Córka nazisty

Trochę inna niż zwykle książka tego autora. Mimo trudnych tematów takich jak śmierć, obóz czy choroba, książkę czyta się bardzo dobrze. Zakończenie było dla mnie mega zaskoczeniem, normalnie się popłakałam.

" Potem niech ku pamięci zawsze ktoś go czyta aż do końca świata. I dłużej bo przecież świat już raz się skończył"

Córka nazisty to powieść, która opisuje okropne czasy II wojny światowej oraz pozwala przeżyć, przeanalizować życie głównej bohaterki.

Główną postacią jest cierpiąca na Alzheimera Greta. Czesto powtarza, że dzięki chorobie może zapomnieć o przeszłości.

Niestety przeszłość przypomina się za sprawą dziennika Anny, który otrzymuje dzięki swojej terapeutce Alicji.

Alicja ma nadzieję, że Greta czytając dziennik uspokoi swoje sumienie, a także zrozumie, że była tylko dzieckiem, gdy to wszystko się zaczęło.

Greta uważa, że odziedziczyła gen zła, bo jest córką człowieka, który odpowiada za śmierć wielu ludzi.

Głównej bohaterce udaje się dotrwać do ostatniej strony dziennika.

Nie była to łatwa podróż po stronach pełnych cierpienia, zła i wspomnień, od których chciała uciec.

Może w końcu zrozumie, kim jest córką nazisty, ofiarą czy...

Jak to autor ma w zwyczaju opisy są bardzo szczegółowe i zostają w pamięci na dłużej.

Przyznam się, że byłam sceptycznie nastawiona co do nowej książki Maxa Czornyja, bałam się, że pisząc świetne i mocne kryminały nie poradzi sobie z tak delikatnym tematem jakim jest holocaust.

Nic bardziej mylnego. Autor, oprócz historii Grety przypomniał nam, jaki człowiek człowiekowi potrafi zgotować los.

Czy istnieje gen zła ?

Jestem zła i nigdy tego nie odkupię.

Moi drodzy czy wierzycie w istnienie genu zła? Czy uważacie, że jeśli Wasi rodzice robili w życiu coś bardzo złego, krzywdząc innych, to Wy również jesteście nosicielami rzeczonego genu i Waszą powinnością jest przez całe życie pokutować za ich winy? Odpowiedź na te pytania wydaje się oczywista, bowiem nikt z nas nie powinien nosić w sobie piętna przewinień i grzechów naszych bliskich. Jednak dziś za sprawą książki Maxa Czorneja „Córka nazisty”, przekonacie się, że często nasze przeświadczenie o zasadności tak krytycznego postrzegania własnej osoby, jest zakorzenione tak mocno, iż nie pozwala nam zaznać spokoju aż po kres naszych dni.

Umysł ludzki jest bardzo złożonym mechanizmem, który działa na sobie tylko znanych zasadach. Choć wielu naukowców, psychologów i terapeutów stara się odkryć tajemnicę jego funkcjonowania, to nigdy do końca nie możemy być pewni, jaki wpływ będą miały na niego nasze przeżycia, traumy stres, czy choroba. Każdego dnia o słuszności tego stwierdzenia przekonuje się główna bohaterka powieści Greta. 84-letnia kobieta choruje na Alzheimera. Choroba plącze jej myśli. Coraz bardziej odbiera jej umiejętność prawidłowego postrzegania rzeczywistości, ale także nie pozwala uporządkować trudnych i bolesnych doświadczeń z przeszłości, które przypadły na czas II wojny światowej. Jedyne, o czym nasza bohaterka jest przekonana to fakt, że jest córką kapitana SS, który bez skrupułów pozbawiał życia niewinnych ludzi. Te wspomnienia dręczą ją i nie pozwalają zaznać tak potrzebnego u schyłku życia spokoju. Choć od kiedy pamięta, stara się, choć w niewielkim stopniu odkupić winy ojca, to swój stan odbiera jako pokutę za to, że tkwi w niej gen zła, który ją również czyni złą i w żaden sposób nie da się tego zmienić.

Przewodniczką po tym pełnym lęku, niepewności i obaw świecie wspomnień, która pomaga Grecie zapełnić coraz więcej powstających w jej głowie luk, jest psycholog Alicja Nowińska. Niestety trwająca już wiele lat terapia nie przynosi większych rezultatów. W momencie, kiedy terapeutka informuje Gretę, że niestety będą musiały przerwać terapię dzieje się coś, czego nikt by się nie spodziewał. W ręce starszej kobiety trafia niezwykły pamiętnik, którego autorką jest Anna. Dziewczynka, która wspólnie z matką w czasie wojny trafiła do obozu. Na pożółkłych kartkach pamiętnika Greta pozna wstrząsającą, bezkompromisową prawdę, która albo ją pogrąży, albo ofiaruje upragniony spokój. Bo czasem, aby droga ku miłości i wyzwoleniu z kajdan demonów przeszłości wiedzie przez piekło, które musimy przeżyć na nowo.

Moje słowa, że Greta, decydując się na lekturę pamiętnika, przeżywa piekło tamtych czasów na nowo, potraktujcie bardzo dosłownie. Oczami Anny bowiem widzimy i niemalże czujemy okrucieństwo człowieka wobec człowieka. Autor bezkompromisowo opisuje czytelnikowi cierpienie i upokorzenie, którego doznają bezbronni ludzie. Pogrążeni w niepewności jutra modlą się o przetrwanie i życie swoje i swoich bliskich. A ci, w których rękach leży ich los mają za nic wartość ludzkiego życia. Więźniowie obozu odzierani są z godności i człowieczeństwa. Jednak mimo silnych emocji, które wzbudza w Grecie czytanie zapisków Anny, dziewczyna staje jej się coraz bliższa, a wspomnienia a ulotne wspomnienia zaczynają układać się w logiczną całość. Tylko czy na pewno ten choćby chwilowy przebłysk świadomości będzie prawdą, jaką Greta chciałaby poznać, a może lepiej o niej zapomnieć i nigdy więcej do niej nie wracać? O tym musicie przekonać się już sami.

„Córka nazisty” to wciągająca i poruszająca powieść obyczajowa, której podzielona na dwie płaszczyzny czasowe fabuła przenosi nas do czasów holokaustu. Nie jest to jednak w żadnej mierze powieść historyczna. Na kartach książki odnajdziemy historię kobiety, na której teraźniejszości bardzo mocno odbiły się lata z jej młodości. Wówczas jej oczy widziały, a serce odczuwało, tragiczne przeżycia, których uczestnikiem, ani świadkiem nigdy nie powinien być żaden człowiek. Nie zdradzę Wam niczego więcej ponadto, że autor w pewnym momencie w bardzo zaskakujący sposób łączy ze sobą wydarzenia mające miejsce w odległych przecież od siebie czasach, co skutkuje zakończeniem, którego zupełnie się nie spodziewałam.

Tytuł ten był moim pierwszym spotkaniem z prozą Maxa Czorneja, ale na pewno nie ostatnim. Opowieść, którą autor oddał w nasze ręce, wzbudziła we mnie wiele emocji. Podczas lektury książki czułam się głęboko poruszona, nie tylko mocnymi i opowiedzianymi wprost wydarzeniami, ale także świadectwem pięknej miłości i oddania w wielu jej wymiarach. Książkę czytałam z ogromną ciekawością i zaangażowaniem, chcąc jak najszybciej dowiedzieć się, czy Anna i jej matka zdołały się uratować, jak również, czy Greta wreszcie zazna zbawiennego ukojenia i wyciszy targające nią wyrzuty sumienia za cudze grzechy.

Oczywiście gorąco zachęcam Was do tego, abyście Wy również sięgnęli po tę książkę i zaczytali się w powieści o miłości wbrew przeciwnościom, odkupieniu, przeszłości, która nie pozwoli o sobie zapomnieć, dopóki prawda nie ujrzy światła dziennego. Zapewniam Was, że książka trafia wprost do serca czytelnika i nie pozwala się od siebie oderwać. Zarówno Anna, jak i Greta stają nam się bardzo bliskie. A kilka niespodziewanych zwrotów akcji z pewnością was zaskoczy.

Na zakończenie zostawiam Wam cytat znaleziony jakiś czas temu w internecie, który nieustannie krążył w mojej głowie podczas czytania książki, a który doskonale wpisuje się w fabułę książki.

"Każdy z nas posiada rozdział, którego nie chce przeczytać nikomu... a czasem nawet nie chce pamiętać o jego istnieniu".

Zabrałam "Córkę nazisty" na wakacje, choć książka wydawać by się mogło do specjalnie wakacyjnych nie należy, ale może właśnie taka tematyki potrzebuje oczyszczonego umysłu, który osiągamy właśnie podczas urlopu. Jestem ogromną fanką twórczości Maxa Czornyja i to duże zaskoczenie, że pisarz kojarzony raczej z krwawymi kryminałami bierze się za temat tak trudny jak rozliczanie win oprawców II wojny światowej. Okazuje się jednak że "córka nazisty" opowiada nie tylko o okrucieństwach drugiej wojny, to jest tylko tłem, ta książka stawia fundamentalne pytanie - czy ludzie noszą w sobie gen zła, czy ludzie rodzą się z natury dobrzy czy z natury źli. Autor pokazał poprzez niezwykle zaskakująca historię, jak świat, czas, środowisko w jakim żyjemy, wartości jakie wyznajemy potrafią zdeterminować i określić człowieka, przypiąć mu łatkę z którą będzie żył z wszystkimi tego konsekwencjami.

Max Czornyj udowodnił że wielkim pisarzem jest bo stworzył po raz kolejny historię, która do końca jest nieoczywista, przyznam szczerze że do teraz się zastanawiam kim rzeczywiście była główna bohaterka - podejrzewam że taki był zamysł autora, zasiać ziarno niepewności z jednej strony, a z drugiej pokazać że nie istnieje ani gen dobra, ani tym bardziej gen zła. Gratuluję naprawdę dobrej książki.

Będąc ludźmi często zadajemy sobie pytanie czy niektórzy z nas urodzili się mając w sobie ,, gen zła '' ? Czy ON w ogóle istnieje ? Czy bycie córką niemieckiego generała SS tym samym skazuje na wieczne potępienie ? Główna bohaterka - Greta tytułowa ,, córka nazisty'' będąc u kresu swojego życia znajduje zapiski Anny, która była więźniarką obozu koncentracyjnego na Majdanku. Wyrzuty sumienia nie pozwalają Grecie normalnie funkcjonować, czuje że powinna odpokutować za grzechy ojca i swoją obojętność wobec tego co działo się za czasów okupacji. Autor powieści Max Czornyj zadziwiająco realistycznie przedstawił proces pojmania więźniów , transport do obozu ( dało się odczuć strach ofiar, miałam wrażenie że jestem częścią opowieści). Niepokój przeplatał się z nadzieją na pozytywny koniec historii Grety i Anny. Czy będąc ofiarą systemu można pozostać dobrym człowiekiem? Czy w ogóle było się dobrym? Czy w momencie realnego zagrożenia nasze wybory można postrzegać wyłącznie kategorii czerni i bieli ? Na te pytania jest tylko jedna odpowiedź - zachęcam do przeczytania powieści, która nie jest oczywista . Doceniam to, że autor opisał wydarzenia o których współczesny świat niemal zapomniał. Książkę polecam wszystkim dla których rozmyślanie po zakończonej lekturze stanowi wartość dodaną.

 ,, Córka Nazisty'' to powieść o której trudno będzie zapomnieć.

Powieść historyczna, akcja toczy się dwutorowo: w czasie wojny i współcześnie. Bohaterką jest Greta Rott- córka oficera SS, wychowywała się z ojcem w dużej willi, z okien widziała dymiące kominy obozu koncentracyjnego w Majdanku. Współcześnie jest cierpiącą na Alzheimera staruszką dręczoną przez poczucie winy, ma wyrzuty sumienia, czuje się obciążona genem zła przez ojca nazistę. Jest zagubiona w swoich wspomnieniach, pragnie wybaczenia dla ojca i dla siebie. Pamiętnik polskiej dziewczynki, więźniarki, otwiera kolejne szufladki w pamięci Grety. Czy Greta znajdzie przebaczenie nim choroba zniszczy jej pamięć? Zakończenie jest zaskakujące, ale u tego autora tak jest zawsze.

Dobra książka, polecam! 👍🙂

Do tej pory miałam do czynienia jedynie z mroczną, kryminalną twarzą Czornyja w serii z Erykiem Deryło. Dziwnie, zagadkowo i nieszablonowo było w "Innej", która nie do końca przypadła mi do gustu. W "Córce nazisty" odkrywamy jednak całkiem inną, emocjonalną, aczkolwiek wcale nie delikatną stronę Autora.

"Byłam zbyt zmęczona, by się bać. Ucichły już nawet płaczące przed paroma godzinami dzieci. (...) W końcu dziesiątki półżywych ludzi zwaliło się na ziemię."

Poznajemy historię Grety, która zmaga się z okropnymi wyrzutami sumienia odnośnie tego, do czego dopuścił się jej ojciec - do setek, jak nie tysięcy śmierci niewinnych ludzi. Czuje się za to odpowiedzialna, współwinna. Córka nazisty. I ta bezsilność względem własnego losu, to okrutne, na nowo powracające poczucie winy każdego dnia, makabryczne obrazy ludzkich cierpień przy każdym rozchyleniu powiek. Autor rozważa również, czy istnieje coś takiego jak gen zła. Czy dzieci powinny odpowiadać za grzechy swoich rodziców? Jak myślicie?

"Nie zważając na błagalne krzyki, przeciągnął więźnia ku płomieniom. Bez problemu, jak piórko, rzucił go w ogień."

Na nowo powracające, ponieważ Greta zmaga się z Alzheimerem. W jednej chwili jest u terapeuty, w miarę okiełznała targające nią wyrzuty sumienia, a za chwilę już tego nie pamięta i musi przeżywać wszystko od nowa. Druzgocące. Lubię, gdy w książkach pojawia się taki wątek - podkreśla się wtedy wagę i nieubłaganie tej choroby. Nie ma możliwości walki. Można jedynie próbować z nią żyć.

Z tej książki wylewa się strasznie dużo smutku. Chyba jest to nieodłączna emocja przy czytaniu tego typu literatury. Jestem urzeczona pięknym językiem, jakim posługuje się Autor, zwłaszcza w pamiętniku Anny, małej dziewczynki, która musiała przechodzić przez piekło. To właśnie ON wywarł na mnie największe wrażenie. Jak i zakończenie. Gorąco polecam 💛

„Córka nazisty” to odsłona Maxa Czornyja, której jeszcze nie znaliśmy! I muszę przyznać, że jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona, lektura mnie usatysfakcjonowała!

Narratorką powieści jest Greta, prawie 90cioletnia kobieta, tytułowa córka nazisty, która całe życie cierpiała (po części z własnego wyboru) za grzechy swojego ojca. Teraz coraz mocniej dokuczają jej zaniki pamięci spowodowane alzheimerem, więc jej psycholog i syn jej znajomego sięgają po ostatnią deskę ratunku – dają jej dziennik opowiadający o wojennych i obozowych losach Anny. Dlaczego właśnie to ma kobiecie pomóc? Jak losy tych dwóch bohaterek się łączą? Ta tajemnica wzbudza w czytelniku ciekawość, a naprzemienna narracja Anny i Grety daje poczucie dynamizmu i nie pozwala się nudzić. Postacie są dobrze oddane, szczególnie Greta, poprzez którą książka nabiera głębszego sensu – każe nam zastanowić się skąd się bierze zło, czy jest dziedziczne i czy tak naprawdę grzechy naszych przodków to też i nasza odpowiedzialność? Oczywiście, jak na Czornyja przystało, znajdziemy tu też trochę dosadnych opisów, choć nie ma im się co dziwić – w końcu rzeczywistość obozowa była dużo bardziej tragiczniejsza niż niejeden kryminał. Ostatecznie więc muszę przyznać, że Czornyj zaskoczył mnie tą powieścią, wyszła mu naprawdę zgrabna i ciekawa historia!

Greta choruje na alzheimera, chodzi na terapię i próbuje walczyć z przeszłością i wspomnieniami, które się zacierają i jednocześnie wybrzmiewają głośnymi krzykami w jej pamięci. Starsza kobieta jest pewna, że ma w sobie pierwiastek genu zła. Musiała to otrzymać od ojca nazisty... Grzechu ojca przypisuje sobie i z jednej strony próbuje za nie odpokutować a z drugiej jest pełna wiary, że nie zasługuje na szczęście.

Wiecie, że powieści wojenne są lepsze i grosze o tych obozowych nie wspomnę. Autorów często ponosi wyobraźnia i rzeczywistość jest lekko zakrzywiona. Dlatego nie nastawiłam się na jakieś bum, ale ta powieść jest bardzo dobra. To było moje pierwsze spotkanie z tym autorem i było ono udane. W tej powieści, mimo że fikcyjnej, echo przeszłości nieustannie puka do starszej kobiety i nie daje jej wytchnienia. Wspomnienia są tak nachalne, że mogły przyczynić się do choroby i nikt nie potrafi pomóc Grecie i małej dziewczynce, która siedzi w jej głowie.

Powieść pełna emocji i poruszająca o bezwarunkowej miłości dzieci do rodziców.

Zakończenie jest wyjątkowe, nieprawdopodne i możliwe zarazem. Jedna z niewielu powieści o holokauście, która przypadła mi do gustu. Nie jest wysmarowana na szybko, na kolanie byle wybić się na chwytliwym temacie. Fabuła jest przemyślana, faktycznie jakoś tam możliwa a rzeczywistość nie jest wysmarowana w różowych kolorach.

Piękna wzruszająca opowieść o rodzinnych więziach, nadziei, strachu i wspomnieniach. Zaskakujące zakończenie, które porywa za serce.

Pozytywne zaskoczenie. Biorąc do ręki tę książkę zastanawialam sie- co jeszcze można napisać o hitleryzmie i obozach koncentracyjnych? A jednak można. To nie jest książkach o głodzie, pasiakach i eksperymentach na ludziach (chociaż wszystkie te elementy oczywiścię są zawarte w treści). To II wojna światowa z zupełnie niespodziewanej perspektywy. A przy tym ciekawe podejście psychologiczne do głównej bohaterki.

Książka, która mnie chwyciła za serce. Nie zdajemy sobie sprawy, ze to, co wydarzyło się podczas II wojny światowej, która potrafi ukształtować w nas kogoś, kogo czasem trudno wygnać, którego nie da się zlikwidować jednym pstryknięciem palców, która nie pokona nawet Alzhaimera.

W książce znajdziemy dialog Kobiety Gretchen Rott córka SS-mana, zbrodniarza i małej dziewczynki Ani obozowiczki kim są, co Je łączy?

Wierzę w to, że każdy ma w sobie gen dobra!! Pokazuje to postać her Hauptsturmführera Rotta. Pomimo zbrodni, jakie dokonał chciał uratować życie Ani i Jej mamy, a jak się skończyło?

Cieszę się, ze mogłam przeczytać te książkę, która skłania do przemyśleń takich jak docenienie tego, co się ma, tego, w jakim kraju żyjemy, tego, jakie szczęście ma moje dziecko, moja córka, która nie zazna cierpienia straty w tak okrutnych warunkach, jakim był obóz koncentracyjny, tego ze mamy wolność słowa, tego ze dane nam jest żyć tak jak chcemy nie robiąc krzywdy drugiej osobie. Żyjemy w kraju bez wojny, która potrafiła nieść śmierć i ból nic więcej. To moja pierwsza książka tego autora, ale nie ostania tego możecie być pewni.

Ile człowiek potrafi znieść, jak śmierć potrafi zabić w Nas dzieciństwo, śmiech, radość.

Nie jestem w stanie wyobrazić sobie, jaki ból towarzyszył bohaterom książki, ile determinacji i woli walki ma dziecko. Jak życie potrafi pokierować ocalałe osoby? Kim są w dorosłym życiu? A może, kogo losy zbiegły się w jedna ścieżkę wspólnego życia? Koniec końców doprowadziła mnie do wzruszenia i myślę, że to wystarczający dowód to, żeby sięgnąć po te pozycje!

Tematem przewodnim w „Córce nazisty” jest gen zła, czyli inaczej mówiąc brzemię winy „dziedziczone” przez kolejne pokolenia. Główna bohaterka powieści – Greta, ponad siedemdziesięciopięcioletnia kobieta, żyje z takim właśnie poczuciem winy. Wychowana przez ojca – SS-Haumptsturmfuhrera Martina Rotta, była świadkiem wielu tragicznych historii, jakie rozgrywały się na terenie obozu koncentracyjnego w Lublinie (na Majdanku). Co dzień obrazy w jej głowie nie dają o sobie zapomnieć, a jedyne chwile ulgi i odprężenia zawdzięcza Greta postępującej chorobie alzheimera. Wieloletnia działalność na rzecz pamięci ofiar Holokaustu to, zdaniem kobiety, niewielkie zadośćuczynienie za krzywdy wyrządzone przez nazistów, w tym jej ojca. Greta regularnie uczęszcza na sesje terapeutyczne do Alicji Nowińskiej, co pozwala jej porządkować myśli i wyrzucać z siebie te najbardziej toksyczne. Gdy pewnego dnia przed drzwiami domu staruszki staje Krzysztof Kossowski (syn jej przyjaciela Stanisława) z tajemniczym pamiętnikiem w ręku, Greta nie wie jak ogromne znaczenie będzie to miało dla jej dawnego i obecnego życia...

Max Czornyj nie jest autorem kojarzonym z powieściami obyczajowymi. Wspomniana na wstępie seria z Erykiem Deryło, „Rzeźnik”, czy nawet nieco spokojniejsza „Najszczęśliwsza”, to rasowe thrillery z sugestywnymi opisami, po których u co wrażliwszych czytelników mogą występować nudności. Na tym tle „Córka nazisty” pasuje niczym przysłowiowa pięść do nosa. Kilkukrotnie podczas lektury zerkałem nawet na okładkę by się upewnić, że to rzeczywiście ten autor stoi za czytaną historią. Nawet teraz, pisząc ową recenzję trudno mi w to uwierzyć. Stąd moje odczucia względem „Córki nazisty” nie są jednoznaczne.

Więcej na blogu Zwykłej Matki

Sięgnęłam po kolejną książkę Maxsa Czornyja, bo widziałam ją w Internecie i chciałam sama sprawdzić co jest w niej takiego ciekawego. Dużą zaletą jest opisanie ciężkiej historii współczesnym językiem, dlatego czyta się szybko i przyjemnie, jeśli można przyjemnością nazwać czytanie o tragedii wielu niewinnych ludzi...

Nie podobało mi się jednak to, że bohaterka chorująca na Alzheimera, pamięta wszystko doskonale, a zaniki pamięci zdarzają się jej tylko wtedy, kiedy jest to dla niej wygodne. To, co jest wadą pióra tego autora, to wiele perspektyw różnych osób, przez co wątki często mylą się i jest to problematyczne. Zakończenie bardzo mnie zaskoczyło, ale nie chcę wam spojlerować. Powiem tylko, że było bardzo zagmatwane, a przez to potrzebowałam chwili, żeby to wszystko sobie ułożyć.

Jakby nie było, historia Anny bardzo mnie wciągnęła i przyjemnie mi się ją czytało, za to podwyższam ocenę całości.

WOW, WOW, WOOOOOOOOOOOW!

Autora znam od innej strony, ale z tej - wojennej sprawdza się idealnie! Książka mocna, wciągająca i tak jak za wojennymi książkami nie przepadam (bo przeżywam, płaczę i się mega smucę) tak tutaj jestem pod ogromnym wrażeniem, bo wciągnęłam ją raz - dwa!

Polecam!

Max Czornyj wydał już sporo powieści, a tym razem po raz pierwszy pokusił się o wojenną tematykę.

Główną bohaterką książki została ponad 80-letnia kobieta, chorująca na zaniki pamięci. Sama nie wiedziała, co jest fikcją, a co prawdą. W jej ręce trafił dziennik pewnej dziewczynki z czasów wojny. Czy to miało odświeżyć jej pamięć?

Szczerze napiszę, że mam względem tej publikacji mieszane uczucia. Sam temat wojny został podany bardzo przystępnie, nie było jakichś makabrycznych opisów. Zabieg związany z główną bohaterką jest ostatnio nadużywany w literaturze i pojawił się już w co najmniej kilku innych książkach. Was może jednak zaskoczy.

,,Córka nazisty" Maxa Czornyja to powieść, z którą zapoznałam się szybko, ale zabrakło mi większych emocji, napięcia i rozwiązania całej sprawy.

Powieści grozy i thrillery psychologiczne to znak rozpoznawczy Maxa Czornyja. „Córka nazisty” to wyjątkowa powieść obyczajowa, która utwierdza mnie w przekonaniu, że pisarz posiada talent do przykuwania uwagi również tą twórczością. Dodałbym więcej to powieść obyczajowo-wojenna. Ci, którzy uwielbiają grozę oraz thrillery wychodzące spod pióra Maxa Czornyja powinni również po nią sięgnąć. A zapewniam Was, że będziecie zachwyceni historią, ukazaną na kartach najnowszej książki. Książki obrazującej wojenną historię, a raczej problemy z jakimi boryka się główna bohaterka.

Greta, to osiemdziesięcioletnia kobieta chorująca na Alzheimera. Żyje w ciągłym przeświadczeniu winy za czyny jakich dopuścił się jej ojciec. Nie da się ukryć, że przeszłość ojca, mocno wbiła się w psychikę kobiety. Greta przeświadczona jest o tym, że odziedziczyła po nim gen zła.

Czy w ogóle jest to możliwe? Czy możemy dziedziczyć takie geny? Czy jesteśmy w stanie temu zapobiec? I dlaczego płacimy cenę za przeszłość naszych rodziców? By móc poradzić sobie z trapiącymi ją problemami i wyrzutami sumienia, kobieta zapisała się na terapię.

Max Czornyj w ciekawy sposób łączy przeszłość i teraźniejszość, jak i również przedstawia historię z dwóch perspektyw. Przekaz wyraźnie wbija się w naszą świadomość, potęgując ładunek emocjonalny. Powieść napisana jest z dwóch różnych, jakże skrajnych poprzez doświadczenia perspektyw. Grety, głównej bohaterki. Anny, która w zapiskach pamiętnika notowała bolesne wspomnienia, jakie przeżyła podczas II wojny światowej. Czy pamiętnik pomoże pozbyć się demonów przeszłości, czy dzięki temu Greta zrozumie kim naprawdę jest?

Muszę przyznać, że nowe literackie oblicze Maxa Czornyja zasługuje na uznanie. Autor dotychczas poruszał nas mocnymi historiami, które elektryzowały grozą. Tym razem pisarz poruszył moje czułe struny od strony obyczajowej. Jednak nie brak w tej historii poczucia grozy, płynącej z koszmaru, który niosą za sobą historie zza obozowych murów. Zdecydowanie warto sięgnąć po najnowszą powieść autora, który ukazał swoje nowe, trzecie oblicze.

Podczas czytania tej książki na usta cisnęły mi się pytania – czy kolejne pokolenia Niemców powinny żyć w poczuciu winy, czy powinni pokutować za zło czynione przez ich przodków? Zadajmy sobie pytanie, jaki wpływ na nazistowskie zło mogły mieć małe nieświadome niczego dzieci? Dlaczego wciąż we współczesnym świecie, często słyszymy opinię, że Niemcy są źli? Na pytanie dlaczego, słyszymy, bo mój dziadek, pradziadek zginął z ich rąk! Dlaczego współczesne pokolenie miałoby pokutować za błędy przeszłości? Czy gen zła istnieje…?

Autor przekonał mnie o swoim geniuszu. Zabieg, którego dokonał świadczy o jego niebywałej umiejętności do mieszania uczuć podczas poznawania historii. Max Czornyj w finale książki rozłożył mnie na łopatki. Ostatnie strony ukazały tę historię z nieco innej strony, która kreowała się w mojej psychice.

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu FILIA, FILIA Mroczna Strona [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Kolejne moje spotkanie z piórem autora, w odrobinę innej odsłonie, ale jednak nadal tej samej. I wiecie co? Jestem jak najbardziej na TAK

Czy coś takiego jak "gen zła" w ogóle istnieje?

Nie będę Wam streszczać fabuły, aby niechcący nic nie zdradzić, ale MUSICIE przeczytać tę powieść.

"Córka nazisty" to przejmująca historia córki SS-mana, która całe życie zmaga się z przeszłością winiąc swojego ojca za to, że przekazał jej gen zła... Powiem wam, że nie sądziłam, iż ta historia wywrze na mnie tak wiele emocji. Szczególnie żal, współczucie i smutek. To niezwykle poruszająca powieść, poprzez którą wylałam morze łez. Autor przeszedł sam siebie a ta historia zasługuje na to, aby była przeczytana przez dosłownie każdego czytelnika. Obok niej nie można przejść obojętnie.

Zdecydowanie polecam!

Ostatnio na rynku pojawiło się dużo książek o tematyce II Wojny Światowej, jednak większość z nich przedstawia wydarzenia z perspektywy ofiar. W tym przypadku mamy do czynienia z tą drugą, „złą” stroną, a mianowicie z bliską osobą wojennego oprawcy. „Córka nazisty” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Maxa Czornyja.

Główną bohaterką jest starsza kobieta, Greta, która cierpi na Alzheimera. Często nie może przypomnieć sobie kim są otaczające ją osoby lub czym zajmowała się przed chwilą, jednak wciąż ma w pamięci wydarzenia sprzed wielu lat. Nie zapomniała, że jest córką nazisty, kapitana SS, który uczynił dużo zła i skazał wiele osób na cierpienie, a z drugiej strony był kochającym i oddanym ojcem. Greta uważa, że została obarczona genem zła i nie może pogodzić się ze swoją przeszłością. Stara się odpokutować za grzechy popełnione przez ojca, jednak jest to dla niej bardzo trudne.

Pewnego razu główna bohaterka otrzymuje dziennik należący do Anny, dziewczynki, która wraz z matką trafiła do obozu koncentracyjnego na Majdanku. Czytanie pamiętnika jest dla Grety niezwykle trudną przeprawą, powracają wspomnienia i emocje sprzed kilkudziesięciu lat, o których bohaterka nie pamiętała, część z nich przeżywa na nowo. Wraz z dalsza lekturą, Greta pogrąża się w smutku i poczuciu winy. Zakończenie dziennika jest dla kobiety wielkim zaskoczeniem.

„Córka nazisty” to książka o trudnych, wojennych czasach, których piętno odbija się wiele lat później i determinuje postrzeganie całego życia. Historia opisana została bardzo dokładnie, w przemyślany sposób. Poznajemy ją z różnych perspektyw, głównie Grety i Anny, ale również innych postaci, dlatego otrzymujemy pełen obraz sytuacji. Opowieść czyta się szybko, bo trzyma w niepewności i z każdą kolejną stroną chce się poznać dalsze losy bohaterów.

Na plus mogę zaliczyć także przedstawienie bohaterów oraz opisy obozu i wojennej rzeczywistości, które nie są sztucznie przesadzone lub, wręcz przeciwnie, spłycone, co zdarzało mi się zauważyć w powieściach o podobnej tematyce; uważam, że dobrze oddają ówczesne, tragiczne realia (moja jedyna uwaga odnosi się do małej historycznej nieścisłości – na Majdanku nie tatuowano więźniów, więc przybywając do obozu, Anna nie mogła otrzymać takiego numeru na ręce).

Podsumowując, książka jest warta polecenia, zmusza czytelnika do zastanowienia się i pochylenia nad zagadnieniami poruszonymi w historii, szczególnie dotyczącymi przeszłości i jej wpływu na dalsze życie, wciąga od pierwszej strony, a finalnie bardzo zaskakuje.

Gdybym miała opisać „ Córkę Nazisty” w trzech słowach, to brzmiałyby one następująco: fantastyczna, poruszająca, nie dająca o sobie zapomnieć.

Jest to powieść, w której nie ma teraźniejszości bez przeszłości, właśnie ona odgrywa tu decydującą rolę.

Max Czornyj w swoim utworze przedstawia II wojnę światową w dosyć nietypowy sposób.

Oprócz tego, że czytelnik obserwuje wydarzenia pełne cierpienia, tajemnic i radości z perspektywy dziecka, to do tego to dziecko jest córką SS-Hauptsturmführera Rotta.

Greta to postać pełna zagadek, czytelnik nigdy nie może być pewny co zaraz zrobi bądź powie.

Przez to czytanie staje się jeszcze bardziej ekscytujące.

Na pewno jest to książka, która zasługuję na przeczytanie.

Ukazanie ludzkiej natury, to do czego jest zdolny człowiek, aż po fakt winy niezawinionej sprawia, że powieść porusza do głębi i skłania do refleksji.

Dialogi, rozwój akcji i styl pisania są na tyle interesujące, że nie da się odłożyć tej powieści.

Czytelnik pragnie coraz to więcej i co najważniejsze nie jest zawiedziony.

Tak samo jak do przeczytania „ Córki Nazisty” zachęciły mnie dwa pierwsze zdania na okładce, tak samo polecam ją każdej osobie, która się waha bądź nie wie co przeczytać.

Napisano już wiele książek o tematyce II Wojny Światowej. "Córka nazisty" nie jest jednak kolejną przewidywalną historią wojenną, z mniej lub bardziej tragicznym zakończeniem. Tak naprawdę zagłębiamy się w niej w meandry ludzkiej psychiki - kwestie winy i przebaczenia; zapomnienia i zrozumienia.

Główną bohaterką powieści jest cierpiąca na chorobę Alzheimera Greta. Choroba ta jest dla niej ukojeniem i możliwością zapomnienia, ale jak sama twierdzi, również karą boską za grzechy ojca nazisty i życie w cieniu kominów krematorium obozu na Majdanku. Kobieta całe życie próbowała odpokutować krzywdy, które wyrządził funkcjonujący w morderczym nazistowskim systemie, ojciec. Żyje jednak w przeświadczeniu, że jak każde dziecko nazisty, posiada gen zła.

Równocześnie poznajemy historię Anny. To dziewczynka, którą okoliczności wyrywają z beztroskiego dzieciństwa upływającego na psotach ze służącą Lusią. Anna trafia wraz z matką do obozu. Formą przetrwania morderczej podróży i obozowej gehenny jest tworzenie dziennika, który pisze z myślą o ukochanym ojcu.

"Córka nazisty" to Max Czornyj w zupełnie innym wydaniu. W sposób bardzo subtelny i dojrzały przedstawia historię zagubionej kobiety i jej stopniowego wyzwalania się z poczucia wstydu za wydarzenia, na które nie miała najmniejszego wpływu. Z jednej strony jest to historia o życiu z piętnem i próbą rozliczenia z kochającym, ale mającym diabelskie oblicze, ojcem. Opowieść o dysonansie ludzkiej duszy i o tym, że nic nie jest czarne albo białe. Z drugiej strony jest to historia o ludzkiej sile i harcie ducha, o tym, że to nasze czyny decydują o tym, jak widzą nas inni.

Gorąco zachęcam do przeczytania "Córki nazisty", opowieści wielopłaszczyznowej, która w swoim finale bardzo Was zaskoczy (bo nic nie jest oczywiste, jak się na początku wydaje).

Przyznam szczerze, że "Córka nazisty" to intrygująca powieść z wielu powodów: po pierwsze zaskakuje nowa odsłona twórczości Maxa Czornyja, którego znamy raczej z kryminalnych klimatów, choć ta opowieść również – może właśnie w szczególności? – do lekkich nie należy; po drugie historia wciąga niemal od pierwszej strony, by utrzymywać uwagę czytelnika do samego końca i tak naprawdę nie wiemy, czego można się po niej spodziewać; po trzecie – co zrobiło na mnie piorunujące wrażenie – finał tej opowieści wbija w fotel. Autor bardzo sprawnie i z ogromnym wyczuciem wprowadza nas w ciężki nastrój, odsłaniając tragiczne skutki wojny. Warto w tym miejscu wspomnieć, że odbiła ona piętno na wszystkich, a ile ludzkich istnień, tyle różnych historii.

"Córka nazisty" to przejmująca opowieść, która wzrusza na każdym kroku – wielki dramat wielu bohaterów, pułapka przeszłości, labirynt, z którego nie ma wyjścia. Zmusza do refleksji, wymagając od czytelnika ciągłego poszukiwania odpowiedzi na wciąż pojawiające się pytania. Ta historia nie daje spokoju – jestem przekonana o tym, że długo jeszcze pozostanie w mojej pamięci, a pomimo tego wiem, że za jakiś czas do niej powrócę, by sprawdzić, czy nic mi nie umknęło. Autorowi udało się zagrać na moich emocjach, a przy tym ukazać różne oblicza dramatu – to ważne, ponieważ możemy towarzyszyć zarówno córce nazisty, jak i ofierze.

Budowa utworu jest bardzo atrakcyjna. Wejdziemy w teraźniejszość osiemdziesięcioletniej kobiety, by chwilę później odpłynąć w gąszcz – często niejasnych – wspomnień. To jednak nie wszystko, ponieważ dostajemy też możliwość przeczytania pamiętnika młodej dziewczyny, która doświadczyła okrucieństwa wojny – autor nie szczędzi tu okrucieństwa, ale powiem Wam, że nie ma w tym przesady, bowiem nie sili się na zbędny turpizm. I to się ceni.

Akcja rozwija się z wolna, by w pewnym momencie nabrać rozpędu, przy czym nieustannie trzyma w niepewności, w oczekiwaniu. Powieść jest dopieszczona w każdym szczególe, bohaterowie pełnokrwiści, a finalnie każdy z elementów trafia na swoje miejsce, by pozostawić czytelnika w szoku. To lubię.

Nie mam tej historii nic do zarzucenia – jest dokładnie taka, jaka powinna być: pełna sprzecznych emocji, zamglonych wspomnień i trudnego do przełknięcia, naszkicowanego dziecięcą ręką obrazu wojny, która nie oszczędziła nikogo. W finalne znajdujemy odpowiedzi na niedające nam spokoju pytania, a opowieść z pewnością nie przejdzie bez echa – jest zdecydowanie warta każdej poświęconej na lekturę minuty. "Córkę nazisty" polecam z czystym sumieniem – to jedna z tych historii, nad którymi warto się pochylić.

Czy możemy ponosić odpowiedzialność za czyny bliskich nam osób? Czy możemy obarczać się winą, bo ktoś z kogo krwi jesteśmy zrodzeni dopuścił się okrucieństwa?

Greta, starsza kobieta mimo tego że cierpi na Alzheimera wciąż pamięta, że jest córką człowieka, który zło miał w genach. Jest córką nazisty. Jest przekonana, że ona też jest naznaczona złem i musi dźwigać piętno które zafundował jej ojciec. Żyje w świadomości, że nie ma w niej dobra. I nie może poradzić sobie sama ze sobą, dlatego uczęszcza na terapię, która ma pomóc jej przebrnąć spokojniej przez jesień życia.

Pewnego dnia dostaje do przeczytania pamiętnik Anny, która razem z matką trafiła do obozu w Majdanku. Coś, co miało być wyzwoleniem dla Grety, pogrąża ją w coraz większym smutku i przygnębieniu. Jednocześnie jej pamięć się odblokowuje i sama zaczyna przypominać sobie wiele istotnych spraw z przeszłości, a także to, kim była Anna.

Historia Grety to niezwykle trudny powrót do przeszłości. Podczas czytania dziennika Anny, przeszłość wraca do starszej kobiety ze zdwojoną siłą. Wracają emocje i uczucia które towarzyszyły jej kilkadziesiąt lat temu, a do tego Greta przeżywa przeszłe wydarzenia w obecnej chwili - z na nowo rozdrapanymi ranami, z nowymi emocjami i bólem.

Córka nazisty to też powieść o trudnych wyborach, tych z gatunku niemożliwych. To też opowieść o tym, że dzieci często padają ofiarą poczynań rodziców i choć są niewinne i nie mają żadnego wpływu na to co robią dorośli, są postrzegane dokładnie w taki sam sposób jak ich rodzice. Pod tym względem przesłanie jest absolutnie ponadczasowe - bo czy córka nazisty musi być zła, nawet jeśli nie popierała poglądów ojca? Czy dziecko, nieświadome w pewnym stopniu czynów ojca może go nie kochać?

Czy zasługuje na obelgi, krzywe spojrzenia i łatkę "ona jest zła, bo jej ojciec był nazistą". Czy dziecko, którego ojciec jest alkoholikiem zasługuje na to samo miano? Czy to, że rodzicie kłócą się z sąsiadami ma być jednoznaczne z tym, że ich dzieci nie mogą się ze sobą bawić? Niestety tak skonstruowany jest nasz świat, że rzeczywiście czasami przyjmujemy postawy i zachowania przodków, ale równie często jesteśmy niesłusznie, odgórnie postrzegani dokładnie tak jak oni. To powieść, która porusza temat tego, czy można odpokutować grzechy rodziców i wziąć na siebie odpowiedzialność za ich postępowanie.

Wreszcie ta książka to piękna historia miłości, która się nie poddaje. Miłości, która nie powinna, a może nigdy nie wydarzyłaby się gdyby nie wojna. Miłości ogromnej, silnej i niezmiennej.

Książek w tematyce obozowej w ostatnich latach jest naprawdę ogrom i choć mnóstwo z nich jest oparta na faktach i mocno uświadamia czytelnikowi brutalność i okrucieństwo wojny, nie spotkałam się jeszcze z tak skonstruowaną. Po raz pierwszy czytałam książkę z perspektywy tej złej strony, z perspektywy kogoś, kto był bliską osobą oprawcy. Zderzenie dwóch perspektyw to wprowadzenie do powieści dziennika Anny, co dla mnie jest szalenie ciekawym rozwiązaniem. Max Czornyj wprowadził powiew świeżości do tej tematyki i to się bardzo, bardzo chwali.

Córka nazisty niesie dla mnie ważne przesłanie. Nieważne czyim jesteśmy dzieckiem, to my sami decydujemy o tym, kim my będziemy. Nawet jeśli wciąż będziemy postrzegani przez pryzmat rodziców, to my powinniśmy czuć się komfortowo sami ze sobą. Bo nikt nie przeżyje za nas życia, a o jego kształcie decydują nasze poglądy, przekonania, a przede wszystkim czyny.

Córka nazisty to książka, którą zapamiętam na dłużej i wiem, że nieraz będę do niej wracać pamięcią, a takich książek jest niewiele. To powieść z doskonale poprowadzonym wątkiem psychologicznym, subtelnym wątkiem miłosnym, ukazująca jak ogromny wpływ na człowieka ma inny człowiek, osadzona w realiach II wojny światowej. Powieść o trudnych wyborach, odpowiedzialności za czyny przodków. Wciąga od pierwszych stron, wzrusza i prowokuje do przemyślenia swojego życia.

To coś zupełnie innego, niż Max Czornyj serwował nam do tej pory. Ale jest cholernie, cholernie dobrym kawałkiem literatury.

odziedziczyć geny zła?

Greta wierzy w to,że od zawsze była i jest złym człowiekiem gdyż odziedziczyła to po swoim Ojcu,który był nazistą. Była przez to gnębiona

i wyzywana. Dla niej ojciec był dobry człowiekiem , miał swoje za uszami ale wierzyła w jego dobro. Może o złych rzeczach

starała się nie pamiętać lub je wyparła? Z jej pamięcią jednak było źle, alzheimer rujnował jej wspomnienia i rzeczywistość.

Nie chciała umierać z myślą o tym,że jej ojciec wyrządził wiele złego i w pewnym stopniu i ona jest taka jak on. Chodząc na terapię jej samopoczucie

było trochę lepsze choć jej wspomnienia dalej były zamazane.

Gdy dostała pamiętnik Anny,która trafiła do obozu wraz z matką jej wspomnienia zaczynają powracać. Doszła nawet do wniosku,że poznała

Annę a jej pamiętnik wzbudza w niej wiele emocji.

Czytając go,  na chwilę choroba przestawała istnieć. Chciała dowiedzieć się czy Anna żyje i jak potoczyły się jej losy, jednak nie dokończyła

jeszcze czytać całego pamiętnika,który na końcu odmieni jej przemyślenia i obróci wszystko o 180 stopni.

Muszę przyznać,że nowa odsłona autora thrillerów przypadła mi do gustu. Fabuła była przemyślana i dobrze dopracowana. Już sam fakt,że

jest tam tło obozowe wzbudza ciekawość.Na rynku wydawniczym jest sporo tego typu powieści, ale Czornyj podołał wyzwaniu i dał nam

coś zupełnie innego i bardzo wciągającego.

Od początku było to coś na wzór układanki, w której główna bohaterka układa elementy i tworzy całość a zwieńczeniem tej układanki

jest taka naprawdę ona sama, jej przeszłość i teraźniejszość i walka z chorobą.

Greta żyje z piętnem, który nie pozwala jej zapomnieć o przeszłości. Mimo nasilającego się Alzheimera pamięta, że tkwi w niej gen zła, bo jest córką człowieka, który odpowiada za śmierć wielu niewinnych osób. Dlatego też od kilku lat chodzi na terapię do Alicji, która stara się pomóc jej uporać z traumą z dzieciństwa.

Pewnego dnia dostaje do przeczytania pamiętnik Anny – dziewczynki, która wraz z matką trafiła do obozu na Majdanku. Czytając te wspomnienia, jej pamięć powoli się odblokowuje i Greta przypomina sobie coraz więcej rzeczy z czasów wojny. W pewnym momencie uświadamia sobie również, że dawno temu bardzo dobrze znała Annę. Wraz z kolejnymi stronami pamiętnika przeżywa coraz większe katusze, bojąc się odkrycia prawdy o swoim dawnym życiu i roli ojca w życiu Anny i jej matki. Jednak to, co czeka na nią na końcu historii, zaskakuje ją i całkowicie zmienia jej życie. Prawda o jej przeszłości okazuje się być wybawieniem. Ciężki kamień spada jej z serca, a bliscy oddychają z ulgą, widząc jej łzy szczęścia. Ale czy na pewno Greta poznała całą prawdę?

Najnowsza powieść Maxa Czornyja to dla wielu osób zaskoczenie. Autor znany dotychczas z niezwykle mocnych thrillerów zmierza się z tematyką drugiej wojny światowej. Czy jest w tym wiarygodny? Przyznam szczerze, że nie wiedziałam czego się spodziewać po tej książce. Uwielbiam brutalne thrillery Maxa Czornyja i bałam się, że nie poradzi sobie z tak delikatną tematyką. Jednak myliłam się. Powieść „Córka nazisty” to przejmująca i niezwykle wzruszająca historia. To powieść o cierpieniu, o miłości i trudnych wyborach. Głównym narratorem jest Greta i to jej Max Czornyj poświęca przede wszystkim uwagę - pokazuje czytelnikom jak olbrzymim obciążeniem dla psychiki małego dziecka była świadomość, że najbliższa mu osoba potrafi być tak brutalna dla innych i bez najmniejszego wahania potrafi zabić kogoś, kto jest dużo słabszy od niego i nie może się bronić. Pozostałe rozdziały to fragmenty pamiętnika Anny czytanego przez Gretę oraz wypowiedzi innych bohaterów książki. Jednak choć autor skupia uwagę głównie na przeżyciach Grety związanych ze wspomnieniami z czasów II wojny światowej, to nie sposób nie zwrócić uwagi na wątek związany z jej chorobą. Kłopoty z pamięcią z jednej strony pozwalają wyprzeć z pamięci złe wspomnienia, z drugiej niszczą jej relacje z otoczeniem. Raz stają się wybawieniem, dzięki któremu bohaterka zapomina o trudnej przeszłości, w innym momencie wywołują łzy u najbliższych, gdy kobieta nie rozpoznaje twarzy tych, którzy są najbliżsi jej sercu. Czytanie pamiętnika ma być sposobem na chociaż częściowe odzyskanie pamięci i tak się staje, ale… No właśnie, nie będę pisać nic więcej. Przeczytajcie po prostu „Córkę nazisty” – jestem pewna, że Was wzruszy, zaciekawi i przede wszystkim bardzo zaskoczy.

„Córka nazisty” to najnowsza powieść Maxa Czornyja. Wielbiciel morderstw tym razem przeniósł nas w poruszającą podróż do czasów II wojny światowej,gdzie musimy zmierzyć się z silnymi emocjami głównych bohaterów.

Gretchen Rott to córka SS-mana, niemieckiego zbrodniarza, a obecnie osiemdziesięcioletnia staruszka cierpiąca na Alzheimera, która uważa, że nosi w sobie gen zła, za zbrodnie których dopuścił się jej ojciec na niewinnych ludziach w czasach wojny. Jest przekonana,że choroba , która na nią spadła jest karą od Boga za winy ojca, które musi odkupić ona. Przez kilkadziesiąt lat zmaga się ze straszną przeszłością, która wraca do niej w koszmarach. Rzeczywistość miesza się jej z wydarzeniami z przeszłości. Od lat uczęszcza w terapii z Alicją Nowińską, z którą dzieli się swoimi wspomnieniami próbując w ten sposób zmniejszyć oznaki choroby. Podczas ich wspólnych rozmów Greta wraca do czasów swojego dzieciństwa , do obrazów hitlerowskich zbrodni, których była świadkiem, do otaczającej jej śmierci i głodu, którego nie może zapomnieć . Terapie wspomaga pewien młodzieniec- Krzysztof , który przekazuje jej dziennik Anny-dziewczynki , która trafiła do obozu w Majdanku wraz ze swoją mamą, a którą Greta poznała później w swoim domu.

Anna szczegółowo opowiada swoją historię na kolejnych kartach pamiętnika pogrążając tym samym Gretę w coraz większy mrok. Wszystkiemu czuła się winna, gdyż była blisko ojca , który był odpowiedzialny za całe tamtejsze zło. Ania jako kilkuletnia dziewczynka została zmuszona do opuszczenia swojego rodzinnego domu wraz z matką , zdążyła zabrać ze sobą notes i ołówek a dzięki przykazaniom mamy aby pisała, tworzyła wspomnienia dla swojego taty , którego już z nimi nie było od dłuższego czasu, ale wierzyła ,że ON czuwa nad nimi i gdyby tylko był z nimi nie dopuściłby do ich wygnania. Anna wraz z matką i tysiącami innymi ludźmi zostały wpakowane do wagonów transportowych, gdzie przeraźliwy smród i duchota nie opuszczały nawet na chwilę. Ludzie mdleli z braku powietrza, byli wygłodzeni i wycieńczeni. Kiedy pociąg zatrzymał się, a ludziom kazali maszerować dalej do obozu byli przerażeni. Małe dzieci noszone na rękach były skazane na pewną śmierć. Na miejscu zostały im nadane numery i zgolone głowy. Malutka Ania nie mogła zrozumieć co się dzieje. Strach i przerażenie miało już ich nie opuścić. Czy los okazał się łaskawy czy Bóg chciał te dwie kobiety uratować? Ze względu na swoje nazwisko zgodnie z rozkazem miały opuścić obóz i zamieszkać w domu her Hauptsturmführera Rotta. Greta zaś z każda przeczytaną stroną czuła potworny ból , jednak nie mogła odpuścić. Uznała,że musi poznać koniec pamiętnika Anny bez względu co ten koniec przyniesie.. A przyniesie niewątpliwie nieoczekiwany zwrot.

Ta historia doprowadziła mnie do łez, byłam emocjonalnie wstrząśnięta. Fabuła jest przedstawiona głównie z dwóch perspektyw. Z jednej mamy wizje Grety, która wraca pamięcią do wydarzeń sprzed lat, gdzie wspomnienia i umysł plątają się i nie może sobie z tym poradzić, a z drugiej strony mamy zapiski z pamiętnika Anny, dziewczynki, , która przeżywała piekło na ziemi. Przez wiele lat Gerta uważa,że nosi w sobie gen zła i bardzo chce odpokutować winy ojca. Wspomnienia , które ma w sobie głęboko zakorzenione wywołują u niej lęk. Chciałaby zapomnieć o wszystkich złych rzeczach, ale to właśnie ona była córka zbrodniarza,który był odpowiedzialny za całe to zło.Kiedy po latach przyjdzie się jej zmierzyć z przeszłością ma nadzieje na odkupienie win. Za sprawą bliskich osób przenosi się do miejsca tamtych wydarzeń , a wtedy jej serce rozpada się na kawałki. Prawda o całym jej życiu spotyka się z przeszłością. Mimo swojej choroby oznaki świadomości pozwoliły jej rozgraniczyć zapiski z pamiętnika z prawdziwymi wydarzeniami.

Przez całą powieść czułam niepowtarzalny ból i smutek , ponieważ poruszyła mnie każdym zapisanym słowem. Finalnie doprowadziła mnie do wzruszenia i myślę , że to wystarczający dowód na niezwykłość tej historii. Skonstruowanie powieści, która przeplata ze sobą współczesność starszej kobiety z przeszłością kilkulatki zamkniętej w obozie spowodowała, że powieść stała się wielowymiarowa. Główne bohaterki mocno zarysowały się w mojej pamięci, a każda stronę czyta się z zapartym tchem. Wizja wojny ,czasy największego okrucieństwa w dziejach ludzkości kontrastują z rzeczywistością, jednak łączą ze sobą oba światy bohaterów wspólną historią. Autor zadbał o historyczne tło, o skonstruowanie wiarygodnych postaci , które wywołują szczere emocje. Ja byłam pod ogromnym wrażeniem.

Dziękuje Wydawnictwu Filia za możliwość przeczytania.

Naukowców od dawien dawna intryguje wpływ genetyki na osobowość człowieka. Czy istnieje coś takiego jak gen zła? Czy dziedziczymy po przodkach zło? Czy geny predysponują nas bardziej do jego czynienia? Czy jesteśmy odpowiedzialni za czyny i postępowanie naszych rodziców?

Na te wszystkie pytania szuka odpowiedzi Max Czornyj w swej najnowszej powieści "Córka nazisty". Autor znany z kryminałów i thrillerów postanowił sięgnąć po tematykę wojenno-obyczajową. W powieści porusza kwestię godzenia się z przeszłością, przebaczenia innym, ale przede wszystkim sobie, a także pokazuje, że czasem by odnaleźć ukojenie duszy i spokój sumienia trzeba stanąć oko w oko z prawdą i się z nią zmierzyć.

Greta, jako córka SS - mana, przez całe życie zmagała się z ciężarem doświadczeń i wspomnień, które związane są z życiem obok obozu koncentracyjnego. Przekonana, że odziedziczyła po ojcu gen zła, za wszelką cenę starała się być dobrym człowiekiem, i swoim życiem odpokutować za czyny ojca. Uważa, że jej choroba jest karą od Boga, za zło, które wyrządził jej ojciec.

Od lat uczęszcza na terapię do Alicji Nowińskiej by uporać się z dręczącymi ją demonami od lat dzieciństwa.

Greta czuje się naznaczona piętnem zła, uważa, że nigdy nie uzyska przebaczenia za winy ojca i że nigdy ich nie odpokutuje.

Wszystko zmienia się gdy w jej ręce, przy pomocy Stanisława, jej przyjaciela, i Krzysztofa jego syna, trafia pewien stary brulion, będący dziennikiem dziewczynki, Anny, więźniarki obozu w Majdanku. Czytając Greta musi zmierzyć się z prawdą i przeszłością, którą od lat starała się upchnąć w najciemniejsze zakamarki swej pamięci. Prawda zaskoczy nie tylko naszą bohaterkę, ale i czytelnika. Piszę szczerze, zakończenie mnie zaskoczyło. Lektura dziennika stanie się swoistym katharsis dla Grety. Dzięki niemu będzie potrafiła przebaczyć sama sobie, a także przestanie obwiniać się za zło, którego świadkiem była.

"Córka nazisty" to wzruszająca opowieść o trudnych, nieludzkich czasach, czasach wojennych. Historia o dzieciństwie w cieniu obozu koncentracyjnego i pieców krematoryjnych, spowitym w unoszącym się dymie ze spalonych ludzkich ciał. Historia o miłości, przyjaźni, nadziei, woli życia, która daje siłę do walki o przetrwanie. Jest to powieść także o odkupieniu, przebaczeniu i pogodzeniu się z przeszłością, z prawdą, która niejednokrotnie jest bolesna. Powieść ta także pokazuje, jak traumatyczne wydarzenia wojenne potrafią wpłynąć na ludzką psychikę, jak kruchy i delikatny jest człowiek, jak uciekając przed dramatycznymi wspomnieniami i traumą, gubi się w swoim fikcyjnym świecie i sam nie wie co jest prawdą a co kłamstwem.

Książkę czyta się szybko, wręcz pochłania. Podzielona jest na rozdziały pisane z perspektywy Grety, Krzysztofa i Anny. Przeważają rozdziały, które są wspomnieniami Grety i zapiskami z pamiętnika Anny. Dzięki temu historię życia bohaterów poznajemy wyczerpująco i dogłębnie. "Córka nazisty" jest poruszającą powieścią, ale także ważną. Pokazuje, że trzeba od przeszłości odciąć się grubą kreską, pamiętać by historia nigdy się nie powtórzyła, ale przebaczyć. I żyć dalej, i nie obwiniać się za czyny innych, jeśli nawet byliby to nasi bliscy, bo nie odpowiadamy za zło całego świata, jeśli za jakieś odpowiadamy, to tylko uczynione przez nas. I najważniejsze, nie nosimy w sobie genu zła. To czy jesteśmy dobrzy czy źli, zależy tylko i wyłącznie od nas. I nie ma co obarczać winą genów. Sami wybieramy ścieżkę, którą podążamy przez życie. Wiadomym jest, że środowisko, wychowanie, wartości jakie przekazują nam rodzice, dziadkowie ma wpływ na nasz światopogląd i osobowość, ale to my sami kształtujemy siebie i jako istoty rozumne potrafimy odróżnić dobro od zła. To kim jesteśmy i jacy będziemy zależy tylko i wyłącznie od nas samych. I to my decydujemy ile w nas jest dobra, a ile zła i które z nich będzie przeważać szalę w naszym życiu.

"Córka nazisty" to powieść wywołująca wiele emocji, wzruszeń, a także skłaniająca do rozmyślań o naturze człowieka, po mojej recenzji, widać że i mnie skłoniła do przemyśleń, bo znów się rozpisałam ☺ Podsumowując, bardzo dobra książka, polecam !