Król kier. Circus Lumos. Tom 1

Są książki, które po prostu bierze się do ręki i czyta, nie patrząc na jej oprawę graficzną czy opis. W przypadku „Króla Kier” postąpić się tak w żadnym wypadku nie da! Tylko spójrzcie na tę okładkę – jak ona się mieni, jak pięknie odbija światło słoneczne! Całości dopełniają jeszcze ornamenty roślinne, dzięki którym osobiście czuję powiązania ze sztuką, nawet jakąś tajemnicą, czekającą na odkrycie.

Wydawca z tyłu książki sugeruje, że jeśli „Nocni Łowcy”, „Supernatural” czy „Caraval” brzmi dla nas znajomo, to dajmy się oczarować „Circus Lumos”. Jednak czy warto? Moim zdaniem nie bardzo – zwłaszcza w przypadku znajomości „Darów Anioła” (nie jestem w stanie zrozumieć, czemu nawiązali do serialu, jeśli książki wypadły o niebo lepiej), bo w tekście znajduje się wiele, naprawdę wiele odniesień i podobieństw związanych z tą serią. Reszty nie znam, więc nie jestem w stanie powiedzieć, jak ma się jedno do drugiego, ale powiązania z twórczością Cassandry Clare są ogromne. Nie działa to na korzyść, ponieważ jak tylko się to zauważy, ma się wrażenie, że gdzieś to już było.

Wydaje mi się, że wiele wątków, które przewinęły się przez ten pierwszy tom „Circus Lumos” jest albo niedopracowane, albo niepotrzebne. Przykład? Wielka udręka Alicji z jej chłopakiem, studniówkowa sprawa (co to miało być? halo, niech mi to ktoś wytłumaczy, błagam!). Okej, przeżyłabym te całe idiotyczne zagrywki, jeśli Maks miałby jakieś większe znaczenie w fabule (może nawet jakieś powiązania z tą bardziej tajemniczą jej częścią), ale prawda jest taka, że bez niego można byłoby całkiem śmiało poprowadzić temat Circus Lumos. Śmiem twierdzić, że książce nawet wyszłoby to na zdrowie.

Bohaterowie nie pozostali na długo w mojej pamięci. Pisząc tę recenzję, nie mogłam sobie przypomnieć imienia głównej bohaterki – Alicji – dopóki nie zerknęłam na opis. Zacznę więc od niej – niezwykle irytująca, wiecznie rozmazana maturzystka, która w dniu swojej studniówki nagle zajmuje się czymś i w ostatniej chwili przypomina sobie o balu. Przepraszam, ale nie wiem, czy można to nazwać spoilerem – wiem tylko, że czytając to, walnęlibyście się bardzo mocno w czoło, bo kto dzisiaj jest w stanie zapomnieć o swojej studniówce na parę godzin przed?! Takie rzeczy „prześladują” ludzi już przynajmniej tydzień wcześniej, chyba że to z moim poglądem na świat jest coś nie tak. Wybaczcie, ale po wakacjach sama będę maturzystką i nie wyobrażam sobie bycia taką dziecinną dziewczyną, nie wierzę, że tak mogłoby być naprawdę.

Nie mam zamiaru opisywać zachowania każdego bohatera z osobna, ponieważ nie widzę w tym sensu, serio. Postaci są różne, chociaż w większości po odłożeniu książki zapomina się o nich. Hadrian, jako główny rodzynek tej historii, dawał sobie radę, był okej – tyle mogę o nim stwierdzić jakieś dwa lub trzy tygodnie po przeczytaniu „Króla Kier”. Nie przypominam sobie, żeby czymś mnie zirytował, w moich oczach jest więc „czysty”. Nie mogę znieść jednak tego, że postać Konrada została potraktowana po macoszemu, a dałoby się z tego wycisnąć przecież więcej!

Śmieszną rzeczą jest to, że początkowo podczas czytania czułam irytację, później zaczęło mnie to bawić, a w końcowych scenach nie było nawet już tego. Nie wyczuwałam żadnego napięcia, trwogi, a wręcz przeciwnie – bardzo łatwo mogłam się rozproszyć, nawet patrzenie w ścianę było bardziej emocjonujące!

Myślę, że dużo tych aspektów poruszyłam z racji tego, iż jestem trochę za stara do tej książki (i do czego doprowadziło mnie to osiemnastoletnie życie...) i gdybym miała te 13-15 lat, z pewnością spodobałaby mi się o wiele, wiele bardziej. Inną sprawą jest też to, że trochę lektur mam za sobą (jak przykładowo te „Dary Anioła”) i czytanie o jednym i tym samym w kółko (zwłaszcza jeśli tak bardzo jest podobne) nie należy już do przyjemności, a zaczyna sprawiać trudności.

Morał z tego wszystkiego płynie taki, iż jeśli masz już te szesnaście czy siedemnaście plus (albo tyle na ile się czujesz!), to nie mogę gwarantować dobrej lektury. Młodszym (lub osobom, które swoją przygodę z książkami zaczynają) może się spodobać, ale pamiętajcie: nie dajcie zwieść się obłędnej okładce!

[Adres usunięty]

Motywy cyrku i magii iluzjonistycznej są jednymi z moich ulubionych, dlatego też książka „Caraval” oczarowała mnie i nabrałam ochoty na inne tego typu lektury. Premiera „Króla Kier”, pierwszego tomu serii Circus Lumos, dała mi nadzieję, że znów będę mogła zagłębić się w magii cyrku i iluzji. Ku mojemu zaskoczeniu jednak powieść zaczęła szybko zbierać negatywne opinie. Postanowiłam, że nie dam się zniechęcić i na pewno nie jest tak źle. Po lekturze jednak muszę przyznać, że znam przyczynę tylu negatywów.

Alicja to zwykła dziewczyna, która już niedługo ma pisać maturę. Ma kochanego chłopaka, jej życie przebiega spokojnie, można wręcz powiedzieć, że nudno. Wszystko jednak zmienia się podczas studniówki, która zapoczątkowuje w życiu dziewczyny pasmo niesamowitych zdarzeń. Wpierw przyłapuje podczas imprezy swojego chłopaka, w kantorku, z inną dziewczyną. Następnie przyjaciółka wyciąga Alicję do Circus Lumos, gdzie ta poznaje niezwykle przystojnego i tajemniczego Hadriana. Mówi się, że cyrkowcy władają prawdziwą magią, ale czyż to nie są zwykłe wyolbrzymione plotki? Świat dobra i zła, łowców i demonów, gwiazd i walki stanie się niedługo udziałem Alicji. Kim jest Hadrian? Czy ich miłość pokona stwory nie z tego świata?

Zapewne już po samym przeczytaniu opisu macie ogólne pojęcie o tym, jak potoczy się fabuła „Króla Kier”. To bardzo schematyczna opowieść, która niczym nie zaskoczy chociażby odrobinę doświadczonego w młodzieżówkach czytelnika. Wystarczy znać „Zmierzch”, a powieść Aleksandry Polak wyda się tylko odświeżoną podróbką losów niezdarnej Belli. Znów mamy zwykłą bohaterkę, typową nastolatkę, która nie wie, czym jest samodzielność i stanowczość. Pojawia się też idealna postać męska, w tym wypadku bardziej chłopięca, będąca spełnieniem wszystkich marzeń każdej bujającej w obłokach dziewczyny. Ona niczym się nie wyróżnia, ON ma za to nadnaturalną moc. Szybko zawiązuje się romantyczna relacja, praktycznie z pominięciem elementu budowania relacji i powolnego zakochiwania się. To czyni powieść niezwykle prostą, przewidywalną i naiwną. Nie zaznamy tutaj elementu zaskoczenia, a nawet napięcia, taki chociaż pojawił się pod koniec „Zmierzchu”.

Motyw cyrku daje wielkie pole do popisu, a jednak w Circus Lumos tej magii, iluzji i jaskrawych barw jest stanowczo za mało. Być może w kolejnych tomach będzie tego klimatu więcej, natomiast stwierdzam, że 2/3 „Króla Kier” to młodzieżowa obyczajówka. Gdzieś tam migną magiczne drobiazgi, ale tak naprawdę przez większość lektury czekamy na akcję właściwą, dotyczącą nadnaturalnych umiejętności cyrkowców. Pod koniec książki autorka rozwija temat walki dobra ze złem, budując sobie wstęp do dalszej historii, co czyni „Króla Kier” przydługawym i mało interesującym wstępem. Gdyby Aleksandra Polak tworzyła skomplikowany świat, wówczas mogłaby stopniowo wprowadzać w niego czytelnika i nawet brak akcji właściwej nie byłby tak niekorzystny. Niestety, świat Cricus Lumos nie jest ani oryginalny, ani pomysłowy. Opiera się na ogólnikach, niejasnych zasadach, a cała opowieść wydaje się być jedynie romansem głupiutkiej dziewczyny i chodzącym ideałem nie z tego świata.

Wiele osób skarżyło się podczas lektury na styl autorki i jej kwiatki językowe. Przyznam, że tutaj nie było tak źle. Niektóre opisy były naprawdę barwne i umiejętne, kulały natomiast dialogi, pojawiały się też błędy logiczne. Zdarzały się dziwne, niepoprawne metafory, ale, jak już wspomniałam, opisy były całkiem dobre. Na negatywny odbiór stylu autorki rzutowała zapewne słaba kreacja bohaterów. Dialogi między nimi były nudne, miejscami głupiutkie i bardzo, bardzo „nastolatkowe”. W dodatku autorka wiele razy wpychała motyw oglądania telewizji. Wydawało mi się, że młodzież ma tysiąc ciekawszych zajęć niż leżenie plackiem i wgapianie się w ekran, tymczasem Alicja wraz z przyjaciółmi zastanawia się, czy warto w piątkową noc wyskoczyć na miasto. Bo przecież lepiej byłoby obejrzeć film akcji… A jak bohaterowie umawiają się na wspólne spędzanie czasu? „Może wpadniesz do mnie na telewizję”, naprawdę? Zdarzało się wiele razy, że z irytacji nad niektórymi pomysłami autorki przewracałam oczami.

Nie zostanę zwolenniczą serii Circus Lumos, chociaż podeszłam do czytania naprawdę z łagodnym i pozytywnym nastawieniem. „Król Kier” to nic nowego, a wręcz jest w stanie zanudzić najbardziej wytrwałego czytelnika. To lektura, w moim mniemaniu, zupełnie niepotrzebna. I choć rozumiem radość autorki, że może dzielić się swoją twórczością z innymi, to jednak nie widzę powodu, dla którego ci inni mieliby tę satysfakcję podzielać. Być może gdybym kończyła podstawówkę i dopiero zaczynała przygodę z czytaniem młodzieżowej fantastyki, wówczas powieść wywarłaby na mnie lepsze wrażenie.

Snieznooka:

Książkę otrzymałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Czwarta Strona, oczyma wyobraźni widziałam, jak Czwartozaur skrupulatnie pakuje dla mnie książkę o niezwykłej okładce, co zostało dostrzeżone przez wszystkich blogerów, którzy otrzymali takie magiczne przesyłki.

„Król Kier” jest debiutancką powieścią Aleksandy Polak otwierającą serię Circus Lumos.

„Słyszałaś kiedyś powiedzenie, że w oczach tych, którzy wierzą w magię, gwiazdy świecą mocniej?”

Akcja książki dzieje się w naszym rodzimym Gdańsku, główna bohaterka Alicja jest maturzystką, która uczy się na profilu matematyczno-fizycznym. Nic dziwnego, że w tym wieku ma chłopaka- Maksa, a jej życie jest zwyczajne. Naturalnie do czasu, bowiem wszystko się zmieni, chłopak dziwnie się zachowuje i okazuje się draniem, co niszczy spokój, o którym tak marzyła. Zostaje przyłapany na gorącym uczynku podczas balu maturalnego, próbując obarczyć winą dziewczynę, jednocześnie licząc na pojednanie, jak gdyby nic się nie stało. Wyśniona przyszłość schodzi na dalszy plan, kiedy wspólnie z przyjaciółką- Julią decydują się na wyjście do cyrku. Zamiast zwykłej i nudnawej wystawy, oglądają pokaz przygotowany przez członków Circus Lumos, w którym zostaje ukazane, w jaki sposób powstają sztuczki. To zdarzenie sprawia, że Alicja zaczyna otwierać się na świat magii, który jest czymś zupełnie nowym. Zafascynowana tym światem poznaje jednego z pracowników cyrku- Hadriana, który wręcza jej tajemniczy liścik, to spotkanie na zawsze odmieni stabilne życie Alicji.

„ W ciągu jednej sekundy może zmienić się los całego świata, w ciągu jednej sekundy życie może się pojawić i może zniknąć na zawsze.”

Dziewczyna nie wierzyła we wróżby, dar jasnowidzenia wróżek, jednak ta wiara zostaje zachwiana podczas spotkania z jedną z nich. Zafascynowana i lekko przerażona jej słowami Alicja zaczyna mieć wątpliwości, mimo, że jej słowa na pierwszy rzut oka nie mają sensu. A może jednak mają? W końcu nic nie dzieje się bez przyczyny. „Karta teraźniejszości, ciągłości, karta twojego życia i przeznaczenia. Król Kier.” Jak to zrozumieć? Kim jest tytułowy i tajemniczy Król Kier?

„Ci, których nazywałam przyjaciółmi, wbili mi przysłowiowy nóż w plecy, zaś ci, których mogłam nazwać wrogami, podali mi pomocną dłoń.”

Alicje cechuje brak zdecydowania, mota się w trójkącie miłosnym nie wiedząc, który z chłopców da jej to, czego potrzebuje. Z jednej strony ma Maks, który ją zdradził i wątpliwość, czy nie zrobi tego ponownie, z drugiej strony Hadrian, który skrywa zbyt wiele tajemnic. Którego powinna wybrać? Którego wybierze? Wszystkiego dowiemy się w książce, do czego zachęcam, bowiem nasi rodzimi autorzy także potrafią stworzyć fantastyczny świat osnuty tajemnicą i magią, która niestety nie pojawia się przy pierwszych stronnicach.

Wiele bohaterek nie zachowuje się adekwatnie do swojego wieku są zbyt dojrzałe, opanowane i idealne, tutaj mamy typową nastolatkę, która działa emocjonalnie. Czasem jej reakcje bywają zabawne, wywołują w nas rozbawienie, a za chwile ma się ochotę wesprzeć dziewczynę, objąć ramieniem i powiedzieć „nie łam się przecież sobie poradzisz”.

Nikt nie irytował mnie tak mocno, jak cud chłoptaś Alicji, bożyszcze Maks, jego zachowanie w stosunku do dziewczyny było nie do przyjęcia. Świat zdawał się kręcić wokoło niego, grać, jak ON polecił. Wyjątkowo zarozumiały chłopak, który myśli, że wszystko mu wolno, a każdy błąd można zwalić na kogoś innego, bo jest tak idealny i wspaniały, że samodzielnie nie byłby w stanie zawalić sprawy. Jeśli już coś zrobi źle to powinno mu się wybaczyć, bo przecież chodzi o niego! Całe szczęście tym razem mu się nie upiekło inaczej zarobiłby ode mnie w zęby. Wahania dziewczyny tłumaczę sobie tym, że jest niedoświadczona i trochę naiwna myśląc, że z kimś takim może zbudować trwały związek.

Bardzo sympatyczną postacią, jest Julia, przyjaciółka Alicji, chociaż nie jesteśmy w stanie dobrze ją poznać, należy jej się medal, czy tam order z ziemniaka za to, że tak ofiarnie pomagała Alicji. Odciąga ją od smutnych myśli i „po Maksowego” przygnębienia udzielając dobrych i dojrzałych rad.

Hadrian, jest postacią idealną, nie ma rzeczy, której nie potrafi, we wszystkim jest najlepszy. Chodząca perfekcja w każdym cale, z drugiej strony może w kolejnych tomach uda nam się poznać go nieco lepiej i uda nam się doszukać wad? Bardzo łatwo się zakochać w kimś tak idealnym.

„W ciągu jednej sekundy może zmienić się los całego świata, w ciągu jednej sekundy życie może się pojawiać i może zniknąć na zawsze. Jedna sekunda może być definicją całej wieczności, punktem zwrotnym dla wszechświata, ale może też przeminąć w zapomnieniu.”

Autorka ma lekki styl, jej opisy mogą wydawać się dla niektórych czytelników nudne, jednak sprawiają że wyraźniej czujemy znajdującą się w powietrzu magię. To urocza i klimatyczna historia, od której nie powinniśmy zbyt wiele oczekiwać. Może i znajdują się tutaj podobieństwa do innych książek, ale jest i coś świeżego, magia i cyrk, który niezbyt często pojawia się w literaturze.

Bardzo dobrze został wykreowany „czarny charakter”, jest niezwykle ciekawą postacią, na którą należy zwrócić uwagę. Z chęcią przeczytam kolejny tom, aby poznać dalsze losy trupy Circus Lumos, „Pełowa dama” będzie kolejną pozycją, za którą się zabiorę.

Podsumowując to idealna książka, przy której można się zrelaksować i oderwać od codziennej rutyny. Przypomniałam sobie swój bal maturalny, wybór studiów i moje własne dylematy. Czytając wiele książek wraz z „jedzeniem” zaostrzamy swój apetyt na coś zupełnie nowego i trudno czymś nowym nas zaskoczyć? Uważam, że autorce udało się wprowadzić powiew mały świeżości, fabuła jest ciekawa, a ja spędziłam miło czas za co bardzo dziękuję.

,,Król Kier’’ to typowa powieść dla nastolatek. Głowna bohaterka boryka się z problemami, które nasłał na Alicję los. Jest wciągająca i fantastyczna. Przyjemnie i lekko się czyta.

Zaletą książki jest bardzo szybka akcja. W powieści nie ma miejsca na obszerne opisy i moim zdaniem dobrze, ponieważ mogłam się zanudzić na śmierć gdyby

pojawiły się. Dialogi są czasami bardzo zabawne, a niektóre przerażające. Autorka miała bardzo dobrą wenę gdy pisała ,,Króla Kiera’’. Historia spodobała mi się i polecam ją każdej nastolatce, która uwielbia czytać takie książki.

Są osoby, które nie lubią polskich powieści, nie wiem dlaczego. W niektórych wieje nudą, lecz jest spora lista książek, które są bardzo przyjemne w czytaniu.

NUDNE ŻYCIE, NUDNA PIERWSZA POŁOWA

Umieszczony na okładce książki opis głosi, że Alicja wiedzie zwyczajne, wręcz nudne życie. Strzał w dziesiątkę! Teraz już to wiem. Choć czytając owo streszczenie nie miałam jeszcze pojęcia, że pierwsza połowa powieści będzie właśnie odzwierciedleniem tej szaroburej rzeczywistości, mdłej, wlokącej się i wpływającej także na zniechęcenie czytelnika. I gdzie ta magia, myślę? Ano takowa wynurza się z czasem, z nutką grozy, niepewności i nadziei. Nadziei na to, że drugi tom okaże się lepszy, wszakże debiutem już nie będzie, więc może cała ta historia pójdzie w lepszą stronę. Bo dobry pomysł jest i szkoda byłoby go nie odratować.

I GDZIE TA MAGIA?

Koncepcja połączenia cyrku i magii, splątana z podrygami uczuć to coś niecodziennego, a już na pewno jeżeli chodzi o rodzimą literaturę. Brawa dla autorki za odwagę, choć nie ukrywam, że moje oczekiwania zostały nieco zawiedzione. Akcja powieści w dużej mierze obraca się wokół zbolałej zdradą bohaterki, która dość szybko znajduje pocieszenie w ramionach swojego wybawcy. Liczyłam na więcej magii, tymczasem dostałam jej zalążek. Może był to efekt zamierzony, bo prawdziwą bombę zachowała autorka dla drugiego tomu serii? Nie wiem, ale mimo mankamentów powieści zamierzam się przekonać.

DRUGOPLANOWI GÓRĄ

Nie jestem w stu procentach usatysfakcjonowana także w kwestii kreacji głównych bohaterów. Nie mam nic do idealnego Hadriana, ale będę musiała wyżyć się na postaci Alicji, która oprócz bycia niekonsekwentną w swoich wypowiedziach, pozostała niestety mało wyrazista, wręcz bezbarwna. Nie czułam jej emocji, co przełożyło się również na wątek miłosny tej historii. Nieczęsto to piszę, a jednak tym razem właśnie tak jest – mam wrażenie, że Aleksandra Polak bardziej przyłożyła się do kreacji bohaterów drugoplanowych, aniżeli do odgrywającej tutaj przecież najważniejszą rolę nastolatki Alicji.

PRZECIĘTNY DEBIUT I NADZIEJA NA DOBRĄ KONTYNUACJĘ

Demoniczne talenty, sztuczki z kartami, świst sztyletu. Gdyby tak to wszystko ubrać w poruszające wyobraźnię opisy, połączone z grą emocji, mogłoby być naprawdę ciekawie. Zbyt wolno zaczęłam wsiąkać w tą historię, by ukończyć ją z zadowoloną miną, ale druga połowa przyniosła mi cień nadziei na to, że seria może jeszcze mnie zaskoczyć. Dobry pomysł, gorzej z wykonaniem. Jako że to debiut, który wypadł krótko mówiąc przeciętnie, przymykam oko na niedociągnięcia i daję autorce kolejną szansę. Wam zaś nie odradzam, ani też Was nie zachęcam. Bo kto wie? Może dla drugiej części warto zaryzykować?

[Adres usunięty]

PODSUMOWUJĄC: Książka idealnie wpisuje się w kanon literatury młodzieżowej. Mamy trójkąt miłosny, szkolne i nastoletnie problemy. Pięknych , młodych i tajemniczych bohaterów. Perypetie związane ze szkołą, magicznym cyrkiem. Książkę czyta się szybko, a to za sprawą lekkiego, potocznego języka. Fabuła wciągnęła mnie gdzieś tak w połowie książki, kiedy to następuje rozkminianie kto? co? Dlaczego? Poznając Hadriana, a dokładniej rzecz ujmując, trupę cyrkową aż przyklasnęłam autorce i krzyknęłam : Mamy to !! Momentami miałam ciarki na skórze, a mroczny klimat otulił mnie niczym koc :) Dlatego właśnie dla takich drobnych momentów warto przebrnąć przez pierwszą połowie książki , bo potem jest świetnie. Minusem dla mnie jest jeszcze główna bohaterka, która mnie irytowała. W sumie ta pozycja wychodzi na takiego średniaczka z + . Byłoby o wiele wyżej gdyby nie bohaterka i pierwsza połowa książki. Mam nadzieję, że drugi tom okaże się w tej kwestii lepszy. Wszak pamiętajmy, że to debiut autorki. Także z nadzieją patrzę w przyszłość, bo sam pomysł jest fenomenalny :)

KOMU POLECAM? Przede wszystkim młodzieży, fanom fantastyki młodzieżowej i tym co uwielbiają magię :)

Czy przyciągająca wzrok okładka jest jednocześnie obietnicą dobrego wnętrza? Czy cyrkowy motyw może być zapowiedzią niezapomnianych wrażeń, pędzącej akcji i magicznych scen? Postanowiłam osobiście przekonać się co kryje się pod debiutem Aleksandry Polak.

Nigdy nie byłam wielką fanką cyrku, ale wiem też, że pod tym motywem może kryć się wiele niespodzianek. Dlatego postanowiłam zaryzykować. Przyznaję, że sam pomysł kusił mnie obietnicą sporej dawki niezapomnianych wrażeń i magii, od której nie będę chciała odejść. Ale już pierwsze strony zaczęły wyprowadzać mnie z błędu, gdy zderzyłam się z dość lekkomyślną, młodą bohaterką dążącą tylko do trywialnych celów. Alicja będąca w ostatniej klasie liceum została dopuszczona do głosu w roli narratora, który niekoniecznie spisał się w swojej roli - owszem, ciekawiło mnie co kryje się w głowie bohaterki, która otrzymała szansę wkroczenia do magicznego cyrku, aczkolwiek okazało się, że w tej głowie niewiele się znajduje. To typowa, schematyczna postać dziewczyny goniącej za miłością, która zaślepiona uczuciem nie dostrzega tego, co ją otacza.

A szkoda, bo gdyby nie to, historia na pewno dostałaby rozpędu. Autorka podęła się ciekawego motywu, wprowadziła bohaterkę do nowej rzeczywistości, pokazała że świat magiczny jest na wyciągnięcie ręki, po czym postanowiła podjąć wątek romantyczny przesłaniający najistotniejszą kwestię. Byłam ciekawa wszelkich szczegółów związanych z Circus Lumos, miałam ochotę podążać tajemnicami i niedomówieniami, które wisiały w powietrzu, ale wciąż musiałam podążać za Alicją, której w głowie była wyłącznie nowa miłość w postaci Hadriana, członka cyrku. A motyw ten niestety nie wniósł wiele do fabuły, ponieważ od początku uderzała we mnie schematyczność ich związku i pewna sztuczność, która nie dopuszczała do mnie zbyt wielu emocji.

Szkoda, bo chociaż powieść miała w sobie potencjał, moim zdaniem nie został ON w pełni rozwinięty. Jednak wciąż mam na uwadze, że to debiut autorki, co widać przede wszystkim w jej stylu. Wiele podjętych wątków prosiło się o dopracowanie, bohaterowie mieli luki w charakterach a dialogi nie zawsze się ze sobą kleiły. Zachwiane zostało także tempo akcji, które często musiało mierzyć się z niepotrzebnymi przeskokami w podjętych wątkach. Wszystko to niestety oddalało mnie od fabuły i bohaterów jednak nie na tyle, bym przerwała czytanie. Zastanawiałam się jak ostatecznie autorka wszystko rozegra i przyznaję, że chociaż w połowie miałam już dość płytkich bohaterów oraz schematycznej akcji inspirowanej innymi powieściami paranormal romanse, to w finale historia się rozkręciła. Co z tego wyniknie dalej? Zobaczymy.

"Król kier" to książka, która niestety nie jest zaskoczeniem. Ma więcej wad niż zalet, chociaż intryguje pomysłem. To przebijający się z historii potencjał namówił mnie do kontynuowania lektury i sięgnięcia po kontynuację, której na pewno dam szansę. Być może historia rozkręci się w kolejnych tomach, w końcu wciąż mówimy tutaj o debiucie, który ma prawo do pewnej skali błędu. Tymczasem nie zachęcam Was też i nie odradzam, wybór pozostawiając Wam. Myślę, że fani miłosnych rozgrywek, które skupiają na sobie całą uwagę, docenią lepiej niż ja start autorki.

Król kier jest to debiutancka książka polskiej autorki Aleksandry Polak. O pisarce nie wiem za dużo ponieważ nie udało mi się znaleźć jakiś konkretnych informacji. Sama historia opowiada o Alicji, uczennicy ostatniej klasy maturalnej, która przygotowuje się do matury. Jej najlepszą i chyba jedyną przyjaciółką jest Julia. Pewnego dnia odwiedza wystawę cyrku Circus Lumos, który jak później się okazuje nie jest zwyczajnym cyrkiem, a osoby tam występujące nie są „normalnymi” ludźmi. Właśnie na tej wystawie poznaje Hadriana. To właśnie w tym momencie rozpoczyna się cała historia.

Na tyle okładki książka przyrównywana jest do Nocnych Łowców, Supernatural i Caraval. Znam każdy z tych tytułów i muszę przyznać, że co do tych dwóch ostatnich to mam wątpliwości to do Nocnych Łowców mogę tę książkę przyrównać. Chociaż styl pisania Clare dużo bardziej mi odpowiada.

O książce dosyć trudno mi dużo napisać. Jest to dobry debiut. Jednak podczas czytania przelatywała mi jedna myśl, że jest to książka bardzo poprawna, ale nic ponad to. Przez ponad pół książki nie dzieje się praktycznie nic ciekawego. Mamy opis spotkań Alicji z Hadrianem, jej przemyśleń i dni w szkole. Dopiero pod sam koniec zaczyna się robić interesująco, jest dużo więcej akcji. Mamy zdrady, walki i potwory. Liczę na to, że w kolejnym tomie właśnie to od akcji zacznie się książka. Co do samych bohaterów to można ich polubić, chociaż Hadrian to taki typowy idealny chłopak bez żadnych wad, a Alicja to typowa nastolatka, trochę niedojrzała i płytka. Co do samej oprawy książki nie mam żadnych zastrzeżeń. Bardzo podoba mi się okładka (uwielbiam fioletowy kolor), wstawki przy każdym rozdziale, to, że tak ładnie się błyszczy. Czarta strona przy wydaniu się postarała.

Podsumowując to wszystko. Książkę polecam tym co chcą przeczytać coś lekkiego z elementami fantastycznymi.

Zacznę od pozytywów: czyta się ją bardzo szybko, pochłonęłam ją praktycznie w 1 dzień. Bardzo polubiłam bohaterów - praktycznie wszystkich. Bardzo chcę się dowiedzieć, co będzie dalej. I chyba o to chodzi autorom, gdy zaczynają książkową serię? :)

Gdybym jednak miała opowiedzieć o tej książce koleżance, opisałabym ją tak: "Zmierzch" przeniesiony na polski grunt, z magikami zamiast wampirów. Serio, zarys fabuły i wiele kluczowych kwestii jest, jak dla mnie, mocno "inspirowanych". Poza tym trzeba czekać ponad połowę książki, żeby się dowiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi, a ta pierwsza połowa jest dość... hmm mało atrakcyjna jak dla mnie. Czytam naprawdę dużo powieści młodzieżowych, ale tu na początku miałam wrażenie, jakby napisała to 13-latka...

Na szczęście gdy wreszcie wypłynęła kwestia Circus Lumos, zrobiło się ZNACZNIE ciekawiej! Od tego momentu praktycznie nie mogłam się oderwać od książki. Zdecydowanie wolałabym, żeby to właśnie ta część była bardziej rozwinięta (jestem pewna że można było poświęcić więcej uwagi przyjaciołom Hadriana, z których każdy był ciekawą osobowością!), a nie perypetie na linii Alicja-Maks. Liczę jednak na to, że po TAKIM zakończeniu, drugi tom pójdzie w tym dobrym kierunku :)

Bohaterką „Króla kier” jest uczennica ostatniej klasy liceum – Alicja. Jak cały czas jej życie było całkiem zwyczajne, nieskomplikowane, tak teraz zaczynają się schodki. Kiedy dziewczyna ma problemy ze swoim chłopakiem, przyjaciółka wyciąga ją na małą wycieczkę po cyrku, w którym Alicji i Julii wydaje się, jakoby magia istniała naprawdę. Bohaterka poznaje tam pewnego intrygującego chłopaka – Hadriana, za sprawą którego, jak się później okazuje – jej życie już nie będzie takie samo, jak do tej pory.

Tak całkiem szczerze przyznam, że gdy pierwszy raz przeczytałam opis fabuły... nie byłam do końca pewna, czy mi się ta historia spodoba. Ciągle mnie jednak intrygowało porównanie do Caravalu, które widnieje z tyłu. Teraz, po lekturze, nie jestem przekonana, czy to zestawienie tych dwóch książek jest słuszne. Łączy je motyw cyrku i nutka magii, ale... wydaje mi się, że to tyle. Jednak faktem jest, że klimat mają podobny.

Już po kilku stronach można się zorientować, że „Król kier” jest debiutem Aleksandry Polak. Na początku nawet bałam się, że będzie to katorga. Zdania sprawiały wrażenie bardzo prostych, poprzez zwroty, które były często używane czułam się, jakbym czytała jakieś krótkie opowiadanie na lekcje polskiego. Akcja momentami była powierzchowna, brakowało mi zgłębienia w niektóre wątki. Nie są to jednak jakieś

okropnie rażące wady, w końcu trzeba wziąć pod uwagę, że jest to pierwsza książka tej autorki, a że nie od razu Rzym zbudowano, tak ciężko wymagać, żeby debiut był od razu mistrzostwem.

Autorka miała bardzo ciekawy pomysł na fabułę i nawet dobrze go wykorzystała. Początek, nie będę ukrywać, mnie nudził, ale potem stopniowo akcja zaczęła się rozkręcać i od połowy było już naprawdę ciekawie. Książek, w których występuje magia, mamy na rynku wydawniczym sporo, jednak to nie oznacza, że w każdej jest ona wykorzystana w ten sam sposób. W tym przypadku, Ola postarała się nakreślić go inaczej i jak dla mnie świetnie jej to wyszło. Pierwszy raz miałam do czynienia z tak subtelną, delikatną, a zarazem tak potężną magią. Jednej rzeczy mi jednak zabrakło – myślałam, że będzie lepiej rozwinięty motyw cyrku, bo tutaj krył się duży potencjał i można było to jakoś podkręcić. Ale to taka minimalna uwaga :D

Kilka razy fabuła została urozmaicona o pewne nieoczekiwane zwroty akcji, których przynajmniej ja się nie spodziewałam. Były tez momenty, kiedy czytałam z dużo większym zainteresowaniem, bo koniecznie chciałam się przekonać, jak rozwinie się akcja. Zakończenie to już w ogóle chłonęłam z zapartym tchem i... nagle koniec. Tak sobie myślę i doszłam od wniosku, że w głównej mierze dzięki tej końcówce na pewno sięgnę po kolejny tom. Bo ja muszę, po prostu muszę się dowiedzieć, co się wydarzy dalej!

Tak się rozpisałam na temat samej akcji, że zapomniałam o bohaterach. Prym wiedzie Alicja, to ona jest narratorką w książce, dużą rolę odgrywa też Hadrian. Jak jego bardzo polubiłam, tak ją... mam mieszane uczucia co do niej. Czasami jej zachowanie wydawało mi się niepoważne, kilka razy nawet zdarzyło mi się przewrócić oczyma na to co zrobiła czy powiedziała. Były momenty, kiedy za szybko osądzała innych (kto czytał, pewnie się domyśla jaką scenę mam na myśli), ale również takie, w których denerwowało ciągłe odkładanie czegoś na później. Hadrian natomiast... Jego nie da się nie polubić :D Według mnie został ON dużo lepiej wykreowany. Posiada ON sporo dobrych cech, jest przystojny... taki ideał po prostu ;P

„Król kier” jest bardzo obiecującym debiutem, więc liczę na to, że drugi tom Circus Lumos, będzie o wiele lepszy i raczej na pewno dam mu szansę. Może i ta książka nie należy do tych z gatunku ambitnych, których się nie zapomni na długo po przeczytaniu, ale nie jest to też zła. Także nie będę zachęcać, ale również nie zniechęcam – uważam, że w tej kwestii powinniście zdać się na własny gust ;)

[Adres usunięty]

"Król Kier" polskiej autorki Aleksandry Polak okazał się miłym zaskoczeniem ubiegłego roku.

Spodziewałam się po tej książce, że będzie nieco infantylna. Na szczęście, mimu kilku wad,

okazała się lekka, wciągająca i nietypowa.

Świat przedstawiony w tej książce bardzo przypadł mi do gustu, zwłaszcza, że akcja książki dzieje

się w polskiej miejscowości. Klimat tej książki jest magiczny, przez co kartki same przewracają się

nam w rękach. Akcja jest dosyć dynamiczna, zwłaszcza w drugiej połowie książki, na dodatek nie ma

ciągnących się opisów. Bohaterowie są dobrze skonstruowani, a ich dialogi nie raz doprowadzały mnie do śmiechu.

Czy debiut może być udany?

Może...

Ale czy może być bez wad?

Raczej nie ma rzeczy bez defektów i debiutów bez niedociągnięć. Powieść "Król Kier" przez wielu czytelników została oceniona bardzo negatywnie, ale czy słusznie?

Osobiście książka wywołała we mnie bardzo mieszane odczucia. Pomysł na fabułę powieści jest wręcz rewelacyjny, jednak słabą stroną jest sama autorka, która nie ma jeszcze doświadczenia, które w pełni mogłoby wynieść na podium jej powieść. Zapewne, bardziej wprawiony pisarz stworzyłby dzieło godne pochwał, ale...

"Król Kier" ma wiele niedociągnięć. Jednym z nich jest postać głównej bohaterki Alicji. Choć bardzo się starałam nie obdarzyłam sympatią tej osoby. Winą nie jest zła kreacja, raczej sama osobowość owej postaci. Wrażenie jakie wywołuje jej zachowanie czy tok rozumowania. A kim jest Alicja?

Alicja to przyszła maturzystka, która ma raczej nudną egzystencję. Do czasu aż na jej drodze staje tajemniczy, przystojny Hadrian. Dzięki niemu Alicja ma wgląd do świata pięknej magii... ale poznaje także jej mroczne zakamarki.

Im więcej rzeczy ujawnia jej Hadrian, tym bardziej naraża ją na niebezpieczeństwo. Jej życie już nie jest nudne...

Czy Alicja może czuć się bezpiecznie?

Drugą postacią dziwnie wykreowaną jest Maks, były chłopak Alicji. Początkowo literatka przestawia go raczej pozytywnie, trochę jak "ciepłe kluchy", ale Polak bardzo szybko zmienia jego obraz. Z takiej niby ofiary losu zamienia go w jakiegoś chamskiego jaskiniowca. Beznadziejny sposób pozbycia się bohatera. Taką niejasną postacią jest też Edward. Alicja niby go nie znała, a nagle są oddanymi (powiedzmy) przyjaciółmi.

Przy kreacji tych bohaterów jest bardzo dużo zgrzytów, które po części osłabiają fabułę.

Niestety jest więcej takich niejasnych sytuacji i kreacji, które bardzo, ale to bardzo obniżają wartość ciekawego pomysłu.

Kolejnym elementem, który mnie zawiódł jest wątek miłosny. Nie poczułam więzi, która rodziła się pomiędzy Alicją a Hadrianem. Rozwój ich uczucia jest bardzo szybki, mało emocjonalny bez dreszczyku. Zabrakło mu po prostu duszy.

Książkę czyta się bardzo szybko, wręcz w ekspresowym tempie. Polak pisze prostym, młodzieżowym stylem. Jednak tak szybko rozwija fabułę, że zapomina ją bardziej rozbudować i zapatrzeć w dreszczyk niepokoju. Stworzyć odpowiedni, magiczno -fantastyczny klimat.

Początek powieści jest dobry, gorzej jest później.

Choć warsztat Polak wymaga jeszcze szlifowania to w dużej części można dotrzeć wiele potencjału oraz dobrze napisanych momentów.

W trakcie poznawania treści krążyły za mną pewne cienie. Cienie znanych serii, których echo odzywa się w treści. Gdzieś tam piszczały głosy "Darów Anioła" czy 'Zmierzchu"...miałam wrażenie, że autorka wzorowała się na wymienionych jak i jeszcze innych znanych cyklach. Osobiście nie uważam tego za minus, tym bardziej, że podobieństwa nie rzucają się zbytnio w oczy.

Jak mogę podsumować "Króla Kier"...nie wiem. Z jednej strony powieść jest płytka, trochę niedoszlifowana, brakuje jej klimatu. Z drugiej jednak strony jest to utwór dla młodych czytelników, niezbyt problematyczny, szybki w czytaniu, trochę baśniowy. W sumie zakończenie było ciekawe i zachęcające do kontynuowania serii.

Jak na debiut może nie ma wielkiego ŁaŁ, ale miałam tę (nie) przyjemność czytać dużo gorsze utwory Najkrócej rzecz ujmując "Król Kier" to powieść dla młodszych czytelników i to raczej im mogę polecić utwór. Odradzam tym bardziej wymagającym osobom.

[blog niebo piekło ziemia]

To jest pierwsza książka, po której mi smutno. Może zabrzmieć ostro, ale smutno mi, że napisała to Polka.

Alicja jest zwyczajną nastolatką uczęszczająca do liceum i przejmującą się nadchodzącą maturą. Ma chłopaka, Maksa, ale ten zaczyna się ostatnio dziwnie zachowywać, a Alicja nie wie, co się stało (chociaż my domyślamy się już na samym początku). Razem z najlepszą przyjaciółką, Julią, wybiera się do cyrku, gdzie znajduje mnóstwo ciekawych gadżetów, które wydają się być magiczne oraz poznaje przystojnego chłopaka o osobliwym imieniu, Hadriana. Od razu wpada jej w oko, ale przecież ona wciąż jest z Maksem. Hadrian powoli wprowadza Alicję w swój świat, który jednocześnie może ją zafascynować i śmiertelnie wystraszyć.

Ostatnio czytałam same dobre książki polskich autorów, które utwierdziły mnie w przekonaniu, że nie jest z nami tak źle i potrafimy stworzyć coś oryginalnego. A potem pojawia się to. Sklejka wszystkiego, co już było, w dodatku za granicą, w dodatku wyraźnie to widać. I nie chodzi mi o schematy, chociaż one też zostały nieporadnie powielone. Słyszałam, że jest podobieństwo do Zmierzchu, ale nie sądziłam, że zauważę je nawet ja, osoba, która czytała Zmierzch x lat temu i pomięta tylko ogólny zarys. Hadrian i jego rodzinka, oprócz posiadania super mocy, zostali też łowcami demonów (Dary Anioła raczej były główną inspiracją), co było zupełnie niepotrzebne, ponieważ łowów jako takich nie dostajemy i musimy wierzyć Hadrianowi na słowo. Alicja została wykreowana naprawdę okropnie, tutaj przejmuje się maturą i w ogóle, jak to ona zda, a później ma już to gdzieś, bo Hadrian. Tutaj podnieca się studniówką, czy wyjściem, jak to ona się ubierze i pomaluje, a później szykuje się w ostatnie dziesięć minut, bo się zagapiła. Była naprawdę naiwna i infantylna, nie wiem, co autorka chciała z niej zrobić, ale nic dobrego nie wyszło. A jej wynurzenia miłosne na temat Hadriana naprawdę były żenujące.

Akcji albo nie ma, albo trwa dwie-trzy strony. Właściwie w tej książce nic się nie dzieje. Miała potencjał, miała naprawdę fajny pomysł z Hadrianem i Tristanem, i tą całą przepowiednią (choć mam wrażenie, że to też już gdzieś słyszałam), ale zrealizowana została źle. Gdyby autorka skupiła się na tym, co jej, z pewnością wyszłoby to oryginalniej i nieco lepiej, chociaż styl pisania też nie powala. Opisy są płaskie i zwyczajnie nudne. Niektóre wątki, miałam wrażenie, że były wciśnięte na siłę, zapychacze, które nic nie wnoszą. A te, które wnosić powinny, wydawały się wymuszone, nienaturalne. Alicja zaś ogranicza się do myślenia o Hadrianie, więc nie ma wiele do zaoferowania. Plusy? Szybko się czyta. Tyle.

Nie zaznaczałam nawet cytatów, bo nie znalazłam nic ciekawego, dlatego posilam się tym, co znajdę w internecie. Nie wiem, czy sięgnę po następną część, może z ciekawości, zobaczyć, czy autorka poprawia to, co złe, czy to ignoruje. Zazwyczaj staram się być wyrozumiała dla debiutów, ale tutaj po prostu nie potrafię.

Król kier to opowieść o miłości i magii, która miała w sobie potencjał, jednak w moich oczach został ON niemal doszczętnie zrujnowany. Nijakie postacie, dominacja warstwy obyczajowej nad fantastyczną, chociaż to ta druga była o wiele bardziej interesująca i niestety, ale pojawiające się zgrzyty podczas lektury. To wszystko składa się na fakt, iż książka pozostawiła mnie ze sporym rozczarowaniem. Na plus przemawia jedynie umieszczenie kilku ciekawych zwrotów akcji i ogólny pomysł na historię. To niestety nie wystarczy, by móc z czystym sercem polecić tę książkę. Wiem jednak, że wśród młodych ludzi, zafascynowanych lekkimi, niewymagającymi seriami ze szkołą i małym wątkiem fantastycznym w tle, na pewno znajdą się też osoby, którym ta historia przypadnie do gustu. Ja niestety lektury nie zaliczam do udanych i raczej nie sięgnę po drugi tom, nawet jeśli zakończenie to jeden z lepszych elementów tej książki i daje nadzieję na tendencję wzrostową.

Decyzję, czy odważycie się sięgnąć po wprowadzenie do serii Circus Lumos pozostawiam więc Wam samym. Kto wie, może Wasze odczucia po przeczytaniu będą lepsze niż moje? Tego Wam życzę! ;-)

Pełny tekst na blogu: [Adres usunięty]

Czy jest tu ktoś kto będąc dzieckiem nie był zafascynowany cyrkiem choć przez chwile? Te pokazy, sztuczki, akrobacje już same w sobie są niezwykle magiczne. A co dopiero gdyby przenieść je do świata fantazji! Myślicie, że cyrk zyskałby na tym jeszcze więcej magii? Jeśli jesteście naprawdę gotowi się przekonać jakby to było to zapraszam Was do tajemniczego świata Króla kier.

„Są na tym świecie rzeczy, które nas krzywdzą, a pragniemy ich bardziej niż czegokolwiek innego. Umysł mówi: „Uciekaj” i już obracamy się, by biec, ale nogi prowadzą nas w drugą stronę.”

Debiutancka powieść Aleksandry Polak nie wywarła na mnie piorunującego wrażenia. Wręcz nawet trochę męczyłam się z tą książką. Czytając jej opis spodziewałam się magicznej historii, która przeniesie mnie do enigmatycznego świata cyrku. Niestety już po kilku pierwszych rozdziałach zauważyłam, że ten wątek został całkowicie zdominowany przez życie uczuciowe głównej bohaterki. Ten zabieg sprawił, że zamiast dobrze zapowiadającej się fantastyki otrzymałam dość schematyczny i przewidywalny romans, przez co „Król kier” stracił odrobinę w moich oczach. Winę jednak za to w większości ponosi mój wiek. Wydaje mi się, że historia ta jest przeznaczona dla zdecydowanie młodszego czytelnika, który ma więcej wspólnego z poruszanymi tematami.

Na moją ocenę również bardzo duży wpływ miał początek książki. Bo o ile prolog mnie zachwycił to następne kilka rozdziałów sprawiły, że moja euforia szybko opadła. Aleksandra Polak zdecydowanie za dużo czasu poświęciła na wprowadzenie czytelnika do głównej fabuły. Dopiero tak naprawdę kilka ostatnich rozdziałów zaczyna nadrabiać braki z początku książki. Sytuacja w jakiej znaleźli się tam bohaterowie staje się bardziej intrygująca, mroczna i zarazem zaskakująca. Wszystko to za sprawą zastosowania motywu walki dobra ze złem oraz pojawieniem się czarnego charakteru. Na dodatek wreszcie zaczyna dziać się prawdziwa magia.

Drugim największym plusem „Króla kier” oprócz wspaniałego prologu są bohaterowie. Okazali się barwni, ciekawi i niezwykle rzeczywiści, chociaż autorka moim zdaniem trochę zbytnio wyidealizowała postać Hadriana.

Nie byłabym sobą, gdybym nie wspominała również o okładce, która idealnie odwzorowuje klimat cyrku. Już na pierwszy rzut oka widać, że każdy detal został pieczołowicie dopracowany. Nie wiem jak Czwarta Strona to robi, ale ich okładki zawsze zachwycają. Chyba nie będzie przesadą, gdy powiem, że pracują tam najlepsi graficy.

„(…) prawdziwa miłość jest inna. Jest dzika, surowa, i choć ogólnie jest do bani, muszę przyznać, że rzeczywiście zaskoczyła mnie swoim wyjątkowym pięknem.”

Choć „Król kier” nie jest bez wad to warto po niego sięgnąć i na własnej skórze poczuć tę odrobinę magii cyrku. Polecam zwłaszcza młodszym czytelnikom, ponieważ wydaje mi się, że zdecydowanie bardziej docenią tą historię.

Aleksandra

Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Król kier” autorstwa Aleksandra Polak.

Szukaj mnie na:

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

,,Król Kier'' to dobra książka jak na debiut. Opowiada o pewnej dziewczynie, Alicji i niezwykłym cyrku, który pozornie jest dość zwyczajny, a w rzeczywistości kryje niejedną tajemnicę i ciężar. Co do bohaterów to niezwykle polubiłam Hadriana i Tristana, choć ten drugi występuje dopiero pod koniec książki, to już zyskał moją sympatię... Co do głównej bohaterki to nie mam zdania, bo ani szczególnie mnie nie denerwowała, ani jej jakoś za mocno też nie polubiłam. Książka niesie ze sobą pewne niedociągnięcia w fabule (np. czasami zbyt płytkie rozwinięcie wątku), ale w gruncie rzeczy jest naprawdę dobra. Zakończenie nadrabia nieco dłużący się wstęp i sprawia, że na pewno sięgnie się po drugi tom, choćby z czystej ciekawości.

Fragment tekstu pochodzi z mojego bloga, po ciąg dalszy zapraszam tutaj:

[Adres usunięty]