Królestwo słodyczy i rozkoszy. Wicked Darlings. Tom 1

Nigdy nie robię noworocznych postanowień, ale w tym roku postanowiłam dokonać małej zmiany i zdecydowałam się na zrobienie dwóch czytelniczych założeń. Chciałabym w tym roku czytać więcej fantastyki oraz przeczytać jak najwięcej retellingów znanych bajek i baśni. Między innymi właśnie dlatego zdecydowałam się sięgnąć po pierwszy tom serii "Wicked Darlings" autorstwa Rebeccy F. Kenney.

"Królestwo Słodyczy i Rozkoszy" to retelling "Dziadka do Orzechów", który opowiada historię dwóch sióstr — Klary i Luizy, które po stracie ojca, trafiają pod opiekę swojego ojca chrzestnego — Drosselmeyera. Kiedy podczas pierwszej przechadzki po jego domu kropla krwi Luizy przypadkowo spada na drewnianego Dziadka do Orzechów, dziewczyny odkrywają pewną tajemnicę. Prawdziwe oblicze swojego ojca chrzestnego. Drosselmeyer chociaż przez wszystkich uważany za znakomitego wynalazcę, w rzeczywistości jest łowcą magicznych stworzeń, a Dziadek do Orzechów to nie zwykła dziecięca zabawka, tylko zaklęty fae – władcą królestwa słodyczy i rozkoszy.

Gdy siostry odkrywają prawdę, decydują się pomóc Lirowi, wrócić do królestwa, aby mógł odzyskać swoją prawdziwą postać i zapanować nad chaosem, który pod jego nieobecność wprowadził Król Myszy. Czy dziewczynom uda się wykonać zadanie? Czy zapanują nad pożądaniem, które rośnie nieustannie z każdą chwilą pobytu w magicznym królestwie? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam Was do lektury.

Muszę przyznać, że nigdy specjalnie nie przepadałam za oryginalnym "Dziadkiem do Orzechów", ale z ciekawości postanowiłam sięgnąć po retelling właśnie tej książki. I faktycznie sama historia była naprawdę interesująca i trzymająca w napięciu. Jednak wystąpiło w niej kilka elementów, które zupełnie nie przypadły mi do gustu, a w większości były to niestety sceny erotyczne.

Sięgając po tę publikację, doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że takich scen będzie sporo oraz że będą bardzo pikantne, ponieważ wskazywała na to ilość płomieni umieszczonych na okładce. I naprawdę lubię, książki, w których te sceny występują, ale podczas czytania o nich w "Królestwie Słodyczy i Rozkoszy" niejednokrotnie cisnęły mi się na usta bardzo niecenzuralne słowa.

Myślę, że wszyscy doskonale zdajemy sobie z tego sprawę, jak bogatym językiem jest język polski. Zatem każde słowo ma co najmniej kilka synonimów, które można było spokojnie użyć podczas tłumaczenia tego dzieła. Dlatego nie mogę zrozumieć, dlaczego na przykład męskie przyrodzenie było w kółko określane słowem na f i to w każdym zdaniu na całej stronie tekstu.

Jednak nie jest to jedyny zarzut, jeżeli chodzi o te tego typu sceny. Niejednokrotnie miałam również wrażenie, że samo usytuowanie ich w niektórych momentach historii mija się z celem, bo chociaż wiem, że jest to tylko i wyłącznie fikcja literacka, nie jestem sobie w stanie wyobrazić tego, że obliczu bezpośredniego zagrożenia życia, kogoś nagle naszło na miłosne igraszki.

Poza tymi małymi zastrzeżeniami bardzo podobało mi się, że historia była prowadzona z perspektywy dwóch sióstr, ponieważ można było spojrzeć na całą akcję z dwóch zupełnie różnych perspektyw, a także zapoznać się z tym, co działo się w jednej chwili, w dwóch zupełnie różnych miejscach. Trochę żałuję, że nie mogliśmy poznać również perspektywy męskich bohaterów, szczególnie w tych newralgicznych momentach.

Chociaż „Królestwo Słodyczy i Rozkoszy” nie do końca spełniło moje oczekiwania, myślę, że sięgnę po kolejny tom, ponieważ jestem bardzo ciekawa tego, czy autorce uda się płynnie przejść z jednego retellingu w drugi.

Nie ma chyba osoby, która nie zna historii Dziadka do orzechów. Ta wzruszająca historia wywołuje emocję zarówno wśród dzieci, jak i dorosłych szczególnie, że opowieść stała się inspiracją dla Piotra Czajkowskiego do stworzenia słynnego baletu. Historia opowiadająca o przygodach małej Klary w świecie, w którym zabawki ożywają, a księciem ich królestwa zostaje tytułowy Dziadek do orzechów, porusza wyobraźnię i sprawia, że każdy z nas odnajduje dziecko w sobie.

Wielbicieli „Dziadka do orzechów” skusi zapewne najnowsza, dość frywolna i luźna adaptacja tej historii. „Królestwo słodyczy i rozkoszy” autorstwa Rebeccy F.Kenney. Opublikowana nakładem wydawnictwa Kobiecego książka to bardzo niegrzeczna wersja, przeznaczona dla pełnoletnich czytelników. Klara i jej siostra (w tej wersji Klara nie ma brata) są świadome swoich potrzeb seksualnych, a Luiza prowadzi wręcz bujne życie seksualne, przy czym preferuje jednorazowe przygody. Zabarwiona dużą dawką humoru i przesycona magią książka zbulwersuje konserwatywnych czytelników, ale pozostali będą zachwyceni, niezależnie od tego, czy lubią romanse czy sercem stoją po stronie fantasy.

Poznajemy wspomnianą Klarę i Luizę, jej niegrzeczną i rozwiązłą siostrę w dość problematycznym dla dziewcząt okresie życia. Zmarł ich ojciec, a one jako doskonale wykształcone dwudziestolatki, zostały bez pieniędzy. Okazuje się bowiem, że ojciec zawarł w testamencie zapis, że otrzymają one dostęp do funduszy dopiero w wieku trzydziestu lat, chyba że wcześniej wyjdą za mąż. Do tego czasu opiekę nad nim sprawować ma ich ojciec chrzestny, wuj Drosselmeyer. Opuszczają zatem Lindgard, by zamieszkać w zjawiskowym domu najlepszego przyjaciela ich ojca. Drosselmeyer jest wynalazcą, innowatorem, a do tego zamożnym człowiekiem mającym do siebie wielki dystans – przynajmniej takie sprawia wrażenie.

Okazuje się, że Drosselmeyer doskonale zna siostry, wie o romansach Luizy, dlatego wcale nie dziwi go chęć dziewczyny, by jak najszybciej zdobyć męża i uzyskać dostęp do bogactwa. Wie też o pasji Klary, czyli o malarstwie, tak potępianym przez jej ojca. Klara z kolei ma wrażenie, że w wuju znajdzie poplecznika dla swojej aktywności i kogoś, z kim będzie mogła porozmawiać o sztuce. Siostry, mimo swojego problematycznego położenia, doceniają luksusowe lokum u wuja, choć przeraża je niecodzienna służba – są to roboty, które wykonują wszystkie prace gospodarcze.

Lalek, mniejszych lub większych, figurek wszelkiego rodzaju jest zresztą w domu więcej. Jedna z nich, dziadek do orzechów, fascynuje obie siostry. Kiedy jednak jedna z nich, Luiza, przez przypadek ożywia właśnie tę figurkę swoją krwią, szybko tego żałuje. Dziadek do orzechów, który okazuje się być zaklętym przez Drosselmeyera królem krainy słodyczy i rozkoszy o imieniu Lir, . Łowca Fae schwytał go i zaklął, podobnie jak innych fae, których zmusił do wykonywania swoich poleceń. Lir wyjawia, że Drosselmeyer jest potężnym czarownikiem, posiadającym talent do rzucania strasznych zaklęć. Czyżby zatem był kłamcą? A może ma powody, by więzić fae w swoim domu?

Niezależnie od tego, Luiza i Klara decydują się pomóc Dziadkowi do orzechów w odzyskaniu swojej naturalnej postaci i to na zawsze. Jest to jednak możliwe tylko wówczas, kiedy Lir trafi do swojej krainy i wykąpie się tam w Bezkresnym Jeziorze. Przekraczając tajemny portal dziewczyny ryzykują, że już nigdy nie wrócą, nie są też pewne, czy fae są dobrzy czy źli i rozpustni, tak jak to przedstawiały czytane przez nich książki. Postanawiają jednak zaufać swojej intuicji, nie bez znaczenia jest też fakt, że Lir jest całkiem przystojny. Niestety, w pełnej kolorów krainie okazują się panoszyć już stwory Króla Myszy, króla Unseelie, Pana na Dworze Zgrozy. Bohaterom przyjdzie zatem walczyć z paskudnymi istotami, takimi jak myszy wojownicy czy olbrzymie krety. Całe szczęście, że pomoże im pełen wdzięku i kolorów Finn, zwany Cukrowym Wróżkiem, który zresztą wyjątkowo przypadł do gustu Klarze.

Jak potoczy się ta opowieść? Jak to się stało, że Drosselmeyer został łowcą fae? Czy fae są dobrzy czy źli? A może po obu stronach można tak naprawdę spotkać różne jednostki o różnych intencjach? Kogo Lir chce uczynić swoja królową? Na te wszystkie (i na kolejne pojawiające się w trakcie lektury) pytania, odpowiedzi szukać będziemy w powieści, która zdecydowanie podniesie temperaturę otoczenia. Skrzące się na kartach historii pożądanie, pełne podtekstów, błyskotliwe dialogi, malownicza sceneria – to wszystko sprawia, że od lektury trudno się oderwać. Ulegamy czarowi książki tak, jak jej bohaterki ulegają czarowi krainy Faerie.

"Królestwo Słodyczy i Rozkoszy" to fascynująca podróż do magicznego świata ze sporą dawką pikanterii. Autorka przedstawia zmysłowy retelling "Dziadka do orzechów", w którym Luiza i Klara po śmierci ojca odkrywają tajemnice domu swojego ojca chrzestnego, Drosselmeyera.

Opowieść jest pełna humoru, uroku i zmysłowości o słodko-pikantnej mieszance. "Królestwo Słodyczy i Rozkoszy" to nie tylko przygoda, ale także emocjonalna podróż, która wciąga czytelnika od pierwszej do ostatniej strony.

Na naszym rynku ostatnio jest bardzo duży wysyp romans fantasy i ciężko jest mnie zadowolić w tym gatunku. Książka musi mieć w sobie to coś, żebym poczułam się zainteresowana. Większość książek w tym gatunku porzucam, ale "Królestwo Słodyczy i Rozkoszy" czytałam ze smakiem. Książka ma idealną objętość i jest treściwa. Wkroczyłam w nieznany, ekscytujący świat i przeżyłam niezapomnianą przygodę. Moja wyobraźnia pracowała na wysokich obrotach i wyruszyła w fantastyczną podróż, która okazała się niezwykle emocjonującą i trzymająca w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Jestem pewna, że Wasza wyobraźnia zostanie maksymalnie pobudzona i ciężko Wam będzie wrócić ze świata "Królestwa Słodyczy i Rozkoszy".

Spacerujesz po pracowni swojego wujka chrzestnego. Zachwycasz się jego dziełami, które wyprzedzają pokolenie. Przyglądasz się karykaturalnym postaciom, które jednocześnie fascynują, jak i przerażają swoim wyglądem. Nagle dostrzegasz ogromny domek do lalek. Podchodzisz do niej i dostrzegasz misternie wykonanego dziadka do orzechów. Podnosisz go zbyt nieporadnie. Wymyka ci się z dłoni i spada na podłogę. Fragment jego ciała odpryskuje od całości. Próbujesz go naprawić. Ostry fragment rani twoją skórę i kilka kropel krwi spada na twarz zabawki. Pokój rozjaśnia się blaskiem, ręka niespokojnie zaczyna drżeć wiedziona jakąś nieznaną siłą. Drewniana zabawka na twoich oczach zaczyna przybierać ludzkie kształty. Nie potrafisz się ruszyć, nogi masz niczym z ołowiu. Gdy z obrazu zabawki wyłania się męska postać, słyszysz błagalne : pomóż mi wrócić na tron.

Ależ to była cukrowa uczta ! Nie spodziewałam się, że aż tak wywrze na mnie pozytywne wrażenie ! Lubię rozmaite retellingi, więc nie mogłam przepuścić okazji zaznajomienia się z tą pozycją. Nie oczekiwałam od niej wiele, poprzeczka została ustawiona na średnim poziomie, ale to, co otrzymałam, przeszło najśmielsze moje oczekiwania!

Po pierwsze - bajkowy świat, w którym się zatraciłam do reszty. Kolorowe, ociekające cukrem otoczenie, ale też zawierający w sobie ciemny, mroczny klimat, który przyciąga i mami. Po drugie - postacie. Zabawne, dające się lubić, posiadające bagaż doświadczeń, które wpływają na postrzeganie otaczającej rzeczywistości, na wybory, które podejmują. Po trzecie - akcja, która narasta w miarę kolejnych rozdziałów. Napięcie potęgujące się między bohaterami, walka z uciekającym czasem i ta niepewność, czy wszystko dobrze dobiegnie końca i po czwarte sceny miłosne, które nie przyćmiewają całej fabuły. Są tu mocne, pikantne, często ociekające brutalnością, jednak te zbliżenia nie są stawiane na piedestał. Nie są tak kluczowe w całej budowie książki, aby zniechęcić do zgłębienia powieści. Tu grają głównie emocje, przeżycia, które odciskają piętno na postaciach na dalszych etapach ich życia. Próbują zmierzyć się ze swoimi słabościami, ograniczeniami, do tego odnajdują w sobie siłę, przechodzą wewnętrzną przemianę.

Jak dla mnie świetnie wyważona historia. Jest akcja, jest przekomarzanie i docieranie się postaci, jest wyścig z czasem, mocne zbliżenia bohaterów odciekające pikantnymi szczegółami, od których pojawiają się rumieńce na twarzy. Niepewność, zawahania, które powodują popełnianie błędów, adrenalina, wewnętrzne przemiany postaci, pożądanie i miłość. I to wszystko w otoczeniu cukru, mroku, krwi i przerażenia. Nie mogę się doczekać kontynuacji! Polecam!

Klara i Luiza po śmierci ojca zostają oddane pod opiekę swojego Ojca Chrzestnego i jednocześnie wynalazcy Drosselmayera. W dużym tajemniczym domu nie ma służby, lecz drewniane, budzące niepokój, poruszające się figurki. Luiza pewnego dnia znajduje figurkę Dziadka do Orzechów a gdy zranionym, zakrwawionym palcem dotyka jej powierzchni, ta nagle powiększa się, ożywa i przemienia się w księcia, na którego Drosselmayer rzucił klątwę.

By złamać zły czar i ocalić swoją krainę, Dziadek do Orzechów wraz z dziewczętami wyrusza by pokonać Króla Myszy, który bezprawnie przejął tron w krainie Fae.

I od tego momentu moi drodzy kończy się ładna, niewinna bajeczka, a robi się naprawdę pikantnie, żeby nie powiedzieć ostro. Jeśli chodzi o Dziadka do Orzechów, to niestety nie umiem być bezstronna bo kocham tą opowieść już od dawna, więc od razu wchodzę całą sobą w jej klimat. Także tutaj, gdy tylko zaczęłam czytać poczułam, że przepadłam na amen. Mimo wszechobecnej pikanterii otacza nas zewsząd multum kolorów, błyskotek, słodkości, cukrowych lasek, magii i przedziwnych stworzeń krainy Fae. Oprócz powściągliwego księcia zaklętego w Dziadka do Orzechów w trakcie wędrówki pełnej niebezbieczeństw towarzyszy nam piękny, eteryczny, różowowłosy Curkowy Wróżek, pan rozpusty i rozkoszy.

Na parę słów zasługuje także tło obyczajowe, a konkretniej relacja obu sióstr. Wraz z upływem historii możemy podziwiać zmiany jakie w nich zachodzą, zarówno w każdej osobno jak i w ich wspólnym stosunku do siebie. Luiza i Klara zostały zmuszone, by odkryć w sobie cechy, o których istnieniu nie miały wcześniej pojęcia, co widocznie sprawia, że stają się o wiele silniejsze i pewne swojej wartości.

Podchodziłam do tej lektury z pewną rezerwą, ponieważ romantasy to niekoniecznie mój ulubiony gatunek i nie byłam pewna jak się w nim odnajdę, ale po lekturze mogę spokojnie stwierdzić, że to kolejny retelling Dziadka do Orzechów, który ma specjalne miejsce w moim sercu!