Miasto upadłych aniołów. Dary Anioła. Tom 4

Seria Dary Anioła Cassandry Clare to są wspaniałe i pełne wrażeń książki niemoge się doczekać aż bede mogła mieć następną część.

N78.

Na wstępie wspomne co nieco o tej przepięknej okładce. Naprawdę niezła, jak na treść. Ale to Cassandra, raz nas zachwyci, raz zaskoczy, a raz zezłości. Jeszcze raz piękna, elegancja, trochę nowoczesna i w szczęsliwych kolorach słońca.

Treść już nie prezentuje się tak wyjątkowo jak okładka. Jest wręcz odstraszająca. Irytujący Jace. Który wszem i wobec zawsze ogłasza, iż na nikogo nie zasługuje, ma ciągle zachwiania humoru i jest bardzo, bardzo IRYTUJĄCY. Clary jest bezbarwna, nieciekawa i sflaczała :( Jedynym plusem i to dużym jest -jak każdy wie- Magnus i Alec. Choć o nich jest tylko kilka fragmentów.

Odradzający się Sebastian, jakaś demonka, która jakby nie patrzeć chce Clary, Simona i Jace. Toż to nie jest podejrzane? Wszędzie ta dziewczyna i jej chłopcy. Wszystkie zło dzieje się akurat wokół nich. Serio, mam dość. Nie prędko sięgnę po następną część... Nie polecam.

"MIASTO UPADŁYCH ANIOŁÓW" to czwarta książka z serii DARY ANIOŁA napisanej przez Cassandrę Clare. Seria miała się zakończyć na "Mieście szkła", czego ja osobiście nie wiedziałam czytając trzeci tom. Jednak autorka zmieniła plany i dopisała kolejne części. Byłam zaskoczona, gdy w "Mieście szkła" wszystko ładnie się zakończyło i ułożyło. Zadawałam sobie pytanie cóż może wydarzyć się w "Mieście upadłych aniołów"? Otóż wydarzyło się i to sporo. Jestem wdzięczna Pani Clare, że nie poprzestała na trzech częściach:)

Czwarty tom Darów Anioła skupia się przede wszystkim na Simonie, przyjacielu głównej bohaterki Clary Fray/Morgenstern. Simon jak wiecie jest teraz wampirem i to nie byle jakim, a "Chodzącym za Dnia", co przysparza mu mnóstwo kłopotów. Dodatkowo naznaczony jest znakiem Kaina, co sprawia, że żadna istota nie może zrobić mu krzywdy. Za namową przyjaciół postanawia wyjawić swoją tajemnicę matce, która niestety reaguje paniką, uznaje syna za potwora, w związku z czym chłopak musi opuścić rodzinny dom. Simon próbuje dostosować się do nowego życia jako wampir, ale jest mu bardzo ciężko, szczególnie, że ktoś ciągle próbuje go zabić. Po ucieczce z domu chłopak zamieszkuje u Kyle'a nowo poznanego członka zespołu o nadal niesprecyzowanej nazwie. Simon ufa nowemu współlokatorowi i nie wyczuwa kim tak naprawdę jest Kyle. Za to Jace od razu go demaskuje. Mimo to trzej chłopcy zawiązują jako taki kolektyw koleżeński i wspólnymi siłami starają się odkryć kto tak usilnie pragnie pozbyć się Simona.

Tymczasem Clary na dobre porzuca świat Przyziemnych i za pozwoleniem Joceyn szkoli się na Nocną Łowczynię. Pomaga jej w tym jej ukochany Jace, który z każdym dniem zachowuje się coraz dziwniej. Jego skrytość zaczyna doprowadzać Clary do szału (mnie osobiście również). Dopiero z perspektywy czasu widzę, jak bardzo drażnił mnie motyw Clary i Jace'a jako rodzeństwa. Teraz kiedy są normalną parą jest o wiele lepiej.

Moim zdaniem "Miasto upadłych aniołów" nie ustępuje w niczym pozostałym częściom. Wiem, że dla niektórych z Was jest to najnudniejszy tom, a dla mnie wręcz odwrotnie. Nie lubię domyślać się losu pobocznych bohaterów, których bardzo polubiłam (Magnus, Simon, Maia), tym bardziej cieszę się, że autorka postanowiła "pociągnąć" dalej wątki tych postaci. Poza tym zauważyłam, że leciutko zmienił mi się czytelniczy gust. Wolę skupić się głębiej na dokładnych losach ulubionych postaci niż czytać o bitwach i wojnach prowadzonych przez Nocnych Łowców. W 4 tomie nie brakuje niespodzianek, pojawiają się nowe postacie i nowe tajemnice. Ciekawą osobą jest piękna Camille, wampirzyca "stara jak świat", która manipuluje Simonem. Akacja toczy się niespiesznie, ale płynnie i z sensem. Osobiście jestem usatysfakcjonowana i polecam Wam świat Nocnych Łowców:)

Wojna się zakończyła, zło zostało pokonane. Teraz powinno być wszystko dobrze. W końcu ludzie, którzy się kochają, mogą być razem. Podziemni zawarli rozejm z Nocnymi Łowcami, a Valentine nie zrobi już nikomu krzywdy. Piękne zakończenie, ale... Zawsze musi być ale. Czy tak łatwo da się zapomnieć o przeszłości? Jedna noc jest w stanie zmienić wszystko? Nawet gdy ujawniła prawdy, o których nikt wcześniej nie wiedział. Jace nie umie tak łatwo się pogodzić z tym, co się stało. Tym bardziej że demony przeszłości nadal nad nim wiszą. Każdy czyn ma swoją cenę.

Długi czas byłam przekonana, że Dary Anioła są trylogią. Gdy usłyszałam, że są trzy następne części byłam zdziwiona, jednak stwierdziłam czemu nie spróbować. Świat przedstawiony przez Clare bardzo mi się spodobał, bohaterów polubiłam, więc z chęcią wróciłam do życia Nocnych Łowców. Miałam nadzieję, że jeszcze raz przeżyję niezwykłą przygodę i poczuję ten klimat Nowego Jorku, gdzie można spotkać wilkołaki, wampiry i inne magiczne stworzenia. Czy jestem zadowolona, że przeczytałam kolejną część? Niestety nie. Książka nie była zła, ale czegoś mi zabrakło i to rzutuje na ogólną ocenę.

Zacznę od fabuły powieści. Byłam bardzo ciekawa, co autorka wymyśliła. "Miasto szkła" zakończyło wszystkie wątki, więc Clare miała duże pole do popisu. Mogła kontynuować niektóre wątki i wymyślić nowe. Tak też zrobiła. Muszę przyznać, że miała naprawdę dobry pomysł na fabułę. Wiele akcji, dużo intryg, tajemnic, problemy miłosne. Idealny materiał na świetną kontynuację. Niestety jednak źle wykorzystany. Popełniła tylko jeden błąd - chaos. W całej książce panował przeolbrzymi chaos. Kompletnie nie mogłam się skupić na wydarzeniach, ponieważ cały czas coś mnie rozpraszało z otoczenia bohaterów. Jakiś szczegół, który miał wprowadzić lub rozwinąć nowy wątek przy tym nas dekoncentrując od teraźniejszych wydarzeń. Bardzo mnie to irytowało. Chciałabym wiedzieć dlaczego, ponieważ jest to dość często używany manewr i zawsze się sprawdzał, a tu tylko wprowadzał chaos.

Kolejną rzeczą, na którą jeszcze ponarzekam, jest częsta zmiana otoczenia. Wydarzenia są nam pokazywane z różnych perspektyw. Raz widzimy wszystko oczami Simona, innym razem Clary, a jeszcze innych Aleca. W poprzednich częściach bardzo to doceniałam. Pozwalało nam to być na bieżąco z wydarzeniami, a nie słuchać długich opowieści innych bohaterów. Tu było to rzeczą, która psuła całą radość z jakiegokolwiek domyślania się. Co dwie strony byliśmy z innym bohaterem i zawsze akcja była przerwana w najlepszym momencie. Podejrzewam, że miało to nas zaciekawić i zwykle tak jest, ale nie co pięć stron! Tekst był posiekany, co mnie osobiście bardzo przeszkadzało w czytaniu.

Ale żeby nie było, że książka ma same wady, to pora podać zalety, które mimo wszystko występują. Powiem tak - wielki powrót Clary. W trzecim tomie Clary denerwowała mnie i była wyjątkowo sztuczna. Tu na początku też tak było, ale z czasem odnalazłam tę dziewczynę, którą tak bardzo lubiłam i szanowałam. Prawdą jest, że często zachowywała się jak małe rozpieszczone dziecko, ale przynajmniej zaczęła to zauważać i się zmieniać. Mimo wszystkich jej nielogicznych i szaleńczych zachować stałą się naturalna, czyli mogłam ją po prostu zaakceptować, bo taki jest jej charakter. Bardzo za tym tęskniłam w poprzedniej części.

Po czterech tomach wyczuwam już ten typowy dla mnie stan przywiązania. Nie ze wszystkim się zgadzam, książka ma wiele wad, ale na tyle pokochałam bohaterów, by szczerze się do nich przywiązać i im kibicować na każdym kroku. Nie raz się zdarzyło, że zapragnęłam się znaleźć w ich świecie i pomóc im w problemach. Przeżywałam wszystko razem z nimi, czy to były chwile szczęśliwe, czy złe.

Książka trochę mnie zawiodła, ale nie na tyle by odradzać kontynuowanie "trylogii". Uważam, że jak ktoś już przeczytał te trzy pierwsze części, powinien przeczytać kolejne. Ja na pewno zakończę serię, pomimo pewnego niesmaku po "Mieście upadłych aniołów". W końcu zbyt lubię tę serię, by tak po prostu z powodu jednej książki zakończyć ją.

Długo odkładam moment przeczytania książki ,,Miasto kości", czyli pierwszą część serii ,,Dary Anioła". Jednak szybko mnie ona zainteresowała i wciągnęła. Zaskoczeniem więc nie jest, że nie mogłam się powstrzymać, aby nie sięgnąć po kolejną część, tym razem czwartą - ,,Miasto upadłych aniołów".

Zaczęłam czytać książkę z zaciekawieniem. Zaskoczył mnie fakt, że nie potrafiłam się wciągnąć w wir dziejących się wydarzeń. Coś mnie w tej książce powstrzymywało. Nie potrafię nazwać co to konkretnie było, lecz czułam opory. Musiałam stopniowo do niech podchodzić. Czytałam po kilkanaście stron, odkładałam na jakiś czas i znów czytałam. Na szczęście nie było tak całą książkę. Gdy przed setną stroną zaczęło się dziać, tak mnie wciągnęło, że zapomniałam, że miałam jakiekolwiek na początku opory.

Dalej poszło z górki. Nie zwróciłam nawet uwagi, kiedy mi minęła reszta książki. Wydarzenia były tak ciekawe i zaskakujące, że nie potrafiłam się odkleić od stron. Nie spodziewałam się, że autorka może coś takiego wymyślić. Zostałam ponownie oczarowana przez jej geniusz. Zakończenie sprawia, że życie czytelnika może stać się katorgą, gdyż książka kończy się takim wydarzeniem, że koniecznie trzeba sięgnąć po kolejną część. Jestem zachwycona tą książką. Polecam!!