Dama z woalką

Po wielu perturbacjach Madeline Hyde wraca na wrzosowiska, do posiadłości Wzgórze Mgieł, by w spokoju przygotowywać się do świąt Bożego Narodzenia. Te mają być wyjątkowe, wszak Jonatan zamierza oficjalnie poprosić ojca Madeline o jej rękę. Pierwszą rysą na wizerunku idealnych świąt jest grasujący w okolicy morderca, który miał zamordować własną żonę i ukrywać się na wrzosowiskach. Jednak druga rysa jest o wiele gorsza… W dodatku Madeline znów nawiedzają koszmary senne, potęgujące jej niepokój. Coś dziwnego unosi się w powietrzu, a zamknięte przed laty skrzydło wielkiej posiadłości skrywa w sobie mroczne sekrety, których odkrycie nieodwracalnie zmieni życie wszystkich bohaterów powieści.

Dama z woalką to trzecia i prawdopodobnie ostatnia odsłona serii o młodej arystokratce z wyższych sfer, która rozwiązuje tajemnicze zagadki i jest niczym Sherlockiem w spódnicy. Język, jakim posługuje się autorka, jest barwny i stylizowany na epokę wiktoriańską. W całej powieści czuć narastającą grozę.

Dama z woalką z pewnością zachwyci czytelniczki w każdym wieku, nie tylko te, które zaczytują się w klasyce literatury. Przypadnie też do gustu fankom kryminałów retro oraz powieści gotyckich. Okładka jest klimatyczna, niezwykle nastrojowa i idealnie dopasowana do treści książki. Godny uwagi jest fakt, że nie jest ani zbyt przesłodzona, ani zbyt stylizowana na okładki starych kryminałów. Dodatkowo idealnie komponuje się z dwiema wcześniejszymi.

Dama z woalką to naprawdę dobra historia, jednak na tle Damy z wahadełkiem oraz Damy ze szmaragdami wypada niestety najsłabiej. Akcja toczy się, jak dla mnie, za szybko. Myślę, że autorka mogła wpleść więcej zdarzeń lub niepokojących opisów do fabuły, dzięki czemu książka zyskałaby nieco na objętości i finał nie nadszedłby tak szybko. Nie zmienia to jednak faktu, że książka sama w sobie jest dobra. Wszystkie wątki zostały zamknięte, tajemnice wyszły na światło dzienne i bohaterowie mogą ruszyć dalej. Mimo tego jednego minusa jest to powieść, która umiliła mi kilka wieczorów i którą polecam również i Wam. Paulina Kuzawińska zawarła tutaj niepowtarzalny klimat, do którego tworzenia ma niebywały dar. W tworzeniu tak nastrojowych powieści nie ma sobie równych.

Madeline, wracając do posiadłości w której się wychowała nie spodziewa się, że trudne, ciężkie wspomnienia to tylko wierzchołek góry lodowej jej problemów...

*

Jeśli miałam wątpliwości, czy trzeci tom mnie zafascynuje, dziś mogę się z tego jedynie śmiać. Klimat i mrok tej książki to kropla w morzu fascynujących atutów, rozpływam się nad nią, nad każdym jej zdaniem i tym, jak Paulina Kuzawińska z łatwością przeniosła mnie w świat. Cofnęłam się w czasie, założyłam suknię i poczułam się jak Madeline, która zamierza wyjść za człowieka, którego kocha, a do pełni szczęścia potrzebuje jedynie akceptacji ojca. W tle jednak rozgrywa się pościg za mordercą, co znacznie utrudnia spokojną aurę wokół. Świat dziewczyny burzy się kolejny raz, po tragediach sprzed lat, znów musi podnieść się i stawić czoła temu, co od lat wisi w powietrzu. Podoba mi się to poszukiwanie sprawcy i podejście autorki, która potrafi rzucać nas z kąta w kąt z nowymi domysłami. Dałam się zwieść, nie odgadłam niczego i poczułam nie raz i nie dwa niesamowity dreszcze niepokoju o losy Madeline, która swoim stoickim podejściem kupiła moje serce. Uwielbiam to, w jakiej rzeczywistości jest umieszczona "Dama z woalką". Dworki, suknie i ten język, taki ostrożny, przemyślany. Chylę czoła dla autorki, która kolejny raz przeprawiła mnie przez Wzgórze Mgieł w dusznym i wciągającym nastroju. Od samego początku dziwił mnie fakt, że w tej książce tak bardzo przyspieszyło tempo zbrodni, tak mocno został zarysowany wątek zdrowia psychicznego i różnego rodzaju zachwiania emocjonalnego. W dodatku był przemycony w sposób, który zrozumiałam dopiero po czasie. A to oznacza tylko, że książka została ze mną na dłużej. W tajemnicy dodam również, iż nawet bez znajomości poprzednich części, będziecie w stanie sobie poradzić z odnajdywaniem się w "Damie z woalką" a to przypisuję jako ogromny plus dla twórczości.

Kilka dni temu skończyłam czytać powieść Pauliny Kuzawińskiej pt. "Dama z woalką" i jestem bardzo zachwycona tym, co miałam okazję przeczytać. Znam inne książki jej autorstwa, więc wiedziałam, czego powinnam się spodziewać, ale ta książka przeszła moje najśmielsze oczekiwania, Była najlepsza! Muszę przyznać, że powieść porwała mnie bez reszty. Wciągnęła i nie pozwalała o sobie zapomnieć. Ta książka to kryminał, więc gatunek mi bardzo bliski. Mogłam razem z główną bohaterką przeżyć niesamowitą przygodę, dać się porwać fabule, polubić bohaterów, ale i rozwiązać zagadkę. Jeśli zatem lubicie kryminały, to ten na pewno Wam się spodoba.