Krysia. Mała książka wielkich spraw

Michalina Grzesiak. Jesteśmy takie różne, a takie podobne. Mamy tak różne podejście do wszystkiego a tyle wspólnego. Świetnie się czyta. Nie znoszę poradników, mądrych recept na wychowanie dziecka, sztucznych odrealionych rad i... szczęśliwie nic takiego nie znalazłam. Bałam się infantylnej książeczki o bezstresowo wychowanym dzieciu a dostałam książkę o życiu. O życiu matki, twoim i moim. Po prostu. Z całą masą minusów i jeszcze większą plusów. Inteligentna, z rewelacyjnym poczuciem humoru, nieprzebierająca w słowach, dająca genialny reset. Krótka, na dwa wieczory. Za krótka.

Nigdy nie ukrywała, że wolę te lata "teraz tu" z moją nastolatką niż "kiedyś tam" z przedszkolakiem. Ale i tak Kryśka bliska Zośce. Pamiętam te teksty, którymi nam zamykała otwory gębowe, pęd do przedszkola, żeby zdążyć odebrać, tv puszczane dla chwili wytchnienia. A już bardzo dobrze pamiętam, jeszcze nie odtajałam, wkurw na brak kompetencji pedagogicznych. Niestety już w przedszkolach dosięga dzieciaków. Ale tak najwięcej, najszczerzej to się nauśmiechalam, parskanie śmiechem budziło zainteresowanie wszystkich w domu. Ale i wzrusz spory jest, to chyba symptomy starość... 🤦‍♀️

Książka ta opisuje życie autorki i jej córeczki Krysi. Nie jest to typowa książka o tym jak być dobrą matką i co robić aby dzieci były grzeczne, ale o tym jak zasiać w dziecku miłość i szacunek do innego człowieka. Pokazuje że mimo wielkiej różnicy wieku mamy brać wzór z dzieci. Głównie chodzi o to że dzieci widzą różnice między ludźmi ale nie przywiązują do tego uwagi. Gdyby wychować wszystkie dzieci w miłości i uczyć szacunku od pierwszych dni życia nie byłoby czegoś takiego jak rasizm. Jak wiadomo to rodzice mają być przykładem dla dziecka i w książce jest opisane jakim przykładem być aby nasze dziecko było dobrym człowiekiem. Znajdują się tam też momenty załamań matki bo chyba każdy wie że wychowanie dziecka to nie jest nic łatwego. Każda kobieta która urodzi dziecko czuje w sobie macierzyński instynkt i nie pozwoli aby jej dziecku stała się krzywda. Tak to jest w 100% prawda ale trzeba je wychować tak aby tej krzywdy też nikomu nie robiło. Momenty w których mama ma już dość zdarzają się mimo tej wielkiej miłości ale to przemija bo gdy nasze dziecko po raz pierwszy powie do nas mamo wszystkie smutki i żale mijają. Tak samo jest w późniejszym okresie dojrzewania. Tylko na innych przypadkach oparte. Autorka naprawdę dobrze opisuje przeżycia matki i dla młodych kobiet które mają dopiero przed sobą wszystko może być ostrzeżeniem ale też zachętą do tego co czeka młode matki. To nietypowa książka ale jak dla mnie same plusy.

Zdecydowanie polecam!

Idealna dla zapracowanych ludzi.... Kiedy robię sobie przerwę "na kawę" lubię sięgać po tą książkę. Przyjemnie się czyta. Krótkie rozdziały nie wymagają sporego nakładu czasu a człowiekowi robi się cieplej na sercu!

Książka pokazuje dziecko zupełnie inaczej niż z reguły jest ono postrzegane przez dorosłych.... Jak dla mnie, książka uczy dorosłych wspaniałego podejścia do juniorów. Polecam!

Wyjątkowa książka, która pozwoli nam spojrzeć na świat oczami dziecka, czyli Krysi, która jest małą damą pełna męskich akcentów, co czyni ją wyjątkową i realistyczna, nieubarwioną. Przez oczy Krysi możemy dostrzec piękno w otaczającym nas świecie Czerpać życia i cieszyć się chwilą, bo to one kształtują nasze życie. Mimo iż autorka twierdzi, że opowieść o Krysi nie jest poradnikiem to w moim odczuciu możemy z niej dowiedzieć się więcej o wychowaniu i empatii niż z nie jednego promowanego dla rodziców poradnika. Książka wskaże i nauczy nas jak być dobrym rodzicem i człowiekiem, bo pełna jest pięknych i wartościowych prawd, którymi powinien kierować się każdy z nas. Czy świat nie byłby lepszy, gdybyśmy kierowali się tym by nasze czyny nie przy stwarzały nikomu smutków oraz zmartwień. Bylibyśmy wolni od rasistów, homofobów czy antysemitów, a nasze dzieci dorastałyby bez uprzedzeń co do koloru skóry, wiary, ani tego, czy chłopcu przystoi malować paznokcie, a lalki są skierowane wyłącznie dla dziewczynki. Bo właśnie te uprzedzenia mogą zawładnąć światem młodego człowieka i nie pozwolić mu być sobą, na co powinien mieć prawo. Piękna książka dla rodziców, dziadków, wujków i cioć a tak naprawdę to dla całego tego zepsutego dorosłością świata

„Pamiętaj, Jureczku, kisiel to się komuś robi, jak się jest w nim bardzo zakochanym.”

Krysia. Mała książka wielkich spraw to historie z życia pięcioletniej Krysi. Dziewczynki bardzo tolerancyjnej (nie widzi problemu w tym, że jej młodszy brat bawi się lalkami i czasem tak jak ona pomaluje paznokcie). Sama lubi bawić się samochodami, kolekcjonuje siniaki i zdecydowanie bardziej woli Hip-hop niż balet. A wszystko dzięki jej rodzicom, którzy pozwalają pięciolatce na dokonywanie wyborów, nie narzucają jej z góry, że autami bawią się chłopcy a lalki są tylko dla dziewczynek.

A małe dziecko chłonie wszystko jak gąbka, bardzo łatwo my rodzice wpajamy im, co jest złe a co dobre, a maluch sam w niektórych sprawach może do tego dojść, czasem popełniając jakiś błąd, ale to sprawi, iż sam odkryje, co będzie dla niego lepsze.

„Mamo, gdybym ja ci jeszcze kiedyś potłukła szklankę, to pamiętaj, że strasznie cię przy tym tłuczeniu kochałam. Kochanie jest ważniejsze niż szklanka.”

Książka porusza temat, iż przed nami rodzicami jest naprawdę nie łatwe zadanie by wychować dzieci na ludzi tolerancyjnych i bez uprzedzeń. I nie zawsze wszystko idzie jak po maśle. Czasem zdarzy się bardzo kręta droga pełna dziur, z którymi będzie się nam wydawało ze nie damy rady. I autorka książki wcale tego nie kryje. Pokazuje, że wychowując dwoje dzieci jej tez zdarzają się potknięcia i to dosyć często. Nic nie koloryzuje. Rodzic tez człowiek, może mieć gorszy dzień i czasem milimetr dzieli go od przepaści. Książka jest pełna emocji. Ja odnoszę wrażenie, iż jest taka prawdziwa, że autorka -mama Krysi nic przed nami nie ukrywa.

„Chodź tu Jurek. Mama kazała się porządnie przeprosić, tak jak się przeprasza w tym domu. To oznacza, że muszę cię przytulić, mały gadzie.”

Historie z życia Małej Krysi, które opisuje jej mama Michalina, nakierowują nas jak wychować dziecko na otwarte i tolerancyjne. Największym naszym (rodziców) błędem jest to, że staramy się chronić dziecko, przed „złym” światem według nas, a to nie daje możliwości rozwoju dla dziecka. Kiedyś dzieci same biegały po podwórkach, wspinały się po drzewach, i skakały przez strumyki. Dziś, mam takie wrażenie, że dziecko jest hamowane przed rozwojem. Tam nie idź, tu się nie wspinaj, bo spadniesz, uważaj, bo się poślizgniesz. My rodzice powinniśmy chronić dzieci, ale przed tymi najgłupszym pomysłami, bo wiadomo jak raz się pozwoli dziecku na „bycie samodzielnym” to w tej małej główce nagle zradza się milion pomysłów na minutę i nie wszystkie są najmądrzejsze. Ale od tego jesteśmy właśnie my, Rodzice.

„Ale kiedy ja tak bardzo lubię prykać. Jak człowiek nie pryka, to ma zatwardzenie i myśli czarne…”

Kończąc chciałabym tylko powiedzieć, że książka jest świetna naprawdę. Lekka zabawna, czyta się bardzo szybko.Nie raz wywołała uśmiech od ucha do ucha. Ukazuje, iż dzieci czasami maja mądrzejsze rzeczy do powiedzenia niż niektórzy dorośli.