Chwała Rzymu

świetna historia od a do z Rzymu , bardzo dobra książka, jest dość gruba na 464 stron i polecam.

"Często się mówi, że historię piszą zwycięzcy, ale w wypadku Rzymu narrację zdominowali przegrani... Przywoływali oni wizję Rzymu, która pozostaje wciąż żywa mimo upływu dwóch tysięcy lat."

Odbyłam już jedną wędrówkę szlakiem starożytności z Anthonym Everittem w ramach spotkania z historią "Chwała Aten". Okazała się interesującym i wciągającym doświadczeniem, zatem bardzo chętnie sięgnęłam po nową chwałę, tym razem w rzymskiej odsłonie.

Wrażenie czytelnicze podobne do poprzednich, przyjemnie mknęło się po stronach książki, odświeżało wiedzę, absorbowało nowe informacje, poddawało refleksjom z historycznym rysem. Autor snuje opowieść o Rzymie w zajmującym i entuzjastycznym stylu. Nie obarcza odbiorcy uszczegółowionymi danymi, koncentruje na tym, co najważniejsze, co faktycznie powinniśmy wynieść z ogólnych przesłanek i niezbędnych podstaw. Zaznajomienie z materiałem pomaga w lepszym zrozumieniu przeszłości i jej ogromnego wpływu na współczesne odniesienia zachodniej cywilizacji. A które z miast nie łączy tak doskonale tego, co było, z tym, co dzieje się teraz, co będzie miało miejsce za chwilę, jak nie Rzym?

Publikacja zawiera trzy segmenty, pierwszy obejmuje powstanie Rzymu i królewskie rządy, drugi przybliża podbój Italii i konflikt ustrojowy, trzeci omawia republikę śródziemnomorskiego mocarstwa. Everitt przedstawia zagadnienia z różnych ujęć, mieszanki aspektów społecznych, prawnych, politycznych w ujęciu wewnętrznym i zewnętrznym, wojskowych, religijnych, sztuki i architektury. Ale to również barwne portrety znaczących osobistości, tych, którzy pracowali na szacunek, sławę i chwałę, oraz tych, którzy podążali szlakiem kompromitacji, zdrady i destrukcji. A że ludzka natura nigdy niej jest czarno-biała otrzymujemy zestawienie ciekawych postaci.

Autor zgrabnie miesza legendy i fakty, wplata mnóstwo ciekawostek i anegdot, fragmentów dzieł i cytatów, czym ubarwia opowieść i ułatwia zapamiętywanie danych. Lekka popularnonaukowa forma przedstawiania postaci, miejsc, zdarzeń i dat, sugestywne zwracanie uwagi na ich kontekst i ważność. Nie trzeba znać biegle historii, aby swobodnie wejść w publikację, a zatem świetna rzecz na poszerzanie horyzontów. Pomocą służy tablica chronologiczna i indeks wyszukiwania, zaś przypisy ciekawie dookreślają kontekst. Warto zaplanować spotkanie z książką.

[Adres usunięty]

Historia potęgi.

„Chwała Rzymu” to pasjonująca historia o tym, jak z małej rzymskiej osady wyrosło na przestrzeni dziejów imperium, które stało się niekwestionowanym (a przynajmniej niekwestionowanym od czasu zakończenia wojen punickich) hegemonem w basenie Morza Śródziemnego. Anthony Everitt przybliża nam proces jego powstawania i czyni to na tyle zręcznie, że dobrze znane fakty nabierają na łamach tej książki całkiem nowego blasku.

Najprostszy – a jednocześnie najbardziej oczywisty – wniosek po lekturze jest taki, że… nie od razu Rzym zbudowano ;) Everitt odkrywa czytelnikowi kulisy tego rozłożonego na całe wieki procesu, a całą narrację dzieli na trzy główne części odniesione kolejno do legendarnych początków Rzymu, do etapu rozszerzania jego wpływów na całą Italię, a także do etapu, w którym rzymska republika okrzepła stając się tym, czym w istocie była – politycznym hegemonem śródziemnomorskiego świata.

Everitt, co bardzo ważne w trakcie czytania, nawet ukazując rzymskie triumfy każe zwrócić czytelnikowi uwagę na pierwsze oznaki przyszłego wewnętrznego rozkładu i upadku rzymskiej republiki. Autor wyłuszcza całą genezę tego procesu, który paradoksalnie rozpoczął się wraz ze wzrostem bogactwa i akumulacją kapitału w Wietrznym Mieście. Autor książki łączy to także z napływem bezrolnej ludności do stolicy republiki, z których to mas wytworzył się miejski plebs – żądna krwi i igrzysk tłuszcza, której istnienie było jednym z wielu przejawów wewnątrzpaństwowego kryzysu.

Narracyjne płaszczyzny książki dotyczą kilku głównych sfer rzymskiej rzeczywistości. Najważniejszą z nich (przez pryzmat której Everitt opisuje wszystkie pozostałe) jest ekspansja rzymskiej państwowości i toczone przez młodą republikę wojny. Myślę, że wybór tego właśnie tematu jako wiodącego jest słuszny, jest ON bowiem chyba najbardziej interesujący obiektywnie na rzecz patrząc. Kolejne płaszczyzny narracji to zmiany na tle społecznym, częściowo gospodarczym oraz politycznym – kolejne wątki doprowadzono tutaj aż do czasów Mariusza i Sulli, których rządy były w zasadzie ostateczną agonią republiki w jej klasycznej formie ustrojowej.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Wielką zaletą tej pozycji jest sposób Everitta na opowiadanie o historii: lekki, prosty, interesujący, pełen ciekawostek, a jednocześnie rzeczowy i merytoryczny. Opowiadana w taki sposób historia autentycznie ciekawi :) I być może jest to szansa na zainteresowanie szerszej rzeszy czytelników.

Everittowi należy się za tę pozycję wielki szacunek i nie mniejsze od tego szacunku brawa. Starożytny Rzym staje przed naszymi oczami w tej książce jak żywy, a sposób w jaki opowiada o nim autor – pełen pasji, zacięcia historycznego i realizmu – sprawia, że chce się tę książkę przeczytać od deski do deski. Pozytywnie zaskakuje także fakt, że Everitt skupia się na historii Rzymu od jego powstania do upadku republiki, a więc na okresie, który niekoniecznie jest tym najbardziej popularnym jeśli chodzi o starożytny Rzym. Za taki a nie inny wybór co do historii Rzymu także wielkie brawa.

Polecam!

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Autor bardzo ciekawie opisuje jak z małej osady powstało miasto, które stało się stolicą wielkiego imperium.

Jak powstało najsłynniejsze imperium w dziejach? Dużo już wiemy w tej dziedzinie. Każda praca na ten temat wnosi jednak coś nowego i tak jest i w tym przypadku. A poza tym , czy nie lubimy najbardziej tych historii, które już znamy?