Alicja i uczta zombi

Książka bardzo wciągająca, nie idzie się od niej oderwać . 😄Najlepsza ze wszystkich części jak dla mnie! Serdecznie polecam. 👌

Recenzja również na [Adres usunięty]

Szron i Milla przeszli w życiu wiele, oboje pałają do siebie (nie)przyjaźnią, jednak wkrótce ma się to zmienić. Ich drogi się połączą, aby jedno mogło chronić drugie.

Anima, organizacja, która miała zostać zniszczona znów się odrodziła i pragnie zabić zabójców. Grupa Cola i Rivera znów będzie musiała połączyć siły, aby stanąć do walki na śmierć i życie.

Czwarty tom Kronik Białego Królika według mnie nie powinna powstać. Jest to naciągana historia i mam wrażenie, że się powtarza. Autorka powinna zamknąć serię w dwóch tomach, ponieważ z każdą książką pisała coraz słabiej.

Pomysł przedstawienia książki z perspektywy Szrona i Milli sam w sobie nie był zły, jednak zdecydowanie lepiej mi się czytało książki z perspektywy Ali i Cola.

Ta część była dość monotonna. Szron po śmierci ukochanej był zamknięty w sobie i z pomocą Milli otworzył się. Czytając tom czwarty możemy zobaczyć, jak Szron z chłopca zmienia się dorosłego i dojrzałego mężczyznę.

Co do Milli... Zdecydowanie wolałam złą i zdradliwą jej wersję. Tutaj dostałam dziewczyną pełną blizn, z okropną przeszłością, która pragnie odpokutować za swoje winy.

Kroniki mają trochę powtarzany scenariusz, a miały być takie wyjątkowe, z fabułą, której nigdzie nie ma... Czy aby na pewno? Powtarzają się w niej sceny z poprzednich części, tylko że w wykonaniu innych bohaterów. Klapa na całego!

Ogromnym błędem, który zrobiła autorka, to końcówka książki. Gena Showalter niepotrzebnie na końcu książki wstawiła "kilka słów od Ali i Cola, Szrona i Milli oraz Kat". Wszystko by było fajne, gdyby nie to, że dzieje się to kilkanaście lat później. Nie lubię takich dodatków! Zdecydowanie NIE LUBIĘ. Skoro autor tworzy książkę w czasie teraźniejszym... To po co wkłada na siłę takie zwierzenia bohaterów, w których opowiadają o swoich (UWAGA SPOJLER) dzieciach?

Czy to ma być zapowiedź kolejnej serii, czy jak? Nie bardzo rozumiem...

Ale oczywiście w książce są także plusy, bo nie samą krytyką człowiek żyje. Czytając tą część mam wrażenie, że Ali jest całkowicie inna. Z perspektywy Szrona i Milli momentami wydawała się strasznie "dziecinna", a jej zachowanie nie było na miejscu, jednak później zamieniała się w dojrzałą kobietę, która potrafi jasno przemyśleć każdą sytuację i jest gotowa poświęcić wszystko dla swoich przyjaciół.

Również świetnie czyta się o Bronxie i Rayven, Gavinie i Jacklyn oraz oczywiście Ali i Cole'u. Te pary są mega zabawne! Każdy z tych związków jest inny, ale również wspaniały. Zdecydowanie można się pośmiać, jak również poczuć zazdrość.

Szron nie może się pogodzić ze śmiercią ukochanej. Kat została zamordowana, a ból po jej stracie jest ciągle świeży. Chłopak próbuje go zagłuszyć seksem z przypadkowymi dziewczynami, jednak żadna nie jest w stanie zastąpić Kat. Gdy Szron widzi swoją zmarłą dziewczynę, nie może uwierzyć. Okazuje się, że Kat jest teraz świadkiem – duchem, który może przybywać na ziemię i pomagać zabójcom. Kat prosi, by Szron pomógł dziewczynie, która właśnie walczy z zombi. Gdy chłopak dociera na miejsce, okazuje się, że tą dziewczyną jest Camilla – zabójczyni Kat. Na dodatek ma ona chronić Szrona, bo z wizji Ali wynika, że to właśnie Camilla uratuje mu życie w przyszłości...

Alicja i uczta zombi Geny Showalter to czwarty tom Kronik Białego Królika. W tej części opowieść prowadzą dwie postacie – Szron i Camilla. To ich rozdziały czytamy wymiennie i dzięki temu poznajemy dwa punkty widzenia. Bohaterowie wymieniają się, nie opowiadają tej samej sceny dwa razy, tylko kontynuują to, co rozpoczął poprzednik.

Powieść zaczyna się krótkim wprowadzeniem od Alicji. Streszcza ono wszystkie poprzednie książki, jest dobrym przypomnieniem akcji z wcześniejszych tomów. To bardzo dobry pomysł, by umieścić w tej pozycji takie rozwiązanie.

Książka jest pełna zaskakujących momentów i zwrotów akcji. Chociaż pojawia się wiele scen walki, nie jest ona nimi przeładowana. Są też ważne rozmowy, wyznania i odkrywanie tajemnic. Silnie zaakcentowano też uczucia bohaterów i zmiany, jakie dokonują się w ich charakterach. Historia jest dzięki temu wyważona.

Przez to, że opowieść prowadzą dwie postacie – Szron i Camilla – możemy spojrzeć na resztę z nieco innej strony. Do tej pory lepiej poznaliśmy głównie Ali i Cole’a, teraz możemy porównać ich obraz z tym, jak widzą ich przyjaciele i... wrogowie. Camilla nie jest bowiem przyjaciółką tej zgranej paczki, ale zyskuje ich zaufanie dzięki wizji Ali i wstawiennictwu Kat, dlatego uczestniczy w życiu Szrona i jego kumpli.

Jeśli chodzi o wątki fantastyczne, to najmocniejszym jest oczywiście sam fakt istnienia zombi, ale o tym za chwilę. Pojawiają się sceny, które pokazują zdolności zabójców, a ich umiejętności ciągle się zmieniają, nabierają siły i to jest interesujące. Czasem jednak brakowało mi czegoś... by powiedzieć „wow”. Owszem, są moce, które zaskakują, ale jednak trochę za mało poświęcono im opisów, jak na mój gust oczywiście. Miałam wrażenie, że najważniejsze są wątki miłosne, chociaż nie spychano za bardzo walki na dalszy plan.

Jeśli chodzi o zombi, to nadal jestem zaskoczona tym, kim są. Pomysł na zrobienie z nich duchów jest oryginalny, ale to już nie są zombi. Tak, wstają z grobów, gryzą i można je zabijać, ale jednak trochę drażnił mnie fakt, że nie są to żywe trupy w dosłownym tego słowa znaczeniu. Poza tym nie rozumiem, czemu są to „zombi”, skoro w oryginale (nawet w tytule) są to „zombie”. Może się czepiam, ale bardzo mi brakowało tego „e”.

Ogólnie książka nie jest najgorsza, nie jest jednak też wybitna. Akcja była dawkowana, całość wyważona, czytało się szybko i lekko, ale nie było to coś, co mnie porwało i zabroniło spać. Fabuła była przewidywalna, zakończenie przesłodzone tak bardzo, że nie można było tego znieść. Na dodatek drażniło mnie zachowanie bohaterów – lekkie, ciągle ironiczne, zbyt pewne siebie. Najbardziej nie mogłam znieść Ali. Brakowało mi scen z Gavinem, któremu jako jedynemu mogłam wybaczyć każdą rzecz.

Jeśli czytaliście poprzednie części, sięgniecie i po tę, bo pewnie tak jak ja nie lubicie przerywać czegoś w połowie. Dla tych, którzy nie znają tej historii, polecam przeczytanie pierwszej części i zdecydowanie, czy warto się w nią zagłębiać. Ja przeczytałam, cieszę się, że poznałam kontynuację tej historii, ale chyba nie pokochałam tej powieści jak inni. Ale to nie znaczy, że wy nie będziecie zachwyceni. Przekonajcie się sami.

"Alicja i uczta zombi" to już czwarta część serii Kroniki Białego Królika. Oczywiście już wcześniej miałam okazję przeczytać pozostałe tomy, dlatego tak bardzo ucieszyłam się gdy ta lektura wpadła w moje ręce. Kiedy na samym początku zobaczyłam jej zapowiedź, muszę przyznać, że byłam nieco zdziwiona. Przede wszystkim dlatego, że pierwotnie miała to być trylogia. Obawiałam się trochę, że autorka pisze kolejną część na siłę i nie będzie ona już tak dobra jak jej poprzedniczki. Postanowiłam jednak zaryzykować i zobaczyć co kryje się w kolejnej powieści Geny Showalter. Jeśli zastanawiacie się jakie wrażenie zrobiła na mnie ta książka, zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Tym razem autorka postanowiła zaskoczyć swoich czytelników i w roli głównych bohaterów umieściła Szrona i Camillę. Nie wiedziałam do końca czy to dobrze czy źle, ale postanowiłam dać im szansę. Okazało się, że to całkiem nieźle zgrany duet, choć z początku pałali do siebie ogromną nienawiścią. Byłam ciekawa czy dwa tak różne charaktery będą w stanie siebie zaakceptować i muszę przyznać, że się nie zawiodłam. Chociaż bohaterowie wielokrotnie potrafili mnie zdenerwować swoim zachowaniem, udało im się także wzbudzić sympatię. Szron i Milla z pewnością nie zostaną moimi ulubionymi postaciami, ale myślę, że będę miło ich wspominać.

Język jakim posługuje się autorka jest prosty i lekki w odbiorze. Jeśli czytaliście poprzednie części to wiecie czego możecie spodziewać się po Genie Showalter. Momentami styl, którego używa pisarka zaczął mnie irytować, ale starałam się jakoś to znosić. Niekiedy autorka próbuje na siłę rozśmieszyć czytelnika przez co wychodzi to bardzo sztucznie i niektórym może się nie spodobać. Mimo wszystko dużą zaletą tej powieści jest fakt, że czyta się ją naprawdę błyskawicznie. Nawet nie wiem kiedy okazało się, że przeczytałam ostatni rozdział, a historia Szrona i Milli dobiegła końca. Nie żałuję czasu spędzonego z tą lekturą, ale nie sądzę, żebym jeszcze kiedyś miała po nią sięgnąć. Myślę, że młodszym czytelnikom zdecydowanie bardziej przypadnie ona do gustu.

Akcja powieści jest dosyć szybka i często nie jesteśmy w stanie przewidzieć w stu procentach co wydarzy się za chwilę. Autorka zasypuje nas przeróżnymi zdarzeniami, co sprawia, że w żadnym wypadku nie odczuwamy nudy czy monotonii. Książka pełna jest dialogów, które czyta się naprawdę szybko. Trochę mało w niej opisów, ale jeśli czytaliście poprzednie części Kronik Białego Królika, to z pewnością zdążyliście już do tego przywyknąć. Biorąc do ręki tytuł "Alicja i uczta zombi" przygotujcie się na mnóstwo zwrotów akcji i nieprzewidzianych sytuacji, z którymi będą musieli zmierzyć się główni bohaterowie.

Podsumowując - "Alicja i uczta zombi" to w miarę dobra kontynuacja trzech pierwszych części serii Kroniki Białego Królika. Jest ona raczej skierowana do młodzieży, a starsi czytelnicy mogą mieć problem z odnalezieniem się w specyficznym stylu autorki. Z pewnością niektórych może ON denerwować. Uważam, że powieść ta zasługuje na uwagę czytelników, ale niestety nie wzbudza jakiś szczególnych zachwytów. Cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać, ale wydaje mi się, że w tym momencie kończy się moja przygoda z bohaterami tej serii, i że już więcej do nich nie powrócę.

Autorka zauważalnie postawiła w czwartym tomie serii na większą akcję - Anima, z którą walczą bohaterowie nie daje za wygraną, a zombie wciąż pojawiają się z upartą rządzą zdobycia tego co się im należy. Wydaje się, że jedynym sposobem na wygraną jest połączenie siły i pozbycie się raz na zawsze panoszącego się bezczelnie zła. W tym sporze jednak nie zabraknie bólu i cierpienia: w końcu sami pamiętacie jak tragicznie zakończyły się wydarzenia trzeciego tomu. Mimo, że Alicja jest co raz silniejsza, nie jest powiedziane, że w końcu uda jej się wygrać walkę z Animą. Dlatego jak sami widzicie - akcja po części młodzieżowa, po części romantyczna, zbacza na bardziej wojenne tory i zmienia się: jest płynniejsza, szybsza i pojawia się rozwinięcie wątków, których i tak było już do tej pory dużo. Przez to nie brakuje atrakcji, których miłośnik serii nie może nie zauważyć. Całość dopełnia język - lekki i nieskomplikowany, dokładnie taki, jak cała historia.

"Każdy koniec jest nowym początkiem nowego końca."

"Alicja i uczta Zombi" to historia dedykowana dla fanów historii, przyjaciół Alicji i zwolenników zwalczania zombi. Bo prawda jest taka, że chociaż to dobra książka i sama czekałam na jej premierę z przejęciem - autorka powinna poprzestać na trylogii. Musicie jednak wiedzieć, że autorka w żadnym wypadku nie przestaje zaskakiwać swoją nietypową mieszanką. Czy miłość w świecie zombi? Gena Showalter udowadnia, że tak - a ja jej wierzę.