzeczkę na taką wysokość, że nawet Armand Duplantis miałby problem przeskoczyć ją za pierwszym razem.

Napiszę krótko, wprost do autora. Panie Bartku – przeszły mnie dreszcze, proszę o jeszcze. Brawo

Polecam gorąco!

Bartosz Szczygielski ponownie zabiera nas do świata wykreowanego już w pierwszym tomie, czyli "Asymetrii" i ponownie spotykamy się z główną bohaterką, Alicją Mort. "Dysharmonia" jest ścisłą kontynuacją i zdecydowanie należy czytać te powieści w odpowiedniej kolejności.

Alicja już w pierwszym tomie okazała się osobą, która posiada niesamowitą umiejętność, jaką jest wykrywanie kłamstw. Wystarczy jej spojrzenie na człowieka i wie, czy ten mija się z prawdą. Tylko, że jej umysł jest także jedną wielką niewiadomą i jest ona bardzo skomplikowaną osobą. Oprócz tego ma za sobą przeszłość mroczną, która w końcu postanawia ją dogonić. Czy to możliwe żeby za dziecka była świadkiem morderstwa? W końcu w kapsule czasu zostają znalezione szczątki kobiety, a za moment znika kolejna. Czy te sprawy mają ze sobą coś wspólnego?

Kiedy główna bohaterka ma wrażenie, że wszystko idzie już w dobrym kierunku, nagle w jej życiu zaczyna panować istny chaos. Wszystko się wali, a sama musi w końcu zmierzyć się z przeszłością i także na własną rękę prowadzi śledztwo zaginionej kobiety. Pytanie czy w ogóle jest szansa, że kiedyś zazna spokoju, czy po prostu jest takim człowiekiem, któremu nie uda się to nigdy?

Bardzo polubiłam tę postać już w pierwszej części i gdy zobaczyłam zapowiedź "Dysharmonii" wiedziałam, że będę musiała sprawdzić co dalej może się wydarzyć w życiu Alicji Mort. Nie zawiodłam się, bo gdzieś podskórnie czułam, że Szczygielski postanowi ją poharatać.

W tej książce nie ma lekkich momentów. Nie dość, że na Mort spada wiele problemów, wręcz można powiedzieć, że nieszczęścia chodzą stadami, to psychicznie można poczuć się przeciągniętym do granic możliwości. Oprócz samej historii, śledztwa, nieboszczyka, zaginięcia, dostajemy na klatę mnóstwo rzeczy do przemyślenia. Jak zwykle autor pozostawia z pewnego rodzaju kacem książkowym, z przestrzenią do zastanowienia się nad dobrem, złem... nad szaleństwem i tym, czy ludzie sami się pakują w momenty w życiu, które zwalają na nich wszystkie problemy na raz.

Ponownie otrzymujemy powieść pełną napięcia, specyficzną, ciężką, w której czuć wręcz atmosferę tak duszną, że nie ma czym oddychać. Panie Szczygielski, oby więcej spod Pana pióra takich książek!

Recenzja powstała we współpracy z Czwartą Stroną Kryminału.

W kapsule czasu zamknięta historia.

Sprzed trzydziestu lat.

Zamknięta w niej dziewczynka.

W niej uwięziony jej los.

Tylko rączki się po niej ostały!

Rysunek.

I niepamięci mgła.

O Weronice.

O kobietach zaginionych.

Niezapamiętanych.

Przeszłość puka.

Wchodzi i nie pyta.

Zostawia pytania.

Czasem głośnym echem krzyczy!

Czasem cichym szeptem mówi...

Czasem zaboli, a potem przyniesie ukojenie.

To suma naszych doświadczeń,

wypadkowa przeżytych emocji.

Droga ku temu, co nas czeka.

Ścieżka do ulgi prowadząca.

Tylko wtedy oddech można głęboki wziąć, kiedy dusza z przeszłością się upora.

Co się stało z Weroniką?

Dlaczego po tylu latach wybrzmiewa jej zaginięcia głos?

Jak dojść do prawdy, gdy drogi ku niej tak kręte?

On pamiętał.

I ślad po sobie zostawił.

Wskazówki.

Zastawił swoją sieć wiedząc, że w nią wpadnie.

Jej mentor, przewodnik i nauczyciel.

I choć bliski, to jednak daleki.

Jego już nie ma.

Ale jest ona.

Alicja Mort.

Zdeterminowana, dążąca do prawdy wbrew wszystkiemu. I wszystkim.

Póki prawda nie zabrzmi, ona nie odpuści.

„Dysharmonia”.

W tym tytule tkwi sedno prawdy o człowieku.

O jego lękach, słabościach, ale też sile.

W nim wyczuwalna jest woń rozbieżności.

Aromat sprzeczności. .

Zachwianie równowagi.

Bo tam, gdzie zła więcej aniżeli dobra, harmonia nie wybrzmi.

Bo jeśli mroku w duszy więcej aniżeli jasności, symetrii brak.

Bo, jeśli prawda się nie ujawni, spokoju zabraknie.

I można interpretować. Można szukać znaczeń. Sensów.

Mimo że ta historia już za mną, ja wciąż ich szukam. I wciąż.

Autor daje możliwość własnego odbioru. Nie ułatwia, a ofiarowuje przestrzeń do refleksji. Nie narzuca, a prowadzi za rękę, by się nie zgubić. By dotrzeć na metę i móc pomyśleć - było warto. Dla mnie było.

Choć poprzedni tom trafił do mnie mocniej emocjami, to ten broni się intrygującą kryminalną zagadką i postacią Alicji, którą uwielbiam.

Witam moi drodzy w to zaczytanie niedzielne popołudnie. Właśnie jestem po lekturze DYSHARMONIA, jest to drugi tom serii o Alicji Mort i mam cichą nadzieję że nie ostatni. Czytając pierwszą część niecierpliwiłam się kiedy sięgnę po kolejną książkę, bo chciałam sprawdzić co ciekawego zadzieje się u głównej bohaterki. No i się zadziało i to sporo, zwiększona dynamika wydarzeń tworzy książkę nieodkładalną, trzymającą w napięciu i czyta się ją z wypiekami na twarzy. Wstęp jaki zafundował nam autor potęguje ciekawość a wyobraźnia podsuwa takie obrazy, że przez książkę się płynie i takie książki chcę czytać. Z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnej części bo złapałam nić porozumienia z Alicją.

Wszyscy kłamiemy. A choć niekiedy te kłamstwa nazywamy białymi, w zależności od ich natury, to wciąż pozostają kłamstwami. Inną kwestią jest ta, że bez kłamstw nie moglibyśmy utrzymywać relacji społecznych, bowiem prawda boli i to niekiedy bardzo. Jak to zatem wyważyć? A co najważniejsze, jak rozpoznać kłamstwo i kłamcę tak, byśmy podejmując różnego rodzaju decyzję mogli oprzeć się na rzeczywistym stanie, na faktach?

Istnieje szereg symptomów, które demaskują kłamcę. Sęk w tym, że zwykle są to niedostrzegalne mikroruchy i trzeba nie lada fachowca od mowy ciała, by zorientować się w sytuacji. Jedną z takich osób, które są doskonałymi obserwatorami, potrafiącymi zinterpretować zachowania ludzi i ich reakcje, jest Alicja Mort, była policjantka. Z jej zdolnością do wykrywania kłamstw postanowiła wkroczyć do biznesu, bowiem takie umiejętności doskonale przydają się przy zawieraniu różnego rodzaju umów handlowych. Teraz przed nią stoi wielka szansa, bowiem szykuje się ogromna fuzja, przy której Alicja być może zostanie zatrudniona. Być może, bowiem upomina się o nią jej stary świat, a wpojone pojęcie odpowiedzialności i praworządności nie pozwala jej przejść obojętnie obok faktu, że na wolności pozostaje porywacz i morderca.

Odkryta przy okazji awarii kapsuła czasu przy jednej ze szkół podstawowych ujawnia przerażającą zawartość. Zamiast przedmiotów, które zwykle zamyka się w kapsułach – bieżących gazet, prac dzieci, przedmiotów szkolnych, znaleziono w niej ludzkie szczątki. A właściwie dłonie dziewczynki, która lata temu była uczennicą owej szkoły i zaginęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Trop w postaci śladów biologicznych za paznokciami prowadzi do nieżyjącego już funkcjonariusza policji, który wówczas zaczynał pracę w służbach, Edwarda Górskiego. Mężczyzny, który jednocześnie był mentorem Alicji, która przez lata prowadził ją i roztaczał nad nią opiekę. Teraz, kiedy zmarł, pozostały tylko podejrzenia w stosunku od niego, a także koperta kryjąca kartę do skrytki, której makabryczna zawartość nie pozwala Alicji pozostawić tej sprawy.

Kobieta rozpoczyna dochodzenie z obawą, co tak naprawdę kryje się za sprawą koleżanki. Okazuje się bowiem, że zaginiona Wiktoria Żarska chodziła z Alicją do klasy, choć ta zupełnie jej nie pamięta. Ten fakt bulwersuje prokuratorkę Monikę Kos, która podejrzliwie traktuję byłą policjantkę. Sprawa robi się o tyle skomplikowana, że teraz nie chodzi już o sprawę z przeszłości – ginie bowiem młoda kobieta, która w pewien sposób może być powiązana ze sprawą sprzed lat. Dokąd zaprowadzi Alicję śledztwo? Co takiego odkryje, że znajdzie się nagle w śmiertelnym niebezpieczeństwie? Na te i na wiele innych pytań odpowiedzi szukać będziemy w trakcie emocjonującej lektury książki pt. „Dysharmonia”. Wstrząsający thriller autorstwa Bartosza Szczygielskiego, opublikowany nakładem wydawnictwa Czwarta Strona to wielogodzinna przygoda z odczytywaniem mowy ludzkiego ciała, profilowaniem, a także z motywami zbrodni.

Frapującej fabule towarzyszy wartka akcja rozgrywająca się na dwóch planach czasowych i nie pozwalająca na dekoncentrację. Doskonała kreacja bohaterów, którzy poza prowadzonymi sprawami mają jeszcze – nie zawsze udane – życie osobiste. Ilość tropów, niewyjaśnionych wydarzeń wokół Alicji oraz jej znajomych tylko zwiększa tajemniczość powieści i sprawia, że książką zachwycą się nie tylko pasjonaci psychologii, ale i miłośnicy kryminałów. thrillerów, a także zagadek detektywistycznych. Krok po kroku wchodzimy coraz głębiej w sprawę, bojąc się prawdy i jednocześnie pragnąc ją poznać. Podobnie jak Alicja, która odkrywa nowe fakty nie tylko ze swojej, ale i matki przeszłości, a także stara się zrozumieć przesłanie Górskiego. Pytanie jednak, kto jest odpowiedzialny za makabryczne zbrodnie i czy sprawy mające miejsce na przestrzeni wielu lat są ze sobą w jakikolwiek sposób połączone. I czy jesteśmy gotowi na poznanie prawdy …