Byłam kochanką arabskich szejków

To moje pierwsze spotkanie z autorką ukrywającą się pod pseudonimem Laila Shukri i nie wiem czy nie ostatnie, choć tematyka arabska nie jest mi całkowicie obca. Na tym etapie również ciężko mi stwierdzić czy bycie żoną jednego z najbogatszych szejków jest faktycznym elementem tożsamości autorki, czy jednie jako fikcyjny wabik ma służyć sprzedaży kolejnych powieści. Ale do rzeczy. W "Byłam kochanką arabskich szejków" autorka polskiego pochodzenia podejmuje się niełatwej tematyki dotyczącej handlu żywym towarem, a następnie prostytucji - w tym także prostytucji dziecięcej. Na podstawie historii Julii dowiadujemy się jak może wyglądać przykładowy proceder wabienia kobiet do krajów Zjednoczonych Emiratów Arabskich, a cała opowieść przedstawiana jest z perspektywy narracji pierwszoosobowej (głos ofiary); dlatego też przeżyłam niemałe zaskoczenie, gdy mniej więcej w połowie powieści jak gdyby nigdy nic, ujawniła się postać autorki. Autorki zamkniętej w złotej klatce i pozbawionej wielu przywilejów, a zarazem kobiety, która przeżywszy ze strony męża brutalny gwałt z podduszaniem, dalej twierdzi, że jest ON miłością jej życia. Syndrom sztokholmski? Nieważne.

Powieść nie powala kunsztem wykonania, lecz o ile opisy czy przywoływane fakty dotykające tematu prostytucji oraz handlu ludźmi są jeszcze jako tako do przyjęcia, o tyle miałkie i nijakie dialogi rażą, krzycząc wręcz, by najlepiej ich zaprzestać. Ileż razy można powtarzać: "dzień dobry, do zobaczenia, dobranoc", dodając przy tym imię w formie wołacza? No ile? Dialogi wyraźnie wskazują na grafomańskie zapędy pani Shukri czy jak jej tam naprawdę na imię. Może Isabelle, skoro tak się przedstawia w książce? Zupełnie niepotrzebnie zostały też przywołane dosyć liczne fragmenty z arabskiej powieści erotycznej, gdyż niewiele wniosły do fabuły. Posłużyły chyba jedynie jako klasyczny zapychacz.

W każdym razie zakończenie także pozostawia wiele do życzenia. Co prawda cudownym trafem Isabelle przypominają się tantiemy z pewnej powieści i tym oto sposobem zostają uzbieranie brakujące pieniążki do wykupienia małej hinduski z burdelu, ale tak na dobrą sprawę, nie dowiadujemy się, czy zdążono z jej wykupem, ani tym bardziej co się stało z główną bohaterką Julią. Na zakończenie recenzji dorzucę ciekawostkę: otóż przez karty powieści przewija się niewyjaśniony jak dotąd przypadek śmierci Magdaleny Żuk w Egipcie.

Fenomenalna opowieść!

Niezwykle prawdziwa i życiowa. Niesamowicie wciągająca. Książka jest tak bogata i wielowątkowa, że przerwanie lektury choć na chwilę powoduje, że czytelnik bezustannie pozostaje myślami "w książce".

Cały czas trzyma w napięciu i nieopisanej ciekawości o dalsze losy bohaterów.

Niewiele książek jest w stanie dorównać tej pozycji. Kiedy skończyłam ją czytać, byłam tak pochłonięta dynamiką zdarzeń i emocjami i nieoczekiwanym zakończeniem... jednocześnie ciekawość o losy Julii rosła tak niesamowicie, że kilka minut później kupiłam następną część online.

Autorka zaskakuje umiejętnościami stworzenia akcji i oddziaływania na emocje czytelnika.

Gorąco polecam obie części.

Szanowne Panie, blagam nie wierzcie w to co jest napisane w ksiazkach o tematyce Bliskego Wschodu. Mieszkam i pracuje od ponad dekady w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, nie ma absolutnie mozliwosci aby przecietna kobieta (ktora nie pochodzi z nobliwej, krolewskiej rodziny) zostala zona szejka. Nie ma mozliwosci, aby weszla w jakikolwiek kontakt z czlonkiem rodziny krolewskiej. Wiele turystek przyjezdzajacych do Dubaju ma bledne przekonanie, iz kazdy mezczyzna noszacy kandure (tradycyjny arabski stroj meski) jest szejkiem. W rzeczywistosci 99.99% populacji to przecietni, srednio zamozni obywatele ZEA, a ekskluzywne sportowe samochody zakupione sa za wciaz powiekszajacy sie kredyt. Powstalo wiele ksiazek obisujacych zycie w palacach szejkow, to wszystko jeden wielki chwyt marketingowy. W dubajskich klubach sa setki pieknych kobiet ktore tylko czekaja na mezczyzne, ktory zaoferuje im nowa torebke LV, albo inna oplate za czas spedzony z nim, dlaczego wiec porywac i przymuszac kobiety. I nieprawda jest, ze arabskie kobiety maja ciezkie zycie. Zyja spokojnie i bardzo wygodnie, jesli pracuja, wydaja pieniadze tylko na siebie, nie martwia sie oplatami za dom, jedzenie, szkole dla dzieci itd. Glowe zaprzataja im glownie zakupy w centrach handlowych, spotkania z przyjaciolkami i wizyty u kosmetyczek, - zycie tak podobne do gospodyn z Holywood. Nieprawda tez jest powszechna przemoc arabskich mezczyzn wobec zon, presja rodziny jest zbyt ogromna, i panna mloda moze poskarzyc sie tesciom albo rodzinie swojej czy meza. Kobiety arabskie, ktore znam to silne, madre i wykrztalcone kobiety, ktore podrozuja i znaja jezyki obce i ktore wiedza jak kontrolowac mezczyzn. Prosze was drogie panie z calego serca, czytajac ksiazki tej autorki potraktujcie je jak fikcje literacka, czytajcie lecz z odpowiednio nalozonym filtrem. Swiat arabski nie jest wcale tak rozny od naszego, przecietne codzienne zycie, przecietnych obywateli jest spokojne, czasem nudne i po prostu...normalne.