Bez siebie nie przetrwamy. After. Tom 4

Wciągająca książka. Pomimo wielu stron, czytanie idzie tak szybko, iż nim się obejrzymy to już jesteśmy na końcu.

Bardzo fajna książka warta polecenia jak dla mnie 1,2i 4 Tom świetne! przez 3 i 5 ledwo przebrnęłam przy piątym oczywiście końcówka podobała mi się najbardziej. Ale jako całość serdecznie polecam.

Kocham cała serię After. Całym sercem jestem za Hessa.

Ostatnia część jest wciągająca tak samo jak poprzednie, przyjemnie się ja czyta. Nie mogłam się od niej oderwać. Polecam!

Kiedy dwa lata temu czytałam trzeci tom serii After, nie byłam zbyt zadowolona. Tamta część nie przypadła mi za bardzo do gustu i choć ostatecznie dałam jej wysoką notę, to teraz raczej nie dałabym jej tak dobrej oceny. No i muszę też dodać, że Ocal mnie wzbudziło we mnie traumę, przez co nie byłam w stanie sięgnąć po zakończenie przygody Tessy i Hardina. Jakiś czas temu jednak otrzymałam możliwość zapoznania się w końcu z czwartym tomem serii. Czy było się czego bać? No i czy, przede wszystkim, ta książka może być przeze mnie polecana?

Tessa i Hardin mają za sobą wiele prób ratowania swojego związku. Raz wychodziły one lepiej, a raz gorzej. Zawsze jednak ich miłość okazywała się silniejsza niż wszystkie przeszkody rzucane im przez życie pod nogi. Wszystko ulega zmianie, kiedy Hardin odkrywa przeszłość swojej rodziny. W rozpaczy robi coś, czego jego ukochana nie może mu wybaczyć. Tessa zaczyna rozumieć, że chociaż kocha swojego chłopaka, nie może być z nim dalej. Czy mimo tego ich związek przetrwa tę największą burzę? Czy Hardin będzie w stanie zawalczyć o Tessę - i samego siebie?

Z racji tego, że od mojego ostatniego spotkania z bohaterami tych książek minęło trochę czasu, przedstawię w kilku słowach swoje myśli związane właśnie z nimi. Być może niektóre zwroty się powtórzą, ale też wiele zmieniło się w moim postrzeganiu tych postaci, więc nie zabraknie nowych słów.

Tessa bardzo, ale to bardzo zaimponowała mi swoim przejrzeniem na oczy. Przestała być tak mamejowata chwilami i całkowicie uzależniona od humorków Hardina, a nareszcie autorka dała jej tę magiczną moc decydowania o samej sobie i stawiania na swoim. Na początku oczywiście nie obyło się bez wielu zgrzytów między mną a tą bohaterką, ale im dalej w las, tym lepiej było. Tessa, co piszę z niemałym szokiem, sprawiła, że naprawdę zaczęłam ją lubić - a ponadto inni krytycy tej postaci również mogą się do niej przekonać.

Co do Hardina, to z nim miałam mały problem. Z jednej strony wzbudził ON moje współczucie swoją bezsilnością i chęcią zmiany, której nie mógł dokonać z powodu własnego postępowania. Chciał stać się lepszym człowiekiem i zarazem nie chciał (mam nadzieję, że da się to zrozumieć). Anna Todd świetnie wykreowała tę postać pod względem psychologicznym. Od pierwszych części był to zagubiony chłopak, który poszukiwał gdzieś swojego miejsca, a agresja była jego sposobem na obronę przed zranieniem. Widać jednak jak związek z Tessą stopniowo zaczął go zmieniać na lepsze.

Fabuła tej powieści właściwie opiera się na tym samym, co w poprzednich książkach. Wzloty i upadki w związku tej porywczej dwójki to główny wątek, ale tutaj dochodzi jeszcze kwestia przebaczania błędów popełnianych lata wcześniej oraz nauki życia tak naprawdę na nowo i radzenia sobie ze swoimi uczuciami. Długa to była droga, by w końcu osiągnąć coś tak nieosiągalnego wcześniej, ale mogę śmiało napisać, że było warto.

Bez siebie nie przetrwamy to książka, której się bałam, ale która koniec końców mnie wciągnęła i zaspokoiła czytelniczo. Oczywiście, z niektórych scen i dramatów autorka mogła zrezygnować, jednak patrząc na to wszystko z drugiej strony – historia straciłaby wówczas swój urok. Dlatego może nie będę się już odzywać i po prostu przejdę do krótkiego podsumowania.

Ostatni tom serii After naprawił wszystkie przewinienia, jakich dopuścił się względem moich nerwów ten poprzedni. Myślę również, że śmiało mogę polecać tę serię fanom romansów, erotyków, powieści young adult oraz wszelkiej maści “odmóżdżaczy” - zanurzenie się w problemach innych ludzi to coś, co chyba każdy z nas lubi. 😉

Zawsze jest nadzieja.

Seria „After” dobiegła końca. Ciągłe kłótnie, powroty, rozstania, a także uśmiechy i dołeczki w policzkach już się zakończyły. Historia Hessy zakończyła swój bieg. Każdy musi przyznać, że była to przeprawa przez pełen emocji i wzruszeń cykl. I chociaż ta część nie zostawia otwartej furtki do kolejnych, to ja skończyłam ją czytać z uśmiechem na twarzy i zamglonymi od łez oczami.

„To naprawdę ironia losu, że mężczyzna, który nienawidzi świata, jest przez niego tak kochany.”

„Rodzina Hardina” to skomplikowane pojęcie. W końcu ON – chłopak pełen swoich demonów – dowiaduje się prawdy o swoje rodzinie. Czy po tym wszystkim jest w stanie sobie z nią poradzić? Czy ktoś byłby w stanie to wszystko znieść? Hardin posuwa się do rzeczy, których Tessa nie będzie w stanie mu wybaczyć. On myśli, że robi dobrze, ona traci siły. Czy odnajdą siebie? Czy zdołają pokonać swoje demony, które czyhają na nich na każdym kroku?

„Nie da się zrozumieć, jakie to szczęście móc spędzić życie z drugą połową swojej duszy, dopóki nie musi się spędzić życia bez niej.”

Tessa i Hardin po raz kolejny muszą stawić czoła swoim demonom. Tym razem ta walka będzie o wiele bardziej trudna. Na początku Hardin jest tym samym Hardinem dążącym do samodestrukcji. Zaślepia go gniew i nienawiść do całego świata, do samego siebie. Jedno wydarzenie otrząsa go i przywraca do stanu, w którym pragnie się naprawić, pragnie się zmienić. Ale czy nie jest na to już za późno? Związek Hardina i Tessy wchodzi na nowy poziom, ale czy zdoła się na nim utrzymać?

Czytając „After. Bez siebie nie przetrwamy” w głowie ciągle pojawiają się nowe pytania. Dążenie do ustalenia odpowiedzi powoduje, że nie możemy przestać czytać. Każdy chyba chce poznać zakończenie tej toksycznej miłości. Tak, o tej właśnie miłości mogłabym czytać w nieskończoność. Mimo powtórzeń, cykliczności powieść wciąga. Jak to możliwe? Przecież nikt nie chce czytać w kółko tego samego, a jednak przy „After” przepada. Przepada na długie godziny, choć ostatnia część ma tę wadę, że jest zdecydowanie za krótka.

„Odebrałem solidną lekcję i nauczyłem się, że życie nie musi być bitwą. Czasami pada się ofiarą beznadziejnego rozdania, a czasem coś się spieprzy po drodze, ale zawsze jest nadzieja. Zawsze jest kolejny dzień, zawsze można naprawić to, co się spieprzyło, i wynagrodzić to ludziom, których się zraniło, i zawsze jest ktoś, kto nas kocha, nawet jeśli czujemy się całkowicie osamotnieni i po prostu dryfujemy w oczekiwaniu na następne rozczarowanie. Zawsze czeka na nas coś lepszego.”

„After” dojrzewa z każdym tomem. Cały cykl jest pełen emocji, emocji, które ciężko opisać. Chyba przy żadnej innej książce moich oczu nie opuściło tyle łez. Ostatni tom jest zdecydowanie po tym względem najlepszy. Płakałam razem z bohaterami, płakałam kiedy oni się śmiali. Po prostu totalna bomba emocjonalnych wzruszeń.

Zakończenie nie przypadło wszystkim do gusty. Jedni twierdzą, że przeskoki w czasie są niepotrzebne, inni że są za krótkie i pisane na siłę. Ale ja wiem, że bez tych przeskoków, każdy by czuł ogromny niedosyt i złość. Dzięki takiemu zakończeniu poznajemy, co dzieje się w dalekiej przyszłości Hessy, czy są razem, czy w końcu im się udało. I to chyba najbardziej wzruszający element całej serii. Takich rozstań i powrotów nie znajdziecie w żadnej książce.

Może i ta miłość jest banalna. Może i jest toksyczna. Może istnieje wiele tak podobnych powieści, jednak to „After” wyznaczył sobie znaczące miejsce w literaturze współczesnej, i ze względu na krytykę, i ze względu na pochwały. „After” jako powieść new adult przekonało niejednego czytelnika do tego właśnie gatunku. I ja sama się przyznaję, że to dzięki serii „After” pokochałam new adult, tak samo mocno, jak moją pierwszą miłość – fantasy.

„After” uważam za dobrą serię. Oczywiście ten cykl ma swoich zwolenników, ale również i przeciwników, i niestety jest to dość spora ilość. Poniekąd wiąże się to w dużej mierze z zespołem, który był inspiracją dla tego fanfiction. Często słyszę właśnie te słowa: „Nie będę czytać After bo to o 1D”. Ludzie lubią takie uprzedzenia, do innych, więc jeśli ktoś nie przeczytał choć jednej części „After” nie ma prawa jej krytykować.

„After. Bez siebie nie przetrwamy” jak i całą serię polecam każdemu czytelnikowi bez wyjątku. Tyle emocji nie znajdziecie w żadnych książkach, a ze względu na opasłe tomiska, spędzicie miłe chwile podczas czytania „After”. Cała seria liczy sobie prawie 3 tysiące stron, więc jest co czytać. Idealnie na zbliżającą się jesień.