Duff ta brzydka i gruba

Lekka, łatwa i przyjemna. Przyznam, że wciągnęła mnie od pierwszej strony, zwykle nie przepadam za tym gatunkiem książek, jednak ta mnie przekonała. Po lekturę sięgnęłam po obejrzeniu filmu, gdzie nie potrafiłam polubić głównej bohaterki, w książce od razu ją polubiłam. Książka ma parę minusów, choć zdecydowanie więcej plusów. Naprawdę warto przeczytać.

Książki dla młodzieży co raz częściej podążają tymi samymi utartymi schematami. Nie chodzi o to, że są złe, ale czasami miło sięgnąć po coś nowego. Książka Keplinger przywodziła mi na myśl świeżą historię na bazie schematycznej opowieści, dlatego stwierdziłam, że warto zaryzykować.

Siedemnastoletnia Bianca niczym nie wyróżnia się z grona typowych nastolatek. Ma przy sobie lojalne, aczkolwiek nie do końca całkowicie mądre grono przyjaciół, zna się na ludziach i potrafi ocenić sytuację jak mało kto. Szczególnie Wesley, szkolny przystojniak i podrywacz nie z tej ziemi doprowadza ją do szału. Na domiar złego uważa ją za DUFF! Jednak Bianca nie byłaby sobą, gdyby nie żywiła pewnej dozy sympatii do Wesleya, który z czasem okazuje się zupełnie inną osobą niż ta, za którą uważają go wszyscy w szkole.

"Zostaw mnie w spokoju do diabła. Dość już mi nadokuczałeś."

Bianca jest fantastyczną główną bohaterką i narratorką. Uwielbiam bohaterów, którzy nie szczędzą nikomu sarkazmu, mają cięty język, potrafią odnaleźć się w każdej sytuacji, zawsze wpadają w kłopoty i posiadają tylko sobie zrozumiałe poczucie humoru - a taka jest właśnie główna bohaterka. Bianca prowadzi czytelnika przez swoją opowieść bardzo sprawnie, nie zagłębia się w niepotrzebne historie, a w zamian przedstawia liczne grono swoich znajomych u których dopatrzeć się można wszelakich cech charakteru. Pojawia się również znienawidzony Wes, który - jak uważa dziewczyna - swoją drogą jest całkiem niczego sobie i pozwala jej spojrzeć na świat z męskiego punktu widzenia. Wielu bohaterów, wiele sytuacji a jednak odkrywanie ich sekretów i tajemnic nie może się nudzić.

Historia zaczyna się dokładnie tak, jak wszystkie inne - grono przyjaciół, z którego tylko jedno z nich jest widocznym odmieńcem, dobra zabawa i wielka wtopa. Ale im dalej podążałam za akcją, tym mniej dostrzegałam tych utartych schematów. Zgoda, główna bohaterka - jak wiele jej podobnych - uważa się za dziewczynę o nieszczególnej urodzie, ale ma to swoje uzasadnienie. W dodatku fabuła rozwija się na jej korzyść a sama Bianca zdaje sobie sprawę z tego jak potoczyły się jej losy. Drugą odskocznią od schematów jest szkolny przystojniak, który owszem - ma swoje problemy, jest fantastyczny i każda dziewczyna w szkole marzy by mieć go na wyłączność - ale jednak Wes angażuje się w całkowicie skomplikowaną znajomość z główną bohaterką i pomaga jej zrzucić łatkę DUFF - Designated Ugly Fat Friend - tej brzydkiej i grubej koleżanki z drugiej ligi stanowiącej tło dla ładniejszych koleżanek. To czy Bianca rzeczywiście podlega pod miano DUFF jest kwestią sporną, ale obydwoje tak bardzo angażują się w całe przedsięwzięcie, że zapominają zastanowić się nad jego sensem. Tak właśnie na bazie utartych schematów zaistniała podobna do wielu a jednak zupełnie inna opowieść z dużą dawką dobrego humoru i uwielbianym przeze mnie sarkazmem.

"-Powiedz jej, jak świetnie wygląda.

-Jesteś superlaska.

-Widzisz? Jesteś superlaską."

Nie ma lepszej książki na chwilę relaksu z domieszką dobrej zabawy jak "Duff". Kody Keplinger dostarczyła mi wieczór pełen niezapomnianej zabawy, więc z pełną odpowiedzialnością piszę - "Duff" to doskonały czasoumilacz. Pamiętajcie jednak, że to typowa młodzieżówka - z lekkim stylem, szybką akcją i zabawnymi dialogami. Nie doszukujcie się w opowieści drugiego dna, pozwólcie jej po prostu być sobą.

Mieliście tak kiedyś, że po obejrzeniu filmu koniecznie chcieliście przeczytać książkę? Ja tak. Często tak mam.

Zupełnie nie wiem dlaczego, ale lubię oglądać film przed czytaniem. A odwrotnie nigdy.

Do tej książki ciągnęła mnie jeszcze bardziej, gdyż została polecona przez osobę godną zaufania co do książek rzecz jasna.

O autorce nie będzie wiele.

Zasłynęła z powieści ,,Duff. Ta brzydka i gruba", na podstawie której powstała ekranizacja o podobnym tytule ,,The Duff".

Przed wydaniem, swoją powieść publikowała na wattpadzie. Po wielkim sukcesie ,,Duff" Napisała jeszcze kilka historii, jednak nie są one przetłumaczone na język polski.

Patrząc ze sporej odległości możemy powiedzieć, że siedemnastoletnia Bianca wiedzie idealne życie. Przyjaciele, dyskoteki, wypady. Jednak to nie jest to co jej się podoba. Pokazuje się z przyjaciółkami, aby nie zrobić im przykrości, aby się od niej nie odwróciły.

,,Czy na tym właśnie polega zabawa? Serio? Na kiwaniu się co tydzień do tego samego dudniącego techno? Bosko! Na próbach poderwania któregoś spoconego futbolisty erotomana? I porozmawiania z nim o czymś istotnym, na przykład o polityce albo filozofii, w trakcie symulowania stosunku na parkiecie? Rzeczywiście, już lecę."

Chce być fajna i przebojowa.

Jednak w głębi siebie i swego serca nie czuje się taka.

I wtedy pojawia się on, na jednej z "przymusowych" imprez, Wesley. Straszny arogant, jeden z największych szkolnych podrywaczy, kochający tylko siebie.

Właśnie na tej imprezie Wes oznajmia Biance, że jest duff'em, czyli tą brzydką i grubą. Chłopak tłumaczy, że w każdej grupie znajduje się duff. W jego tez jest, lecz nie jest nim on.

,, - Każde z nas jest pieprzonym duffem.

- Ja nie - odpowiedział ze zwykłą pewnością w głosie.

- Tylko dlatego, że nie masz żadnych przyjaciół.

- Ach. No tak. Racja."

Tego dnia świat Bianci się rozpada, nie dość, że mieszka z tatą, a mama jeździ po świecie, to jeszcze zostaje duff'em.

Jednak zagłębia się w pewną znajomość z całkiem przystojnym chłopakiem.

Niestety jest nim Wes i jest to relacja czysto fizyczna . Przez chłopaka odsuwa się od swoich najbliższych przyjaciółek.

Ale wszystko ma tez swoje dobre strony. Dzięki umocnieniu tej znajomości nabiera przeświadczenia, że nie tylko ona ma problemy.

Książka godna polecenia i dlatego tutaj się znalazła.

Ciekawa, pomimo obejrzenia wcześniej filmu, który nawet dwa razy obejrzałam.

Zabawna, również pomimo filmu, w którym było sporo zabawnych rzeczy, ale trzeba przyznać, że w tym wypadku książka go przewyższa.

Można ją czytać i przez cały czas się śmiać.

Film i książę można uznać za dwie zupełnie inne historie i naprawdę warto przeczytać książkę jak i obejrzeć film.

Więcej recenzji na blogu [Adres usunięty]