Amok. Larysa Luboń i Bruno Wilczyński. Tom 3

Izabela Janiszewska nie zawodzi. Po raz trzeci. Chapeau bas! Rzadko jest tak, że w seriach ta ostatnia część jest najlepsza. Tutaj właśnie tak było! Zakończenie historii Larysy i Bruna wywołało we mnie mnóstwo emocji. W tej części Larysa próbuje rozwikłać zagadkę śmierci bezdomnej kobiety - Diany Darskiej. Bruno w tym czasie prowadzi śledztwo dotyczące zaginięcia Sylwii - koleżanki z pracy. Bruno zostaje wciągnięty w niebezpieczną grę i manipulacji. To co najbardziej spodobało mi się w końcowej serii to zamknięcie wątków. Autorka nie zostawia nas z pustką. Popadający w coraz gorszy obłęd policjant i pełna sprzeczności reporterka. W tej części odkrywamy wszystkie karty. Idealny finał. Idealna seria. Moim zdaniem cała seria mogłaby spokojnie zrobić ogromny hałas na międzynarodowej książkowej scenie. Dla wielbicieli kryminałów i nie tylko.

"Amok" jest najtrudniejszą książką w tej kryminalnej sadze, gdyż przeplata w sobie wiele wątków. To zaskakująca i nie pozwalająca się odłożyć na później, misternie ułożona zagadka.

Chylę czoła Pani Izo za niesamowicie utkaną opowieść - mieszaniny smutku radości, ciekawości, lęku, niepokoju, strachu... Tak jak Pani, bardzo związałam się z głównymi bohaterami - Larysą i Brunonem, co tylko świadczy o tym, że świetnie potrafi Pani rozbudzić emocje w czytelniku. Będę za nimi tęsknić. A tymczasem kolejne pozycje przede mną :)

IG: book_szpanerka

Trzecia, a zarazem ostatnia część trylogii od Izabeli Janiszewskiej porwała mnie bez reszty. Fabuła kręci się wokół nierozwiązanych spraw z poprzednich części, dodatkowo odsłaniając kolejne wątki i szereg tajemnic. Gorąco polecam i jedyne co mogę dodać, to żal, że przygoda z komisarzem Wilczyńskim i reporterką Larysą Luboń dobiegła końca.

Ponad rok ta książka czekała, aż ją przeczytam. Zupełnie nie mam pojęcia, czemu tak długo, bo poprzednie dwa tomy bardzo mi się podobały. Na tej części również się nie zawiodłam.

Tym razem Bruno ma za zadanie odnaleźć koleżankę z pracy. Problem tkwi w tym, że zaginiona policjantka jakiś czas temu związała się z największym wrogiem Wilczyńskiego. Główny bohater jest przekonany, że to właśnie on porwał gdzieś zaginioną. Przekonany o swojej racji Bruno daje się wciągnąć w chorą grę, gdzie wszystkie ślady i dowody wskazują przeciw Wilczyńskiemu.

Larysa chce rozwikłać zagadkę śmierci pewnej bezdomnej, na którą wszyscy wołają Lady Di. Dziennikarka idąc za tropami trafia do rodziny Hallerów i by wykonać postawiony sobie cel postanawia napisać o nich artykuł. Z każdym po kolei przeprowadza wywiad, najbardziej interesuje ją temat niewidzianej Pani Haller.

Czy Bruno zdąży na czas odnaleźć koleżankę z pracy? Czy się nie myli, kto za tym wszystkim stoi? Czy Larysa odgadnie, kto jest winny śmierci bezdomnej z Dworca Centralnego?

Z ogromną przyjemnością wróciłam do tej serii. Z racji, iż jest to już finał trylogii, byłam zaciekawiona, czym tym razem zaskoczy nas autorka. Przyznam, że razem z głównymi bohaterami dałam się wciągnąć w tę grę.

Bruno jest przekonany, że za wszystkim stoi nieuchwytny morderca Jacek Lewicki. Za wszelką cenę chce odnaleźć policjantkę, jednak przez nieuwagę daję się wmanewrować tę chorą zabawę. Mimo tego, że porywacz wszystko dopiął na ostatni guzik, tak by każdy trop był przeciwko Wilczyńskiemu, ten się nie poddaje i robi wszystko tylko zdążyć na czas znaleźć koleżankę z pracy.

Larysa by rozwiązać zagadkę śmierci bezdomnej idąc za tropami dociera do rodziny Hallerów. Podejmując się napisania artykułu o nich dosłownie grzebie kijem w mrowisku. Zdaje sobie sprawę z tego, że może grozić jej niebezpieczeństwo, gdy tylko poruszy nieodpowiedni temat, jednak mimo to i tak brnie w to dalej.

Książka pokazuje, że każdy z nas ma jakąś przeszłość i nie raz ciągnie się ona za nami, a zwłaszcza wtedy, gdy staramy się o czymś zapomnieć, co było kiedyś. Każdy z nas również nie raz i nie dwa musi podejmować decyzje jednak czasem bywają one łatwe a czasem takie bardziej skomplikowane. Jednak wszystko, co postanowimy będzie niosło za sobą konsekwencje.

Finał trylogii a ja nie chciałam kończyć tej książki. Ciężko było mi z myślą, że to już koniec, bo ta część wciągnęła mnie chyba najbardziej z wszystkich trzech. Zakończenie książki rozłożyło mnie na łopatki, zupełnie się nie spodziewałam, tego, co tam wyczytałam, więc ogromne brawa dla autorki.

Jeśli jeszcze nie czytaliście „Wrzasku” ani „Histerii” to koniecznie musicie to nadrobić, zanim sięgnięcie po tę książkę.

Po zakończeniu "Histerii" byłam tak naładowana emocjami, które nie odstępowały mnie na krok podczas czytania, że od razu przeszłam do "Amoku".

Początek trzeciej części trylogii ma swój początek już pod koniec "Histerii". Zaginęła bowiem policjantka, koleżanka Brunona, której odnalezienie ten stawia sobie za główny cel. Niestety podczas poszukiwań daje się wplątać w nieczystą grę, a impulsywne posunięcia i brak kontroli, wpędzają go w kłopoty. Nad Brunonem zbierają się czarne chmury... zawsze błyskotliwy, zadziorny, zarozumiały i pewny siebie policjant wpada w pułapkę. Tymczasem Larysa próbuje dowiedzieć się co stoi za zagadkową śmiercią bezdomnej dziewczyny. Tropy prowadzą ją do wpływowej rodziny Hallerów. Czy jednak dziennikarka odważy się wejść w i j środowisko, by rozwiązać zagadkę?

Ich posunięcia, podjęte decyzje mogą nieść za sobą poważne konsekwencje.

Być może spalę tę opinię już na wstępie, ale muszę napisać, że moim zdaniem jest to najlepsza część trylogii.

Po jej zakończeniu sama mam ochotę zapytać "ale dlaczego?!"

Rozważając nad tym dlaczego całym sercem zaangażowałam się w tę książkę, doszłam do wniosku, że to nie tylko kwestia samej fabuły i sposobu jej prowadzenia, ale bohaterów. Bohaterów, do których tak mocno się przywiązałam, których polubiłam, mimo wszystkich przywar, jakie posiadają, mimo tego jak często byli wkurzający, jak irytowało mnie ich zachowanie. To właśnie ta sympatia sprawiła, że mocno przeżywałam każdy rozdział książki. Zakończenia nie przewidziałam, zdradzać oczywiście go nie będę, ale nie mogę się z nim pogodzić. 🥺

"Amok" to książka, która zasługuje na naprawdę wysoką ocenę i jest wysoce prawdopodobne, że trafi do mojego top10 tego roku 🙂.

POLECAM!

Ciekawa powieść. Pełna emocji, strachu i bardzo wciągająca. Niestety zakończenie przewidywalne i rozczarowujące.

"Amok" już za długo czekał na półce. Zwłaszcza, że niedawno wyszła kolejna książka autorki, którą bardzo chcę przeczytać.

Zakończenie cyklu o Larysie i Brunonie spotkało się u mnie z pewnym żalem. W tej części autorka w ogóle nas nie oszczędza, serwując nam pełną napięcia fabułę, która aż wyrywa z butów. Laryssa skupia się na sprawie Hallerów, którzy ostro bronią swojej tajemnicy rodzinnej i tylko ona, nieustępliwa pani dziennikarz, jest w stanie odkryć prawdę. Bruno skupia się na odnalezieniu Sylwii, która zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Nasz pan komisarz podejrzewa Jacka Lewickiego, jednak wszystkie ślady wskazują na naszego bohatera. Do czego jest w stanie się człowiek posunąć, by oczyścić swoje dobre imię?

Cały czas jestem pod wrażeniem zakończenia serii. To było takie dobre! Wyważone, przemyślane i mroczne. Jaka cienka granica jest między mrokiem i światłem. Człowiek nigdy do końca nie może być siebie pewien. Wszystko zależy od sytuacji w jakiej się znajdzie. Bruno i Laryssa wydali mi się w tej historii tacy ludzcy. Popełniali błędy, nie byli siebie pewni, kierowali się przeczuciem, instynktem, a nawet złością. Tym razem już nie miałam wrażenia, że nasza bohaterka przypomina postać z książek Larssona. Była kompletnie inna, poza wyglądem nie miały ze sobą nic wspólnego. Wszystko zaczęło się łączyć i wskakiwać na swoje miejsce. Ale samo zakończenie mnie zaskoczyło, przytłoczyło i zasmuciło. Nie spodziewałam się, że autorka się na to odważy. Pozostawiła mnie z pewną dozą melancholii. I refleksją na temat natury ludzkiej. Bardzo dobra seria. Kto nie zna, koniecznie musi nadrobić.

Nie wierzę, że to już koniec historii Larysy i Brunona! 💔 Będzie mi ich brakowało, bo to jedna z moich ulubionych par bohaterów literackich.

Izabela Janiszewska wykonała kawał dobrej roboty tą trylogią, jestem pełna podziwu 👏 Akcja mam wrażenie że w ogóle tutaj nie zwalnia, a fabuła pełna jest zwrotów akcji.

Bruno Wilczyński i Larysa Luboń pracują zaciekle nad nowymi sprawami. Każde z nich ma swoją zagadkę do rozwikłania, jednak na bieżąco się ze sobą komunikują. Charyzmatyczny Komisarz w pełni oddaje się sprawie zaginięcia koleżanki po fachu, natomiast nieustępliwa dziennikarka usiłuje rozwiązać tajemnicę śmierci bezdomnej kobiety – Lady Di. Okazuje się, że dwie z pozoru odrębne sprawy tak naprawdę łączą się w jedną.

Amok to idealne zwieńczenie trylogii, choć muszę przyznać, że trochę mi smutno, że nie będzie mi dane spotkać się już z głównymi bohaterami. No ale jakoś muszę sobie z tym poradzić, bo autorka nie pozostawia wątpliwości – to ostatni tom 🥺

Wracamy do Bruna i Larysy i to wracamy z przytupem. Ten tom podobał mi się najbardziej. Autorka tak mnie zaskoczyła, że koparę zbierałam z podłogi długo.

Trudno mi napisać cokolwiek wprost nie zdradzając fabuły poprzednich tomów, więc ograniczę się do wrażeń. Napięcie mnie nie opuszczało. Działo się sporo, było dość mrocznie, a przy tym dynamicznie i emocjonująco. Cała trylogia naprawdę pięknie się spięła w tym ostatnim tomie. Podobało mi się no 😊 Tytułowy „Amok” odnosi się nie tylko do fabuły, ale i do reakcji czytelnika na pewne zdarzenia. Kto czytał, ten wie, a kto nie, niech łapie i nadrabia. Szykujcie się na amok 😉

Ja książkę przesłuchałam i Filip Kosior jeszcze dołożył do pieca swoją interpretacją, więc ja jestem na tak. Warto było nadrobić tę serię, choć zabierałam się za nią od dawna i podchodziłam do niej jak pies do jeża. Zupełnie niepotrzebnie.

Ostatnia część trylogii, według mnie najlepsza 💣

Trudno uwierzyć, że pani Janiszewska zadebiutowała na rynku, wydając fantastyczny "Wrzask", gdzie zapoczątkowała losy narcystycznego policjanta Brunona i ekscentrycznej dziennikarki śledczej Larysy.

"To musiały być one, drzwi na poddasze. Larysa stanęła przed nimi, nie mogąc opanować dudniącego serca. Przed oczami miała mroczki, a gdy wyciągnęła dłoń przed siebie, dostrzegła, jak bardzo dygocze. Strach odbierał jej nie tylko władzę nad własnym ciałem, ale też trzeźwość myślenia. Zamiast się wycofać, Luboń położyła dłoń na klamce i nacisnęła ją mocno ".

Ta książka aż kipi od emocji z pogranicza strachu i ciekawości.

Czytając ją od razu wiedziałam, że poczuje coś na podobieństwo tego uczucia, gdy zaczynam ubierać choinkę i mam przed sobą splątane światełka. Zaczynam je mizernie rozplątywać, by na koniec poczuć satysfakcję i ulgę, gdy choinka rozbłyśnie milionem barw. Tak właśnie było tutaj- wszystkie wątki na koniec znalazły swoje rozwiązanie.

Atmosfera w książce, którą zbudowała autorka jest genialna. Trzymająca w napięciu do samego końca. Wszystko dokładnie domknięte i wyjaśnione. Fabuła dopracowana w każdym calu. Książka nie dość, że nie nudzi to nie pozwala zasnąć po jej odłożeniu.

Tętno wariuje, emocje szaleją, no generalnie takie euro dla książkoholików, tylko czytałam dłużej niż 1,5 h😉

Ciekawi, nietuzinkowi bohaterowie, duszna atmosfera wokół ciężkiej tajemnicy znanej rodziny Hallerów, a do tego znany z poprzednich części trójkąt 🔽 Bruno, Larysa i Jacek Lewicki. W tej części znów to Lewicki rozdaje karty. Nieuchwytny morderca tym razem porwał policjantkę, z którą się spotykał, a wszystkie ślady prowadzą do Bruna... Czy Brunonowi uda się ją ocalić, a jeśli tak to za jaką cenę? 🤔 Powieść o tym, że przeszłość najbardziej ściga nas kiedy chcemy o niej zapomnieć. Polecam, według mnie to najlepsza książka, jaką przeczytałam w tym roku 👍

Amok - trzecia i ostatnia część serii z Larysą Luboń i Brunonem Wilczyńskim to naprawdę coś mocnego. Ciągle próbuje zebrać emocje, po tym co mnie tutaj zastało.

W tej części wiele się dzieje. Akcja pędzi , nie zwalnia nawet na chwilę. Mogę śmiało powiedzieć , że wywołuje w czytelniku trans - kartka za kartką, rozdział za rozdziałem. Jeszcze tylko trochę , troszeczkę. Nie da się odłożyć książki na bok.

Kontynuacja wątków i ich rozwinięcie jest na najwyższym poziomie. Rozsypana na początku serii układanka zaczyna przyjmować rzeczywisty kształt. Każdy element wspaniale ze sobą współgra.

Nie sposób nie przywiązać się do bohaterów i ich osobowości. Z książki na książkę zachodzą w ich charakterach wielkie zmiany. Czasami lepsze , czasami gorsze. Cały czas ważne i nie pozwalające na obojętność wobec żadnej z postaci.

Co do zakończenia - emocje, emocje, emocje. Ciężko było mi doczytać do końca, łzy rozmywały tekst. Dawno nie czułam się tak poruszona przez jakąkolwiek książkę. Tym bardziej , że po tej absolutnie się tego nie spodziewałam.

Ta seria z pewnością będzie jedną z tych, które zapamiętam doskonale.

Moja ocena 10/10 🖤

„Niczym swędzenie powracało odwieczne pytanie o to, czy niektórzy ludzie rodzą się obarczeni genem zła, czy to okoliczności czynią ich potworami”.

Sięgając po „Amok”, wieńczący trylogię z Larysą Luboń i Bruno Wilczyńskim, miałam przeczucie nadchodzącego trzęsienia ziemi. W przypadku takich bohaterów innego scenariusza po prostu nie zakładałam. Żadnych kompromisów, żadnych odcieni szarości.

„Od strachu gorsi są tylko ludzie, którzy lęk innych wykorzystują do własnych celów”

Komisarz Wilczyński rzuca się w wir pracy, chcąc odnaleźć Sylwię Konopacką, koleżankę z pracy. Jako jedyny nie ma żadnych wątpliwości co do udziału Jacka Lewickiego w tej sprawie. Czas działa zdecydowanie na jego niekorzyść a sam komisarz daje się wciągnąć w sieć manipulacji, w której trudno się kierować rozsądkiem.

Larysa ma mętlik w głowie. Nie wie, czy wierzyć w śmierć swojego dawnego szefa, Pawła Wiśniewskiego. Jej własne podejrzenia powoli przeradzają się w pewność, co generuje bardzo niewygodne pytania. Zawodowo pracuje nad materiałem o zagadkowej śmierci bezdomnej z Dworca Centralnego. W którą stronę by się nie odwróciła, każdy trop prowadzi do rodziny Hallerów. Tak, tych Hallerów – równie bogatych, co niebezpiecznych.

Obydwoje niezupełnie zdają sobie sprawę z powagi sytuacji, ani z tego, że czeka na nich najważniejszy test. Z człowieczeństwa. Czy definitywne rozliczenie z przeszłością pozwoli im w końcu normalnie żyć?

„To ustawiona gra, możesz się miotać, a i tak niczego nie osiągniesz”

Izabela Janiszewska wyznaję zasadę „zero litości”, zarówno dla swoich bohaterów, jak i czytelników. W konstruowaniu kryminalnej opowieści jest precyzyjna do bólu – nie tylko w „Amoku”, ale już od samego początku trylogii. Najmniejsze niedociągnięcia, niedbale zarysowane szczegóły, naciągane teorie szybko by wyszły na jaw, burząc wartki rytm akcji. A tymczasem wir wydarzeń wciąga błyskawicznie i niepostrzeżenie. Dwa, zupełnie inne śledztwa, z nikłym widokiem na punkty styczne. Absorbujące, wielowątkowe i żmudne. Z odpowiednio stopniowaną dramaturgią i igraniem z losem.

„Krzywdzenie innych jest przerzucaniem na nich cierpienia, którego sami nie potrafimy udźwignąć”

„Amok” jest też książką bardzo ludzką. Autorka stawia Larysę i Bruna przed wyzwaniami, na widok których wielu, ba - większość by odpuściła albo odwróciła się na pięcie i wymazała epizod z pamięci. Tutaj jest na odwrót - duet prze naprzód, choć wie, że potem nic nie będzie takie samo. Z raz przekroczonej granicy nie sposób zawrócić.

Z ust Larysy i Bruna pada sporo gorzkich refleksji, przesyconych lękiem, gniewem, strachem i cierpieniem. Pokazują, że nikt nie jest człowiekiem ze stali, nikt nie jest niezniszczalny. Nowe, dość ekstremalne sytuacje wymuszają przekraczanie granic, testowanie siebie i szukanie odpowiedzi, na ile człowiek jest w stanie zaryzykować, by osiągnąć swój cel. I kiedy nastąpi ten moment, że zaczyna się działanie wbrew logice, wbrew zdrowemu rozsądkowi i instynktowi samozachowawczemu, który krzyczy uciekaj? I w końcu – najistotniejsze pytanie – co lub kto jest w stanie wydobyć z człowieka zło? Przecież mówi się, że człowiek jest z natury dobry.

„Każda minuta, której nie wykorzystam na ratowanie życia, może stać się tą, która zadecyduje o mojej śmierci”

Zaginiona policjantka, Sylwia Konopacka to z kolei głos rozpaczy i bezsilności przeplatającej się z walką o przeżycie, zwłaszcza w ciemnościach, które nie są sprzymierzeńcem.

Świadomość upływu czasu jest potworna. Z jednej strony kobieta w końcu ma czas, by przejrzeć na oczy i uświadomić sobie, że padła ofiarą okrutnej manipulacji a z drugiej strony zegar odmierza czas do nieuniknionego końca. Krzyk zamiera w gardle, mięśnie sztywnieją, organizm zaczyna się poddawać…

„Strach rośnie, gdy mu ulegamy”

„Amok” to historia kryminalna, która przypomina wędrówkę tajnymi, ciemnymi korytarzami w budowlach z minionych epok. Razem z bohaterami przemykamy niepewnie, delikatnie stąpając i analizując możliwe wyjścia. Ale na końcu zawiłej sieci korytarzy czeka pomieszczenie - pułapka. Jeden nieostrożny ruch, ściany zaczynają się do siebie zbliżać a bohaterowie nie są w stanie nic zrobić. Chwile ciszy należą do rzadkości. Pułapka zaczyna się zamykać, ściany już są zbyt blisko. Nie sposób z nimi wygrać…

Finał bestsellerowej trylogii.

Wrzask, Histeria, Amok...

Ocena: 7/10

Od jakiegoś czasu bookstagram został wręcz opanowany przez Amok.

Czytałam wiele recenzji, które zachęciły mnie do przeczytania tej książki.

Spodziewałam się prawdziwego WOW.

Czy faktycznie tak odebrałam tę książkę ?

I tak i nie...

Fabuła dotyczy tak naprawdę dwóch wątków - zaginionej policjantki przez którą komisarz Bruno zostaje wciągnięty w szaleńczą pułapkę a także rozwiązanie zagadki śmierci Lady Di.

Oba wątki wydają się od siebie niezależne, choć z czasem wszystko zaczynało układać mi się w jedną całość. Muszę przyznać że pomysł na fabułę był fenomenalny. Jednocześnie tajemniczy, zagadkowy, i niebezpieczny.

Autorce, udało się wzbudzić moją ciekawość a także wplątać mnie w misternie przygotowaną zagadkę.

Bardzo podobało mi się to jak Pani Izabela przygotowała się do opisywania śledztwa. Było one opisane wręcz krok po kroku, z zachowaniem wszelkich procedur, dzięki czemu całość okazała się bardzo dobrym kryminałem.

Akcja toczyła się swoim tempem. Raz była dynamiczna, działo się bardzo wiele, zaś czasem zwalniała dzięki czemu mogłam przyswoić wszystkie informacje które otrzymałam.

W mojej ocenie bohaterzy zostali wykreowani dobrze, natomiast czegoś mi w nich brakowało. Czasem miałam wrażenie jakby nie okazywali swoich prawdziwych emocji, jakby poprostu grali. Co poskutkowało troszkę niższa oceną, choć podejrzewam że odebrałam ich w ten sposób, ponieważ nie czytałam poprzednich części tej trylogii.

Nie poznałam ich tak naprawdę do końca, nie potrafiłam przewidzieć ich zachowań, przez co nie przypadli mi do gustu.

Natomiast nie samymi bohaterami żyje czytelnik!

Bardzo podobał mi się klimat który stworzyła autorka. Był zarazem ciężki, ale i straszny. Podczas czytania zdarzyły się momenty które odebrałam jako brutalne. Od razu zadziałało to na moją wyobraźnię ale i na emocje które w szalonym tempie przyspieszyły bicie mojego serca.

Historia opisana jest bardzo szczegółowo dzięki czemu idealnie odzworowałam ją w swojej wyobraźni.

Przypadł mi do gustu, styl autorki. Nie należy ON do prostych, a sama autorka wymaga od swojego czytelnika logicznego myślenia a także analizowania faktów

Dzięki takiemu zabiegowi czułam się jakbym wchodziła w interakcje : autor - bohater - czytelnik. Choć książka została napisana bardzo precyzyjnie, wszystko zostało w niej skrupulatnie zaplanowane i chronologicznie opisane, to ja się kilka razy pogubiłam. Być może było to związane z nagłym zwrotem akcji lub z nieznajomością poprzednich tomów, choć początkowo wydało mi się że nie są one aż tak bardzo od siebie zależne. No nie wiem. W każdym razie mam zamiar nadrobić poprzednie części, dzięki czemu i pewnie moja ocena ulegnie zmianie na lepsze:) Zdecydowanie polecam książkę. Jest nie tylko bardzo dobrze napisana ale także przyciąga wzrok swoją okładką

Czy lektura „Wrzasku i „Histerii” przygotowuje nas na to czym chwyta za gardło „Amok”? Choć nic nie jest nas w stanie w pełni przygotować, pamiętajcie, by nie zaczynać czytać go bez znajomości wcześniejszych części. Wszystkie sprawy wiążą się bowiem nierozerwalnie, budując atmosferę narastającego szaleństwa i nieuchronnego zbliżania się ku przepaści, znad której nie ma powrotu.

Bruno Wilczyński rozpoczynając kolejną grę (choć może to ciągle ta sama?) z przebiegłym i wyrachowanym mordercą nie podejrzewa, że to nie ON rozdaje w niej karty. Misternie utkana sieć zdaje się oplatać go z każdej strony, a ON szamocze się niczym skazana na porażkę mucha. Do czego jest zdolny by się z niej wydostać?

"By pokonać wariata, sam musi stać się równie nieobliczalny jak on."

Dziennikarkę Larysę Lubań prowadzone sprawy ponownie kierują ku diabolicznej rodzinie Hallerów, z którą wolałaby nie mieć już nic wspólnego. Nieustępliwość i dociekliwość nie pozwolą jej jednak odpuścić wciągając wprost w paszczę lwa. Czy "pod maskami zwykłych ludzi kryją się prawdziwe potwory"?

Każde z nich rozpoczyna walkę, której konsekwencji się nie spodziewają, jednak ucieczka już nie wchodzi w grę, znaleźli się w samym środku matni. Przyjdzie im zmierzyć się z własnymi demonami, najgłębszymi lękami i stanąć twarzą w twarz z ciemną stroną swojej natury.

Autorka prowadzi nas przez meandry życia i ludzkiego umysłu. Wskazuje dokonywane wybory i ich konsekwencje wybrzmiewające nawet po wielu latach. Porusza bolesne problemy, patologie społeczne i ich wpływ na życie bohaterów. Bo "czy niektórzy ludzie rodzą się obarczeni genem zła, czy to okoliczności czynią ich potworami?" Rewelacyjne, choć pełne trudnych emocji, zakończenie trylogii!

Trudno napisać mi opinię bez spojlerów bo odnoszę wrażenie, że cokolwiek więcej będę chciała wyrazić to zepsuję zabawę tym, którzy jeszcze nie czytali 'Amoku'🙈

Okej, na początku nie wiedziałam co sądzić o tej książce, ale końcówka... Ło panie, to ona uratowała cały honor fabuły bo mimo, że czułam ciągły niepokój, to jednak się trochę wynudziłam.

Niby coś się rozwiązywało, a jednak nie. Trochę wszyscy dreptali w miejscu... Nie mówię, że to złe, jednak potrzebuję więcej targających emocji🤷🏻‍♀️ To dlatego trudno było mi się wgryźć w fabułę.

Tu nie było efektu wow przez jakieś 2/3 książki. Jazda bez trzymanki zaczęła się dopiero w końcówce. Wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce i stworzyły spójną całość.

Trochę mało było duetu 'razem'. Każdy sobie rzepkę skrobie osobno🙈 Spodziewałam się więcej połączeń Larysy i Brunona.

Autorka dobrze pokazała jak człowiek może 'zafiksować się' na jednej sprawie. Jak działa ludzka psychika, gdy nikt nie chce nam uwierzyć, że mamy rację. Do czego jesteśmy zdolni się posunąć, byleby znana przez nas prawda ujrzała światło dzienne.

I dziękuję za takie zakończenie. Bez tego całe studium 'amoku' Brunona byłoby niepełne. Ta kropka była potrzebna. Kompletnie się go nie spodziewałam, ale to duży plus!

Wonderwoman, cyborg, komisarz brzytwa i rodzina Adamsów. Genialne śledztwo, wstrząsające tajemnice, okrutne zbrodnie.

Książka którą chciałam czytać i zarazem nie chciałam jej kończyć!

Amok udzielał mi się tak mocno, że kontroler biletów który śmiał przerwać mi czytanie lektury w mpk zobaczył w moich oczach żądze mordu. Gdyby tylko moje oczy potrafiły atakować wiązką laserową pan biletowy już dawno poszedł by z dymem i zamieniłby się w proch.

Wracając do książki - tu nie ma pitolenia - od początku akcja jedzie grubo do przodu. Są bohaterowie, do których czuje się miętę (od 1 tomu) i są też tacy, którzy powinni dokonać samozapłonu. Muszę tu też wspomnieć o jednej z moich ulubionych postaci - policyjnym cyborgu. Dlaczego było go tak mało?

Autorka w idealnych momentach przerywała akcje przechodząc do kolejnego wątku - żeby tylko nakręcić czytelnika na dalsze czytanie. Co oczywiście działało jak płachta na byka - fuknięcie i atak na kolejną stronę! I tak przez całą książkę. Bez wytchnienia.

Wątki - genialne, zbrodnie wstrząsające a sama lektura niesamowicie pochłaniająca. Raz pędzimy z Larysą śladem dziwnego morderstwa, by za chwilę tropić z Brunem zaginioną policjantkę.

Uwielbiam czytać takie książki i odczuwam smuteczek, że to już koniec trylogii. Świetna lektura. Jeżeli nie macie jej w planach to pora zmienić plany.

„(…), czy gdyby ludzie wiedzieli, jak skończą się dla nich pewne sprawy, w ogóle by je zaczynali”.

Są książki lepsze niż niejeden serial na Netfliksie. Po ich przeczytaniu człowiek czuje się jak powalony na deski bokser.

I to jest właśnie taka książka.

„Amok” to mocny, konkretny i ostateczny nokaut.

Prawy sierpowy – komisarz Bruno Wilczyński, facet któremu przyszło uczestniczyć w ustawionej grze o życie, której reguł nie znał. Musiał wyłączyć emocje i skupić się na faktach, by wyprzedzić przeciwnika, a nie podążać za nim, co było momentami niemożliwe. Niestandardowe działania to jednak jego specjalność.

Lewy sierpowy – dziennikarka Larysa Luboń i turbulencje w jej życiu tak naturalne jak oddychanie, które sprawiły, że stała się uczulona na manipulatorów i kłamców. Jej obawy zmieniające się w pewność, że wydarzyło się coś złego to dar i przekleństwo zarazem.

Dwójka poranionych ludzi, kiełkujące uczucie miedzy nimi, obydwoje ogarnięci amokiem w dążeniu do prawdy, która wydawała im się priorytetem.

I czas, którego nie można ignorować.. bo przeciwnik to wytrawny gracz.

Dusza przesiąknięta złem, człowiek, którzy doświadczył bólu i pokochał sprawiać go innym, zakładnik tego co minęło, męczennik na własne życzenie, uwięziony w blednących wspomnieniach, ogarnięty żądzą zemsty nieszczęśliwy człowiek.. czy tylko jeden? Czy jest ich wielu? Czy ludzie rodzą się źli, czy tacy się stają? Czy miłość może wyplenić kiełkujące zło? I ile jest odcieni szarości pomiędzy bielą a czernią?

Powietrze gęste od emocji, fabuła niczym sieć naczyń połączonych, nienawiść, współczucie, poczucie niesprawiedliwości, strach, rozpacz, miłość i nadzieja – „Amok”.

„Wrzask”, „Histeria” i „Amok” – elektryzująca kryminalna seria, która zapada w serce. Sprawia, że chce się zrozumieć, poczuć, ogarnąć „to”, siedzi ludziom w głowie. Uświadamia, że każdy człowiek ma w sobie zarówno światłość jak i mrok.

Jestem nieustająco pod wielkim wrażeniem tych książek.

Polecam.

Jeśli szukacie mocnych wrażeń z nutą mrocznego klimatu obleczonego w misternie skrojoną intrygę, to „Amok” jest doskonałym wyborem.

Czytając wcześniej „Wrzask” i „Histerię” liczyłem, że i tym razem otrzymam solidną kryminalną dawkę. I nie myliłem się - „Amok” to doskonała kulminacja emocji. To fenomenalne zwieńczenie trylogii w wykonaniu Izabeli Janiszewskiej. Od debiutu minął rok, który autorka może zapisać do udanych. A ja życzę aby kolejne lata zapisywały się w karierze pisarski pod znakiem dalszych sukcesów. Życzę tego autorce i nam czytelnikom złaknionym takich właśnie powieści.

„Amok” już od pierwszych chwil wgłębiania się w zapisaną w nim historię porywa, a my niesieni ciekawie skonstruowaną fabułą płyniemy nurtem historii przygotowanej przez Panią Izabelę. Ponownie spotykamy się z Brunonem Wilczyńskim i Larysą Luboń. Komisarz i reporterka to duet intrygujący, który pokochałem już od pierwszej części. I miłość ta trwa nadal, nawet mając świadomość, że „Amok” kończy pewien etap. Mam nadzieję, że jeszcze będziemy mogli się z nimi spotkać. I myślę, że nie jestem osamotniony w tej nadziei.

Bohaterowie będą postawieni przed trudnymi i bolesnymi wyborami. Przeszłość nie pozwoli o sobie zapomnieć, wywierając ogromny wpływ na ich obecną sytuację. Jakich wyborów dokonają? Dokąd one ich poprowadzą? Przekonamy się sięgając po „Amok”.

Muszę przyznać, że od pierwszych chwil poznania ich historii kibicowałem im, aby wszystko ułożyło się po ich myśli. Czy tak będzie? Cytując klasyka, powiem – „sprawdźcie to!”.

Dodam tylko, że finał zwala z nóg. Izabela Janiszewska dowiodła, że doskonale czuje się w kryminale, że potrafi tworzyć historie intrygujące. A wszystko to okraszone jest nutą mroczności, dzięki czemu czytelnik wchodzi w najmakabryczniejsze zakamarki wyobraźni.

Tym razem Wilczyński angażuje się w poszukiwania zaginionej policjantki Sylwii Konopackiej. Tutaj każdy krok musi być przemyślany, jeden najmniejszy błąd może zakończyć się fiaskiem. Czy komisarz zachowa zimną krew? Czy demony przeszłości nie zawarzą na jego pracy? Jak rozwinie się wątek z przeszłości Wilczyńskiego? Jaki będzie jego finał?

Zastanawiacie się pewnie, co słychać u Larysy Luboń? Reporterka również nie będzie narzekała na bezczynność. Znając jej krewki temperament możemy być pewni, że nie odpuści sprawie, której się podjęła. Luboń będzie dążyła do odnalezienia Pawła. Nie przyjmuje myśli, że mężczyzna nie żyje. Zaangażuje się również w rozwikłanie zagadki śmierci Lady Di, bezdomnej z Dworca Centralnego. Śledztwo poprowadzi ją do zamożnej rodziny Hallerów.

Zapewniam Was, że „Amok” to kryminał o którym nie zapomnicie, nie wymażecie go z pamięci. Izabela Janiszewska trzecią książką w swej twórczości doskonale wpisuje się w czołówkę twórców kryminałów. Charakterystyczny styl, mocni bohaterowie, a także aura roztaczająca się podczas czytania, to mocne punkty tej trylogii. Lecz nie tylko to stanowi o jej wyjątkowości. Tempo akcji sprawia, że ziewanie nam nie grozi, lecz będziemy przecierać oczy ze zdziwienia poznając to, co autorka dla nas przygotowała. A finał to mistrzowskie utkanie fabuły – wręcz koronkowa robota!

Pani Izabelo dziękuję za emocje podczas czytania tej trylogii i oczywiście, proszę o więcej! Jeśli jeszcze nie czytaliście „Wrzasku”, „Histerii” i „Amoku” to warto to zmienić. Zdecydowanie polecam!

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału.

[Adres usunięty]

„Amok” Izabeli Janiszewskiej to ostatni tom trylogii kryminalnej o dziennikarce Larysie Luboń i komisarzu Brunonie Wilczyńskim. Tak jak w poprzednich częściach, tak i tu fabuła dotyczy dwóch śledztw – kryminalnego prowadzonego przez Brunona, który poszukuje porwanej Sylwii, oraz dziennikarskiego prowadzonego przez Larysę, która podąża tropem jej dawnego szefa, a który ostatecznie prowadzi ją do rodziny Hallerów. Do tego jeszcze są tu szeroko omawiane wątki prywatne bohaterów i rozgrywki pomiędzy Brunonem a Jackiem, cichym mordercą, którego Bruno stara się przyskrzynić od samego początku. Na nudą więc na pewno narzekać nie można. Dużo się dzieje, ale wszystkie wątki są ostatecznie ładnie pozamykane, autorce nic nie ucieka. Bohaterowie przechodzą dużą przemianę, zrozumiałą, ale przez nią lubiłam ich trochę mniej. No i zabrakło mi tu poruszenia jakiego problematycznego społecznie tematu jak np. w „Histerii” dużo było o krzywdach wyrządzanych dzieciom, tak tutaj może można by pod to podciągnąć pojęcie rodziny, jednak temat na pewno nie jest tak świetnie omówiony jak do tego przyzwyczaiła nas autorka w poprzednich tomach. Za to już sam finał bardzo mi podpasował, choć wiem, że takie rozwiązanie akcji na pewno wzbudzi wśród czytelników sporo kontrowersji. Tak więc „Amok” jest dobrym zakończeniem wątków z całego cyklu, choć jednak nie usatysfakcjonował mnie tak bardzo jak tomy wcześniejsze. Niemniej jednak jestem ciekawa co autorka zaproponuje nam teraz, po zakończeniu swojej debiutanckiej trylogii :)

„Na koniec przychodzą spokój, cisza, i ciemność”

Czy wiecie z jaką książką dzisiaj do was przychodzimy ? A mówią wam coś nazwiska Wilczyński i Luboń. Jeżeli tak, to już z pewnością wiecie, że książka, którą dzisiaj dla was zrecenzujemy to finał bestsellerowej trylogii, czyli „Amok” od Wydawnictwa Czwarta Strona oraz Izabeli Janiszewskiej.

Przyznamy się bez bicia, że nie czytałyśmy poprzednich części i trochę głupio tak zaczynać praktycznie od końca, ale przyrzekamy sobie, że lektury z pewnością nadrobimy. Książka ma dzisiaj swoją premierę i to skłoniło nas do wrzucenia opinii na jej temat właśnie dzisiaj. Zaczynajmy więc.

Bruno Wilczyński to policjant, któremu zaginęła koleżanka, również policjantka. Jest to dosyć skomplikowana sprawa, gdyż dziewczyna zapada się pod ziemię. Policjant staje przed nie lada wyzwaniem odnalezienia jej i wplątuje się w grę, która okazuje się mieć wiele przeszkód po drodze. Drugą główną bohaterką jest Larysa Luboń dziennikarka, która próbuje rozwiązać pewną sprawę dotycząca również zaginięcia tym razem innej osoby oraz zabójstwa, jest to także bardzo skomplikowana sprawa.

Książkę czytało nam się bardzo przyjemnie. Jak na prawdziwy kryminał przystało znajdowali się w nim policjanci, ofiary i zagadka, którą główne postacie próbują rozwiązać. Zadowoleni będą z pewnością fanki i fani kryminałów, bo jest to kawał dobrej roboty. Jest to również książka dobrze się czytająca, więc zapewne zwykły Kowalski też chętnie do niej zajrzy.

Fabułę „Amoku” nazwałybyśmy grą pozorów, ponieważ wszystko w niej jest niejasne, oszukane, udawane, a kiedy przychodzi pora wszystko wychodzi na wierzch, pojawia się książkowa ciemność. Treść jest z pewnością zagadkowa, ale rozdająca co stronę po jednej karcie, tak by zaspokoić czytelnika. Co do akcji to tu trochę gorzej i zaraz wam powiemy dlaczego. Działania przedstawione w książce były dla nas poprawne, trochę schematyczne i zabrakło nam jednak jakiejś świeżynki, jakiegoś powiewu, który by nas zwalił na nogi. To była dla nas taka prosta historia, która nie wywołała w nas jakiegoś efektu ogromnego zadowolenia. Była dobra, ale trochę schematyczna i mało zaskakująca. Jednak nie chcemy was tym przestraszyć, bo książka przypadła nam do gustu bardzo. Podobała nam się.

Bohaterowie to postacie bardzo charakterne, które wiedzą do czego dążą i tego się trzymają, no może poza polem miłosnym, ale to już odrębna historia. Są dosyć odważni, jak na policjanta i dziennikarkę przystało, robią to co uważają za słuszne, nie zawsze zgodnie z prawem, ale zawsze w dobrych intencjach. Starają się myśleć niebanalnie, co pozwala im na prowadzenie śledztwa w dobrym kierunku. My uwielbiamy takie postacie i zawsze jesteśmy zadowolone, gdy dostajemy w historii takie postacie.

Przez to, że książkę nam się tak dobrze czytało, nie odczułyśmy mrocznego klimatu powieści, raczej powiedziałybyśmy, że mroczne były zachowania niektórych postaci książki, mroczne było ich myślenie, mroczna była ich przeszłość, ale klimat był przyjemny. Jeśli już wspomniałyśmy o mrocznych umysłach bohaterów, to bardzo podobał nam się przedstawiony balans postaci, raz ukazujący nam ich ciemną i złą stronę, gdzie za drugim razem przedstawianie ich jako na przykład przykładnego ojca. Zauważyliśmy to przy kilku postaciach w tej serii i wydaje nam się, że jest to bardzo fajny zabieg, który pozwala czytelnikowi poznać osobę w całości, a nie tylko jako zły czy dobry charakter.

Historia przedstawiona w książce z pewnością was przyciągnie i sprawi, że zapragniecie przeczytać wszystko co wyszło z rąk pani Izabeli. My wpisujemy sobie poprzednie tomy na listę książek do przeczytania i bez wątpienia do nich zaglądniemy. Polecamy wam tą opowieść

"Amok" to ostatnia część trylogii o Larysie Luboń i Brunie Wilczyńskim, autorstwa Izabeli Janiszewskiej.

Funkcjonariuszka Sylwia Konopacka z dnia na dzień zapada się pod ziemię. Sprawę zaginięcia otrzymuje komisarz Bruno Wilczyński. Mężczyzna zagłębiając się w dochodzenie nie ma wątpliwości, że wszystkie zebrane dotychczas ślady wskazują, że to ON odpowiada za zniknięcie kobiety. Komisarz doskonale zdaje sobie sprawę, że został wrobiony przez Jacek Lewickiego, swojego odwiecznego wroga. Będzie musiał posłużyć się niezwykłym sprytem żeby wyjść z opresji i oczyścić swoje dobre imię. Tymczasem reporterka Larysa Luboń zajmuje się zagadkową śmiercią Pawła Wiśniewskiego i spróbuje zrozumieć, co tak naprawdę stało się z jej przyjacielem. Dwie sprawy z jednym zakończeniem...

"Amok" to ostatnia część trzymającego w napięciu thrillera o losach charyzmatycznego komisarza Bruna Wilczyńskiego i zadziornej reporterki Larysy Luboń. Tym razem dwójka bohaterów będzie musiała stawić czoła swoim demonom z przeszłości. Dwie sprawy, które połączy jeden człowiek. Muszę przyznać, że autorka znakomicie powiązała ze sobą wszystkie dotychczasowe wątki, bo wyszło to naprawdę bardzo przekonywająco, a sam finał tej zawiłej i pokrętnej historii został perfekcyjnie zwieńczony wieloma zwrotami akcji. Podtrzymuję zdanie, że z każdą kolejną częścią mamy jeszcze bardziej dopracowaną i zaskakującą fabułę, aż szkoda, że to już koniec. Jako fanka jestem bardzo niepocieszona samym zakończeniem. Ajj nie tak to miało być... a to mnie autorka zaskoczyła, ale dobra... więcej nie zdradzam. Bądź co bądź łezka się w oku kręci, że dotarliśmy do końca. Z czystym sumienie mogę Wam poleci tą trylogie.✌

Po ,,Wrzasku" i ,,Histerii" dopadł mnie ,,Amok"!

I jak dopadł, to trzyma do tej pory.

Nie wiem co się ze mną dzieje i jest mi strasznie smutno, że tak to wszystko się skończyło.😭😭😭

Uratować mnie może tylko Patryk Vega, który weźmie sprawy w swoje ręce i nakręci na podstawie tej trylogii swoją i będę mogła od nowa delektować się przygodami bohaterów.

Kto by pomyślał, że taka niepozorna, delikatna blondyneczka tak zatrzęsie naszą rodzimą sceną kryminalną?🙆

,,Amok" jest jak wisienka na najlepszym torcie świata nasączona arszenikiem i chociaż zjadamy ją z ogromną przyjemnością, to na zakończenie rozszarpie nam flaki.

Bardzo trudno jest pisać o czymś doskonałym, dlatego lepiej już zamilknę, a Wy biegnijcie, czytajcie i zapadajcie w amok razem ze mną...

W trakcie poszukiwań zaginionej policjantki komisarz Bruno Wilczyński daje się wciągnąć w grę, w której nawet najmniejszy błąd może okazać się fatalny w skutkach.

Tymczasem Larysa Luboń usiłuje rozwiązać zagadkową śmierć bezdomnej z Dworca Centralnego.

Ponieważ wszystkie tropy prowadzą do zamożnej i szanowanej rodziny Hallerów, pod pretekstem napisania artykułu, Larysa przyjeżdża do ich rezydencji i szuka odpowiedzi na coraz większą liczbę pytań.

Jakie tajemnice chowają się w zamkniętym na klucz pokoju?

Czy człowiek jest w stanie ujarzmić rozbudzoną w sobie bestię i wyjść bezpiecznie z otchłani piekieł?

Tego dowiecie się z finału finałów!!!

Ostatni tom z serii o Larysie i Brunonie. Nie ukrywam, że nie mogłam się doczekać finału i jak tylko otrzymałam książkę, od razu postanowiłam po nią sięgnąć. Czy zakończenie okazało się równie dobre, co dwa poprzednie tomy trylogii?

'Nie ma już strachu ani złości. Na koniec przychodzą spokój, cisza i ciemność.'

Po wydarzeniach z poprzedniego tomu Bruno zajęty jest poszukiwaniem zaginionej policjantki. Ma pewność, że za porwaniem stoi Jacek Lewicki, jednak nie posiada twardych dowodów. Jednocześnie Larysa usiłuje rozwiązać zagadkową śmierć bezdomnej kobiety z dworca. Czy bohaterom uda się rozwiązać zagadki? Czy ich działania znów się połączą i będą działać razem w imię wspólnego dobra?

Autorka wrzuca nas w sam środek wydarzeń, które są ścisłą kontynuacją poprzedniego tomu. Nie ma wielkiego przeskoku w czasie, wydarzenia następują po sobie. Główni bohaterowie po raz kolejny muszą rozwiązać sprawy, które pozornie się ze sobą nie łączą. Czy uda im się dojść do porozumienia? Jak zakończy się cała trylogia?

'Komisarz zrozumiał, że wpadł w pułapkę. Nieświadomie wkroczył do gry, której reguły ustalił ktoś inny.'

Autorka nie zawiodła. Ostatni tom serii trzymał poziom i wciągnął mnie od pierwszych stron. I chociaż żal mi, że nie spędzę więcej czasu z Larysą i Brunonem to wychodzę z założenia, że czasem lepiej zakończyć coś na fenomenalnym poziomie niż bezsensownie przeciągać. Autorce się to udało i chwała jej za to. Gorąco polecam cały cykl, musicie go przeczytać!

'Reporterskie doświadczenie podpowiadało jej, że im więcej luk, tym ohydniejszą sprawę ktoś usiłował zatuszować.'

Dobijamy do brzegu. Podróż z Larysą Luboń oraz Brunonem Wilczyńskim dobiega końca.

"Nie dostrzegał, że wpadł w amok, a nagła eksplozja trudnych do kontrolowania emocji uczyniła go oszalałym z gniewu".

Jestem mocno zaskoczona finałem. Przy ostatnich stronach szybciej biło mi serce, więc emocje trzymały mnie w garści. Autorka rewelacyjnie rozegrała całą intrygę, a napięcie trzyma czytelnika do końca. Na pierwszy plan wystawiony jest Bruno, który pokazuje się od innej strony. "Z kim przystajesz takim się stajesz" można by rzec patrząc, jaki wpływ wywiera na mężczyznę Lewicki oraz Larysa. Lewicki wyciska z Wilczyńskiego to, co najgorsze. Manipuluje nim, bawi się jego osobą, a podejrzenia skierowane w stronę komisarza pogrążają go w sprawie zaginięcia koleżanki z pracy. Na szczęście uświadamia sobie, że nie chce być tym, kim jest jego oprawca. Larysa również się zmienia. W jaki sposób? Nie zdradzę. Oczywiście nadal prowadzi śledztwa na własną rękę i nie obyłoby się bez wplątania w kłopoty. Sam fakt, że jej droga krzyżuje się z rodziną Hallerów mówi, iż znowu będzie miała problemy.

Bohaterowie stają przed trudnymi wyborami, a ludzie z którymi muszą się zmierzyć są bezwzględnymi przeciwnikami. Czy wycisną z tej dwójki najgorsze cechy? Obawy i strach będą trawiły ich od środka.

Na koniec dopadnie szok, niedowierzanie. Mnie zamurowało. Będziecie potrzebowali chwili, by zaczerpnąć powietrza. Może na niektóre z pytań nie otrzymałam odpowiedzi, ale mimo wszystko jestem zadowolona. Nie pozostaje mi nic jak szczerze pogratulować pani Izie za świetną trylogię kryminalną 👏 Czekam na kolejne książki!

"(...) by pokonać wariata sam musi stać się równie nieobliczalny jak on."

.

Akcja "Amoku" to bezpośrednia kontynuacja drugiego tomu, a jednocześnie finał trylogii. Wracamy jednak do głównego wątku, który w "Histerii" był lekko pominięty.

W niewyjaśnionych okolicznościach ginie Sylwia Konopacka, policjantka i znajoma Bruna. Okazuje się, że jej chłopakiem jest Jacek Lewicki. Jeśli czytaliście poprzednie tomy to wiecie, że to nie wróży nic dobrego. Oprócz tego Larysa prowadzi swoje śledztwo dotyczące śmierci pewnej bezdomnej kobiety. Tutaj również nie obędzie się bez komplikacji.

.

"(...) czy niektórzy ludzie rodzą się obarczeni genem zła, czy to okoliczności czynią ich potworami."

.

Nie umniejszając Larysie, ale tę część zdecydowanie zdominował Bruno. Wszystkie moje dotychczasowe wątpliwości co do Jego osoby rozwiały się bezpowrotnie. Twardy glina w końcu się odsłonił i pokazał wrażliwe, współczujące wnętrze. Przebył niebywałą przemianę na przestrzeni całej trylogii. Próbując kryć swoich bliskich sam popadł w niemałe problemy. Na własnej skórze odczuł zdradę i upokorzenie. Zaślepiony nienawiścią zaczął popełniać błędy, które napastnik sukcesywnie wykorzystywał.

Larysa jest nadal silna i uparta. W tej części lekko spokorniała, ale nadal niezłomnie prze do przodu. Wszystko to jednak maska, pod którą ukrywa strach o siebie i bliskich.

.

"Najtrudniej jest okłamać tych, od których sami oczekujemy prawdy."

.

Wszyscy, którzy czekali na rozwój relacji Larysa - Bruno myślę, że również będą usatysfakcjonowani. Momentami miałam wrażenie, że czytam o dwóch nastolatkach, którzy przeżywają swoją pierwszą miłość. Nie bójcie się to nadal kryminał, nie romans 😄

.

Swoją rolę i to nie małą odegrał również Bartek Luboń. Z tylnego siedzenia wspomagał głównych bohaterów.

Izabela Janiszewska fantastycznie zbudowała napięcie, które z każdym rozdziałem wzrasta. Początkowo akcja toczy się dość spokojnie, ale mniej więcej od połowy trzeba się już trzymać by nie wypaść z kapci. Mocno kibicowałam bohaterom i chwilami autentycznie się stresowałam. Wszystkie elementy układanki układają się w jedną całość, choć autorka stara się sprytnie zwodzić czytelnika. Umiejętnie zasiewa ziarno niepewności i zwątpienia. Wydarzenia płynnie się przenikają co sprawia, że książka jest wręcz nieodkładalna. Co do zakończenia miałam pewne przeczucia, mimo to czytałam je zagryzając pięść, a po przerzuceniu ostatniej strony nie umiałam pozbierać myśli.

Próbowałam w tej książce, a nawet całej serii znaleźć minusy, ale nie potrafię. Dla mnie wszystko tu idealnie współgra. Styl autorki, tempo akcji, sylwetki bohaterów , a przede wszystkim sam pomysł na fabułę tworzą jedną harmonijną całość.

.

"Dla zachowania równowagi w naturze strata musiała kompensować zysk. Nie było niczego za darmo, a za niektóre zmiany należało zapłacić wysoką cenę."

.

Wszystkim niezdecydowanym z czystym sercem polecam tę serię! Mnie pozostaje oczekiwać na nową historię.

Porywający i zaskakujący. Odważny i przemyślany. Zatrzaskujący wszystkie drzwi fabuły. Zaglądający w najskrytsze zakamarki ludzkiego obłędu. Janiszewska zaprosiła strach i zło do tańca, w którym to Ona prowadzi.

Akcja “Amoku” jest płynną kontynuacją wydarzeń z “Histerii”. Rozpoczyna ją dynamiczne śledztwo w sprawie zaginionej policjantki. Błyskawicznie okazuje się, że jest ona tylko kostką domina w morderczej układance zwyrodnialca i psychopaty.

“Układałem te kostki domina wiele lat i kiedy przyjdzie pora, przewrócę jedną z nich, a ona popchnie następne” - mówi na kartach powieści.

Manipulacja doskonała, której będziecie świadkami, powoduje, że w szeregach śledczych utracone zostaje zaufanie do Brunona. Boleśnie przekona się on, że “od strachu gorsi są tylko ludzie, którzy lęk innych wykorzystują do własnych celów”.

Komisarz Wilczyński przez całą powieść idzie ramię w ramię z mordercą, który “przerażał, gdy mówił, a jeszcze bardziej, kiedy milczał”. Niestety każdy ruch funkcjonariusza zaciska pętlę wokół jego własnej szyi, podczas gdy winowajca eskaluje podejrzenia.

Podążając za Brunonem odpowiecie sobie na pytanie, które zadaje Autorka - “Czy niektórzy ludzie rodzą się obarczeni genem zła, czy to okoliczności czynią ich potworami?”.

Zdeterminowany Wilczyński popada w coraz większy obłęd, o czym uświadamia go morderca mówiąc: “Masz mnie za szaleńca, a szukasz logiki w tym, co robię. Nie pomyślałeś, że jej nie ma? Obłęd nie kieruje się rozsądkiem. Podążą za tą jedną natrętną myślą, która zagnieżdża się w mózgu jak robak”. Czy zatruty tymi słowami komisarz zdąży uratować zaginioną? Czy zachowa zimną krew? A może całkiem straci rozum i doświadczy takiej samej psychozy, jak ten, którego uparcie ściga?

Tymczasem Larysa Luboń ponownie trafia w sidła rodziny Hallerów, poszukując przyczyny śmierci bezdomnej Diany Darskiej - nazywanej Lady Di. Co łączy tę śmierć z rodem bogaczy? Dlaczego na dziennikarskiej mapie Larysy zaczynają pojawiać się bliskie jej osoby? Pomimo wyraźnego zbliżenia z Wilczyńskim okoliczności wciąż rozdzielają tych dwoje od siebie. Każde jest tak zaangażowane we własny pościg, że nie dostrzega niebezpieczeństw, które nadciągają nad ich oboje.

“Krzywdzenie innych jest przerzucaniem na nich cierpienia, którego sami nie potrafimy udźwignąć”.

Trylogia się zamyka. Serca zabiją Wam mocniej. Będziecie płakać. Będziecie krzyczeć. A na końcu zamilkniecie… z wrażenia.

⭐RECENZJA PRZEDPREMIEROWA⭐

Zaginięcie.

Manipulacja.

Bezdomna.

Śledztwo.

Zamożna rodzina.

Przeszłość, która ma wpływ na teraźniejszość i przyszłość.

Komisarz Bruno Wilczyński zostaje wciągnięty w popapraną grę z psychopatą. Na domiar złego zaginęła policjantka, której ON szuka z innymi ludźmi. Nic nie układa się tak jak powinno. W międzyczasie znana reporterka Larysa Luboń próbuje rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci bezdomnej. Wszystkie tropy wskazują jedną rodzinę... Czy komisarz i dziennikarka dowiodą w końcu prawdy i pokonają zbrodniarzy?

💥

"Od strachu gorsi są tylko ludzie, którzy lęk innych wykorzystują do własnych celów."

💥

@[Adres usunięty]ka zakończyła niesamowitą trylogię w wielkim stylu! Powieść "Amok" to taka wisieńka na torcie! 😁 Ja osobiście jestem kupiona w 100 % i powiem Wam, że będzie brakować mi tych wszystkich postaci i tego, co tutaj się działo! Jednak po cichu liczę, że pisarka wzanadrzu ma dla nas coś równie mocnego i wciągającego! Niezmiernie się cieszę, że było mi dane czytać tę lekturę przed premierą, bo to jest takie wyróżnienie. Przynajmniej ja to tak odbieram. W ogóle bardzo mnie cieszy, gdy dostanę książkę przed wszystkim i mogę ją przeczytać, zrecenzować i podzielić się moimi wrażeniami jeszcze przed jej oficjalnym wejściem na rynek. Nigdy nie sądziłam, że wejdę w ten świat recenzji, a teraz czasem zastanawiam się, jak to się stało, że w nim jestem? Ale wracając do książki. Całość historii, która trzyma od samego początku w niepewności jest na ogromny plus. Chyba tak naprawdę można spodziewać się tutaj wszystkiego. Pisarka z kartki na kartkę powoduje, że rośnie napięcie, akcja goni akcję, a jej zwroty powodują papkę z mózgu 🤯 No szok, mówię Wam! 😁 Ale ja to lubię! A bohaterów uwielbiam! Bruna, Larysę i naszego psychopatycznego mordercę Lewickiego! 😁 Normalnie będę za nimi tęsknić. Momentami czułam ciarki na ciele z powodu całego tego zawirowania i z powodu tego, że te postacie są niesamowicie realne i naprawdę świetnie wykreowane. Na długo zostaną w mojej pamięci i sercu 🖤 Jeśli chodzi o zakończenie... No właśnie! Ja się pytam, co tu się wydarzyło? Pani autorko @[Adres usunięty]ka helloł? No jak można było coś takiego zrobić, no jak? Nie godzę się na to! Nawet łezka zakręciła mi się w oku pod koniec. Naprawdę tego się nie spodziewałam, dlatego do teraz zbieram szczękę z podłogi 😲 Polecam z całego serca wszystkim czytelnikom, którzy lubią mocną, dobrą lekturę! A nawet całą serię! Będzie to niezapomniany czas, spędzony z powieścią, która trzyma w napięciu od samego początku do końca, a właśnie o to w tym chodzi! Miłego! 😘

Książka ma swoją premierę 14.04.2021! Więc macie na co czekać! Wypatrujcie jej! A już teraz zabierajcie się za "Wrzask" i "Histeria"! 🤩

💥

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @czwartastronakryminalu @czwartastrona 🖤

💥