Czasami kłamię

Każdy z nas kłamie. Jedna osoba robi to subtelnie i niezbyt często, a druga łże notorycznie, niekiedy gubiąc się w swoich wymysłach. Ciężko jest oddzielić ziarno od plew, zatem czapki z głów, jeżeli komuś się to udaje.

Amber Reynolds jest w śpiączce, ponieważ miała wypadek samochodowy. Kobieta podejrzewa, że mąż zdradza ją z jej siostrą. Umysł Amber powoli zaczyna pracować, podsyłając różnorodne wspomnienia. Jednak które są autentyczne, a jakie wydają się jedynie jej wyobrażeniami? Pamiętajcie jedno - główna bohaterka czasami kłamie...

"Rozciągnięty czas pokrywa cisza niewypowiedzianych słów. Są ich całe ściany, każda litera, każda sylaba kładzie się na poprzedniej, wznosząc niestabilną konstrukcję z nieodpowiedzianych pytań. Zaprawa z kłamstw spaja je, by się nie rozpadły. Gdyby nie te wszystkie kłamstwa, już dawno by runęły. A tak wybudowaliśmy sobie więzienie." *

Tę opinię tworzę na świeżo po przeczytaniu książki i przyznam szczerze, że bardzo ciężko jest mi sklecić kilka sensownych zdań. Nie mam pojęcia, jak mam przedstawić swoje wrażenia, aby nie zaspoilerować niczego, chociaż z drugiej strony... obojętnie, co bym napisała, to i tak nikt nie wie (łącznie ze mną), co będzie prawdą, a co kłamstwem.

Cała historia podzielona jest na trzy strefy czasowe: TERAZ (czas po wypadku, kiedy Amber tkwi w śpiączce), WTEDY (dni przed samym wypadkiem) oraz PRZEDTEM (rok 1992 oraz 1993, czyli wspomnienia z dzieciństwa, które poznajemy dzięki wpisom z pamiętnika). O dziwo, te skoki pomiędzy rozdziałami nie sprawiły mi większego problemu z rozeznaniem się w opowieści, co mnie bardzo cieszy. Jedynym zgrzytem, jaki naprawdę mocno irytuje mnie w wielu książkach, to niezwykle swobodne podejście do picia alkoholu w ciąży oraz prowadzenia pojazdów po spożyciu procentów. Szlag mnie trafia, kiedy natrafiam na tego typu zachowania zarówno w powieściach, jak i rzeczywistym życiu.

"Wszyscy jesteśmy tylko duchami ludzi, za których się uważaliśmy, i podróbkami ludzi, którymi pragnęliśmy być." **

"Czasami kłamię" to przerażająca lektura, bo nikogo nie powinniśmy bać się tak jak drugiego człowieka. Nikt nas nie skrzywdzi tak mocno jak on. Cała historia trzyma w nieustannym napięciu, na długo po zamknięciu ostatniej strony. Generalnie jestem wdzięczna autorce, że zaskoczyła mnie, a to nie zdarza się zbyt często, ponieważ jestem tak podejrzliwa, iż najczęściej domyślam się zakończenia. Jednak z drugiej strony nadal tkwię w swoistym marazmie, wszak jestem fanką konkretnych oraz jednoznacznych finałów, a w tym przypadku nadal niczego nie jestem pewna.

Alice Feeney napisała nietuzinkową książkę, która na pewno pozostanie na długo w mojej pamięci. Autorka umiejętnie wodzi za nos, na koniec i tak pozostawiając w totalnej niewiedzy oraz głębokim zagubieniu.

* cytat pochodzi ze str. 167

** cytat pochodzi ze str. 268

[Adres usunięty]

"Nazywam się Amber Reynolds. Są trzy rzeczy, które powinniście o mnie wiedzieć:

1. Jestem w śpiączce.

2. Mój mąż już mnie nie kocha.

3. Czasami kłamię."

Prezentrerka radiowa, Amber Reynolds, w dzień Bożego Narodzenia ma wypadek, po którym trafia do szpitala w stanie śpiączki. Mimo to, chwilami słyszy rozmowy dochodzące z sali i wie kiedy odwiedzają ją najbliżsi. Nie pamięta jednak tego, co wydarzyło się przed wypadkiem. Usilnie próbuję połączyć obrazy wracające do niej, lecz nie jest pewna czy wszystko jest prawdą czy jedynie wytworem wyobraźni. Co wspólnego z wypadkiem ma jej dzieciństwo? I czyje pamiętniki znaleziono na strychu?

Początkowo fabuła wydawała mi się całkiem ciekawa. Kobieta po wypadku, w stanie śpiączki, słysząca co się wokół niej dzieje, lecz nie pamiętająca wydarzeń sprzed wypadku. To pozwalało mi sądzić, że książka będzie dobra. Niestety nie do końca wszystko tu zagrało. Do pewnego momentu czytało się dobrze. Autorka świetnie wyprowadziła wątek psychologiczny, który był podstawą tej historii. Pamiętniki znalezione na strychu robiły wrażenie. Jednak zbliżając się do końca książki wszystko coraz bardziej się rozjeżdżało. Odnoszę wrażenie, że autorka próbowała jeszcze na siłę zaskoczyć swoich czytelników zakończeniem, ale kompletnie jej to nie wyszło. Dla mnie było to za bardzo naciągnięte, przez co zaniżyło moją ocenę. Postaci nie wyróżniały się niczym szczególnym. Były nijakie. Jedynie Amber miała w sobie potencjał, nie do końca wykorzystany. Jest to książka, która na pewno nie zapadnie mi w pamięci. Szkoda.

Jaki to był rollercoaster!

Uwielbiam thrillery, od nich zaczęłam swoją przygodę z czytaniem książek i naprawdę ciężko jest mnie zaskoczyć, jeśli chodzi o fabułę i finał książki. A jednak! Pozycję przeczytałam w jeden dzień, po prostu nie mogłam się od niej oderwać. Porzuciłam wszystkie obowiązki domowe i czytałam z myślą "Jeszcze jeden rozdział!."

Główną bohaterkę Amber poznajemy kiedy leży ona w śpiączce w szpitalu, po wypadku, jednak nie pamięta nic, co działo się na parę dni przed wypadkiem. Chociaż Amber nie reaguje na żadne bodźce to słyszy wszystko, co się wokół niej dzieje. Oprócz obrażeń spowodowanych przez wypadek, ma również na ciele znaki pobicia. Kto jej to zrobił? Mąż, który ma swoje tajemnice? Siostra, która zawsze stawia siebie na pierwszym miejscu? Czy były chłopak, z którym ostatnio zaczęła się spotykać, a nie jest do końca tym za którego się podaje?

Amber poznajemy w trzech etapach życia: teraz - kiedy leży na szpitalnym łóżku, wtedy - na parę dni przed wypadkiem, kiedy dowiadujemy się w jaki sposób do niego doszło i przedtem - kiedy Amber miała dziesięć lat i poznajemy jej dzieciństwo. I kiedy te wszystkie trzy etapy łączą się w jeden wybucha thrillerowa bomba.

Zapomnijcie o tym co mówili Wam rodzice, że człowiek jest albo dobry albo zły. Zapomnijcie o tym, że coś jest albo czarne albo białe.

Ja nie zapomniałam i dostałam za swoje. Kiedy już myślałam, że ten bohater jest pozytywny, a ten negatywny dostawałam od autorki pięścią w brzuch i wszystko zmieniało się o 180 stopni. I to nie raz, nie dwa, a wiele razy.

Myślałam, że po przeczytaniu tylu thrillerów w życiu będę w stanie wskazać palcem bohatera i krzyknąć: " To ten! Ten jest ten zły." O, jak ja się myliłam. Sherlock Holmes popatrzyłby na mnie z politowaniem.

Książkę czyta się jednym tchem, charaktery są bardzo mocno rozbudowane, atmosfera robi się coraz gęstsza z każdym rozdziałem.

Autorce udało się skonstruować bardzo dobry thriller, już nie mogę doczekać się kolejnych jej książek.

Czy moja recenzja opisuje moje odczucia po przeczytaniu książki? Cóż, czasami kłamię...

„Czasami kłamię” Alice Feeney zaintrygowała mnie od pierwszej strony, a w zasadzie to już od samego sposobu jej zapakowania w pięć warstw papieru, gdzie na każdej z nich była przyczepiona karteczka z wiadomością od Amber. Napięcie z każdą wiadomością od głównej bohaterki budziło się i rosło we mnie poprzez wszystkie strony, aż do zakończenia.

Polska premiera tej ciekawej lektury przypadała dwa dni temu, a więc 25 października.

Są trzy rzeczy, które powinniście wiedzieć o Amber Reynolds.

Pierwsza: jej mąż już jej nie kocha.

Amber jest w śpiączce

(rzecz druga), w którą zapadła po wypadku samochodowym. Jej ciało jest nieruchome, ale umysł pracuje na najwyższych obrotach, starając się odtworzyć minione dni i tygodnie. Siniaki i obrażenia na jej ciele wskazują, że nie był to nieszczęśliwy zbieg okoliczności, lecz celowe działanie. Głównym podejrzanym jest jej mąż. Ale w tej opowieści nic nie jest proste, bo

(rzecz trzecia) Amber czasami kłamie.

Powiem Wam, że dawno nie czytałam literatury zagranicznej (poza dwoma kryminałami), która by mnie wciągnęła do tego stopnia. Powieść można zaliczyć do gatunku thriller psychologiczny.

Mocno ociera się o psychikę czytelnika, skłania go do refleksji, domysłów i trzyma nerwy mocno napięte.

„Czasami kłamię” napisana jest w sposób tak nieoczywisty, że faktycznie zapiera dech w piersiach.

Konstrukcja powieści jest trzy torowa, akcja podzielona jest na etapy: Teraz, Wtedy i Przedtem. Nie nastręcza to jednak trudności w czytaniu, zaskakująco łatwo można odnaleźć się w tej chronologii, gdyż każda z nich napisana jest w pierwszej osobie.

Główną bohaterkę - Amber - poznajemy na etapie Teraz – czyli podczas jej pobytu w szpitalu.

Jej uśpiona świadomość przenosi nas zamiennie do zdarzeń, które miały miejsce Przedtem – czyli w jej dzieciństwie oraz do wydarzeń Wtedy – czyli tuż przed wypadkiem.

„Czasami kłamię” to powieść, przy której nuda Was nie zastanie. Kolejne strony, to kolejne fakty, tajemnice, niedomówienia oraz kłamstwa. Nie można jednoznacznie określić kto jest ofiarą, a kto sprawcą, kto kłamie, a kto mówi prawdę. Autorka tak bardzo namieszała w fabule, iż byłam zdziwiona efektem końcowym. Podczas czytania stale towarzyszyło mi napięcie, jakieś wewnętrzne przekonanie, że „Coś tu nie gra?”. A jednak wszystko gra...bo życie nie jest, czasami, takie jakie się wydaje.

Kim jest Amber?

Dlaczego znalazła się w szpitalu?

Dlaczego zapadła w śpiączkę?

Jaki jest naprawdę jej mąż?

Czy jej siostra Claire jest jej wrogiem?

Im głębiej w fabułę wnikała moja czytelnicza dusza, tym więcej miałam pytań i tym więcej było niewiadomych.

„Czasami kłamię” Alice Feeney to pasjonująca lektura. Lektura, która wyrwie Was z szarej rzeczywistości i powiedzie z pewnością na manowce półprawd i wymysłów.

Jeśli więc szukacie nietypowej lektury, od której nie sposób się oderwać...jeśli lubicie zagadki i zakończenia wbijające w fotel, to jest to pozycja idealna dla Was.

Nie dajcie się zwieść niepozornej okładce, bo to tylko złudzenie.

Godziny spędzone razem z "Czasami kłamię" to była niespodziewanie ekscytująca przygoda.

Jeśli trafię na kolejną powieść autorstwa Alice Feeney, to z wielkim zainteresowaniem, po nią sięgnę i z pewnością nie zawiedzie ona moich oczekiwań.

Czy mówię prawdę? A może kłamię?

Musicie przekonać się sami sięgając po powieść pióra Alice Feeney.

Alice Feeney's novel "Sometimes I Lie" is a phenomenal debut. The book worth the attention. Will move you into a world full of lies. He's messing with you AND it'll totally surprise you.

Recenzja na: [Adres usunięty]

"Czasami kłamię" to thriller psychologiczny, który niewątpliwie zaskakuje. Po pierwsze dlatego, iż jest to debiutancka powieść Alice Feeney, która okazała się naprawdę dobrze napisaną książką, a po drugie autorka sprytnie mnie oszukała, za co zdobyła moje uznanie.

Zanim sięgniecie po historię Amber Reynolds musicie wiedzieć o niej trzy rzeczy: Amber jest w śpiączce. Mąż już jej nie kocha. Amber czasami kłamię. Amber rozpoczyna swoją opowieść leżąc w londyńskim szpitalu w stanie śpiączki, zachowując częściową świadomość, dzięki której przysłuchuje się odwiedzającym ją gościom. Kobieta nie pamięta z jakiego powodu znalazła się w szpitalu, a rzeczywistość miesza się z sennymi koszmarami. Poprzez strzępki usłyszanych rozmów, na jaw wychodzą sprawy owiane tajemnicą. Z czasem Amber przypomina sobie niektóre wydarzenia. Okazuje się, że jej małżeństwo przechodzi kryzys. W pracy nie idzie jej najlepiej a w mieście pojawił się jej były chłopak. Te drobne rzeczy są częścią układanki, która stanowi odpowiedź na pytanie dręczące Amber - Co się wydarzyło?

Jedno małe kłamstwo w dzieciństwie wydaje się tak niewinne, że przestaje mieć znaczenie, jednak z czasem inicjuje ono kolejne i następne. Czasem drobne kłamstwo może wywołać lawinę podejrzeń i plotek, a nawet zrujnować czyjeś życie. Kłamstwo to niebezpieczna broń, która w ludzkich rękach może wyrządzić ogromne zniszczenia. Amber opierając się na kłamstwie uknuła intrygę, której zupełnie się nie spodziewałam. Kłamstwa, półprawdy i drobne intrygi budują historię oraz rosnące napięcie. Sądziłam, że wiem jak potoczy się ta historia. Niestety byłam w błędzie. Autorka lawirując między prawdą a kłamstwem wykreowała historię, która zupełnie mnie zaskoczyła, wywołała niepokój i mętlik w głowie.

Na początku książka nie wydała mi się oryginalna, gdyż parę miesięcy temu przeczytałam inny thriller psychologiczny zatytułowany „Wybór” S. King, w którym główna bohaterka także była w śpiączce a fakty przeplatały się z wyimaginowanymi wydarzeniami. Jednak następne strony „Czasami kłamię” przyniosły mi coś niespodziewanego. Niepozorna historia owiana intrygami sprawiła, z każdym następnym rozdziałem stawała się coraz bardziej fascynująca. Autorka sprytnie poprowadziła fabułę serwując liczne kłamstwa i niespodzianki oraz gorzkie zakończenie, którego się nie spodziewałam. Amber okazała się niezwykle tajemniczą postacią, do której idealnie pasuje stwierdzenie "nie oceniaj ludzi po pozorach". Czy jesteś gotów poznać historię Amber i odkryć co jest prawdą, a co kłamstwem?

[Adres usunięty]

Ta książka kompletnie zapowiadała tego co się w niej znalazło. Opis co prawda był bardzo interesujący, a tym samym tajemniczy, ale nie spodziewałam się że książka wywrze we mnie tak wiele skrajnych emocji. W zasadzie do tej pory nie mogę się pozbierać.

W zasadzie pomysł i główna idea książki jest dość popularna. Dziewczyna, miała wypadek, jest w śpiączce, zachowuje w niej pewną świadomość, a także nie pamięta części swojej przeszłości. Jest jednak pewien element dzięki któremu całość jest tak niezwykła. A mam tu na myśli sposób jej napisania. Bo oprócz tego co dziewczyna słyszy i doświadcza w czasie śpiączki, pojawiają się elementy retrospekcji sprzed kilku dni, czy tygodni, związane z rzeczami które sobie przypomina. Co więcej jest też kilka stron z pamiętnika, który pisała, będąc małą dziewczynką. To wszystko składa się na tak niezwykłą całość z jaką nie miałam jeszcze styczności. A co głównie decydowało o tym? Te trzy elementy złożone zostały w taki sposób, iż nie dość że idealnie się komponowały to sprawiały że chciało się czytać i czytać.

Całość jest w zasadzie tak napisana, że nawet po przeczytaniu całej książki, mam wątpliwości co do jej zakończenia. Dlaczego? Przez tytułowe kłamstwa, w książce pełno jest tajemnic i wątpliwości co do realnego stanu rzeczy. W zasadzie do tej pory co do pewnych kwestii nie jestem pewna i nad nimi rozmyślam. I myślę, że już się nie dowiem, chyba że zapytałabym autorki. Tak,ta książka ma tak bardzo specyficzne zakończenie, że długo jeszcze nie będę mogła zapomnieć o tym co się tam wydarzyło.

Jeśli chodzi o ogólną fabułę, to jest skonstruowana tak, że dopiero po kilku rozdziałach, wydarzenia z tych poprzednich układają się w miarę w logiczną całość. Co więcej oda samego początku byłam zainteresowana tym co dzieje się w książce. Wszystkie wydarzenia były równie ciekawe, a ich konsekwencje równie nieprzewidywalne co samo zakończenie.

Co więcej bohaterowie, którzy tam się pojawiali, byli tak dobrze i ciekawie wykreowani, że z wielką chęcią przeczytałabym coś więcej na ich temat. A ważnym jest to, że autorka nie eksponuje ich od razu. w całości. Pewnych informacji dowiadujemy się stopniowo, co tylko potęguje zainteresowanie książką.

Książka stuprocentowo warta przeczytania. Pozostawia po sobie tak wiele sprzecznych emocji i domniemań, że pozostaje w tyle głowy na bardzo długo. Co więcej, pomimo natłoku różnych oźców, czyta się ją dość szybko ,a przede wszystkim przyjemnie.

RECENZJA

PREMIERA: 25.10.2017

„Mąż i siostra siedzą po obu stronach łóżka, moje uszkodzone ciało tworzy granicę między nimi. Rozciągnięty czas pokrywa cisza niewypowiedzianych słów. Są ich całe ściany, każda litera, każda sylaba kładzie się na poprzedniej, wznosząc niestabilną konstrukcję z nieodpowiedzianych pytań. Zaprawa z kłamstw spaja je, by się nie rozpadły. Gdyby nie te wszystkie kłamstwa, już dawno by runęły. A tak, wybudowaliśmy sobie więzienie.” – fragment powieści.

Puk puk? Jesteś tam? Halo! Słyszysz mnie? Nie?! Bo ja ciebie tak! No właśnie… Jak się odezwać i nawiązać kontakt z otoczeniem, kiedy ciało fizycznie nie jest zdolne do żadnego ruchu? Ciało, które obróciło się przeciwko umysłowi w wyniku ciężkiego wypadku, więżąc świadomość w bezwładnej powłoce, składającej z niesprawnych mięśni, kości i nerwów.

Tak, ni mniej ni więcej, czuje się Amber Reynolds – główna bohaterka debiutanckiej powieści Alice Feeney pt. „Czasami kłamię”, która odzyskuje świadomość w obcym miejscu, ale nikt nie ma prawa jej usłyszeć, bo kobieta przebywa w śpiączce, a jej dezorientacja ma wyłącznie wewnętrzny charakter. Amber rejestruje to, co się wokół niej dzieje, ale nikt z personelu medycznego czy odwiedzających ją krewnych przez długi czas nie ma o tym pojęcia. Szpitalne łózko staje się dla Amber miejscem rozliczenia z przeszłością, bowiem wraz z nią cofamy się do wydarzeń zaistniałych na krótko przed tragicznym zajściem, jak również sprzed wielu lat, kiedy to jako dziesięcioletnia dziewczynka nawiązywała pierwsze przyjaźnie i buntowała się przeciwko matce, przelewając trudne emocje na kartki pamiętnika. Mamy również do dyspozycji narrację w czasie teraźniejszym, dzięki czemu poznajemy najbliższych Amber – jej męża Paula, siostrę Claire oraz rodziców obu kobiet. Ta rodzinna mozaika tylko z pozoru nosi znamiona normalności, ponieważ już od pierwszych stron powieści zanurzamy się w fabułę frapującą i nieszablonową, stawiającą pod dużym znakiem zapytania poczytalność głównych postaci. Jako że towarzyszymy Amber w jej niewyartykułowanej werbalnie wędrówce i wtapiamy się wręcz w jej tok myślowy, możemy dojść do wniosku, że to kobieta pełna sprzeczności, natręctw oraz maniakalnych skojarzeń. Ale przede wszystkim ofiara. Ofiara własnego umysłu…

Ogromną zaletą tej książki jest to, że czyta się niemalże sama, ponieważ Feeney zadbała zarówno o staranność przekazu, jak i o każdy detal, wprowadzający zamierzoną konsternację, dzięki czemu czytelnik nieustannie zastanawia się, co tak naprawdę wydarzyło się pomiędzy małżonkami oraz rodzeństwem. Czy Paul stoi za aktualnym stanem Amber? A może Claire przyłożyła do tego rękę? Kim jest tajemniczy prześladowca? To z jednej strony swoiste studium szaleństwa, którego rozwój możemy śledzić z bijącym z niepokoju sercem, a z drugiej strony nieco filozoficzna rozprawa nad sensem życia i śmierci oraz rolą prawdy i kłamstwa w życiu każdego z nas, podana w formie nieoczywistego thrillera psychologicznego.

To jedna z lepszych powieści tego roku i muszę przyznać, że nie ma żadnej przesady w stwierdzeniu, że może zawalczyć o tytuł lidera w swoim gatunku. Bo za tak poprowadzoną akcję oraz nieprzewidywalne zakończenie należą się autorce najwyższe słowa uznania. I nie ma w tym krzty kłamstwa.

Z czystym sumieniem polecam Wam tę historię, a Wydawnictwu W.A.B. dziękuję za możliwość przedpremierowej i niezapomnianej lektury.

[Adres usunięty]

Cała recenzja na: [Adres usunięty]

Niesamowite intrygi i zwroty akcji, to coś co sprawia, że książka wciąga. Wystarczy nieszablonowa i unikalna historia, a sukces wydawniczy gwarantowany! Czy i tak było w przypadku Czasami Kłamię, Alice Feeney? To się okaże! Jedno jest pewne, ta książka nie jest kolejnym marketingowym tworem, o którym wszyscy czytelnicy niedługo zapomną!

Amber Reynolds jest mężatką i pracuje jako spikerka w radiu. Podobnie jak sama autorka książki, bohaterka występowała na ekranach telewizorów jako prezenterka wiadomości. Jej mąż, znany pisarz, jest zajęty pisaniem nowej powieścią, odsuwając na bok małżeńskie kwestie. Amber czuje się niekochana i osamotniona. W wolnym czasie kobieta spędza mnóstwo czasu z młodszą siostrą Clarie oraz koleżanką z pracy Jo. Pewnego dnia przypadkowo spotyka starą miłość z czasów akademickich – Edwarda, który jest lekarzem i jak widać, na pierwszy rzut oka, świetnie radzi sobie w życiu. Święta Bożego Narodzenia 2016 wywracają codzienną rutynę do góry nogami. Amber w wyniku wypadku samochodowego, trafia do szpitala w stanie krytycznym. Jej ciało zapada w śpiączkę, jednak mózg pracuje na pełnych obrotach. Kobieta słyszy wszystko, co się wokół niej dzieje. Odwiedza ją mąż, siostra, rodzice i tajemniczy mężczyzna, którego nie może sobie przypomnieć.

Akcja powieści dzieje się na trzech płaszczyznach. Autorka skacze między kluczowymi okresami życia głównej bohaterki. Raz czytamy jej pamiętnik z lat młodzieńczych, za chwilę przenosimy się do okresu sprzed wypadku, który ma na celu objaśnić czytelnikowi, teraźniejsze wydarzenia.

Ten ciekawy zabieg pomaga odkrywać kolejne karty układanki oraz buduje niesamowite napięcie. Bardzo ciężko było mi się oderwać od lektury. a ciągłe powtarzanie sobie “jeszcze jeden rozdział” nie miał nic wspólnego z rzeczywistością. Fabuła jest bardzo poplątana i czasami skłania czytelnika do chwilowego oderwania się od historii. Dlaczego? Ponieważ w pewnym momencie zaczynasz zdawać sobie sprawę z tego, że już nie wiesz, co w tej książce jest prawdą! Główna bohaterka mimo sympatii, którą do niej poczułam jest wybitną kłamczuchą, której prawdziwa twarz ukazuje się dopiero na ostatnich stronach powieści.

Jak to mają w zwyczaju thrillery psychologiczne, w Czasami kłamię, Alice Feeney znajdujemy mnóstwo rozważań głównej bohaterki nad jej życiem oraz minionymi wydarzeniami. Nie przepadam za takim psychologicznym żargonem, dlatego, niektóre fragmenty z jej retrospekcji, delikatnie mnie nużyły. Jestem jednak pewna, że fani tego gatunku, będą zachwyceni, a te nieoczywista i zaskakująca historia na stałe zagości w ich biblioteczkach.

Nie miałam pojęcia, czego mogę się spodziewać po tej książce. Podeszłam do niej z pewnymi uprzedzeniami, ponieważ to debiut literacki, kobiety, która z rynkiem wydawniczym nie miała nic wspólnego. Alice Feeney to prezenterka i producentka telewizyjna. Na początku wydawało mi się, że to kolejna nudna, bardzo schematyczna opowieść o kobiecie zdradzanej przez męża. Myliłam się. Czasami Kłamię, Alice Feeney wciągnie Was w swój świat i sprawi, że wolny wieczór stanie się bardzo emocjonujący!

Tragiczny wypadek sprawia, że prezenterka radiowa Amber Reynolds, zapada w śpiączkę na skutek odniesionych w nim obrażeń. Kobieta odzyskuje świadomość w szpitalu, ale jej ciało wciąż pozostaje bezwładne. Słyszy odgłosy rozlegające się wokół niej - krzątające się pielęgniarki, głosy męża i sióstr, którzy ją odwiedzają. Jednak w żaden sposób nie może na nie zareagować. Zdezorientowana balansuje po odmętach świadomości, nie pamiętając co się wydarzyło i jak znalazła się w szpitalu. Dopiero strzępki zasłyszanych rozmów, pozwalają jej na ułożenie układanki, składającej się z wielu niewiadomych. Umysł Amber pracuje na najwyższych obrotach, żeby przypomnieć sobie okoliczności wypadku, niestety to jest jedyne wspomnienie, które nie chce do niej wrócić. Wkrótce odwiedza ją również tajemniczy mężczyzna, który wzbudza w niej lęk i obawy.

Alice Feeney stworzyła nietuzinkową powieść, która wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Autorka przedstawia nam informacje z pobytu Amber w szpitalu, jej życie sprzed wypadku i życie dziesięcioletniej dziewczynki, które ukazane jest za pomocą wspominek z pamiętnika. Fabuła jest naszpikowana do granic możliwości intrygami, niewiadomymi, zaskakującym i rwącymi zwrotami akcji. Umiejętne dawkowanie tego wszystkiego, całkowicie wciągało czytelnika i nie pozwalało oderwać się od lektury. Te wszystkie niespodzianki, działały dosłownie jak narkotyk. Mroczny klimat powieści wywoływał emocjonujące ciarki na plecach. Nic w tej książce nie jest proste ani takie oczywiste, jakby się mogło wydawać. Całość pochłania się w błyskawicznym tempie z czystą przyjemnością. Moim zdaniem jest to naprawdę doskonały thriller, nie potrafię doszukać się w tej książce żadnych minusów.

Kiedy czytam książkę, najczęściej daję wiarę słowom, jakie kieruje do mnie narrator. Przyjmuję za pewnik to, o czym opowiada, będąc przekonana o jego rzetelności i uczciwości wobec czytelnika. Jednak w przypadku powieści "Czasami kłamię" było inaczej. Relację głównej bohaterki musiałam traktować z przymrużeniem oka, bo jak sama przyznała, zdarza jej się kłamać. Rzeczywistość, z jaką zderzyłam się w tej książce - zbudowana z półsłówek, niedomówień i kłamstw - zmusiła mnie do zachowania szczególnej czujności. Tylko co z tego, skoro prawda i tak pozostała nieodgadniona niemal do samego końca?

Amber Reynolds to młoda kobieta, która wiedzie stosunkowo normalne życie u boku męża. Właściwie wiodła, bo aktualnie znajduje się w szpitalu. Jest w śpiączce. Słyszy, czuje, wspomina, przez jej głowę przewija się milion myśli. Choć jest świadoma, nie może tego w żaden sposób zasygnalizować - jej umysł pracuje, ale ciało pozostaje w letargu. Każdego dnia powraca do niej wiele obrazów z życia, jednak sam moment wypadku pozostaje tajemnicą. Ale Amber się nie poddaje. Chwyta swoją świadomością te skrawki wspomnień i powoli łączy je w całość, by dotrzeć do prawdy. W czasie gdy kobieta próbuje ułożyć elementy układanki, czytelnik dowiaduje się o niej coraz więcej. Poznaje nie tylko codzienność Amber tuż sprzed wypadku, ale i dzieciństwo, relacje z rodzicami i siostrą, skrywane sekrety, a wreszcie zmagania z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi i ich źródło.

Opowieść prowadzona jest z punktu widzenia głównej bohaterki na trzech płaszczyznach czasowych - teraz, wtedy i przedtem. Rozdziały zatytułowane "Teraz" dotyczą teraźniejszych wydarzeń. Czytelnik ma możliwość zagłębienia się w temat śpiączki, wniknięcia w psychikę osoby znajdującej się w tym stanie. To w jaki sposób autorka opisała odczucia i myśli Amber, jest jednakowo fascynujące, co niepokojące. Wątpię, by ktokolwiek chciał znaleźć się na miejscu tej kobiety. Na pewno nie ja... Trudno jest pozostawać świadomym, lecz uwięzionym we własnym ciele. Uciążliwość tego stanu jest tutaj mocno wyczuwalna, a przemyślenia snute przez bohaterkę budują napiętą, nieco mroczną atmosferę.

"Wtedy" to rozdziały dotyczące wydarzeń sprzed wypadku. Tutaj bohaterka opisuje swoją codzienność, obowiązki, problemy, relacje z mężem i rodziną. Z każdą stroną przed czytelnikiem coraz mocniej klaruje się osobowość Amber. Jej wady i zalety nabierają wyrazistości. Na jaw wychodzą mniejsze i większe tajemnice, jak choćby nerwica natręctw, z którą kobieta zmaga się wiele lat. I choć pozornie bohaterka wydaje się przeciętną osobą, jak wiele innych, to jednak odbiorca ma wrażenie, że coś mu umyka. Że cała ta opowieść jest jedną wielką plątaniną niedopowiedzeń, po których trudno dotrzeć do sedna.

Ostatnia płaszczyzna czasowa - "Przedtem" - odnosi się do dzieciństwa Amber. Rozdziały o tym tytule są zbiorem kartek z pamiętnika napisanego 25 lat temu. Czytelnik zderza się z opowieścią snutą przez dziesięciolatkę. Zamkniętą w sobie, niedostosowaną społecznie, wychowującą się w rodzinie o licznych dysfunkcjach dziewczynkę, która cierpi przede wszystkim na brak miłości i akceptacji. Kiedy Amber poznaje Taylor, rówieśniczkę ze swojej nowej klasy, wydawać by się mogło, że jej trudne dzieciństwo zaczyna nabierać kolorów. Ale czy na pewno? Przyznam, że ten wątek wzbudził we mnie wiele emocji. Nieustannie towarzyszył mi również niepokój. Tyle że został sprytnie przytępiony. Teraz, patrząc z perspektywy czasu jestem zła, że dałam się tak łatwo podejść autorce.

Alice Feeney zrobiła kawał dobrej roboty. Niesamowicie wyrazista kreacja bohaterów, akcja trzymająca w ciągłym napięciu, przemyślana i sprytnie poprowadzona fabuła - to najważniejsze walory tej książki. Autorka dopracowała historię Amber w każdym calu. Podsuwa czytelnikowi niezliczoną ilość fałszywych tropów, prowadzi go krętymi ścieżkami tak długo, aż sam dojdzie do wniosku, że znów zboczył z właściwego szlaku. Pozwala przez chwilę trwać w przekonaniu, iż odkrył prawdę, by za moment zaśmiać mu się prosto w twarz. Główna bohaterka jest jedną wielką niewiadomą od pierwszej do ostatniej strony. Odbiorca aż do finału nie jest w stanie rozstrzygnąć, na ile słowa Amber są wiarygodne. Czy kłamstwa i półprawdy, którymi go karmi, są wynikiem zaburzeń i trudnej przeszłości, a może manipulacją?

Powieść napisana jest przejrzystym, lekkim językiem, który zadowoli wielu moli książkowych, nawet tych bardziej wymagających. Lektura niesamowicie wciąga i połyka się ją dosłownie jednym tchem. Pomysłowość autorki, niesztampowe rozwiązania, a także świetny warsztat i talent widać w "Czasami kłamię" jak na dłoni. Z całym przekonaniem polecam ten thriller psychologiczny, stanowiący niezwykle smakowity kąsek czytelniczy.

Co byście zrobili, gdybyście pewnego dnia obudzili się, nie mogąc poruszać najmniejszą komórką swojego ciała? Słyszycie wszystkie obce dźwięki docierające z waszego otoczenia, pikanie respiratora, rozmowy, jednak mimo największych wysiłków nie jesteście w stanie na nie w jakikolwiek sposób zareagować. Wiecie jedynie, że wciąż żyjecie. Śpiączka. To właśnie w takim stanie znajduje się Amber Reynolds, jednak nie pamięta, co ją do tego doprowadziło, jak trafiła do szpitala, na którego samą myśl robi jej się niedobrze. Wszystkie wspomnienia z poprzedniego wieczoru, dnia Bożego Narodzenia zacierają się, a gdy tylko stara się poskładać je w logiczną całość zaczyna ponownie tracić świadomość, przez co coraz ciężej jest jej odróżnić sen od jawy. Z rozmowy personelu medycznego i jej męża dowiaduje się jedynie, że był to wypadek samochodowy. Jednak kto go spowodował? Czy aby na pewno był to tylko nieszczęśliwy zbieg okoliczności, czy też może starannie uknuty przez kogoś plan?

"Małe dziewczynki są inne niż mali chłopcy, słodkie i niewinne, a ich blizny pozostają na całe życie."

W pozycji tej prowadzona jest narracja pierwszoosobowa, jeżeli o thrillery/kryminały chodzi, wolę co prawda wersję trzecioosobową, jednak w tym przypadku bardzo mi się ona spodobała. Wszystkie wydarzenia ukazane są z perspektywy głównej bohaterki - Amber, przez co poznajemy jedynie jej wersję wydarzeń, co skłania czytelnika do próby jej rozszyfrowania. Cała historia toczy się natomiast na trzech różnych płaszczyznach, w postaci występujących naprzemiennie rozdziałów. Poznajemy teraźniejszość, podczas której Amber przebywa w śpiączce, niedaleką przeszłość, poprzedzającą tragiczny wypadek samochodowy oraz wydarzenia sprzed wielu lat, ukazane jako wpisy do dziennika 10/11-latki. Szczerze mówiąc z początku odrobinę bałam się, że ciężko będzie mi się odnaleźć w tak zagmatwanej fabule, jednak autorka sprawnie manewrowała pomiędzy poszczególnymi rozdziałami tworząc spójną całość. Obawiałam się również, że sama historia zapisana w pamiętnikach dziewczynki będzie jednie kolejną 'zapchaj dziurą', jednak ostatecznie o dziwo to ona zaciekawiła mnie najbardziej, i to na właśnie te rozdziały czekałam z niecierpliwością.

Jeżeli chodzi o bohaterów, jak dla mnie są oni jedną z głównych zalet tej pozycji. Szczególnie sama Amber, której postać starałam się rozgryźć niemal przez całą lekturę i przyznam, że wciąż pozostaje dla mnie lekką zagadką. Na pozór to zwykła dziennikarka radiowa w "Porannej kawie", której ostatnio z powodu nieudanych prób zajścia w ciążę nie układa się w małżeństwie. Jednak w książce tej nic nie jest takie, jakie na początku się wydaje, a jej postać z każdą przewróconą stroną intrygowała mnie coraz bardziej, budząc przy tym skrajne emocje. Amber jest świetnie odgrywającą swoją rolę aktorką, która podczas lektury nie jeden raz to udowadnia - "Nie mam czasu przygotować sobie kwestii, więc muszę improwizować". I chociaż w książce tej to ona gra pierwsze skrzypce, warto też wspomnieć o jej mężu, Paulu, który jako pierwszy jest podejrzany w sprawie jej wypadku i od pierwszych stron budzi dosyć mieszane uczucia. W pozycji też pojawia się także genialnie wykreowana siostra głównej bohaterki, Claire oraz jej dawna miłość z czasów studiów Edward, którzy odegrają znaczącą rolę w całej historii.

Przyznam, że gdybym nie wiedziała, w życiu nie pomyślałabym, że "Czasami kłamię" jest debiutem autorki, gdyż kompletnie nie dało się tego odczuć. Alice stworzyła niesamowitą historię, jej styl był prosty, a jednocześnie niebanalny. Wielowymiarowość historii oraz nagłe i częste zwroty akcji sprawiały, że mniej więcej od połowy nie mogłam się od niej oderwać. Co prawda główną zagadkę, dotyczącą osoby która spowodowała jej stan śpiączki rozgryzłam dosyć szybko, jednak podczas lektury pojawiła się masa innych tajemnic, które coraz bardziej zaskakiwały, i których rozwiązania z pewnością bym się nie spodziewała. Nawet czytając ostatnią stronę nie byłam w stanie przewidzieć, co zaraz się wydarzy, a po jej przeczytaniu jedyne czego bym chciała, to kontynuacja tej historii i dalsze losy nieodgadnionej Amber.

"Czasami kłamię" to książka, która mąci w głowie, zbija z tropu i nie da się jej do końca przewidzieć. Intrygująca, nieszablonowa, pełna napięcia - jeżeli szukacie dobrego psychologicznego thrillera, zapewniam Was, dobrze trafiliście.

O tej książce musicie wiedzieć trzy rzeczy:

1. Wciąga jak ruchome piaski.

2. Jeżeli wydaje wam się, że czegoś się domyślacie, najprawdopodobniej się mylicie.

3. Długo nie będziecie w stanie o niej zapomnieć.

Amber Reynolds pewnego dnia budzi się w szpitalu, nie pamiętając, jak się tam znalazła. Przy czym “budzi się” to nie do końca precyzyjne określenie - chociaż Amber jest świadoma i słyszy, co się dookoła niej dzieje, jej ciało znajduje się w stanie śpiączki po wypadku, który, jak się okazuje, wcale nie był wypadkiem. Głównym podejrzanym jest mąż kobiety, z którym niezbyt jej się układało ostatnimi czasy. Amber próbuje ułożyć elementy układanki i przypomnieć sobie, co tak naprawdę wydarzyło się w ciągu kilku dni poprzedzających wypadek. Ale uwaga - Amber czasami kłamie. Jak odróżnić prawdę od fikcji?

Zazwyczaj, kiedy czytamy jakąś powieść, mamy zaufanie do narratora - wierzymy, że jego słowa są zgodne z prawdą, że rzetelnie przekazuje przebieg wydarzeń. Ale nie w tym przypadku: w debiucie Alice Feeney po raz pierwszy spotkałam się z narratorem, którego każde słowo może być kłamstwem. Jak się zapewne domyślacie, książka napisana jest z perspektywy Amber, która, jak informuje nas sam tytuł, czasami kłamie.

Wydarzenia rozgrywają się na trzech płaszczyznach czasowych - rozdziały zatytułowane są: “Teraz”, “Wtedy” i “Przedtem”. “Teraz” oznacza czas od momentu odzyskania przez Amber świadomości w szpitalu, “Wtedy” to relacja z ostatniego tygodnia, zanim tam trafiła, a “Przedtem” to zapisy z pamiętnika sprzed 25 lat. Poszczególne części przeplatają się ze sobą, dostarczając czytelnikowi strzępków nowych informacji, na tyle małych, żeby za wcześnie nie zdradzić zbyt wiele, ale wystarczająco dużych, żeby wzmóc apetyt na więcej i zmusić czytelnika do przewracania kolejnych stron z wypiekami na twarzy. Powieść jest niebywale wciągająca i obfituje w liczne zwroty akcji, z pewnością nie można jej zarzucić przewidywalności. Kłamstwa Amber nie są oczywiste, więc w trakcie lektury często zastanawiałam się, co z jej opowieści jest prawdą, a co nie.

Alice Feeney napisała nietuzinkową historię z nietuzinkowymi, trójwymiarowymi bohaterami, stworzonymi nie po to, żeby wzbudzać sympatię, ale żeby intrygować, szokować i wypełnić inne role, przewidziane dla nich przez autorkę. Nie mogę powiedzieć, żebym polubiła Amber, jej zachowanie często było dla mnie nielogiczne, głupie i zwyczajnie nie do przyjęcia, ale wraz z rozwojem akcji coraz więcej jej cech nabierało sensu, tak, że pod koniec lektury trudno mi było oceniać ją krytycznie.

Książka jest bardzo dobra nie tylko pod względem fabuły i bohaterów, ale także stylu. Czasem uwodzi ON swoim poetyzmem i trafnymi metaforami, w innych fragmentach pojawia się bardziej dosadny język, jeśli sytuacja tego wymaga, kartki z pamiętnika również mają swój własny styl, dostosowany do poziomu dziesięciolatki. Pod względem językowym powieść ta jest więc barwna i różnorodna, i jeśli tak wygląda debiut literacki autorki, z niecierpliwością czekam na kolejne jej książki, bo może być już tylko lepiej.

Chociaż nie czytuję zbyt wielu thrillerów, ten na razie zajmuje pierwsze miejsce na mojej krótkiej liście. Jeżeli lubicie powieści z dreszczykiem, a bardziej od rozlewu krwi przerażają Was mroczne zakamarki ludzkiej natury, “Czasami kłamię” to książka w sam raz dla Was, idealna lektura na ciemne, jesienne wieczory.

zapraszam do siebie na blog : [Adres usunięty] :)

"Czasami kłamię. Każdy czasami kłamie."

Głównymi bohaterami tej zupełnie 'pokręconej' książki? Są trzy osoby, plus czwarta w tle. Mamy tu do czynienia z Amber, wspomnianą już w opisie książki - wydawałoby się, że to typowa 'szara myszka', która cierpi na nerwicę natręctw i ma spore problemy z porozumieniem się ze współprowadzącą ich wspólny program radiowy. Ktoś, na kogo prawdopodobnie nikt nie zwróciłby uwagi, kiedy mijałby ją na ulicy. No właśnie, 'wydawałoby się', a jak jest naprawdę? Przyznam szczerze, że do ostatnich stron, nie jestem pewna, kim ta kobieta właściwie jest? Socjopatką? Czy psychopatką? A może ofiarą tego, co wydarzyło się w przeszłości i co na dobrą sprawę prześladowało ją przez całe życie? Jest jeszcze mąż, Paul. Trochę spełniony, a trochę niespełniony pisarz, który od czasu do czasu lubi zaglądać do kieliszka z whiskey i zamykać się w swojej komórce na podwórku ich domu, gdzie tworzy, a raczej próbuje to robić, kolejne powieści. Na pierwszy rzut oka nasuwa się myśl, że ma romans z siostrą głównej bohaterki, przynajmniej wskazuje na to wiele sytuacji, głównie tych niedopowiedzianych i widzianych oczami Amber. Być może stąd właśnie tak myśl, że mąż jej nie kocha, ponieważ ja takiego wrażenia nie odniosłam, wręcz przeciwnie. Wspomniana wyżej siostra to Claire. Kobieta sprawia wrażenie szczęśliwej - jest mężatką i matką uroczych bliźniaków, ale to tylko pozory. Już właściwie od pierwszych spotkań z tą właśnie bohaterką da się wyczuć, że jest z nią zdecydowanie coś nie tak. Zaburzenia psychiczne? Agresja? Z całą pewnością niezdrowa relacja z Amber oparta na strachu, szantażu emocjonalnym i przeszłości, którą związała je aż do śmierci. W tle pojawia się również dawna miłość Amber - Edward - stalker i mężczyzna mający przysłowiowo 'nierówno pod sufitem'. Czy tylko mi się wydaje, że mamy trochę za dużo szaleńców jak na jedną książkę?

Okay. Mam jedną prośbę, jeśli czytacie moją recenzję i jesteście już po lekturze "Czasami kłamię", możecie wyjaśnić mi zakończenie? Ponieważ ja kompletnie zgłupiałam i nie wiem tak do końca, co właściwie się stało? Żeby nie zepsuć zabawy tym z Was, którzy dopiero mają zamiar przeczytać tę książkę, nie będę wchodzić w szczegóły, ale przyznam się szczerze i bez przysłowiowego bicia, że zupełnie nie wiem, o co w tym wszystkim chodziło. Przez całą książkę miałam wrażenie, że już wszystko rozumiem i że rozgryzłam kto jest kim w tym 'przedstawieniu', jednak po chwili już ta pewność chwiała się w posadach, a mi nie pozostawało nic innego jak zapytać samą siebie: 'CO TU SIĘ DZIEJE?!' Feeney stylem bardzo przypomina mi Tarryn Fisher. W przypadku obu z nich czytając ich książki? Mam wrażenie, że tracę rozum próbując zrozumieć losy bohaterów, których opisują. Mam jeden wielki mętlik w głowie w tym momencie i tak sobie myślę, że chyba nawet nie chcę do końca zagłębiać się w to wszystko. Może zwyczajnie jest tego dla mnie za dużo? Nie zrozumcie mnie źle, pozycję tę czyta się szybko i ciężko się od niej oderwać, pochłaniając kolejne rozdziały z otwartymi ustami.

Jednak dla mnie cała ta historia jest za bardzo zagmatwana i po części zupełnie oderwana od rzeczywistości - zwłaszcza, kiedy mówimy o pewnym morderstwie z przeszłości, które w sposób nieodwracalny zmieniło losy i dynamikę pomiędzy Amber i Claire. Dodatkowo dzieje się bardzo dużo, punkty odniesienia ciągle się zmieniają, raz ma się wrażenie, że już wie się wszystko, by za chwilę przekonać się, jak mylące to było uczucie. Sam wypadek Amber, w efekcie którego jest w śpiączce, i wydarzenia, które do niego doprowadziły? Również nie do końca do mnie przemówiły, chociaż kiedy doczyta się z uwagą książkę do końca, pewne rzeczy zaczynają wydawać się bardziej prawdopodobne. Za ten chaos i momentami zbyt nieczytelną fabułę odjęłam pół gwiazdki, ponieważ zdaję sobie sprawę z tego, że dla Was może to nie stanowić żadnego problemu i będziecie się w tym szaleństwie gładko odnajdywać. Dużym plusem z pewnością jest narracja pierwszoosobowa, która w pewnym momencie sprawia, że Wasza czujność słabnie, by potem zupełnie się zatrzymać z szeroko otwartymi oczami. Chodzi mi tutaj o fragmenty dotyczące pamiętnika z przeszłości - świetny 'myk' i zwrot akcji. Jeśli lubicie pokręcone historie, kiedy do samego końca nie jesteście pewni kto jest kim i o co tak naprawdę chodzi? Ta książka jest dla Was! Jeśli zdecydujecie się ją przeczytać? Chętnie z Wami na jej temat porozmawiam, może wyjaśnicie mi kilka kwestii :) A kończąc już dodam tylko małe ostrzeżenie: nie bawcie się w domu kuchenką gazową i zapałkami, dobrze?

Niewiele trzeba by powieść wzbudziła moje wielkie zainteresowanie. Najczęściej - wstyd się przyznać - najlepszym wabikiem jest dla mnie okładka. Jednak zdarza się opis na okładce, który sprawia, że moja podświadomość krzyczy: "to powieść idealna dla ciebie!". Wówczas sięgam po taką książkę i dokładnie tak jak w przypadku lektury "Czasami kłamię" jestem w pełni usatysfakcjonowana swoją decyzją.

Autorka udowodniła, że drzemię w niej wielka wyobraźnia. Napisać tak bystrą i jednocześnie zaskakującą lekturę nie jest łatwo. Alice Feeney oparła motyw swojej powieści na bazie kłamstwa. To zdarzenie częstsze niż myślimy - kłamstwo jest w obiegu przez cały czas i nie znam osoby, której nie zdarzyłoby się nie skłamać. Niestety - zatajanie prawdy, niezależnie od powodów takiej decyzji, zawsze wiąże się z konsekwencjami. Gdy prawda wychodzi na jaw, pojawia się ból i poczucie braku zaufania. Amber Reynolds, główna bohaterka stanęła w obliczu takiego wyzwania. Jak potoczyły się jej losy? I dlaczego dokonała takiego wyboru? W mrocznym świecie historii stworzonej przez autorkę poznałam zaskakującą prawdę ukrytą na dnie zmyślnie przedstawionego kłamstwa.

W dniu Bożego Narodzenia, główna bohaterka otwiera przed czytelnikiem swój pracujący na najwyższych obrotach umysł. Tylko to obecnie jest w stanie podarować, ponieważ przebywając w stanie śpiączki nie opuszcza szpitalnego łóżka. Chociaż jej ciało odmówiło posłuszeństwa - umysł zaciekle walczy i analizuje wydarzenia z ostatnich tygodni. Muszę przyznać, że autorka w ciekawy sposób przedstawiła postać Amber. Nie mogłam oderwać się od historii, którą zaczęła opowiadać, ani nie mogłam nie oddać jej faktu, że jak na swoją sytuację myślała nadzwyczaj jasno. Dzięki temu wartościowa bohaterka połączyła się z równie dobrą fabułą.

Akcja rozgrywa się w połączeniu licznych wątków, które ujawniają się wraz z rozwojem fabuły. Nie mam najmniejszego zarzutu do żadnego z nich, ponieważ autorka wykonała kawał dobrej roboty - nie tylko w przemyślany sposób wprowadziła mnóstwo ślepych zaułków i fałszywych tropów, ale w dodatku każdy z nich szczegółowo dopracowała. Wielokrotnie łudziłam się podczas lektury, że wiem o co w tym wszystkim chodzi i w jakim kierunku zmierza akcja, ale za każdym razem otrzymywałam garść świeżych informacji, które kompletnie rozbijały mój pierwotny zamysł. Sprawy nie ułatwiała także główna bohaterka, która czasami przekłamywała rzeczywistość. To jednocześnie złożyło się na zaskakującą i pomysłową fabułę, w której błądzi się z czystą przyjemnością ku ostatecznemu rozwiązaniu.

Powieść napisana klarownym i dostępnym dla każdego językiem jest jednocześnie doskonałą rozrywką. Skoki w czasie od obecnych przemyśleń kobiety w śpiączce ku przeszłości i wydarzeniom sprzed wypadku wprowadzają odpowiednie napięcie, które idealnie buduje wstęp do pomysłowego zakończenia. Ludzkie sylwetki bohaterów, cechy charakteru umożliwiające postaciom ucieczkę od idealizacji i popełnianie błędów oraz pierwszoosobowa narracja to jedynie podstawowe atuty w morzu doskonałości. Oto thriller psychologiczny z prawdziwego zdarzenia - trzyma w napięciu do ostatniej strony, odsłania doskonały profil psychologiczny głównej bohaterki i pokazuje, że kłamstwo nie zawsze jest kłamstwem.

"Ludzie uważają, że dobro i zło to przeciwieństwa, ale są w błędzie - to tylko lustrzane odbicia widoczne w potłuczonym szkle."

Thriller bazujący na frapującej osnowie fabularnej. Powstaje wrażenie, że nawet gdyby bardzo chciało się, to nie można by było zmieścić w nim więcej intryg, zwrotów akcji i zaskakujących elementów. W każdym rozdziale znakomicie przygotowane niespodzianki dla czytelnika, elektryzujące impulsy do snucia ciekawych domysłów, zachęty do dokonywania w błyskawicznym tempie trafnych interpretacji zachowań głównej bohaterki, a wobec mnóstwa szybko zmieniających się czynników wcale nie jest to proste i klarowne. Kreatywne pobudzanie wyobraźni. Silne odbieranie emocji postaci. Brak wytchnienia w przyjemnym procesie pochłaniania zdumiewających przekazów. Powieść sympatycznie wciąga, choć wiele zatrważających mrocznych tajemnic, dewastujących psychikę sekretów i odwołań do bolesnej przeszłości.

I właśnie taka naprzemienność dobrych i złych zjawisk, niejednoznaczność kolorystyczna slajdów rzeczywistości, ciasna serpentyna incydentów i epizodów, wywierają największy wpływ na pozytywny odbiór powieści. Przedstawiana historia z pewnością nie należy do tuzinkowych, sztampowych, wtórnych i nijakich. Odbieramy powiew świeżości w koncepcjach implikowanych poszczególnym wątkom. Jednak niektóre aspekty nie do końca przekonały mnie do siebie, zabrakło nieco realności i wiarygodności, zaś dialogi mogłyby być mniej wyważone, gdyż zbyt bezpośrednio czuje się, że autorka nie chce za wiele w nich zdradzić, stąd wkradająca się pewna sztuczność. Ale to nie zmienia faktu, że po tę przygodę czytelniczą zdecydowanie warto sięgnąć. Mocne wrażenia, sprytne wodzenie czytelnika za nos, podsuwanie mylnych tropów i szokujących informacji. Niepokojąca łamigłówka, której rozwiązywanie staje się relaksem dającym satysfakcję.

Wypadek samochodowy i śpiączka będąca następstwem dramatycznego wydarzenia. Walka rozumu z nieposłusznym ciałem, analiza pojawiających się fragmentarycznie retrospekcji, świadome wymazywanie niechcianych wspomnień, próby kontaktu z otoczeniem, wysiłki czynione w celu potwierdzenia zdolności do samodzielnego myślenia, właściwego odbioru bodźców zewnętrznych, reagowania na padające słowa i czynione gesty. Koszmarne zamknięcie tylko w świecie umysłu, oswajanie przykrego efektu migotania pamięci, stopniowe docieranie do najgłębszych warstw śladów, aluzji i wzmianek. Równolegle przyglądamy się zapętlonym relacjom między bliskimi sobie ludźmi, kłamstwom piętrzącym się latami, nadszarpywaniu kredytu zaufania i wiary w stabilność uczuć. Trudno oderwać się od książki, mocno angażujemy się w śledzenie biegu spraw, zwłaszcza że nurtująca prawda bezustannie wymyka się, zaś finalna odsłona wyzwala piorunujące wrażenie.

[Adres usunięty]

Nazywam się Amber Reynolds. Są trzy rzeczy, które powinniście o mnie wiedzieć:

1. Jestem w śpiączce.

2. Mój mąż już mnie nie kocha.

3. Czasami kłamię. s. 7

Te trzy fakty z życia głównej bohaterki poznajemy już na starcie książki. Amber jest w szpitalu. Słyszy i czuje to co się dookoła niej dzieje, ale jest w śpiączce, więc swoich myśli nie może przekazać. Straciła pamięć, ale z rozmów zasłyszanych wnioskuje kim jest, co się stało i powoli przypomina sobie co się zdarzyło.

Jest drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia 2016 roku. Kilka godzin wcześniej Amber trafiła do szpitala z wypadku samochodowego. Podobno prowadziła samochód, który nie należał do niej, a sama nie ma prawa jazdy. Co zatem robiła w samochodzie? Jak doszło do wypadku? Co zdarzyło się zanim Amber trafiła do szpitala i co będzie teraz?

Powoli poznajemy otoczenie dziewczyny. Amber pracuje w redakcji. Pewnego dnia ma zostać wyrzucona z pracy, ale podejmuje grę z której tylko jedna osoba zostanie na stanowisku. Mąż Amber jest pisarzem. Z powodu twórczego umysłu większość czasu spędza w komórce dobudowanej przy domu. Ona myśli, że już jej nie kocha. Poznajemy Claire, siostrę Amber, która najpierw była jej przyjaciółką ze szkoły, a jak zostają siostrami, tego dowiecie się czytając książkę. Co łączy Clair, męża Amber, wypadek, i tajemniczego znajomego z dawnych lat?

Wszyscy jesteśmy tylko duchami ludzi, za których się uważaliśmy, i podróbkami ludzi, którymi pragnęliśmy być. s. 268

Wiele tutaj znaków zapytania, ale warto przeczytać książkę do końca, bo dopiero wtedy ma się ogląd całej zastanej sytuacji. Mnie tutaj bardzo podoba się koncept rozłożenia opowieści. Mamy trzy czasy narracyjne. TERAZ - czyli dzień wypadku i dni po nim następujące, tutaj Amber opowiada z pod powiek, czyli jest to zapis tego, czego de facto nie może wypowiedzieć na głos, są to myśli w śpiączce. PRZEDTEM - czyli czas dzieciństwa. Wspomnienia Claire z lat 1991/92.. WTEDY - czyli czas na kilka tygodni przed wypadkiem. Taki rozkład czasowy pozwala na wielowymiarowe odczytywanie powodów, zamiarów, wywołują zrozumienie lub całkowitą potępienie. Takie trójwymiarowe opisywane sytuacji pozwala też na budowanie napięcia, które wywołuje nie lada emocje.

To nie jest pozytywna historia. To jest opowieść z brakiem happy endów. Choć tak naprawdę wszystko kończy się "dobrze", to jest to okupione pragnieniem podstawowym, jakie jest pierwszą i elementarną potrzebą człowieka, czyli potrzeba bliskości i miłości. To opowieść o tęsknocie za normalnym domem, za normalną rodziną, za tym, by mała dziewczynka mogła poczuć się choć przez chwilę ważna. To książka o tym, do czego może posunąć się człowiek, by choć przez chwilę poczuć się kochanym?

Ludzie uważają, że dobro i zło to przeciwieństwa, ale są w błędzie - to tylko lustrzane odbicia widoczne w potłuczonym szkle. s. 339

Kiedy czytałam tę powieść miałam mieszane uczucia. Na początku są to tylko wyrywki świadomości kogoś w śpiączce. Później, gdy odkrywają się kolejne karty z przeszłości Amber robi się co raz bardziej tajemniczo. Aż wreszcie poznajemy zdarzenia, jakie rzutowały na umysł Amber i jej działania. Książka na pewno spodoba się wszystkim fascynatom twórczości Tarryn Fisher. Poważny problem zostaje ubrany w ciekawą formę, a na końcu i tak pozostaje gorzki smak.

Polecam zapoznanie się z tą nietuzinkową, bardzo emocjonalną, powodującą dreszcze, strach, zrozumienie i brak akceptacji co do pewnych zdarzeń. Warto poznać, zwłaszcza w kontekście teraźniejszości, bo pozornie nigdy nic nie zapowiada katastrofy, a tragedie wydarzają się każdego dnia...

„Jestem śpiączce.

Mój mąż już mnie nie kocha

Czasami kłamię”

Zastanawiacie się zapewne, do czego zmierzam tak, zaczynając swoją recenzję. Ja też się zdziwiłam, kiedy na okładce książki do recenzji, ale najpierw na kartkach znalezionych podczas odpakowywania książki znalazłam takie stwierdzenia.

Nie powiem, zaintrygowało mnie to bardzo. A Ciebie?

Amber budzi się i okazuje się, że nie może się poruszać. Słyszy, ale nie może wykonać żadnego ruchu. Nie wie, co się dzieje. Po jakimś czasie dowiaduje się, że jest w śpiączce. Co się stało? Kim jest nasza bohaterka? Dlaczego jest w śpiączce?

Jej rzeczywistość, przeplata się ze wspomnieniami, do końca nie wiadomo co jest prawdą a co jej wymysłem. Do końca nie wiemy, kim właściwie jest Amber!

I to jest właśnie najfajniejsze w tej książce. Kolejny genialny thriller, który udało mi się przeczytać. Fabuła, która wciąga nas bez reszty i nie pozwala odejść od książki na dłużej niż kilka chwil. Kiedy zaczynamy czytać, wydaje się nam, że treść jest banalna i nic tu się właściwie nie dzieje. Nic bardziej mylnego, autorka tak namiesza i tak wciąga nas w swoje gierki, że nie zauważamy, kiedy jesteśmy już w połowie książki

i chcemy dalej i więcej, już nam się wydaje, że wiemy, jesteśmy bliscy rozwiązania… aż tu, dalej nic nie wiemy.

Wszyscy bohaterowie powieści są bardzo wyraziści, jednak na pierwszy plan wysuwa się Amber. Jest to bardzo rozbudowana postać, bo tak właściwie całość powieści poznajemy przez jej pryzmat. Ona słyszy, co mówią, odwiedzający ja w szpitalu, a my wiemy tylko to, co ona nam przekazuje. Ona opowiada, co wydarzyło się przed wypadkiem, wiec znowu mamy tylko jej wizję wydarzeń i pamiętnik 10 latki, który wzbudzał we mnie swoisty stres. Wydarzenia nie są napisane chronologicznie, co w tym przypadku nie ma w zasadzie znaczenia.

Bardzo podobała mi się złożoność postaci Amber. Ta kobieta o wielu twarzach wzbudzał we mnie żal na początku, potem strach i zarazem wielkie zaskoczenie.

Książka ta, to świetny thriller psychologiczny. Czyta się bardzo szybko, autorka tak wkręca czytelnika w swoje gierki, że kiedy już zaczyna czytać, odkłada książkę dopiero po przeczytaniu ostatniej strony.

Jeśli zatem lubisz, zatracić się całkowicie w książce. „Czasami kłamię” to książka dla Ciebie. Wyłącz telefon, zrób herbatę w termosie, usiądź wygodnie w fotelu i zacznij czytać.

W tej powieści nic nie jest oczywiste. Główna bohaterka wydaje się osobą niezwykle spokojną i doświadczoną przez życie, jednak jak się okazuje ma jedną słabość - kłamie. Męża. Siostrę. Rodzinę. W końcu kłamstwo gubi również ją i zdarzają się rzeczy, które nigdy nie powinny mieć miejsca.

Na samym początku opowieści poznajemy bohaterkę, jej nielubianą pracę, znajomych, męża - który jak twierdzi Amber, już jej nie kocha. Jest pisarzem, a ona pracuje w porannej telewizji. Od dłuższego czasu nie układa im się, a kobieta wyczuwa zdrady i kłamstwa z jego strony. Widzi, że jej siostra również nie jest wobec niej szczera, przez co główna bohaterka zaczyna mieć najróżniejsze podejrzenia. Przez przypadek spotyka swojego byłego chłopaka, z którym spotykała się za czasów studenckich. Wszystko zaczyna przybierać dziwny obrót spraw, a Amber w stanie śpiączki ląduje w szpitalu. Między czasie, leżąc nieruchomo w szpitalnym łóżku, rozmyśla o swoim życiu i bliskich. Jej umysł składa puzzle na nowo i okazuje się, że rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej, a pewne sprawy były jedynie wytworem jej wyobraźni. Co jest prawdą, a co jedynie złudzeniem? Kto jest tym złym i kto poniesie konsekwencje swojego zachowania?

Amber Reynolds wydaje się spokojną i zrównoważoną kobietą, jednak w opowieści okazuje się, że ma "swoje za uszami", a jej umysł potrafi płatać jej figle. Czytelnik ma okazję poznać dzienniki, które opisują przeszłość. Poniekąd do nas należy odkrycie prawdy, a autorka nie ułatwia nam zadania. Co chwilę podsuwa kolejne fakty, które burzą dotychczasowe rozwiązania, przez co powieść do samego końca jest nieprzewidywalna i zaskakująca, dosłownie w każdym momencie.

Od samego początku w "Czasami kłamię" panuje klimat tajemnicy oraz niewyjaśnionych do końca sytuacji i wydarzeń z przeszłości. Każdy bohater, pomimo, że poznajemy go już na początku powieści, w dalszym ciągu pozostaje do końca nierozwikłany. Dlatego też, w powieści tej nie od razu można zidentyfikować kto jest postacią dobrą, a kto złą lub gorzej - piekielnie groźną. Akcja mknie coraz szybciej, a winni nie są znani.

"Czasami kłamie" jest swoistym thrillerem psychologicznym, w którym każda strona jest w stanie zaskoczyć czytelnika. Nie wiadomo, co stanie się dalej.. a we wszystkim dość dużą rolę ogrywa psychika, psychologia, problemy z dzieciństwa oraz sposób patrzenia na świat i dążenie do celu. Książka zaskoczyła mnie w bardzo pozytywny sposób, choć już od pierwszych stron czułam rodzące się powoli dzieło. Nie myliłam się, a zakończenie wbiło mnie w fotel. W dalszym ciągu jestem zaskoczona i pod wrażeniem pomysłu autorki na powieść.

[Adres usunięty]

Teraz

W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia Amber Reynolds zdaje sobie sprawę, że leży w szpitalu. Nie możne poruszać swoim ciałem ani komunikować się ze światem, a jedynym sprzymierzeńcem jest jej umysł. Nie mogąc zadawać pytań, pozostało jej tylko weryfikowanie tego co usłyszy od swoich najbliższych. Z czasem przypomina sobie coraz więcej wydarzeń sprzed kilku dni i jest przekonana, że to wcale nie był wypadek, a celowy spisek. Jednak jej wspomnienia wydają się niespójne. Czy to przez to, że sama tak mocno wierzy w swoją wersje zdarzeń? Co tak naprawdę z tej historii jest prawdą? Bo Amber czasami kłamie…

Wtedy

Kobieta doskonale wie, że w każdej chwili możne zostać zwolniona z pracy. Kłótnie z siostrą, która ułożyła sobie lepiej życie ją wykańczają. Dodatkowo podejrzewa ciągle zapracowanego męża o romans. Jej życie zaczyna się komplikować. Pewnego dnia niespodziewanie spotyka swojego byłego chłopaka ze studiów. Kobieta chętnie wznawia z nim kontakt lecz nie zdaje sobie sprawy, co tak naprawdę rozpoczęła. Czy w końcu zrozumie kto w tej grze jest wrogiem, a kto sojusznikiem?

Przedtem

Rok 1991. Jako dziesięcioletnia dziewczyna, przekazuje wszystkie swoje sekrety, marzenia i emocje do dziennika. Żyje w patologicznej rodzinie, gdzie codziennie słyszy kłótnie, a na pierwszym miejscu jest alkohol i smutek. Bardzo przeżywa śmierć swojej babci, która jako jedyna dawała jej poczucie bezpieczeństwa. W szkole także nikt jej nie docenia, a koledzy z klasy ciągle ją wyśmiewają i gnębią. Postanawia zaprzyjaźnić się z Taylor, dzięki której uświadamia sobie, że możne żyć inaczej, że wreszcie możne być przez kogoś kochana.

Ciężko zaufać narratorce, choć jest sympatyczną osobą. Już na wstępie przyznaje, że czasami mija się z prawdą. Stajemy się bardziej nieufni i nie do końca wiemy w co wierzyć. Przez to książka jest bardziej intrygująca. Autorka świetnie buduje napięcie. Dokładnie przedstawia nam sposób myślenia bohaterki razem z logicznymi kontrargumentami jej wspomnień. Jednak niestety łatwo się pogubić w fabule, lecz nie powinno nas to zrażać, ponieważ każde informacje nawet te na pozór bezsensowne są potrzebne, by później połączyć to w prawdziwą historię. Gdy już myślałam, że wszystko rozumiem, że fabuła jest bardzo przewidywalna, autorka pokazywała mi jak bardzo się mylę! Interesujące jest to jak Alice Feeney przedstawiła śpiączkę. Opisy tego stanu dają dużo do myślenia, nierzadko są wstrząsające, przez co bardziej współczujemy Amber.

Jestem pozytywnie zaskoczona tą książką. Wiedziałam, że będzie dobra, ale nie sądziłam, że aż tak. Jest to pozycja nieschematyczna, z wieloma tajemniczymi wątkami. Gwarantuje, że powieść tak samo mocno was wciągnie jak pomiesza w głowie. Czy odkryjesz co jest prawdą?

[Adres usunięty]

Amber Reynolds – tajemnicza kobieta, pacjentka. Przede wszystkim przedstawiona jest jako kobieta, której mąż już ponoć nie kocha. W dodatku drugim faktem jest, iż leży w śpiączce. Dlaczego? Od początku wiemy, że zapadła w nią po wypadku samochodowym. I tu mało faktów – przynajmniej na wstępie. Jest unieruchomiona, ale z wciąż pracującym umysłem i to na najwyższych obrotach. Wie, kiedy ktoś przychodzi, kiedy przemawia nad jej łóżkiem i co dokładnie mówi. Analizuje każde słowo. Ale wie także, gdy zbliża się zagrożenie, któremu nie może się przeciwstawić. Niemal jest więźniem swojego ciała. Ale jest też trzeci fakt o Amber, o którym zawsze trzeba pamiętać – czasami kłamie. Dlatego nigdy nie wiadomo, co jest prawdą, a co jedynie kolejnym wymysłem wymęczonego umysłu. Co jest prawdą o wypadku? Co stało się z jej siostrą i co dzieje się z jej mężem?

Podsumowując: Jeśli spodziewasz się lekkiej historii – zapomnij. Nic tu nie jest takie, jakie by się wydawało. Ogromną niewiadomą są przedstawione fakty – czytelnik do końca nie wie, co jest prawdą, a co kolejnym kłamstwem Amber. W dodatku tajemniczy wypadek. Autorka daje nam ogromne pole do popisu dla naszej wyobraźni, przedstawiając historię Amber z trzech różnych okresów czasowych – sprzed wypadku, ze śpiączki oraz z dziejów spisanych w pamiętniku dawno temu. Wszystko opowiedziane oczami Amber. Zdecydowanie udany zabieg, dając nam wgląd, jaką jest kobietą, co nią kieruje. Ogromnym plusem jest także emocjonalność autorki powieści, której udało się przerzucić wszystkie swoje odczucia na tekst, na literki, na bohaterów. Widać to od samego początku. I tym mnie uwiodła – emocjonalnością, zaskoczeniem i niepewnością prawie do samego końca. Czy polecam? Owszem! Bardzo udany debiut autorki. I choć na początku był dla mnie intrygujący, z czasem stawał się coraz bardziej rozczarowujący – obronił się i stał się godnym polecenia na jesienne wieczory z dreszczykiem emocji.

Amber Reynolds jest prezenterką radiową. W święta Bożego Narodzenia w niewyjaśnionych okolicznościach odniosła poważne obrażenia w wypadku. Teraz znajduje się w stanie śpiączki i choć fizycznie jest przykuta do łóżka to jej umysł pracuje na najwyższych obrotach. A ma nad czym pracować, ponieważ Amber nie pamięta ani chwili tego co się stało. Ze wszystkich sił próbuje przypomnieć sobie, co stało się tamtego dnia. Amber nie wie już co jest jawą a co snem. Bohaterkę poznajemy w różnych okresach jej życia, dzięki trzem perspektywom w jakich ukazana jest historia. Wydarzenia rozgrywające się tuż przed wypadkiem i te zaraz po nim przeplecione są fragmentami pamiętnika dziesięcioletniej dziewczynki. Co mają wspólnego z całą historią? Okazuje się, że bardzo dużo! W tych pamiętnikach bowiem kryje się coś więcej. To "coś" wbiło mnie w fotel i wprawiło w totalne osłupienie. Pogubiłam się - naprawdę! Kiedy Amber próbuje poskładać swoje wspomnienia w jedną całość, przy jej łóżku czuwa kochający mąż Paul i siostra. Z ich rozmów kobieta dowiaduje i przypomina sobie coraz więcej szczegółów. Jest jeszcze ktoś - tajemniczy mężczyzna,który może stanowić dla Amber prawdziwe zagrożenie. Czy ktoś chciał zrobić jej krzywdę? Autorka stworzyła niesamowity klimat powieści, który sprawia, że czytamy ją w ciągłym napięciu. Zaczęłam ją czytać i początkowo nie zwracałam większej uwagi na otrzymywane informacje - brałam je za coś pewnego. W pewnym momencie miałam jednak zwątpienie "zaraz, zaraz, coś tu jest nie tak..." i odkryłam jedną wielką sieć kłamstw, w którą jak się wpadnie to ciężko się wydostać. Ja wpadłam i całkiem zgłupiałam. WOW! Fabuła toczy się bardzo szybko, do tego dochodzą częste zwroty akcji i ciężko jest odróżnić prawdę od kłamstw. Jeszcze nigdy nie czytałam takiej książki. Kto w tym wszystkim jest ofiarą? Każda kolejna strona przynosi coraz więcej pytań i całkowicie pochłania nasz umysł. Autorka sprawiła, że do samego końca nie potrafiłam odkryć co wydarzyło się w tej historii. Wprowadziła mnie w sam środek ogromnego labiryntu tajemnic. W tej powieści trzeba mieć się na baczności, ponieważ kłamstwa wcale nie są niewinne. "Czasami kłamię" pochłonęła mnie bez reszty a zakończenie namieszało w mojej głowie. 25 października premierę będzie mieć najlepsza książka, jaką przeczytałam w ostatnim czasie. Ostatnio mam szczęście do świetnych książek. Chcecie przeczytać thriller mrożący krew w żyłach? Koniecznie sięgnijcie po "Czasami kłamię". Tylko pamiętajcie o jednym - nie dajcie się okłamać!

Każdy z nas od czasu do czasu decyduje się na kłamstwo. Niektórzy robią to kierując się dobrymi intencjami, inni - w nadziei na odniesienie osobistych korzyści. Bez względu na to jakie są zamierzenia kłamcy, nie mam wątpliwości, że zatajanie bądź mijanie się z prawdą zawsze prowadzi do problemów - większych lub mniejszych, ale jednak kłopotów. Czy główną bohaterkę książki "Czasami kłamię" spotkały jakieś komplikacje z powodu jej nieuczciwości? Czy prawda w końcu wyjdzie na jaw, a tym samym odkryje prawdziwe oblicze bohaterów stworzonych przez Alice Feeney? Postanowiłam to sprawdzić i przekonać się czy nadchodząca premiera od wydawnictwa W.A.B. rzeczywiście jest taka mroczna jak zapowiada to jej opis. Co takiego udało mi się zdemaskować kiedy zagłębiłam się w losy Amber Reynolds? Jakie sekrety głównej bohaterki obnażyła przed czytelnikami autorka tej książki? Jeśli zastanawiacie się czy warto poświęcić uwagę tej pozycji - zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Jest Boże Narodzenie, ale Amber Reynolds z pewnością nie docenia tego faktu. Kobieta leży w szpitalu w stanie śpiączki po wypadku samochodowym, w którym brała udział. Choć jej ciało jest całkowicie bezwładne i nieruchome to jej umysł wciąż nie zamierza się poddawać i analizuje wydarzenia ostatnich tygodni. Przy jej łóżku stale czuwają mąż i siostra, których bohaterka podejrzewała o romans. Do sali przychodzi jednak ktoś jeszcze... Ktoś kogo nie powinno tam być. Czy tajemniczy osobnik stanowi dla niej zagrożenie? Dlaczego policja podejrzewa, że mąż Amber jest zamieszany w jej wypadek? Czy daleka przeszłość bohaterki wiąże się z aktualnie toczącymi się wydarzeniami? Co jest prawdą, co kłamstwem, a co podstępnym złudzeniem?

Fabuła książki jest niesamowita i szalenie intrygująca. Już pierwsze strony zapowiadają zagmatwaną i nieszablonową historię, która wielokrotnie zaskoczy czytelnika. Dopiero po jakimś czasie okazuje się jak wiele wątków kryje w sobie ten tytuł i jak bardzo są one rozbudowane. Niejednokrotnie czułam się wręcz zagubiona natłokiem wielu cennych informacji, a prawidłową ocenę sytuacji utrudniał mi fakt, że bohaterka czasem kłamie albo ma problem z przypomnieniem sobie wydarzeń sprzed wypadku. Autorka prowadzi z czytelnikiem grę - podsuwa fałszywe tropy, prowadzi po ślepych zaułkach ogromnego labiryntu i wreszcie odkrywa mroczne tajemnice ludzkiego umysłu. Pani Feeney skutecznie wyprowadziła mnie w przysłowiowe pole i niemal do samego końca nie pozwoliła mi odkryć niektórych sekretów głównej bohaterki. Autorka przez cały czas dawała mi złudną pewność, że wiem co tak naprawdę wydarzyło się w tej powieści. Za każdym razem kiedy myślałam, że zagadka została rozwiązana, Alice Feeney uświadamiała mi w jak wielkim byłam błędzie. Jeśli coś zaczynało układać się w logiczną całość, wiedziałam, że kolejny zwrot akcji jest tylko kwestią czasu.

Autorka opisuje aktualne wydarzenia i ukazuje wszystkie myśli, które towarzyszą Amber znajdującej się w stanie śpiączki. Poza tym poznajemy także sytuacje z niedalekiej przeszłości, czyli zdarzenia, które miały miejsce bezpośrednio przed wypadkiem głównej bohaterki. Dodatkowym elementem są wpisy z pamiętnika prowadzonego w 1991 i 1992 roku. Chociaż może wam się wydawać, że takie skoki pomiędzy teraźniejszością a przeszłością mogą wprowadzić chaos do całej historii, zapewniam, że autorka bardzo umiejętnie i delikatnie lawiruje między tym co było, a tym co aktualnie się dzieje. Alice Feeney posługuje się prostym i lekkim językiem, dzięki czemu zrozumienie tej poplątanej historii jest w ogóle możliwe. "Czasami kłamię" to powieść, którą czyta się jednym tchem i zdecydowanie trudno się od niej oderwać.

Bohaterowie książki są doskonale wykreowani, a każdy z nich posiada ogromny wachlarz wad i zalet. Postacie występujące w tej historii bez wątpienia wyróżniają się na tle bohaterów innych thrillerów psychologicznych, dzięki czemu ich sylwetki na długo pozostają w naszej pamięci. Oczywiście najlepiej możemy poznać główną bohaterkę, która jest narratorką tej historii. Powoli odkrywamy przeszłość Amber Reynolds, ale także przyswajamy jej uczucia i emocje. Autorka pozwala nam zrozumieć decyzje, które podejmuje postać, a do tego ofiaruje nam klucz do jej umysłu.

Podsumowując - "Czasami kłamię" to doskonale skonstruowany thriller psychologiczny, który całkowicie pochłania umysł czytelnika. Autorka porywa nas do stworzonego przez siebie świata i nie pozwala nam uwolnić się ze szponów szaleństwa. Każda kolejna strona przynosi więcej pytań niż odpowiedzi, a napięcie stale wzrasta. Każdy z bohaterów staje się podejrzany, aż w końcu okazuje się, że absolutnie nikomu nie można ufać. Jeśli szukacie książki, która nie pozwoli wam zasnąć, historii, która wniknie do waszych myśli i pozostanie tam jeszcze długo po zakończeniu lektury - "Czasami kłamię" to dla was pozycja obowiązkowa!

„Czasami kłamię” autorstwa Alice Feeney, to powieść, do czytania której zabrałam się z nastawieniem „tym razem kryminał dla rozrywki”.

Powieść rozpoczyna się w szpitalnej sali, gdzie w stanie śpiączki leży Amber. Mimo, że jej ciało znajduje się w śpiączce, jej umysł działa, rejestruje dźwięki, rozumie co się dzieje dookoła niej.

Jest to wątek prowadzony w czasie obecnym.

Jednocześnie autorka przedstawia przebieg wydarzeń, które doprowadziły kobietę do obecnego stanu – a rozpoczęły się tydzień wcześniej.

Obaw wątki prowadzone są równolegle, a ich narracja jest pierwszoosobowa z punktu widzenia Amber.

Dodatkowym elementem są retrospekcje z przeszłości w postaci wpisów z pamiętnika prowadzonego w roku 1992.

Wszystkie trzy wątki subtelnie się ze sobą splatają, dając niesamowity obraz wydarzeń, które wstrząsną czytelnikiem.

Tajemnicza zbrodnia, poszukiwania mordercy plus wątki obyczajowe – to jest schemat, którego w tej powieści nie znajdziecie.

Mimo, że początkowo wszystko na to wskazuje, to jednak autorka ma dla czytelnika przygotowane sporo niespodzianek i niespodziewanych rozwiązań tajemnic.

Amber próbuje sobie przypomnieć w jaki sposób doszło do wypadku i jej śpiączki. Jej otumaniony lekami mózg, wszelkimi siłami próbuje rozwikłać tajemnicę tamtego wieczoru, jednocześnie mając świadomość, że ten kto przyczynił się do jej obecnego stanu, może chcieć dokończyć dzieła.

Ma swoje podejrzenia, które się potwierdzają lub nie wraz z odzyskiwaną przez nią pamięcią.

Głównym bohaterem oczywiście jest Amber. Każdy z równolegle prowadzonych wątków skupia się na niej, a dzięki pierwszoosobowej narracji, mamy możliwość dobrze ją poznać.

Ale czy na pewno? Jak Amber sama poinformowała na początku powieści, czasami kłamie, więc mimo, że niektóre wydarzenia układały mi się w logiczną całość, autorka potrafiła mnie zaskoczyć, gdy okazywało się, że to co wzięłam za pewnik, nie było prawdą.

Dodatkowo stan w jakim znajdowała się kobieta nie sprzyjał przenikliwości i jasności umysłu, który momentami płatał jej figle.

Bohaterami drugoplanowymi, ale odgrywającymi bardzo ważną rolę w fabule są mąż Paul i siostra Claire. Niewiele o nich wiemy, dostajemy tylko takie informacje, jakie podsuwa nam Amber. Do tego dochodzi niepewność, czy to są fakty i prawdziwe wspomnienia, czy tylko wytwór jej umęczonego umysłu.

Autorka bardzo ciekawie i wnikliwie ukazuje postrzeganie przez Amber samej siebie podczas gdy jej ciało pogrążone jest w śpiączce. Jest to ciekawe i intrygujące doświadczenie. Czytałam relacje kilkoro ludzi wybudzonych ze śpiączki i każda z tych osób twierdziła, że słyszała co się dzieje dookoła niej. Autorka również tak uważa, więc Amber ma możliwość słuchania rozmów, które toczą się dookoła jej łóżka, wie kiedy grozi jej niebezpieczeństwo i ma świadomość, że w żaden sposób nie może się bronić.

Alice Feeney ma dobry styl i w swojej powieści potrafiła stworzyć niesamowity klimat. Czułam zagrożenie, które odczuwała bohaterka, mogłam zajrzeć do najbardziej mrocznych zakątków jej umysłu, gubiłam się w domysłach, co jest prawdą, a co kłamstwem.

Do tego doszedł wątek starych pamiętników, z czasów gdy Amber miała dziesięć i jedenaście lat.

Początkowo uważałam, że ten wątek nic do fabuły nie wnosi i oczywiście bardzo się pomyliłam. Okazał się nie tylko ważny, ale w pewnym momencie nawet kluczowy.

Początkowo czytałam wolno, z wrażeniami na granicy „to chyba jednak książka nie dla mnie”

Ale czym dalej posuwała się akcja, tym bardziej byłam wciągana w rozgrywające się na kartach powieści wydarzenia, czułam potrzebę dowiedzenia się, co się naprawdę wydarzyło.

Wiele razy zostałam zmylona przez autorkę. Gubiłam się w domysłach i podejrzeniach. Do samego końca nie miałam pojęcia, jak to historia może się zakończyć.

Powieść ma bardzo mocne tło psychologiczne, które nabiera wraz z rozwojem wypadków coraz większego znaczenia.

Wbrew pozorom, to nie sprawca wypadku Amber i jego odnalezienie było w tej książce najważniejsze.

Ta historia ma drugie dno i pod płaszczykiem kryminalnego wątku, kryje się drugi, może nawet ważniejszy – pokazujący mroczne zakamarki umysłu człowieka.

Co dla mnie jest w tej powieści fenomenalne, to fakt, że nie byłam w stanie polubić ani jednego jej bohatera, a mimo to, nie mogłam się od książki oderwać.

Chwilami miałam taki mętlik w głowie, jak Amber. Tylko ona doznała urazu głowy, a w mojej tak skutecznie namieszała autorka powieści.

Atmosfera zagęszczała się ze strony na stronę. Napięcie rosło, podejrzenia się kotłowały. A mimo to, przez całą powieść miałam przekonanie, że to co czytam nie jest prawdą. Że Amber kłamie.

I czym bliżej byłam końca książki, tym większe miałam wątpliwości i podejrzenia, że coś tu jednak jest nie tak.

Patrząc na początkowe trudności z wciągnięcie się w akcję, sama jestem zaskoczona tym, jak bardzo „Czasami kłamię” mi się podobała.

Dałam się wciągnąć w mroczny świat umysłu Amber, porwać wydarzeniom i pogoni za rozwiązaniem tajemnicy jej wypadku.

Snułam swoje podejrzenia co do tego „złego”, a gdy się już dowiedziałam, kto nim jest – byłam kompletnie zaskoczona i zdezorientowana. Aż musiałam wrócić do niektórych rozdziałów, bo chciałam sprawdzić, czy to ja coś przeoczyłam, czy autorka tak umiejętnie mną manipulowałam.

Jak łatwo się domyślić, okazało się, że to ta druga opcja.

Chylę czoło przed Alice Feeney i jej talentem. Stworzyła powieść niepokojącą, intrygującą i pełną zaskakujących zwrotów akcji. Potrafiła mnie zmylić i utrzymać w stanie niepewności do samego końca.

Jestem pod dużym wrażeniem.

Polecam.

„Nazywam się Amber Reynolds. Są trzy rzeczy, które powinniście o mnie wiedzieć:

Jestem w śpiączce.

Mój mąż już mnie nie kocha.

Czasami kłamię. „

Takimi oto słowami poznajemy Amber Reynolds, trzydziestopięcioletnią kobietę, która w dzień Bożego Narodzenia trafia do szpitala. Kobieta jest w śpiączce, ale w pełni świadoma otaczającego ją świata. Jej świadomość miesza się z koszmarnymi snami, ale Amber musi przypomnieć sobie, co doprowadziło ją do takiego stanu i do miejsca, w którym się znalazła. Dojście do prawdy nie będzie zbyt łatwe, bo jak wiecie Amber... KŁAMIE...

Długo czekałam na taki thriller psychologiczny, naprawdę długo i aż trudno mi uwierzyć, że jest ON debiutem Alice Feeney. Autorka stworzyła powieść genialnie skonstruowaną, która już od pierwszej strony chwyta w swoje szpony. To powieść, dzięki której w mojej głowie rozszalał się chaos, zamęt i która poruszyła moje ospałe szare komórki do myślenia. Nic w tej książce nie jest takie, jakie wydaje się na początku, autorka oszukuje nas na każdym kroku i ciężko dojrzeć światełko prawdy, bo gdy wydaje się nam, że coś już wiemy, to za chwilę okazuje się, że tak naprawdę nie wiemy nic. Ja tę książkę czytałam dwa razy i dalej nie jestem pewna, czy mój punk widzenia jest właśnie tym dobrym. W książce prym wiodą retrospekcje sprzed dnia wypadku oraz pamiętnik „głównej bohaterki”. I to chyba właśnie ten pamiętnik trzeba czytać najdokładniej, by wyłapać wszystkie istotne szczegóły. Dla mnie to powieść, która owiała mnie literacką świeżością i jestem przekonana, że i wy nic takiego do tej pory nie czytaliście.

To książka przepełniona bólem, szaleństwem, w której nic nie jest podane na tacy. Trzeba ją czytać uważnie, by nie przegapić nic istotnego. Dla mnie to książka idealna, nieszablonowa, inna i niesamowicie pochłaniająca. To powieść, która już od pierwszej strony unosi nad nami aurę tajemniczości, a napięcie jest naszym towarzyszem do samego zakończenia. Autorka naprawdę włożyła w tę historię dużo pracy i widać to w każdym zdaniu. Ja sama zarwałam dla niej noc, a ostatnio nieczęsto mi się to zdarza. Zdecydowanie warto dla niej poświęcić każdą chwilę, bo to historia, o której niełatwo się zapomina. Sama na pewno wrócę do niej jeszcze kiedyś, by ze świeżym umyłem zmierzyć się opowieścią Amber.

Gorąco polecam, naprawdę warto!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu WAB.

W przypadku Amber granica między mówieniem prawdy, a posługiwaniem się kłamstwem dawno się zatarła. Wcześniej, w tym wymyślonym świecie, odnajdywała się jak ryba w wodzie. Aż do wypadku.

Uwielbiam opowieści skupiające się na kłamstwach, zarówno tych pozornie subtelnych i niewinnych, jak i mrocznych, głębokich, przerażających. Przekonałam się już, że to temat z potencjałem, a wokół sekretów i półprawd można zbudować trzymającą w napięciu, zaskakującą zwrotami akcji i dobijającą zakończeniem powieść. Kolejny raz utwierdziła mnie w tym przekonaniu Alice Feeney.

Amber to bohaterka posiadająca wiele sekretów i wiele twarzy, o czym przekonujemy się podczas lektury kolejnych rozdziałów. Stopniowo wyłania się z nich zupełnie inna postać, niż moglibyśmy się spodziewać. Dość długo trwa, zanim zaczyna odsłaniać przed nami karty, ale rozwiązanie pierwszej tajemnicy działa niczym efekt domina- kolejne sekrety pojawiają się szybciej i szybciej. A skala ich mroku zaskakuje.

Ona uwielbia kłamstewka. Większe i mniejsze. Dlatego tak trudno uwierzyć, że rzeczywiście nie pamięta, co się stało, skąd te siniaki. Feeney rozpoczęła swą powieść mocnym akcentem, intrygując, zatrzymując przy lekturze, a przede wszystkim sprawiając, że czytelnik wciąż się zastanawia, co się wydarzyło i… ile w tym prawdy. Niecierpliwie podążałam za Amber, zgadzając się na dawkowane informacje, choć przecież nieograniczone emocje. Próbowałam rozwikłać tę sprawę na własną rękę, z różnym skutkiem. Bo przecież nigdy nie miałam pewności, kiedy autorka zdecyduje się na kolejny zwrot akcji. Lub kiedy ona znowu skłamie.

Lekturę wzbogaca i urozmaica narracja prowadzona w sposób dość nietypowy. Feeney ustawiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko, decydując się na intrygującą przeplatankę przeszłości i teraźniejszości, choć to Przed gra w tej historii pierwsze skrzypce. Uwielbiam odniesienia do przeszłości bohaterów. Możliwość poznania ich nieco lepiej, zrozumienia co doprowadziło ich do takiego momentu i do takich decyzji. Poświęcając tak wiele miejsca minionym latom autorka sprawia, że zaczynamy postrzegać pewne kwestie inaczej, spoglądamy na Amber w nowy sposób, a całość nabiera głębszego i bardziej psychologicznego wymiaru.

Choć początek zapowiadał się bardzo obiecująco, daleka byłam od określenia tej powieści bestsellerem. Czytało mi się bardzo dobrze, swobodnie i szybko, ale wciąż czekałam na przełom i efekt wow. Autorka skłoniła mnie do czekania długo, ale bez wątpienia było warto, bo druga część powieści okazała się o wiele bardziej mroczna, dynamiczna, ekscytująca, przepełniona tajemnicami i zwrotami akcji. Z dość subtelnej opowieści wyłania się w końcu historia mocna, pełna emocji, zmuszająca do myślenia, w której niespodzianki czekają na czytelnika na każdym kroku. Tak wyobrażałam sobie dobry thriller i taką powieść otrzymałam.

Faney pisze zajmująco, umiejętnie łącząc poszczególne wątki. Z wielką gracją porusza się między wyznaczonymi płaszczyznami czasowymi, zagłębia w umysł bohaterki, buduje napięcie. Ona dobrze wie, że jej historia jest dobra i potrafi świetnie ją sprzedać.

„Czasami kłamię” to książka, która zostaje z czytelnikiem na dłużej, utrzymując go w przekonaniu, że dreszczyku i napięcia nigdy dość. To powieść zmuszająca nas do sięgania wyżej i szukania głębiej. Błyskotliwa, czarująca, mroczna.

Wyobraźmy sobie sytuację, gdy leżymy, ale nie dajemy rady się poruszyć. Jesteśmy w śpiączce. Upływające minuty są dla nas katorgą, każda z nich niemiłosiernie się wydłuża. Możemy skupić uwagę na wspomnieniach, lecz trzeba też na nie uważać. Gdzie zaciera się granica między fikcją i prawdą?

Jest Boże Narodzenie, a Amber Reynolds spędza je w szpitalu. Doznała wypadku samochodowego, w jego wyniku wpadła w śpiączkę. Ciało kobiety nie może wykonać najmniejszego ruchu, jednak umysł ciągle działa. Amber dużo wspomina, nakreślając swoją sylwetkę. Pracuje w radiu, ale istnieje groźba, że zostanie zwolniona z absurdalnych przyczyn. Mąż już jej nie kocha. Rodzice nie interesują się nią od dawna. A siostrę, Claire, podejrzewa o najgorsze intencje. Reynolds pragnie poznać szczegóły wypadku, nie umie skojarzyć detali. Bliscy ją odwiedzają, prowadzą dziwne rozmowy, a ona próbuje wyłuszczyć z nich jakikolwiek sens. Czy była w samochodzie sama? Czy ktoś próbować ją zabić? Amber wie trzy rzeczy, a tylko jednej jest najbardziej pewna — czasami kłamie.

Prawdopodobnie wiele razy wspominałam, że nie mam zbyt dużego doświadczenia w kwestii thrillerów. Od ponad roku konsekwentnie nadrabiam zaległości, choć myślę, iż jeszcze długa droga przede mną. Ale czytanie takich książek już teraz jest dla mnie wielką przyjemnością. Dlatego postanowiłam sięgnąć po powieść autorstwa Alice Feeney. Opis wydał mi się dostatecznie ciekawy, aby zdecydować się na poznanie tej pisarki. Moje przeczucia okazały się słuszne. Trafiłam na pozycję frapującą, skończyłam ją bardzo szybko. Zostawiła mnie w stanie pełnym przemyśleń, analizowania fabuły. Wydaje mi się, iż pomysł należy do tych wyjątkowo oryginalnych, Razem z dobrym wykonaniem daje świetny efekt. Nie dajcie się zwieść początkowi, który sprawia wrażenie prostego. Zdarzenia są konkretnie zawoalowane. Komu współczuć? Kto jest ofiarą? Kto sprawcą? Pytania wiecznie się mnożyły i możliwe, że nadal na każde nie znalazłam odpowiedzi.

Muszę przyznać, że już od pierwszych stron mogłam wczuć się w historię. Akcja jest wartka, sam początek bombarduje wieloma informacjami nadającymi odpowiedni nastrój. Swoistego niepokoju, jakby powietrze stawało się gęstsze. Zwykły wypadek samochodowy i kobieta, która nie może obudzić się ze śpiączki, lecz dużo rozmyśla. Właśnie ta narracja potrafi zbijać z tropu, co autorce wyszło świetnie. Trudno odróżniać prawdę od fikcji, gdy Amber przyznaje, że umie dobrze kłamać. Miałam się na baczności, wpadłam w lekką paranoję i nawet wyobrażałam sobie, iż wszystko od początku jest zwyczajnym snem. Uprzedzam zainteresowanych — nie.

Feeney pisze w sposób zajmujący. Skupianie się na rozwlekłych opisach? Zwyczajnie ich nie ma. Fabuła toczy się szybkim rytmem, nie zostawia miejsca na przesadne epatowanie pięknem słowa. Kilka osób może być tym rozdrażnionych, ale obiecuję, że te wszystkie zwroty akcji wynagradzają braki warsztatowe. Co najważniejsze, zakończenie realnie zaskakuje. Musiałam kilka razy cofać kartki, bo nie byłam pewna, czy rzeczywiście zrozumiałam puentę. Najbardziej bałam się tego finału, wielu pisarzy właśnie złym rozwiązaniem psuło całą książkę. Feeney podołała zadaniu, spadła na przysłowiowe cztery łapy.

Bohaterów trudno sklasyfikować. Podział na tych dobrych i złych jest zupełnie bezcelowy. W trakcie czytania z łatwością zauważymy, iż postaci ewoluują, nasze sympatie zdecydowanie również będą się zmieniać. Bez zdradzenia szczegółów, mogę stwierdzić, że Amber została stworzona z dużą dbałością. To niejednoznaczna kobieta, ma wiele twarzy. Która z nich jest tą prawdziwą? Za spory plus uznaję formę prowadzenia fabuły, w trzech czasach. Współcześnie, z momentów tuż przed wypadkiem i z dalszej przeszłości, poznajemy ją za pomocą pamiętnika. Równocześnie doczepię się troszkę do stylu dziennika, był trochę zbyt poważny oraz sztuczny, jak na pisany przez dziesięciolatkę. To drobna rysa, pomysł trafiony, zaręczam.

„Czasami kłamię” to powieść naprawdę dobrze skonstruowana. Trzyma w napięciu do samego końca, ciągle wodzi za nos — po prostu ciężko cokolwiek zgadnąć. Labirynt pełen zaskoczeń, z pewnością spodoba się miłośnikom thrillerów, nawet tym wybrednym. Warto dać Alice Feeney kredyt zaufania. Publikacja trzymająca poziom na rynku wydawniczym. Polecam i jestem ciekawa opinii innych czytelników.

[...]"Czasem ludzie wydają się na zewnątrz szczęśliwi i dopiero kiedy się ich posłucha, a nie wyłącznie na nich popatrzy, można poznać, że w środku coś się popsuło"[...]*

Amber budzi się, ale nie może się ruszać. Okazuje się, że jest w śpiączce, ale nie może sobie przypomnieć dlaczego. Co się stało? Będąc w całkowitym bezruchu, mogąc polegać tylko na słuchu i zamazanej pamięci powoli zaczynają do niej powracać wspomnienia, ale...które są prawdą, a które wymysłem Amber?

Kim jest Amber? Dlaczego zapadła w śpiączkę? Jak wygląda jej prawdziwe oblicze?

"Czasami kłamię" to bardzo zaplątana fabuła. Początkowo treść wydaje się być bardzo prosta, ale to tylko złudzenie. Autorka tak namieszała, że w końcu osłupiałam z wrażenia.

Takie namieszane przez literatkę wyszło powieści na plus, bo dzięki temu bardzo trudno przewidzieć zakończenie, czytanie trzyma w napięciu - tak jak na thriller przystało - a najbardziej zaskakujące jest to, że kilka razy zmieniałam zdanie na temat bohaterów.

Amber - główna bohaterka, bohaterka, poprzez którą poznajemy ciąg wydarzeń, bohaterka, którą początkowo żałowałam, bohaterka, która w końcu doprowadziła do tego, że przez nią włoski na skórze mi się zjeżyły. Bohaterka, która okazała się dla mnie totalnym znakiem zapytania, całkowitym zaskoczeniem.

Twórczyni bardzo dogłębnie rozbudowała postać Amber. Pokazała jej dwie twarze, ale zapewne bohaterka ma ich więcej. Już dawno nie miałam do czynienia z tak złożoną osobowością literackiej postaci.

Powieść nie jest napisana chronologicznie. Mamy trzy czasy. Wydarzenia przed wypadkiem bohaterki, wydarzenia w trakcie śpiączki oraz wydarzenia sprzed lat, opisane w formie pamiętnika. Kartki z pamiętnika rozjaśniają trochę umysł, ale zarazem są totalnym zaskoczeniem. Mogłoby się wydawać, że słowa pisane prze dziecko są niewinne, ale tu Was zaskoczę. Fragmenty dotyczące pamiętnika najbardziej mnie stresowały, wzbudzały niepokój i okazało się, że nie na darmo czułam dreszcze czytając te etapy powieści.

[...]"Historia jest lustrem, a my to tylko starsze wersje samych siebie; dzieci poprzebierane za dorosłych."[...]**

Powieść jest mieszanką gatunków, trudno zaliczyć ją do jednej kategorii. Utwór łączy w sobie elementy kryminału i sensacji, ale dla mnie to idealny thriller psychologiczny. Mogłoby się wydawać, że czytanie powieści jest ciężkie i męczące...zaskoczę Was kolejny raz, tak jak i ja byłam zaskoczona...Poznawanie treści jest ekspresowe.

Fabuła pochłonęła mnie w stu procentach, zaciekawiona treścią oderwałam się od tu i teraz, a gdy zadzwonił telefon byłam zła, że ktoś śmiał mi przeszkadzać. Całkowity odlot.

Feeney jej sposób pisania, komplikowanie wydarzeń, powoływanie do życia mrocznych, dwuosobowych bohaterów zrobił na mnie ogromne wrażenie. Choć wolę mniej zakręcone historie, to "Czasami kłamię" trafia do czytelnika. Fabuła jednak zmusza do zastanowienia się nas swoim "Ja"

[...]A poza tym Bunia zawsze mawiała, że książki to lepsi przyjaciele niż ludzie. Mówiła, że książki mogą mnie zabrać wszędzie, jeśli im na to pozwolę, i moim zdaniem miała rację[...]***

Całkowitą rację miała Bunia... Powieści "Czasami kłamię" pozwoliłam zabrać się do mrocznych umysłów bohaterów, zatraciłam się w ich zagmatwanych relacjach...Nie jest to powieść dla wszystkich, ale ci co lubią komplikacje, lubią ujrzeć dwa oblicza ludzi. Osoby, które lubią doszukiwać się drugiego dna, odnajdą się w tej powieści.

"Czasami kłamię" pochłaniająca, zaskakująca i skomplikowana fabuła, która totalnie odrywa od rzeczywistości, gdy jej na to pozwalasz.

[ blog niebo - piekło - ziemia]