Diabelski walc

Jonathan Kellerman porywa nas w diabelski taniec, gdzie ostrożnie stawiamy kroki i nie jesteśmy pewni tego, co się za chwilę wydarzy. Akcja powieści biegnie swoim rytmem, niewiadomych jest więcej niż wiadomych. Pewne jest jedno - chore dziecko. Ktoś perfidnie doprowadza je do choroby, aby wymusić hospitalizację i ściągnąć na siebie uwagę. Kto może być tak nieczuły i zapatrzony w siebie??? Tego Wam nie zdradzę, ale powiem jedno - będziecie zaskoczeni!

Kellerman stworzył kolejną niesamowitą opowieść, realną aż do bólu i sprawiającą, że podczas czytania ciarki chodzą po plecach. Jak zwykle książka jest dopracowana maksymalnie i napisana ze znawstwem tematu. Genialny thriller psychologiczny, poruszający i tajemniczy. Autor ukazuje nam mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, przerażające i prawdziwe. Są bowiem tacy ludzie i niestety zdarzają się takie przypadki jak Cassie. Potrzebna jest czujność lekarzy i bliskich, aby zapobiec takim sytuacjom.

Przeczytałam z ciekawością i wypiekami na twarzy - polecam serdecznie!

To co cenię w książkach Kellermana to umiejętnie budowane napięcie i doskonale oddane realia psychiatryczne i kryminalne. Pisarz ma do tego porządne podwaliny, jest psychiatra i pediatrą z wieloletnim stażem. Swoje doświadczenie zawodowe niezwykle umiejętnie przenosi na karty kolejnych mrożących krew w żyłach thrillerów.

Doskonale w taki rodzaj literatury wpisuje się Diabelski walc.

Bohaterem ponownie jest dziecięcy psycholog Alex Deleware, do którego pewnego dnia o pomoc zwraca się dawna znajoma, ordynator oddziału dla dzieci szpitala w Los Angeles. Powodem jej troski jest niespełna 2-letnia dziewczynka, która kolejny raz zostaje przyjęta na oddział. Za każdym razem cierpi ona na zagadkowe zaburzenia, których przyczyny mimo szczegółowych badań do tej pory nie udało się wyjaśnić. Lekarze ciągle nie potrafią postawić diagnozy, a istnieje uzasadniona obawa, iż dziecku może grozić śmierć.

Krok po kroku Deleware drąży sprawę i odkrywa prawdę tak szokującą, że jest ona wprost nie do uwierzenia.

Ogromnym plusem Diabelskiego walca są nie tylko mistrzowsko oddane realia szpitalne i umiejętnie poruszane zagadnienia psychiatrii dziecięcej i zaburzeń u dorosłych, ale także realia szpitalne, walka o dotacje, wygryzanie ze stołków etc. Czyli nie samą psychiatrią książka stoi. Dzięki takiemu zabiegowi, każdy z czytelników znajdzie w książce coś dla siebie.

Wisienką na torcie jest tożsamość szaleńca, sprawcy wszystkich makabrycznych czynów. Całkowite zaskoczenie.

Gorąco polecam Diabelski walc. Znajdziecie w nim to wszystko, co powinien posiadać mistrzowski thriller psychologiczny i co ja osobiście najbardziej lubię w prozie Kellermanna.

Czyta się błyskawicznie.

"Diabelski walc" to powieść, na którą od samego początku zwróciłam uwagę. Przyciągająca wzrok okładka oraz intrygujący opis sprawiły, że nie byłam w stanie oprzeć się lekturze. Gdy tylko dowiedziałam się, że głównym bohaterem tej książki jest psycholog dziecięcy - wiedziałam, że to historia w sam raz dla mnie. Być może już wiecie, że interesuję się psychologią, a moim marzeniem jest praca w tym zawodzie. Czy może być coś lepszego dla fana takich klimatów niż "Diabelski walc"? Nie sądzę, dlatego gdy tylko powieść znalazła się w moich rękach, zabrałam się za czytanie. Jeśli zastanawiacie się jakie wrażenie zrobiła na mnie twórczość Jonathan'a Kellerman'a, zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Alex Delaware to psycholog dziecięcy, który zostaje wezwany przez dawną znajomą do szpitala na konsultacje. Bohater musi odkryć co dzieje się z kilkuletnią Cassie, która często trafia w ciężkim stanie na ostry dyżur, jednak żaden z lekarzy nie potrafi jej zdiagnozować. Jego koleżanka, która zajmuje się tym przypadkiem podejrzewa zespół Münchausena per procura, który polega na tym, że to opiekunowie specjalnie wywołują chorobę dzieci. Czy rzeczywiście okaże się, że rodzice Cassie stanowią dla niej największe zagrożenie? Alex zaczyna badać tajemniczą sprawę, jednak im dłużej to robi krąg podejrzanych coraz bardziej się powiększa. Czy bohater odkryje prawdę zanim dziecku stanie się krzywda?

Fabuła "Diabelskiego walca" jest naprawdę ciekawa i wciąga czytelnika od pierwszych stron. Sama zagadka jest niezwykle intrygująca i godna naszej uwagi. Krąg podejrzanych zamiast się zmniejszać, stale się powiększa, co tylko jeszcze bardziej determinuje nas do czytania. Z każdą kolejną stroną pojawia się coraz więcej niewiadomych, które nie pozwalają nam odłożyć lektury na później. Autor niewątpliwie postawił na oryginalność i opisał coś o czym jeszcze nigdy nie słyszałam - zespół Münchausena per procura. Dla miłośników psychologi z pewnością będzie to duża zaleta tej książki, a także dobry powód by po nią sięgnąć.

Bohaterowie są świetnie wykreowani i nie mam co do nich żadnych zastrzeżeń. Autor mocno zagłębia się w ich psychikę, co po prostu uwielbiam w tego typu powieściach. Dzięki temu możemy przeżywać wszystkie wydarzenia razem z bohaterami, a także odczuwać ich emocje. Najwięcej mojej sympatii zyskał oczywiście Alex Delaware, który zachwycił mnie swoim podejściem do całej sprawy, a także dużą troską o losy malutkiej Cassie. Przez cały czas ogromnie mu kibicowałam i miałam nadzieję, że uda mu się rozwikłać tę niezwykle trudną zagadkę.

"Diabelski walc" jest źródłem nie tylko świetnej rozrywki, ale także niezwykle ciekawych informacji z zakresu psychologii. Oczywiście zespół Münchausena per procura naprawdę istnieje i polega dokładnie na tym jak opisał to autor. Jestem pewna, że gdyby nie twórczość Jonathana Kellermana nigdy nie dowiedziałabym się o takiej chorobie. Trzeba przyznać, że to niezwykle fascynujący i zarazem przerażający przypadek godny uwagi czytelnika.

Język jakim posługuje się autor jest prosty i absolutnie dla każdego zrozumiały. Jonathan Kellerman z dużą dokładnością opisuje główny problem tej powieści i sprawia, że nawet całkowity laik w dziedzinie psychologii zrozumie zarówno przyczyny jak i objawy zespołu Münchausena per procura.

Akcja nie jest zbyt szybka, ponieważ autor mocno skupia się na szczegółach i dokładnym wyjaśnieniu zespołu z jakim mamy tutaj do czynienia. Oczywiście nie jest to dla mnie żadną wadą - wręcz przeciwnie, cieszę się, że Jonathan Kellerman tak skrupulatnie przedstawił każdy wątek i w stu procentach zaspokoił moją ciekawość.

Podsumowując - "Diabelski walc" to powieść, którą mogę polecić zarówno fanom thrillerów jak również miłośnikom psychologii. Muszę przyznać, że twórczość Jonathana Kellermana czytało mi się z ogromną przyjemnością i jestem pewna, że jeszcze kiedyś do niej powrócę. Dodatkowo myślę, że historię tych bohaterów zapamiętam naprawdę na długi okres czasu.

"Istnieją kłamstwa, cholerne kłamstwa i statystyka."

Niesamowity był ten walc, gorący, ostry, jak najbardziej diabelski. Taniec w rytm takiej książki maksymalnie wciąga, to prawdziwa czytelnicza przyjemność. Narracja umiejętnie podsyca naszą ciekawość, rozbudza emocje, porywa w wartki nurt niespodziewanych wydarzeń, interesujących wątków. A do tego, ten klimat nieustannego zagrożenia, niebezpieczeństwa i niepewności. Świetne połączenie thrillera medycznego z elementami psychologii, kryminału i sensacji, czyli wszystkiego tego co najbardziej rozpala nasze czytelnicze zmysły.

Alex Delaware, psycholog dziecięcy, stara się dociec przyczyn nagłych i niewytłumaczalnych medycznie zachorowań niespełna dwuletniej Cassie. Podejrzewa, że to ktoś z bliskich dziewczynki celowo wywołuje u niej chorobę. Czy to zespół Münchhausena per procura? Kim jest ten potwór, który w ten nienormalny sposób pragnie zwrócić na siebie uwagę otoczenia? Kto potrafi pod maską pozornego opanowania, troskliwości i opiekuńczości, tak doskonale kłamać, perfidnie zadawać cierpienie i z wyrachowaniem dążyć do śmierci dziecka? Jak trzeba mieć zaburzoną osobowość, aby podejmować tak karygodne i obrzydliwe działania?

Wydaje się, że Cassie jest szaleńczo kochana przez bliskich, jednak pod skórą czujemy ogromny strach i obawę przed niewytłumaczalnym, tak trudnym do zrozumienia, wręcz niewyobrażalnym celowym narażaniem dziecka na śmierć. Czasu do rozwiązania tej tajemniczej sprawy jest coraz mniej, bo stan zdrowia dziewczynki ulega znacznemu pogorszeniu. Pojawia się coraz więcej podejrzanych, nowe niepokojące informacje i wstrząsające zdarzenia. Dają o sobie znać mroczne tajemnice ludzkiej psychiki. Klimat grozy zagęszcza się. Trzeba działać szybko, ale też delikatnie, bo rodzina dziewczynki jest bardzo zamożna i wpływowa. Jesteśmy mocno zdeterminowani, tak jak Delaware, aby jak najszybciej dojść do źródeł prawdy i uratować życie dziewczynki.

Poza głównym wątkiem powieści, pojawia się również aspekt stanu amerykańskiej służby zdrowia, dostępności do specjalistów medycznych, warunków pracy lekarzy, dofinansowania prac badawczych, komercjalizacji szpitali i nielegalnych profitów z tytułu funduszów pracowniczych. Stanowi to intrygujące tło dla rozgrywanej po mistrzowsku fabuły, wzbogaca ją i nadaje jeszcze bardziej medyczny koloryt, spojrzenie z szerszej perspektywy. Wszystko to mocno nami wstrząsa, przeraża, zdumiewa i szokuje. Buntujemy się. Na końcu akcja nieco wyhamowuje, jakby przygotowując nas na zakończenie. Znakomicie czyta się tę powieść.

[Adres usunięty]

Czasem nie przypuszczamy, że największą krzywdę mogą wyrządzić ludzie najbliżsi. Ból pozostanie nie zawsze, będzie tkwił w sercu, jak odłamek szkła. Pewnych rzeczy po prostu nie można wybaczyć.

Niespełna dwuletnia Cassie, ma poważne problemy ze zdrowiem. Coraz częściej trafia do szpitala, jednak lekarze nie potrafią jasno sprecyzować co dolega dziecku. Badania nie wykazują żadnych nieprawidłowości i poważnych chorób. Nikt nie potrafi jej zdiagnozować, jednak stan dziewczynki z każdą wizytą się pogarsza. Lekarka prowadząca zaczyna podejrzewać zespół Münchausena per procura, który polega na tym, że to opiekunowie wywołują chorobę dzieci. Wzywa swojego przyjaciela Alexa Delaware – psychologa dziecięcego, do szpitala na konsultację. Jednak z powodu braku dowodów, nie mogą oskarżyć małżeństwa o znęcanie się nad dzieckiem, zwłaszcza że rodzina Cassie jest bardzo zamożna i wpływowa. Alex na własną rękę postanawia przyjrzeć się sprawie. Na pierwszy ogień idzie matka dziewczynki, której dziwne zachowanie od razu wzbudza podejrzenia Alexa. Sprawa wydaje się niezwykle delikatna i skomplikowana, a im dalej ją bada, tym więcej przerażających faktów odkrywa. Podejrzenia padają na coraz więcej osób, jednak trzeba się spieszyć, bo życie małej Cassie jest coraz bardziej zagrożone.

„Diabelski walc” to książka która łączy w sobie elementy thrillera psychologicznego, medycznego i kryminału. Główny bohater, Alex Delaware, decyduje się rozpocząć prywatne śledztwo. Zaniepokojony pogarszającym się stanem zdrowia małej Cassie, postanawia z bliska przyjrzeć się jej rodzinie, zwłaszcza że matka dziewczynki od samego początku przejawia objawy zespołu Münchausena. Jednak im dalej brnie, tym więcej odkrywa tajemnic i brudnych spraw, które tak naprawdę nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Alex rozpoczyna taniec, swój diabelski walc. Jednak kroki musi stawiać niezwykle delikatnie, bo sprawa sięga głębiej niż mógł na początku przypuszczać. Rozpoczyna się gra i walka z czasem, w której stawką jest życie Cassie. Co kryje się za częstymi wizytami dziewczynki w szpitalu? Czy rodzice faktycznie znęcają się nad swoim dzieckiem? A jeśli tak, to jaki mają w tym cel?

Zespół Münchausena, to zaburzenie polegające na wywoływaniu u siebie objawów chorobowych, w celu wymuszenia na personelu medycznym hospitalizacji. Objawy mogą być różne, a nawet całkiem skrajne, a wszystko tylko po to by zwrócić na siebie uwagę. Per procura, to odmiana w której to rodzice, a najczęściej matki, wywołują objawy chorobowe u swoich dzieci. Od razu nasuwa się pytanie, która matka byłaby zdolna żeby dobrowolnie skazywać swoje dziecko na cierpienie? Wręcz nie mieści mi się to w głowie i ciężko mi to pojąć. Z niedowierzaniem i z lękiem przyglądałam się temu co dzieje się z małą Cassie i wprost nie mogłam uwierzyć, żeby rodzice dziewczynki byli zdolni do czegoś takiego. Często jednak oprawcy wkładają maski i skutecznie manipulują personelem medycznym, w celu odwrócenia ich uwagi od swojej osoby. Jonathan Kellerman w swojej książce przybliża nam zjawisko choroby Münchausena per procura, pokazuje nam do czego zdolni są ludzie by osiągnąć swój cel i jak wiele krzywdy potrafią wyrządzić. To niezwykle wstrząsający i szokujący obraz, który porusza, a jednocześnie przeraża.

„Diabelski walc” to książka zagmatwana, pełna tajemnic i niewiadomych. Tak naprawdę do samego końca nie wiadomo, kto znęca się nad dziewczynką i w jakim celu. Autor miesza tropy, a na światło dzienne z każdą chwilą wychodzą nowe fakty. Jednak momentami czułam dezorientację i ciężko było mi się połapać w sytuacji. Choć książka na początku zrobiła na mnie duże wrażenie, to pod koniec wywołała znudzenie i zmęczenie. Zakończenie niestety mnie rozczarowało, zwłaszcza że liczyłam na dużo bardziej spektakularny finał. Brakło mi również napięcia i dreszczu emocji, na które zawsze liczę, gdy sięgam po thriller psychologiczny. Dużym plusem jest to, że książka została napisana lekkim i prostym językiem, dzięki czemu czyta się ją w miarę szybko. Żałuję tylko że akcja, która na początku książki płynie w miarę wartko, później zwalnia, wywołując znużenie. Mimo wszystko podoba mi się element zaskoczenia i samo ukazanie choroby Münchausena przez autora.

„Diabelski walc” to całkiem niezły thriller psychologiczno-medyczny. Jonathan Kellerman ukazuje nam działania ludzkiej psychiki i tego, co choroba może zrobić z człowiekiem. Widzimy z jak dużym wyrachowaniem i brutalnością, ludzie dopuszczają się zbrodni i jak wiele zrobią by osiągnąć to co zaplanowali. Choć książka nie powala, to jednak czyta się ją dobrze. Nie żałuję że ją przeczytałam, ale obawiam się że za parę dni zapomnę o czym była. A czy polecam? Wybór pozostawię wam.