Kroki między nami

„Między jednym a drugim krokiem może zmieścić się całe życie.”

„Kroki między nami” to powieść, której nie da się czytać w pośpiechu. Każde zdanie ma ciężar, a każda pauza – znaczenie. To historia kobiety wychowanej w cieniu potężnego ojca, rozpięta między miastami, językami i rolami, które trzeba przyjmować, by przetrwać.

Nie jest to typowa opowieść o miłości. Ona skrywa przeszłość, o której nie mówi. On zadaje pytania, na które nikt nie chce odpowiedzieć. Ich spotkanie nie powinno się wydarzyć – a jednak zmienia wszystko.

To książka o podróży przez Europę piękną i obojętną, o tęsknocie, która nie pozwala o sobie zapomnieć, i o uczuciu, które rodzi się tam, gdzie każdy gest może być początkiem lub końcem.

„Kroki między nami” to lektura, która zostaje z czytelnikiem długo po zamknięciu ostatniej strony – subtelna, pełna napięcia, hipnotyzująca. To jedna z tych powieści, które zostają z czytelnikiem na długo. Wciąga klimatem, zmusza do refleksji i uczy, że każda cisza może znaczyć więcej niż tysiąc słów.

To książka, która nie daje się połknąć w jeden wieczór – ona domaga się, by czytać ją powoli, zdanie po zdaniu.

Decydując się na lekturę miałam przeczucie, że czeka na mnie coś wyjątkowego, jednak nie spodziewałam się siły jaką ostatecznie miała ta książka. Niepozorna, licząca sobie niewiele stron, okazała się solidną lekcją życia.

Kawał solidnej fabuły od której nie sposób się oderwać. Nie bez powodu opis z okładki sugeruje, aby czytać ją powoli, ponieważ jest na to czas i pozwala na to także liczba stron. Warto więc poświęcić tej książce więcej niż jeden wieczór, wczytać się w treść, rozłożyć na czynniki pierwsze wszystkich bohaterów a sama książka odwdzięczy się wyjątkowymi emocjami, silnym przekazem oraz intensywnością kierowaną zarówno w stronę serca jak i rozumu.

Czy to powieść o miłości? W pewnym sensie. Czy to lektura o budowaniu siebie na nowo? Zdecydowanie. Złożona, szczera, inteligenta, błyskotliwa. Pokazująca ludzkie słabości, marzenia, nadzieje. Dążąca do przegonieniu mroku zakorzenionego w dzieciństwie, który kształtował charakter a zdecydowanie nie powinien tego robić.

Gdybym sama nie zmierzyła się z fabułą, nigdy nie przewidziałabym jej biegu. Autorka stworzyła coś nieoczywistego, subtelnego, kameralnego a jednak uderzającego w nas z siłą pocisku. Najważniejsza jest tutaj główna bohaterka i to ona koncentruje naszą uwagę. To niezwykle dynamiczna postać, która całkowicie zmienia się na naszych oczach. Autorka w zachwycający sposób przedstawiła proces zachodzącej w niej przemiany, tworząc intensywny motyw drogi, zarówno tej wewnętrznej jaki i zewnętrznej, ponieważ odwiedzimy zakamarki świata a także zajrzymy w głąb duszy dziewczyny poszukującej własnego miejsca w świecie. Nie będzie to łatwa wyprawa, przygotujcie się na spore wyboje, ale wynagrodzone zostanie to inteligencją, kunsztem oraz klimatem, który pozostanie z nami na długo po zamknięciu ostatniej strony. Ojciec tyran, narkobos trzymający władzę w żelaznych rękach, niespodziewane spotkanie z mężczyzną, który zmienia punkt widzenia, nadzieja na lepsze jutro w konfrontacji z ponurym światem - to wszystko zamknięte na niespełna dwustu czterdziestu stronach przejmującej przygody.

Są takie książki, które poleca się, ponieważ po prostu trzeba je przeczytać i bez wątpienia "Kroki między nami" należy właśnie do tej kategorii. To idealny przykład unikania schematów, budowania indywidualnego napięcia, mierzenia się z problemami w nowatorski sposób. Ana Maya napisała opowieść niezwykle złożoną, piękną w swojej prostocie i paradoksalnie niezawodną w swojej głębi. Nie możecie przejść obok niej obojętnie!

,,Jesteś dobry, przestrzegasz zasad i postępujesz właściwie. W rezultacie masz do czynienia ze zbyt wieloma osobami łamiącymi zasady. Lepiej nauczyć się, jak nie być dobrym, a następnie wykorzystać tę wiedzę, aby uzyskać to, czego chcesz."

Powiem wam, że coś z tego cytatu to prawda. To była jedna z zasad Maksa, kogoś, kto był blisko związany z postacią, która nam tą historię opowiada. I niby nie przejmuje się niczego w genach tylko od jednego z rodziców, ale powiem wam, że nasza bohaterka jest dużo bardziej podobna do jednego z nich niż w ogóle zdaje sobie z tego sprawę. Niby żyje w jego cieniu, bo takie było jej życzenie, jednak charyzmę odziedziczyła po nim. Po Maksie, którego opisuje nam od podstaw. U obu postaci nie ma czegoś pomiędzy słowem nie, a tak. Ona jest zdecydowana, nieprzewidywalna, tajemnicza i szczera tylko dla nas. Dla reszty ludzi chce pozostać kimś, kogo się nie zaczepia, z kim się nie rozmawia i nie robi niczego, na co obecnie nie ma ochoty. Nie miesza się też w interesy swojego ojca i tu też będzie podpowiedziane to w formie ukrytej pomiędzy wierszami. To było dla mnie nowe doświadczenie, gdyż nie często spotykam bohatera, który swoją opowieść ukierunkowuje w stronę innej postaci. Tutaj nawet jeśli była scena dotycząca jej, to i tak koniec końców wychodziło, że temat jednak dotyczy jego. Kobieta w cieniu- to idealna pozycja żeby właśnie ten cień podkreślić i słownie i obrazowo. Podobno jeśli człowiek wie, czego chce, to zrobi wszystko, żeby to dostać. To nie jest kwestia szczęścia, horoskopu czy dobrej gwiazdy. Jej ojciec parł do przodu zwyczajnie i prosto. Jeśli napotykał na swojej drodze przeciwności, to się z nimi mierzył i szedł dalej. Niczego nie omijał, nie odkładał na później i konkretnie insynuował czego chce. To nigdy nie była kwestia jego siły, tylko zawziętości. My od początku poznamy co zamierzał robić, jak potrafił inwestować pieniądze, że zwracały mu się podwójnie. Co z nimi robił, gdzie zdobywał kontakty oraz jakie nielegalne interesy prowadził. I tutaj opowieść nie zamyka się tylko w tym kierunku. W pewnym jednak momencie spotka kogoś, kogo będzie chciała obserwować. Będzie kombinowała jak się z nim zobaczyć, żeby odkryć kim jest i dlaczego stanął na jej drodze. Może nawet tego nie zauważy, ale z wolna będzie dążyła do swojego celu tak samo jak Maks. Zauroczenie będzie tu mocne i niespieszne jednocześnie, zupełnie jak smakowanie najlepszej czekolady pod słońcem. I może to dziwne, bo wszystko cokolwiek tu było ukazane mocno mnie wciągnęło na tyle, że nie znalazłam tu żadnej rzeczy, która by do treści nie pasowała. Mi tytuł jawił się jako szepty z ukrycia, gdzie rozwijająca się psychologia była składnikiem łączącym każdy z wątków. To jakby nauka, gdzie każdy z nas powinien nauczyć się konkretności. Tak lub Nie. Czy potraficie postępować tylko w taki sposób?

Kroki między nami to powieść o szukaniu siebie po latach życia w cieniu. To też opowieść o spotkaniu, które budzi dawno uśpione emocje i każe na nowo spojrzeć na świat. Piękna, spokojna i pełna psychologicznej głębi książka – zostaje w pamięci na długo.

Książka, którą najlepiej czytać powoli. Nie dla fabuły, nie dla zwrotów akcji – tylko dla emocji. To opowieść o miłości, która narodziła się w świecie, gdzie nie powinna istnieć. Autorka stworzyła klimat niezwykły: duszny, pełen napięcia i niedomówień. Czytając, czułam się, jakbym sama była zamknięta w tej złotej klatce, z której bohaterka nie mogła się wyrwać. Najbardziej poruszyła mnie cisza między nią a Bastianem – bo czasami w relacji więcej znaczy to, czego się nie mówi, niż to, co zostaje wypowiedziane. To piękna, nastrojowa historia, która pokazuje, że niektóre uczucia potrafią trwać mimo upływu lat i odległości.

Ta książka to prawdziwa perełka. Nie znajdziecie w niej wielkich scen akcji ani dramatycznych zwrotów, a jednak emocje są tak intensywne, że trudno się oderwać. „Kroki między nami” to opowieść o bohaterce, której imienia nie znamy, a mimo to czujemy ją bardzo wyraźnie. To kobieta silna, choć zmuszona do ukrywania swojej tożsamości, wychowana w cieniu ojca, który kierował jej losem. Spotkanie z Bastianem to dla niej jak przebłysk światła w dusznym, ciemnym świecie. Ich uczucie nie miało prawa bytu, a jednak przetrwało lata ciszy. To historia nostalgiczna, piękna i na swój sposób bolesna. Polecam każdemu, kto lubi literaturę, która zostawia po sobie echo.

Świat mafii i zorganizowanej przestępczości od zawsze rozpala wyobraźnię. Kryje się w nim coś z zakazanego owocu: mrok, władza, przemoc, a jednocześnie fascynacja i poczucie, że nawet tam może zakiełkować uczucie – kruche i nierealne, a przez to jeszcze bardziej przejmujące. W takiej właśnie scenerii osadza swoją opowieść Ana Maya w powieści „Kroki między nami”. To historia córki mafijnego bossa, która dorasta w złotej klatce – rezydencji na wyspie, stanowiącej bardziej więzienie niż dom. Atmosfera tej książki jest gęsta i duszna, zamknięta jak oddech zatrzymany w czterech ścianach. Właśnie tam rodzi się uczucie niemożliwe, zakazane, ale na tyle silne, że bohaterka nosi je w sobie przez następne dekady.

Autorka prowadzi czytelnika przez różne płaszczyzny czasowe. Młodzieńcze zauroczenie sąsiaduje tu z dojrzałym doświadczeniem kobiety, która próbuje ułożyć sobie życie na własnych zasadach, choć przeszłość wciąż w niej pulsuje. Narracja przesuwa się między chwilą spotkania, długimi latami rozłąki a powrotem po dwudziestu latach. To nie jest opowieść o wydarzeniach pędzących naprzód – raczej o tym, jak czas tworzy echo: to, co minione, nieustannie powraca, staje się cieniem obecnym w każdym geście i spojrzeniu.

Konstrukcja powieści przypomina labirynt – pełen zamkniętych korytarzy, gdzie cisza mówi więcej niż słowa. Klaustrofobiczny klimat potęguje wrażenie, że bohaterowie poruszają się w przestrzeni bez powietrza, a każde ich wyznanie brzmi jak szept. Czytelnik nie znajdzie tu fajerwerków akcji, lecz raczej napięcie oparte na emocjach, na tym, co niewypowiedziane.

Podróże geograficzne – od bałkańskich krajobrazów po Włochy i Francję – mają znaczenie symboliczne. Każda sceneria odbija inny etap życia bohaterki: młodość uwięzioną w ojcowskim świecie, czas ucieczki, próby budowania normalności, wreszcie konfrontację z przeszłością. Zmienia się otoczenie, ale wewnętrzne więzy nie słabną – niosą ją dalej, niczym echo dawnych wyborów.

Na pierwszym planie pozostaje miłość – uczucie nie tyle romantyczne, co tragiczne. Ona – ma wiele imion, mnóstwo ochroniarzy, dziecko i męża, choć małżeństwo tak naprawdę nie istnieje. On pracuje dla CIA, choć to co w nim jest takie pociągające, to mrok wynikający z trudów dorastania, tajemniczość i wartości, którymi się w życiu kieruje. Uczucie pomiędzy nimi powstało wbrew wszystkiemu, nie miało prawa trwać, a jednak przetrwało milczenie i nawet dwudziestoletnią rozłąkę. Ana Maya pokazuje je jako siłę, która nie potrzebuje słów ani obecności. To tęsknota staje się dowodem istnienia, a cisza – sposobem na pielęgnowanie więzi.

„Kroki między nami” to powieść, która nie daje się czytać w pośpiechu. Wymaga powolności, skupienia, otwarcia na tej klaustrofobiczny nastrój. To opowieść o uczuciu rodzącym się w cieniu mafijnego imperium, o kobiecie, która całe życie niesie w sobie echo pierwszej miłości. I choć nie daje łatwych odpowiedzi, pozostawia czytelnika z pytaniem: czy to, co wydaje się niemożliwe, może być najsilniejsze właśnie dlatego, że trwa wbrew wszystkiemu?

To książka dla tych, którzy lubią zatrzymać się przy każdym zdaniu i pomyśleć. Kroki między nami opowiada o miłości, która nie powinna mieć miejsca, a jednak wkrada się w życie bohaterów. To także opowieść o ciszy – tej wymuszonej i tej, w której kryją się najważniejsze słowa. Autorka pokazuje, że czasem całe życie może zmieścić się w jednym spotkaniu, jednym geście, jednym kroku. Prosta, ale piękna okładka przyciąga wzrok, a wnętrze nie rozczarowuje – to literatura piękna w najlepszym wydaniu.

Kroki między nami to opowieść, w której piękny język spotyka się z poruszającą historią. Bohaterowie niosą w sobie tajemnice, a tło europejskich miast nadaje opowieści klimat podróży – zarówno w przestrzeni, jak i w głąb siebie. To książka o miłości, której nie powinno być, i o zaufaniu, które może kosztować zbyt wiele. Estetyczna, symboliczna okładka idealnie zapowiada to, co znajdziemy w środku – prozę, która zostaje na długo. Wyjątkowa i ma w sobie to coś. POLECAM!