7 dni

Dokuczanie i znecanie sie nad innymi jest tylko glownym tematem ksiazki. Pod tym ukrywaja sie inne problemy przyczynowo-skutkowe.

Wprowadzone jest tu tylko kilka postaci, ktorych profil psychologiczny jest dobrze zarysowany. Kazda osoba prezentuje inny problem, ktore- w pewnym sensie- sie zazebiaja. Takie bledne kolo.

Występują postacie silne, ktore 'sa w parze' z osobami uleglymi, np rodzice Kez.

Na samym koncu ci 'słabi' postanawiają walczyć o swoje dobro, pozostali zrozumieli swoje błędy, a to wszystko stalo sie od problemów w szkole po losy Kez. Wszystko zdarzylo sie zaledwie w tydzien.

Wielkie podziękowania dla autorki za napisanie tak wspanialej ksiazki, ktora mna poruszyla. Sama bylam przesladowana w szkole. Gimnazjum jest okropne. Ta ksiazka pozwolila mi zobaczyc jak to wszystko wyglada z perspektywy oprawcy. Ze tez ma problemy. W tej sytuacji zachowanie Kez jest wytłumaczone, ale jak jest w prawdziwym życiu? Dlaczego ludzie są tacy źli? Dlaczego cieszy ich nieszczęście innych? Dlaczego bawi ich cierpienie? Dlaczego nie mogą kulturalne wyjasnic miedzy sobą sytuacji, a nie obrabiac - nie napiszę czego- za plecami?

Otrzymałam książkę na urodziny, książkę, której sama nigdy bym nie kupiła. Odpychająca mnie okładka, oklepana historia no i ta mała notka od Ministerstwa.

Na początku książki poznajemy dwie główne bohaterki. Jessicę, która ma problemy w domu, związane z pieniędzmi i kilka dodatkowych kilogramów, co sprawia , że jest obiektem kpin rówieśników. Poznajemy również Kez, piękną i chudą blondynkę, mieszkającą w bogatszej części miasta. Jednak z kolejnymi fragmentami książki dowiadujemy się, że jest inaczej niż myślimy.

Podobała mi się ta książka, mimo wszystko. Była lekko napisana i pokazywała, że nie tylko dorośli mają swoje problemy. Autorka zabiera nas w świat imprez, papierosów, pierwszych miłości, ucieczek z domu i tego jak dorośli niszczą nam życie.

Każdy ma jakieś swoje problemy, tego właśnie uczy nas ta książka. Żyj i daj żyć innym.

Najczęściej ludzie są źli, lub dobrzy. Ci źli przeważnie nastolatkowie wynajdują sobie ofiarę spośród kolegów bądź koleżanek z klasy i dręczą ich nie tylko psychicznie ale również fizycznie. Natomiast ci dobrzy próbują zapobiec dręczeniu i często stają w obronie potencjalnej ofiary. Niestety takimi właśnie ofiarami są dzieci, które mają nadwagę, nie mają przyjaciół i nie dbają o swój wygląd zewnętrzny. Bardzo smutne jest to, że takie właśnie ofiary są oceniane pochopnie ze względy na tą zewnętrzną powłokę a nie za to co mają w środku, czyli naturalną dobroć.

Czternastoletnia Jess jest notorycznie dręczona przez dziewczyny z jej szkoły, a szczególnie jedna z całej trójki najbardziej jej nienawidzi. Pomimo beznadziejnej sytuacji w szkole, nastolatka ma młodszą siostrę, którą kocha nad życie i matkę pracującą po nocach jako sprzątaczka. Żeby jakoś to funkcjonowało Jess codziennie przyrządza sama śniadanie dla wszystkich i odprowadza swoją małą siostrzyczkę do szkoły. Wcale nie jest tak różowo jak wygląda, ojciec dziewczynek a jednocześnie mąż zapracowanej matki opuścił ich dawno temu i jak wkrótce dowiaduje się Jess ma swoją nową rodzinę. Dręczycielka nastolatki tymczasem ma wszystko czego tak naprawdę każdy pragnie, wielki bogaty dom, drogie ciuchy, oboje rodziców a na dodatek jest najładniejsza z całej szkoły. Niestety nie ma tego co najważniejsze, mianowicie miłości okazywanej przez rodzinę, jest jedynaczką, ale i tak nic to nie zmienia. W ciągu siedmiu dni losy dwóch bohaterek niebezpiecznie się skrzyżują. To będzie starcie pomiędzy dręczycielką a jej ofiarą.

Jak skończy się opowieść i kto zatriumfuje w tym trudnym do życia środowisku?

Czy zastanawialiście się co może przynieść kolejne siedem dni? Ból, cierpienie może radość, lub miłość ? Książka warta przeczytania i krótkiej refleksji na koniec. Według mnie jedna z bohaterek była na tyle słaba, że nie umiała poradzić sobie z trudnościami w życiu i po prostu przyzwyczaiła się do roli tej nieszczęśliwej. Wiek od 14 do 17 lat to ten najgorszy, wtedy jest się wyśmiewanym z powodu swojej otyłości czy innej mało ważnej drobnostki. Wcześniej nigdy nie zastanawiałam się nad sensem istnienia tygodnia i po prostu przeżywałam go jak każdy inny. Jednak po skończeniu książki w głowie pojawiło się więcej pytań, nad którymi naprawdę długo trzeba się zastanawiać. Każde z rozdziałów podzielone jest na dwie części. Dzień oglądany oczami Jess i ten sam dzień widziany z perspektywy jej dręczycielki. Motyw na okładce bardzo mi się spodobał lecz słowa niekoniecznie. Na końcu książki czeka na Was niespodzianka. Dlatego proszę, aby ci co mają problemy w szkole ze swoimi dręczycielami szczególnie uważnie przeczytali tą książkę i w końcu postanowili coś zmienić w swoim życiu.

Ocena: 9/10