Czereśnie zawsze muszą być dwie

Bardzo dobra książka.

Warto przeczytać.

Gorąco polecam.

Wspaniała, klimatyczna książka. Przeczytałam niemalże jednym tchem. Serdecznie polecam wszystkim a szczególnie tym, którzy przestali wierzyć w pozytywne zmiany w naszym życiu.

Świetna książka ,bardzo ciekawa i poruszająca historia..Polecam.

Książka o życiu, naiwna miłość, bezwarunkowa przyjaźń, zakochani. A w to wszystko pięknie wplątana historia miłości ludzi z czasów wojny,,

Odnalazłam swojego bohatera i oto chodziło! Książka na 3-4 dni;)))

Przyznam się ,że bałam się tej książki. Wszędzie o niej słyszałam, widziałam...znam już pióro p. Magdaleny i wiem ,że potrafi pisać bardzo dobrze skrojone historię ,ale gdy już kupiłam książkę usłyszałam "nie będzie ci się podobać-to romans. HMM więc uległam trochę temu strachowi przed czytadłem typu romans i książkę odłożyłam..na potem. To "Potem" nadeszło gdy nad wyraz szybko skończyły mi się zamówione w Tania książka pl książki i zwyczajnie z nic nie robienia sięgnęłam po CZEREŚNIE . I petarda wiem już dlaczego tyle szumu wokół tej książki. Nie będę pisać o czym jest , nie lubię tego, nie lubię też czytać streszczeń bo po co wtedy czytać książki ..Ale książka mnie pożarła ..urzekła mnie historia willi w Rudzie i bohaterów .To zupełnie rzadka historia ma klimat tak jak kiedyś ''Dom nad rozlewiskiem ''innej autorki. Jest w niej tak wiele emocji, ludzi, miejsc ,historii, że ja taki romans kupuję choć nie do końca jestem jednak przekonana czy to jest właściwe określenie.. dla mnie to powieść obyczajowa. Nie zabraknie czarnych charakterów ,intryg itp. rzeczy przez co ta książka jest wyjątkowa. Jest to powieść do której na pewno wrócę bo dzięki niej przeniosłam się na prawdę gdzieś indziej ...nie lubię kontynuacji ale w tym przypadku byłabym zadowolona. GORĄCO POLECAM.

Warsztat Magdaleny Witkiewicz w najlepszym wydaniu. Ta autorka napisała już wiele znakomitych książek i z "Czereśniami" nie mogło być inaczej. Zosia to córka lekarzy, którzy mają wobec niej nieco wygórowane wymagania. Dziewczyna jest trochę outsiderką w swoim świecie. Przypadek sprawia, że poznaje starszą panią - Stefanię. Między nimi nawiązuje się przyjaźń, która zaprowadzi Zosię do zupełnie nieoczekiwanych miejsc, do zupełnie innego życia. Przecudowna jest historia willi w Rudzie, mieszkającej tam kiedyś Anny. Jeśli szukacie miłości, przyjaźni, trudnych decyzji, emocji, ciekawych miejsc, niezwykłych historii, rodzinnych sekretów, zagmatwanych losów ludzkich, tajemnic i magii, rudych kotów i wesołych labradorów to musicie koniecznie sięgnąć po tą książkę. Warto dla niej zarwać noc.

"Czereśnie zawsze muszą być dwie" to jak dla mnie kolejna fantastyczna powieść Magdaleny Witkiewicz. To piękna opowieść o sile przyjaźni, miłości i o szukaniu tego co tak naprawdę w życiu ważne. Magdalena Witkiewicz pokazuje, ze każda chwila naszego życia jest naprawdę ważna i to co wydaję się nam przypadkiem tak naprawdę jest ważnym krokiem, który prowadzi nas do celu. Główną bohaterką książki jest Zosia. Poznajemy ją kiedy jest nastolatką, jedynaczką, trochę zagubioną i w szkole i we własnym domu. Zosia jest spragniona i przyjaźni i miłości. Wydarzenia z pierwszego dnia wiosny sprawiają że na jej drodze pojawia się osoba, która staje się najważniejsza w jej życiu. Książka jest pełna zawirowań, prowadzi do łez i wzruszenia. Jest to powieść bardzo dojrzała, pełna niespodzianek, zwrotów akcji ale nie przeszkadza to w tym, aby nazwać ją magiczną, Książka ma wspaniały klimat, w którym pozostajemy nawet po odłożeniu książki.

Jak potoczą się losy Zosi? Czy jej rodzinne miasto Gdańsk zdoła ją zatrzymać, czy dziewczyna wybierze Rudę Pabianicką? Czy miłość na którą czeka dziewczyna okaże się piękna, prawdziwa i na zawsze? Jakie tajemnice z przeszłości będzie dane jej odkryć?

Jeśli chcecie znaleźć odpowiedzi na te pytania koniecznie sięgnijcie po "Czereśnie..." Sprawdźcie sami czy Magdalena Witkiewicz zwana specjalistką od szczęśliwych zakończeń naprawdę napisała najlepszą powieść do tej pory! Moim zdaniem TAK, dlatego z całego serca polecam Wam tę książkę!

Zosia otrzymuje w spadku po Pani Stefanii starą willę w Rudzie Pabianickiej. Jest to dość daleko od jej obecnego miejsca zamieszkania, dodatkowo chłopak nie wspiera jej w tym, by się tam przeprowadzić, dlatego dziewczyna długo jest niezdecydowana co zrobić z urokliwym miejscem jakie powierzyła jej Pani Stefania. Wkrótce jednak poznaje piękno willi, a wraz z nim, tajemniczą historię, wiążącą się z budynkiem.

Z twórczością Magdaleny Witkiewicz zetknęłam się całkiem niedawno, przy lekturze "Pracowni dobrych myśli". Zdecydowanie była to jedna z przyjemniejszych książek jakie mogłam przeczytać zimą, dlatego koniecznie musiałam sięgnąć po kolejne dzieła pisarki. Jak to w moim przypadku bywa, trochę zeszło zanim zabrałam się za coś Pani Magdy. Wiele razy słyszałam, że "Czereśnie zawsze muszą być dwie" są najlepszą książką w jej dorobku, dlatego z zaciekawieniem zabrałam się za czytanie. Sama nie mogę powiedzieć, czy rzeczywiście tak jest, bo to dopiero druga książka autorki jaką przeczytałam, muszę jednak przyznać, że to naprawdę niezwykła historia! Tym razem mamy do czynienia z połączeniem współczesności z przeszłością. Zosia, która wprowadza się do domu nie wie, jakie tajemnice ON kryje. Co prawda Pani Stefania miała jej coś opowiedzieć, ale się nie udało, dlatego Zosia sama powoli zaczyna odkrywać sekrety willi, z pomocą sąsiada, który doskonale zna historię domu.

Pomysł takiego połączenia - przeszłości z teraźniejszością - wydał mi się ciekawy, choć początkowo jakoś trudno było mi się wciągnąć w tajemniczą opowieść z przeszłości. Z czasem jednak zrobiło się bardzo intrygująco, gdy zaczęły wychodzić na jaw nowe fakty. Momentami było nieco mrocznie, a cała opowieść okazała się niezwykle ciekawa. Autorka dzięki niej nakreśliła również wygląd ówczesnej Łodzi i jej okolic, czyli właśnie Rudy Pabianickiej, opowieść sięga do czasów wojny. Sądzę, że pod tym względem powieść jest świetnie dopracowana. Jeśli chodzi o teraźniejszość "Czereśnie" wcale nie wypadają gorzej, a z pewnością obie historie dostarczą mnóstwo emocji. Pisarka wykreowała postać Zosi, którą poznać mamy okazję właściwie już w momencie dzieciństwa i mamy możliwość obserwować jej przemianę kiedy staje się dorosła. Mamy tutaj do czynienia z silną osobowością, która chociaż z pozoru taka się nie wydaje, nie da sobą rządzić.

Autorka świetnie potrafi manewrować między przeszłością, a teraźniejszością tworząc przy tym wyjątkową i niebanalną historię, która wciąga bez reszty. Co ważne, to powieść, która oprócz tego, że zachwyca konstrukcją fabuły, świetnym klimatem, niesie też mądrość, która z pewnością trafi do wielu osób. W tę historię naprawdę trudno się nie ciągnąć i pozostać obojętnym. Mimo sporej objętości, chętnie pochłonęłabym ją jak najszybciej, tym razem jednak udało mi się smakować ją w kawałkach i nie żałuję, bo jak dłużej mogłam zapoznawać się z jakże interesującą historią i przeżywać emocje towarzyszące poznawaniu każdego nowego fragmentu historii willi wraz z bohaterką. Już nie mogę się doczekać kiedy przeczytam kolejną książkę Pani Magdy, czuję, że się nie zawiodę! Tymczasem Wam gorąco polecam "Czereśnie zawsze muszą być dwie", powieść, która rozbudzi mnóstwo emocji!

Lubicie wznowienia książek? Czytacie je ponownie czy tylko przygarniacie do kolekcji?

.

To historia o tym, jak jeden dzień i jedna błaha decyzja potrafią odmienić przyszłość. O tym, jak ważne są przyjaźnie, których nawet nie braliśmy pod uwagę. O tym, że ważna jest pamięć o tych, którzy byli w naszym życiu przez moment, ale pozostaną w nim na zawsze.

.

Zosia to młoda dziewczyna, która ma poukładane w głowie. Wciąż jednak chce przypodobać się rówieśnikom, którzy uważają ją za prymuskę. Nie sądzi, że decyzja o opuszczeniu kilku lekcji zaważy na całym jej życiu...

.

Gdy poznaje staruszkę, która uczy ją życia, odkrywa w niej pokrewną duszę. Spędza z nią dużo czasu, ale mimo to ma chwile, by marzyć. Pragnie zostać architektem, by zaprojektować sobie idealne życie. Nie może jednak przewidzieć, że los ma już dla niej plan, ogromną niespodziankę.

.

Ile tajemnic może kryć stara willa? Ile złamanych serc, zranionych dusz? Czy to, co działo się przed laty, ma wpływ na mieszkających w niej lokatorów?

.

Gdy Zosia poznaje historię budynku, którym decyduje się zaopiekować, zaczyna czuć, że jest jej częścią. I tylko od niej zależy, jak ją rozwinie. Czy u jej boku będzie trwać mężczyzna, który pomoże jej w karierze, a może też, któremu zależy tylko na jej małych radościach?

.

Poznałam historię czereśni już bardzo dawno, chwilę po jej premierze. Ale gdy usłyszałam o wznowieniu, nie mogłam przejąć obok niej obojętnie. Mam ogromny szacunek do pióra pani @magdalenawitkiewicz a jej powieści stanowią dla mnie wielką inspirację. Toteż fakt, że mogę postawić obok siebie na półce dwie książki o czereśniach, napawa mnie małym szczęściem 🤗 bo przecież czereśnie zawsze muszą być dwie 🍒

.

We współpracy reklamowej z @wydawnictwoflow

"- Czasami tak w życiu bywa, że coś lub... nawet ktoś, kto wydawał nam się fascynujacy, nagle jest rozczarowaniem."

🍒🍒🍒

Nasączona emocjami, które wyzierają z każdej ze stron.

Osnuta tajemniczością, która rozkwita z każdą przewróconą stroną, niczym kwiaty czereśni.

Lawirująca między przeszłością a teraźniejszością i splatająca ze sobą te dwa czasy.

Wywołująca wzruszenie, które ściska za gardło i jednocześnie daje nadzieję na lepsze jutro.

"Czereśni zawsze muszą być dwie" to niezwykle piękna powieść, która udowadnia, że na końcu nawet najbardziej wyboistej drogi, można odnaleźć spokój i szczęście.

Poznajemy tu historię Zosi - dziewczyny, której jedyną "koleżanką" i powierniczką największych sekretów jest strasza pani - Stefania. Uwielbia spędzać z nią czas, słuchać jej opowieści i dzielić się swoimi. Są dla siebie bliskie. Niestety Bóg rozdziela je, zabierając Stefanię do krainy wiecznej radości. Wcześniej starsza pani zapisuje Zosi podniszczoną willę w Rudzie Pabianickiej.

Po nieudanym związku z Markiem, Zosia postanawia w niej zamieszkać.

Nie spodziewa się jednak tego, że willa skrywa w sobie bolesną historię...

A zagłębienie się wniej, wywoła mnóstwo emocji i sprawi, że w oczach błysną łzy.

Tutaj, w Rudzie Pabianickiej, Zosia poznaje Szymona. Początkowa znajomość, przeradza się w głębokie uczucie, które zabliźnia niezagojone rany, i które okazuje się najlepszym plastrem na złamane serca i ból, wciąż nie pozwalający o sobie zapomnieć.

To daje początek romantycznej historii. Jednak czy dane jej będzie szczęśliwe zakończenie?

"Czereśnie zawsze muszą być dwie" to naprawdę piękna powieść, która chwyta za serca. Ukazuje, jak przewrotne potrafi być życie i jak potrafi być okrutne.

Historia Zosi i Stefani nie jest usłana różami. Pełna jest tajemnic, cierpienia i rozczarowania.

Obie kobiety zaufały niewłaściwym osobom, obie zostały oszukane i zdradzone.

I dla obu nareszcie wyszło słońce.

Dla Stefanii nieco późno, ale odeszła z tego świata szczęśliwa i spełniona.

Zosia zaś ma jeszcze przed sobą całe życie. Jeszcze wiele przed nią.

Oby nieustannie mogła grzać się w tych promieniach słońca, oby jak najdłużej ono dla niej świeciło.

Dla niej i dla Szymona. Oboje na to zasłużyli.

Dziękuję Wydawnictwu Flow za możliwość przeczytania i zrecenzowania tej powieści.

Uwierzcie, że nie tylko historia w niej zawarta robi wrażenie. Książka sama w sobie prezentuje się wspaniale. Wszystko za sprawą dopracowanych detali i wyjątkowych fotografi, które zostały umieszczone na jej kartach.

Niesamowita

Piękna

Wyjątkowa

Serdecznie polecam 🍒

Wspaniała książka o trudach życia, miłości, śmierci i wyborach które musimy dokonywać każdego dnia.

Bardzo ciekawie napisana. Opisy życia współczesnych bohaterów Zosi i Szymona przeplatają się opowieściami z minionych lat.

Magdalena Witkiewicz potrafi wycisnąć łzę nawet z oka mężczyzny. POLECAM.

To jest książka najlepsza na doła i zimne dni ☺️ cudownie wtapia się w fabule, czas leci nie wiadomo jak szybko. Kupiłam na dzień mamy. Mama bardzo poruszona i zadowolona. Strzał w dziesiątkę. Książka wędruje teraz między kobietami w mojej rodzinie. Każdy mówi że się pięknie czyta

Dobre opinie to jakaś pomyłka. Sama koncepcja książki ma potencjał, ale niestety zupełnie napisana "na kolanie" i niedokładnie, jakby pisarce gdzieś się spieszyło i chciała każdą akcję streścić jak najszybciej, aby przejść do kolejnego sedna - w tym dialogi i żarty okropnie infantylne, sytuacje nieprawdopodobne, a brak emocjonalności głównej bohaterki tak nierealny, że aż boli - ogólnie książka przedstawia dwie historie przeszłości i teraźniejszości, gdzie niestety tylko przeszłość była naprawdę ciekawa i to dla niej dotrwałam do samego końca - reszta dno :/

„Czereśnie zawsze muszą być dwie”- Magdaleny Witkiewicz

powieść obyczajowa która łączy w sobie czas teraźniejszy i przeszłość.

Elementem łączącym te dwa czasy jest zabytkowy dworek w Rudzie Pabianickiej.

Jest tu poruszona miłość, rozterka, tęsknota, zdrada, a także historie z przeszłości i tajemnica starego domu.

Czytając czasami można sie uśmiechnąć, czasami wzruszyć, a czasami zasmucić...

Opowieść trzymająca w napięciu do końca...

książkę czyta się bardzo dobrze.

polecam

Magdalena Witkiewicz to bardzo znana polska autorka, z twórczością której zaczęłam intensywnie zapoznawać się dopiero jakiś czas temu. Dziś przyszedł czas na ,,Czereśnie zawsze muszą być dwie".

Zosia aż do nastoletniego wieku nie miała w rodzicach wsparcia, cały czas tylko wysyłali ją za muzyczne zajęcia dodatkowe, chcieli też by zdawała na medycynę. Życie bohaterki odmieniło się w chwili, gdy za pójście na wagary została skierowana do pomocy pewnej starszej pani. To właśnie ta staruszka stała się przyjaciółką Zosi na kolejne lata, przekazując jej swój spadek, w tym dom w Rudzie Pabianickiej.

Książka jest bardzo ciekawa i wciąga już od samego początku. Choć została wydana już kilka lat temu cały czas zachwyca swoją uniwersalnością. Świat ludzki miesza się nieco z duchami przodków, co na pewno dodaje uroku tej publikacji. Wplecenie dawnych dziejów uświetnia tę pozycję. Całość jest napisana tak lekko i płynnie, że nie sposób się od niej oderwać przed przeczytaniem ostatniego zdania.

,,Czereśnie zawsze muszą być dwie" Magdaleny Witkiewicz to książka o poszukiwaniu swojej tożsamości, tragicznych dziejach przodków, wybaczaniu, zemście. Tematów do rozważań na pewno tutaj nie zabraknie.

Wiele razy narzekamy na to, że życie nas nie oszczędza i zrzuca nam kłody pod nogi. Jednak często kiedy poradzimy sobie z danym kłopotem, zapominamy o nim - aż pojawia się kolejna trudna sytuacja. Może zamiast użalać się nad sobą, powinniśmy uświadomić sobie, że bez tych złych doświadczeń, nigdy nie bylibyśmy tacy jak teraz, a na pewno nie docenialibyśmy szczęśliwych chwil?

Zofia Krasnopolska otrzymuje w spadku zrujnowaną willę, której lata świetności minęły bezpowrotnie. Jednak główna bohaterka wie, ile znaczyła ona niegdyś dla jej mieszkańców, powoli odkrywając tajemnice zamknięte w starych ścianach. Odcinając się od starego życia, rozpoczyna nowe u boku Szymona, dzięki któremu dowiaduje się, że człowiekowi do szczęścia zawsze brakuje tylko drugiego człowieka.

"Czasami nie zdajemy sobie sprawy, że zupełnie nieistotne decyzje mogą mieć wpływ na nasze dalsze życie. To czy zrobimy krok w lewo, czy w prawo, decyduje o tym, kim będziemy w przyszłości, kim będą nasze dzieci, a nawet o tym, czy spotkamy szczęście, czy też nasza droga będzie wybrukowana niepowodzeniami. Jeden mały krok. Czasem żałujemy naszych wyborów życiowych, zastanawiamy się, "co by było gdyby". Wydaje nam się, że bylibyśmy szczęśliwsi, gdybyśmy w przeszłości poszli inną drogą, spotkali innych ludzi. A może byłoby zupełnie inaczej? I niekoniecznie nazywalibyśmy to "szczęściem"." *

Magdalena Witkiewicz przeplata ze sobą aktualne wydarzenia z tym, co działo się w Rudzie Pabianickiej w latach trzydziestych. Retrospekcje skradły moje serce, a fragmenty z życia Ani, Henryka, Kuby, Janiny i Karola przenosiły mnie w zupełnie inny świat. Losy Zosi także czytało mi się przyjemnie, aczkolwiek niekiedy irytowała mnie swoim rozwydrzonym zachowaniem, pasującym bardziej do dziecka niż dorosłej kobiety. Ponadto do tej pory nie mogę pogodzić się z sytuacją, która przydarzyła się w życiu Magdy i Szymona. Nie rozumiem, jak dwójka lekarzy może wykazać się taką bezmyślnością, aby nie korzystać z wiedzy specjalistów, ale leczyć się na własną rękę lekami z domowej apteczki, nie robiąc przed tym żadnych badań czy zwracając uwagi na ulotkę. Wydawałoby się, że powinniśmy dostosowywać antybiotyk do konkretnych potrzeb organizmu, a nie sięgać po niego w ciemno... Jak widać, szewc bez butów chodzi.

Każdego dnia na naszej drodze pojawiają się ludzie. Wielu z nich prawdopodobnie nas zawiedzie, jednak złe doświadczenia nie mogą przysłonić nam rzeczywistości i sprawić, że zamkniemy się na innych, nie dopuszczając nikogo do siebie. W taki sposób możemy stracić szansę na poznanie kogoś wartościowego, kto spowodowałby, iż w naszym małym świecie już zawsze świeciłoby słońce... Jeżeli los daje nam szansę, to nie marnujmy jej, bo na starość najczęściej żałujemy tego, czego nie zrobiliśmy niż tego, co uczyniliśmy. Kochajmy się nawzajem, doceniajmy, róbmy sobie małe przyjemności i nie myślmy o jutrze, ale dbajmy o to, co teraz.

"Czasem życie daje nam szansę, a my za późno ją dostrzegamy. Czasem możemy dotknąć naszych marzeń, ale odwlekamy te chwile. Na potem, na za godzinę, za miesiąc. Na moment, kiedy będziemy do tego perfekcyjnie przygotowani. A czasem trzeba żyć chwilą. Łapać szczęście szybko w dłonie. Nieważne, że nie mamy na sobie fraka i sukienki balowej, drugi raz życie może nam nie dać szansy. A nasze marzenie, które było w zasięgu ręki, może ulecieć niczym motyl." **

"Czereśnie zawsze muszą być dwie" to powieść bardzo ciepła i urocza, która otula niczym koc w chłodne dni, rozgrzewając jak ciepła herbata po powrocie do domu. Nie ukrywam, że po ogromie zachwytów nad tą historią, spodziewałam się chyba czegoś więcej, ale i tak uważam, iż to jedna z lepszych książek Magdaleny Witkiewicz - jednak w moim odczuciu brakuje jej tego, co znalazłam w ulubionej "Opowieści niewiernej". Prawdopodobnie wynika to z tego, że cały czas oczekiwałam efektu, nad jakim rozpływały się inne czytelniczki - widocznie poprzeczkę postawiłam nazbyt wysoko. Niemniej jeżeli ktoś raz sięgnie po twórczość tej autorki, to istnieje ogromna szansa, że na zawsze zostanie jej fanem.

* cytat ze str. 7

** cytat ze str. 79-80

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

„Czereśnie zawsze muszą być dwie” to najnowsza książka Magdaleny Witkiewicz, która miała swoją premierę w maju. Już ponad miesiąc przed premierą było głośno o tej książce. Wszędzie można było zobaczyć czereśnie - kolczyki, wisiorki, etui na czytnik. Witkiewicz swoją najnowszą książką po prostu „zaczereśniowała” Polskę. Czy powieść jest warta takiego rozgłosu?

Główną bohaterką jest Zofia Krasnopolska - młoda architektka, z bagażem życiowych doświadczeń. Otrzymała ona w spadku, od swojej najlepszej przyjaciółki - Pani Stefanii, willę w Rudzie Pabianickiej, która z zewnątrz wydawała się być starą, niegodną uwagi ruderą. Szybko okazało się jednak, że w środku skrywa ona daleką, niezwykle ciekawą przeszłość. Stary dom więzi sekrety swoich byłych mieszkańców. Zosia postanawia zgłębić historię tego domu, która nie daje jej spokoju. Na jej drodze pojawia się także Szymon - lekarz, dzięki któremu dowiaduje się, czym tak naprawdę jest prawdziwa miłość oraz przyjaźń, której tak bardzo Zosia potrzebuje. To dzięki willi, Rudzie Pabianickiej i jej mieszkańcom główna bohaterka zaczyna rozumieć, że tak jak drzewa czereśni muszą rosnąć obok siebie, aby wydać owoce, tak ludzie muszą się kochać, by ich wspólna droga przez życie miała jakikolwiek sens.

Magdalena Witkiewicz po raz kolejny mnie oczarowała! Stworzyła piękną, klimatyczną, magiczną i mądrą powieść, która od pierwszej strony skradła moje serce. Bez dwóch zdań polubiłam Zosię, a w Rudzie Pabianickiej oraz w willi po prostu się zakochałam. Autorka w charakterystyczny dla siebie sposób tak opisuje miejsca, że od razu chce się je odwiedzić a ludzi - poznać. Wszystko to za sprawą lekkiego, plastycznego i niezwykle barwnego języka, którego możemy doświadczać we wszystkich książkach tej autorki. Urzekł mnie również aspekt historyczny w „Czereśniach”. Od razu widać, jaki ogrom pracy musiała włożyć autorka, aby wszystko było spójne, a przede wszystkim prawdziwe. Historia willi w Rudzie tak mnie wciągnęła, że z niecierpliwością czekałam na rozdziały, w których autorka uchyla rąbka tajemnicy.

Bardzo podoba mi się również przesłanie, jakie niesie ze sobą książka. Zastanawialiście się kiedyś, jaki wpływ na Wasze życie ma niewielki, na pozór nic nie znaczący epizod? Jak wyglądałoby Wasze życie gdybyście nie spóźnili się na autobus, albo nie pojechali inną drogą do pracy? „Czereśnie...” pokazują, że nawet najbardziej niepozorna decyzja może mieć wpływ na nasze życie. W przypadku Zosi były to wagary. Gdyby nie urwanie się z lekcji, nie poznałaby pani Stefanii, nie pojechałaby do Rudy, nie poznałaby Szymona.

„Czereśnie...” to prawdziwy wulkan emocji! Będziecie na zmianę śmiać się i płakać. Wzruszać i uśmiechać. Autorka zabiera nas w świat Zofii Krasnopolskiej, z którą przeżywamy wszelkie smutki i radości. Oprócz kobiety warto wspomnieć również o innych bohaterach, którzy są niezwykle barwni, ciekawi i intrygujący. Przede wszystkim Szymon, który nie radzi sobie z osobistą tragedią. Pani Stefania, która jest skarbnicą życiowej wiedzy. Marek, który widzi tylko czubek własnego nosa, a także pan Andrzej - uroczy, starszy pan, który rozmawia z kurami i nadaje im imiona. To właśnie jego autorka obarczyła odpowiedzialnością za przekazanie nam historii willi w Rudzie Pabianickiej.

Podsumowując, „Czereśnie zawsze muszą być dwie” to powieść piękna nie tylko za sprawą okładki. To bardzo dopracowana książka, magiczna, pełna ciepła, emocji, z niezwykle wzruszającą historią w tle. Magdalena Witkiewicz po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią w tworzeniu chwytających za serce powieści. Polecam!

Długo czekałam na najnowszą powieść Magdaleny Witkiewicz. W między czasie udało mi się nadrobić jej pozostałe lektury i przeczytać w końcu jedną z piękniejszych książek jakie czytałam - "Cześć, co słychać?". Wiedząc już na co stać autorkę nie mogłam doczekać się dnia premiery, by móc sprawdzić czy i tym razem powieść mnie oczaruje.

Tym razem przeniosłam się do Łodzi, gdzie mieści się malowniczy dworek z urokliwą historią w tle. To ON w pewnym sensie przejął rolę bohatera lektury, bo choć stanowił jedynie tło dla rozgrywanych wydarzeń - był obecny wszędzie, w historii, w pamięci bohaterów i w przeszłości, którą właściwie sam zapoczątkował. Uwielbiam podobne motywy w literaturze, gdzie występują stare domostwa skrywające liczne sekrety, dlatego ucieszyłam się, że autorka po niego sięgnęła. Wiedziałam, że w jej rękach może to przerodzić się w historię wyjątkową i faktycznie tak się stało. Stary dworek w dawnych czasach był niemym świadkiem miłosnej tragedii i niezwykle emocjonalnego uczucia, które po dziś dzień jest widmem w posiadłości.

Tajemnicę przeszłości odkrywa powoli Zosia, główna bohaterka powieści, która otrzymała w spadku od pani Stefanii podupadającą posiadłość. Dziewczyna uciekła tutaj z Gdańska by leczyć złamane serce, ale nie martwcie się - nie zalewa się łzami i nie tonie w rozpaczy. To dziewczyna bardzo rezolutna, ciekawska świata i chętna do odkrywania tajemnic. Polubiłam Zosię za jej podejście do sytuacji, bo zamiast załamywać ręce, zakasała rękawy i ruszyła do działania. Historia dworku zajęła myśli dziewczyny i sprawiła, że ta powoli zaczęła zapominać o swoich problemach. Angażując się w odkrywanie tajemnicy z dawnych lat nie zauważyła także, że na jej drodze powoli zaczął pojawiać się Szymon - człowiek pełen sprzeczności, który pokazał jej jak naprawdę powinna wyglądać miłość.

Magdalena Witkiewicz po raz kolejny udowodniła, że zwykła historia miłosna w jej rękach zmienia się w coś zupełnie niezwykłego. Od jej najnowszej książki - podobnie jak od pozostałych - po prostu nie można się oderwać. Wszystko w tej lekturze wydaje się być na swoim miejscu: dopracowani, bardzo wiarygodnie bohaterowie, emocje pojawiające się na każdej stronie i akcja, która z miejsca intryguje i wciąga na tyle, że czytelnik od razu chciałby poznać zakończenie tej historii. Jednak to powrót do przeszłości stał się dla mnie najciekawszym motywem tej powieści - autorka w bardzo obrazowy i jednocześnie subtelny sposób pokazała przeszłą historię o miłości, która wydarzyła się w dawnych czasach a jednak żyje do dziś. Powrót wstecz okazał się zbawienny nie tylko dla Zosi, bo jak się okazało jest w tej opowieści pewna lekcja, warta wykorzystania.

"Czereśnie zawsze muszą być dwie" to dojrzała, pełnowymiarowa powieść o emocjach. To one wiodą tutaj prym i to od nich czytelnik uzależnia się od pierwszych stron. Wydaje mi się, że to jedna z lepszych książek w dorobku autorki. Bohaterowie swoimi postawami odzwierciedlają podejście do świata wielu z nas a na ich przykładzie możemy odnaleźć prawdę kryjącą się między wierszami. I choć jest to przede wszystkim powieść o wyjątkowo pięknej miłości, nie zapominajmy, że autorka wplata w treść swoich książek także mnóstwo ponadczasowych prawd. Co w życiu najważniejsze? Odpowiedź znajdziecie w lekturze najnowszej książki Magdaleny Witkiewicz, a pewne jest jedno - na pewno się nie zawiedziecie.

Często podrzucam książki mojej mamie, zdarza się nawet, że jeszcze zanim ja zdecyduję się na ich lekturę. Gust czytelniczy mamy jest odrobinę inny od mojego (na przykład rzadko ona czyta zagranicznych autorów, nawet tych najlepszych) dlatego jeśli jakaś powieść jej się spodoba to wiem, że naprawdę warto po nią sięgnąć.

Tak było w przypadku "Czereśnie zawsze muszą być dwie". Wprawdzie do przeczytania tego, co zostało napisane przez tę autorkę nie trzeba mnie namawiać, ale wiecie- lepiej smakuje potrawa zachwalana, prawda? Zwłaszcza, że ostatnimi czasy nie udało mi się zbytnio zauroczyć jej powieściami. "Tylko" mi się podobały...

Na szczęście "Czereśnie..." sprawiły, że wszystko się zmieniło, właściwie wróciło na poprzedni tor a ja bliska byłam zarwania nocy!

Zacznę od okładki. Początkowo nie mogłam się do niej przekonać (w momencie gdy została pokazana na grupie fanów Magdy), ale gdy otrzymałam książkę, egzemplarz papierowy, namacalny- zmieniłam zdanie. Jest urocza i wydaje się pasować do treści. Zgrzyta mi tylko część z tytułem.

To powieść, która dotyczy dwóch płaszczyzn czasowych: akcja dzieje się współcześnie, ale poznajemy też wydarzenia, które miały miejsce wcześniej, w latach 30-tych XX wieku. Współczesność to Zosia, Marek i Szymon, przeszłość zaś, jak się okaże- ma duży związek z tym, co dzieje się teraz. Czasami przeczytanie opisu na tylnej stronie okładki to zły wybór- może sprawić, że zniechęcimy się do lektury. A to duży błąd!

Wydaje się, że to kolejna mdła i pełna słodyczy zwykł i przewidywalna opowiastka o miłości. Owszem, trochę słodyczy jest, ale interesująca historia wszystko rekompensuje.

Naprawdę musiałam ćwiczyć przy niej silną wolę- trudno było się od niej oderwać. Spać jednak trzeba- niewyspanie nie jest miłe- nie można wtedy długo czytać bo oczy się same zamykają.

"Czereśnie..." polecam- idealna lektura na wakacje.

Powieść przenosi czytelnika do Gdańska gdzie mieszka młoda Zosia. Dziewczyna w wyniku zbiegu okoliczności zaczyna opiekować się starszą panią. Kobiety mimo dużej różnicy wieku bardzo się ze sobą zaprzyjaźniają. Stefania jest dla młodej Zosi przyjaciółką i powierniczką. Lata lecą i niestety pewnego dnia Stefania umiera. To wydarzenie ogromnie wstrząsnęło Zosią. Jak się okazuje starsza pani przekazała jej cały swój majątek. W jego skład wchodzi nie tylko mieszkanie w Gdańsku ale również piękna stara willa w Rudzie Pabianickiej. Kobieta wraz z ukochanym jedzie obejrzeć dom. Marek jest jej pierwszą miłością, ufa mu i wiąże plany na przyszłość. Niestety jak się okazuje mężczyzna jest wyrachowany i porzuca Zosię. Dziewczyna jest w ciąży ale o tym nie mówi już Markowi. Wyjeżdża sama do Rudy Pabianickiej i tam próbuje na nowo ułożyć sobie życie. Nie ma jeszcze w głowie planu, nie wie gdzie chce mieszkać, jak żyć. To miejsce okazuje się dla niej magiczne. Tu poznaje Szymona, który jest z nią w najtrudniejszych chwilach. Tu jest pan Andrzej, który pomaga jej zrozumieć dlaczego willa, którą przepisała jej Stefania była dla starszej pani taka ważna...

Książka jest bardzo emocjonująca. Wiele razy się przy niej uśmiechnęłam ale i wiele razy była okazją do wzruszeń. To oczywiście zasługa w szczególności sympatycznej Zosi, która przeżywa na kartach książki swoją pierwszą miłość, pierwsze rozczarowania, podejmuje pierwsze dorosłe decyzje, usamodzielnia się a przynajmniej bardzo pragnie być niezależną i samodzielną kobietą. Ma to szczęście, że kiedyś w szkolnych latach poznała Stefanię, zawsze mogła liczyć na jej wsparcie, a gdy ta odchodzi poznaje Szymona, pana Andrzeja i w końcu odnajduje swoje miejsce na ziemi, dom w którym chce spędzić resztę życia, miejsce niezwykłe i magiczne pod każdym względem.

Perypetie głównej bohaterki to nie tylko jej życiowe zawirowania. Nie tylko jej koleje losu czytelnik odkrywa czytając książkę. Zosia poprzez Stefanię zostaje niejako wplątana w burzliwą przeszłość starszej kobiety. Niestety Stefania do śmierci nie zdradziła Zosi swojej historii, dlatego ta powoli sama zaczyna ją odkrywać. Dowiaduje się, że pan Andrzej był kobiecie bardzo bliski i to dzięki niemu odkrywa kolejne strzępy jej przeszłości, poznaje smutną historię Stefanii, jej niespełnionej miłości, zbrodni, która wpłynęła na życie wielu ludzi. Konsekwencje dawnych czynów nadal w jakiś sposób wpływają na życie kolejnych ludzi.

Autorka w swojej powieści zawarła bardzo mądry i zarazem tak oczywisty przekaz uświadamiając czytelnikowi, że każdy z nas potrzebuje miłości. To ona daje nam siłę, nadzieję, to dzięki niej rozkwitamy, spełniamy marzenia, jesteśmy szczęśliwi...

"Drzewo czereśni potrzebuje innego drzewa, aby rosnąć i dawać owoce.

Tak jak człowiek, gdy kocha - rozkwita."

Publikacja napisana jest lekkim, porywającym czytelnika językiem. Okraszona natomiast humorem, wiarą w marzenia, które urzeczywistniają się na oczach czytelnika, szczyptą miłości i siłą przyjaźni oraz mnóstwem optymizmu i pozytywnej energii. Nie brakuje w niej oczywiście dla równowagi też tych czarnych charakterów, niepowodzeń i rozterek ale finał jest jak najbardziej optymistyczny i szczęśliwy. Historia jest nieprzewidywalna, emocje dawkowane a całość utrzymana w fantastycznym klimacie przez co nie sposób oderwać się od lektury. Jeżeli potrzebujecie więc przeczytać jakąś wzruszającą, prostą historię o zwyczajnych ludziach i miejscu, które samo w sobie ma jakąś dziwną energię, które widziało już wiele szczęścia, miłości a jednocześnie łez i niepowodzeń, koniecznie sięgnijcie po tę właśnie książkę.

"Czereśnie zawsze muszą być dwie", ale czy aby na pewno ? Zdecydowanie tak. Ta książka pokazuje że tak jak drzewa owocowe tak my potrzebujemy swojej drugiej połowy. Na najnowszą powieść Magdaleny Witkiewicz czekałam z niecierpliwością i gdy przyszła do mnie tuż przed premierą nie mogłam nie być szczęśliwą :) Od pierwszych stron powieść zachwyca i nie pozwala się odłożyć, jest pełna zagadek i tajemnic :) w postaciach opisanych przez Autorkę każdy może znaleźć cząstkę siebie a do Zosi w szczególności zapałałam sympatią czuję jakbym ją znała. W książce cudownie przeplatają się teraźniejszość i przeszłość, historia Anny opisywana jest partiami i podczas czytania tak jak Zosia odczuwałam żal, że nie poznaję tej historii w całości - ale dzięki temu książka trzyma w napięciu i oczekiwaniu co będzie dalej. Pani Magdaleno dziękuję za tę wspaniałą książkę, ale mam ogromy niedosyt....chciałabym ciąg dalszy, chciałabym wiedzieć co dalej dzieje się w willi Dworaka, co porabia Zosia i Szymon :) Fantastyczna powieść pełna optymizmu i poprawiające nastrój, pokazuje że zawsze czeka nas coś dobrego. Cudownie napisana i zajmuje teraz bardzo ważne miejsce w moim życiu. Polecam książka warta jest przeczytania.

Przeszłość, teraźniejszość, przyszłość – nieustannie wpływają na siebie i kierują naszym życiem. Obserwuje to Magdalena Witkiewicz i udowadnia, że nic nie dzieje się przypadkiem i nawet największy smutek może prowadzić do czegoś pozytywnego. Autorka przy tym wzrusza i zmusza do docenienia każdej chwili, pokazując kruchość życia i ulotność szczęścia.

Nie lubię opowiadać zbyt wiele o fabule, żeby nie psuć Wam zabawy... Zdradzę jedynie, że wszystko kręci się wokół Zosi – kobiety wchodzącej w dorosłe życie. Dziewczyna przeżywa pierwszą miłość i prawdziwą przyjaźń, która prowadzi ją z Gdańska aż do Rudy Pabianickiej i Łodzi. Jej przeprowadzka jest również związana z podróżą w czasie i niesamowitą historią miłosną, która skradnie Wasze serca, ale o tym musicie już przekonać się same.

Chociaż autorka jest Specjalistką od Szczęśliwych Zakończeń, to tym razem na prawdziwe szczęście musieliśmy długo poczekać. Mimo pełnej różu okładki i ciepłej treści, Czereśnie są przepełnione cierpieniem, ale równocześnie pełne magii. Mają w sobie mnóstwo tajemnic, emocji, radości i przede wszystkim różnych odcieni miłości - nie tylko tych pięknych i górnolotnych.

Magdalena Witkiewicz wierzy w dobro i próbuje tą wiarą zarażać swoje czytelniczki. Przemawia też do tych, którzy uważają, że samotni również mogą być szczęśliwi. Nie mogą! Większość rzeczy cieszy bowiem dopiero wtedy, kiedy możemy z kimś podzielić się naszą radością. Czereśnie są zupełnie inną książką, niż poprzednie: bardziej dojrzałą, refleksyjną i dopracowaną w każdym calu, również pod względem researchu i wspaniałego klimatu powieści. Wyraźnie czuć, że autorka włożyła tutaj mnóstwo pracy, emocji i serca, dzięki czemu od książki trudno się oderwać, a łzy biegną po policzkach bez naszej wiedzy. Zakończenie również jest magiczne i na szczęście nie przesłodzone. Oby więcej takich książek!