Kratki się pani odbiły. Zofia Wilkońska. Tom 3

Przedsiębiorcza i rezolutna emerytka Zofia Wilkońska doczekała się trzeciego tomu przygód. Tym razem trzeba się przygotować na niebywałe przekręty i jedyny w swoim rodzaju przypadek, kiedy to służba więzienna ma dosyć więźnia a nie odwrotnie.

Więzienie na Grochowie jawi się Zosi jako wyśmienity i luksusowy hotel - jedzenie dadzą, rachunków nie trzeba płacić, jest z kim porozmawiać i gdzie pospacerować, dostała w przydziale koc, zieloną plastikową zastawę i całkiem wygodne łóżko. Z czasem zawrze nowe przyjaźnie a że przy okazji wplącze się w afery z adwokatem, prokuratorem, księdzem, Oddziałową, lekarzem i innymi więźniarkami... Cóż, nie byłaby przecież sobą, gdyby grzecznie siedziała w celi!

Prawda jest taka, że Wilkońska wciąż utrzymuje swoją niewinność i liczy na sprawiedliwy wyrok. Tylko czy po tylu przygodach będzie miała na to szansę? Czy w ogóle dożyje do procesu? Czy doceni jak wielką przysługę zrobiły jej... majtki? W każdym razie udało jej się odkryć, co należy zrobić, by osiągnąć wymarzony cel jakim jest więzienna "jedynka", czyli izolatka.

Bardzo ciekawie przedstawiają się losy staruszki za kratami. Bohaterka wie, jak sprawić by nikt wokół niej się nie nudził. Szkoda tylko, że autor dorzucił kilka niepotrzebnych wątków czy dziwnych dialogów, które nie tylko nic nie wnoszą do fabuły, ale również wybijają z rytmu czytania - jak na przykład scena z Kulką przed końcem lektury. Delikatnie absurdalny jest też wątek wyjścia z celi wraz z Mariolką, ot tak. Nie wierzę, nawet w książce, bo to przecież komedia kryminalna a nie fantastyka.

Mariolka, Wielka Jolka i Flaszka, czyli współlokatorki Zofii to niezwykle barwne postacie, które autor obdarzył oryginalnymi cechami czy zachowaniami. Ich historie pokazują, że w życiu bywa różnie, czasami nie zdajemy sobie sprawy jak bardzo przeszłość odbije się na przyszłości. Jak bardzo traumy ukształtują nasze zachowania, wybory i podejmowane decyzje.

Generalnie to szybka i lekka lektura, która owszem, odciągnie nasze myśli od koronawirusa, pracy zdalnej czy zdalnego nauczania, ale dostrzeżemy wiele drobiazgów psujących całość. Owszem uśmiech wielokrotnie gościł na mojej twarzy, ale śmiać nie było się z czego. Żałuję, bo kochałam tę bohaterkę po lekturze dwóch poprzednich tomów a teraz mój poziom zachwytu nieco zmalał.

Podsumowując - "Kratki się pan odbiły" to komedia kryminalna z akcją za więziennymi murami. Ambitna i kreatywna starsza pani pokazuje nam swoje postrzeganie jakże odmiennego świata, w którym panuje szczególna hierarchia, rozmawia się o marzeniach, ale i o życiu na zewnątrz czy o przeszłości, gdzie o godność trzeba walczyć a czasami i o innych. Historia, która pokazuje, że powinniśmy doceniać to, co mamy oraz wykorzystywać możliwości, by spełniać marzenia.

Zofia Wilkońska to starsza pani, która jest znana nie tylko z ciętego języka, ale również z tego że nie czeka na działania innych tylko bierze sprawy we własne ręce. Jak na starszą panią przystało nie zawsze jest na bierząco we współczesnym świecie, a i sprawność fizyczna nie ta. I choćby się zdawało że Zośka niczym kot spadnie na cztery łapy, tył razem się nie udało! Doigrała się. Zofia trafiła do więzienia.

"Kratki się pani odbiły" to trzeci tom serii komedii kryminalnej. Nie będę ukrywać że z komediami miewam różnie i częściej zamiast humoru spotykam tam absurdalne sytuację, które skupiają moja uwagę i odbierają radość z czytania. Niestety tak było też tym razem.

Grażynka vel Zofia, bo tak lubiły przekręcać jej imię koleżanki z celi nadal jest tą samą staruszką. Pełna witalnych sił, aby za chwilę zapaść w nieoczekiwana drzemkę, mówiąca to co myśli i pakującą się w kłopoty, z których później próbuje się wydostać. Jest trochę więziennych opowieści, bo przecież coś trzeba robić z czasem, który ciągnie się i rozciąga gdy zajęć i przestrzeni do życia jest niewiele.

Co więc poszło nie tak? Mam wrażenie że ta część została przekombinowana. Nie wiadomo kiedy więzienne opowieści zaczęły grać pierwsze skrzypce, a kryminalna zagadka niby była, ale jakby jej nie było i pojawiła się z nikąd na sam finał...

Przede mną kolejna część z serii i mam nadzieję, że tym razem bardziej mi się spodoba.

W ostatnim czasie szczególnie potrzeba nam oderwania się od rzeczywistości i uśmiechu. Z pomocą przychodzi niezawodna Zofia Wilkońska, dziarska emerytka, która i wirusowi by się nie dała.

Wydarzenia drugiej części sprawiły, że zastajemy Panią Zofię w kajdankach. Jakaś dewiacja szalonej starszej pani? Niestety nie, tym razem zmierzamy prosto do więzienia. Czy to miejsce odpowiednie dla emerytki? Jeszcze jak! Nie płacisz rachunków za gaz, prąd, odpoczywasz cały dzień, room service dostarcza posiłki, do tego spacery, i to wszystko za darmo, bez żadnych haczyków. Dla naszej skromnej emerytki to jak dar losu. A i jeszcze kawy można się napić, jak się człowiek dobrze zakręci.

Pani Zofia nie jest jednak stworzona do relaksu i dziergania na drutach (choć na szydełku jej się zdarzyło). Nie da się stłamsić, o nie! Jak zwykle narobi sporo zamieszania i znajdzie się w środku największej intrygi. I jak zwykle zupełnym przypadkiem wraz z koleżankami z celi weźmie zakładników, czy spróbuje ucieczki. Proca z majtek urośnie do symbolu krzyku więźniów o lepszy byt, a sutanna księdza okaże się przepustką do dobrobytu.

Pani Zofia nie zawiodła, choć miałam wrażenie, że ta część była nieco mniej dopracowana, momentami nieco chaotyczna. Znalazłam tu jednak wiele zabawnych sytuacji i jeszcze więcej absurdu, który nieodmiennie śmieszył mnie w poprzednich częściach.

Pośród wszystkich braków i ograniczeń, jakich doświadczyłam w tym miejscu, miałam jedną rzecz, która występowała tu w obfitości. Bardzo cenną - czas. Niektórych niszczył, i to w sposób bardzo widoczny. Topił, dusił dzień po dniu, odbierał energię. Ale ja postanowiłam go okiełznać i wykorzystać. Na wolności przeciekał mi przez palce."

Ten trudny dla nas wszystkich czas, warto spędzić w domu w towarzystwie dobrej lektury. W pozbyciu się negatywnych myśli i złego humoru z pomocą przychodzi najnowsza powieść Jacka Galińskiego "Kratki się pani odbiły", która jest kontynuacją przygód Zofii Wilkońskiej. Tym razem ekscentyczna emerytka trafia do zakładu karnego dla kobiet, w którym dzieli salę z trzema współwięźniarkami: Mariolką, Flaszką oraz Wielką Jolką.

Czy dostosuje się do panujących norm i zakazów?

Czy uda jej się rozwikłać kryminalną zagadkę i wyjść cało z opresji?

Czy przekroczy mury więzienia?

Z wielką przyjemnością przeczytałam zabawne perypetie osadzonej Zofii, Grażynki😂 Nie ukrywam to moja ulubiona część serii. Czytając ją czeka Was wybuch niekontrolowanego śmiechu. Znajdziecie w niej liczne dialogi, które są pełne ciętej riposty i w humorystyczny sposób odnoszą się do panującej sytuacji politycznej. Książka lekka, zabawna, która oderwie niejedną osobę od szarej rzeczywistości. Genialna👌 Tego w tym trudnym okresie potrzebałam. Nie zwlekajcie, tylko zamawiajcie! Gorąco polecam i czekam z niecierpliwością na kolejny tom mojej ulubionej bohaterki.

Trzecia część przygód szalonej emerytki. Tym razem Zofia Wilkońska sieje destrukcję w więzieniu, przecież to zawsze szefowa zamieszania, z nią nie może być cicho i spokojnie. Relaks wyśmienity. Uśmiałam się i czekam na następną część 👍☺

Nierozłączny duet Zofia Wilkońska i jej wózek na zakupy muszą się rozstać. Nie myślcie jednak, że Zosieńka wymieniła owego weterana warszawskich ulic i świadka niejednej afery z jej udziałem na lepszy model. Nic z tych rzeczy. Przed pełną wigoru emerytką stoi kolejne wyzwanie, a mianowicie będzie jej dane poznać świat do którego zdarza się trafiać „celebrytom u schyłku kariery”. Miejscem w którym Pani Zofii przyjdzie spędzić najbliższe tygodnie to nie luksusowe SPA, ani nawet przyzwoite sanatorium, będzie jednak mogła tam liczyć na własne łóżko i posiłki serwowane bez konieczności opuszczania zajmowanego lokum. Robienie codziennych zakupów i walka o tanie i dobrej jakości wiktuały też spadnie na barki innych osób. Czy są minusy takiej zmiany otoczenia? Z pewnością Zosieńka nie będzie miała wpływu na dobór osób z którymi przyjdzie jej dzielić pokój, sposób spędzania wolnego czasu również będzie daleki od jej oczekiwań i...być może jeszcze kilka wad dałoby się wyliczyć, ale tym razem będzie lepiej dla starszej pani jeśli ograniczy nieco swoje oczekiwania i wymagania. Zofia Wilkońska, postrach stołecznego półświatka, w końcu doigrała się i przyjdzie jej spędzić najbliższy okres w więziennej celi. Choć początkowo nowa sytuacja w jakiej się znalazła napawa starszą panią lękiem, to w myśl przysłowia, co nas nie zabije to nas wzmocni, Zofia W. szybko odnajdzie się w więziennych realiach codziennego życia. Uzbrojona w robione na szydełku majtasy, z wydzierganym tatuażem na plecach i dopingowana przez współwięźniarki Zosieńka rozkłada na łopatki polski system penitencjarny. Jeśli strażnicy więzienni przed osadzenie tej leciwej damy sądzili, że ich praca jest ciężka i niebezpieczna, to po zetknięciu się z tą niepozbawioną energii emerytką ich marzeniem będzie powrót do czasów przed zosieńkowych. 

Czy warto sięgnąć po kolejną część przygód niezłomnej Zofii Wilkońskiej?

Otóż nasza dziarska emerytka jest niczym wino, im starsza tym lepsza, i choć książka "Kratki się Pani odbiły" to już trzeci tom przygód zrzędliwej, despotycznej i nie pozbawionej ducha walki staruszki, to pokuszę o się o stwierdzenie, że jak do tej pory jest to najlepsza książka z serii. Silną stroną tej komedii kryminalnej są dialogi, które potrafią wykrzesać uśmiech u najbardziej zatwardziałych ponuraków. 

Autor pisząc o przygodach emerytowanej nauczycielki języka polskiego, stworzył postać, która niemal etatowo rozbawia do łez swoich czytelników.

Zofia cudowała, cudowała i wycudowała... tak myślałam, że dla tej pani to się w końcu skończy więzieniem 😂 niestey albo raczej stety pani Zofia nie traci werwy i próbuje podporządkować sobie całą instytucję więzienną wraz z jej lokatorami 🙈czasami buzi postrach a czasami śmiech, ale nie traci formy i psychicznej i fizycznej. Czasami już, już myślałam, że Zofia dojrzała na stare lata, bo powiedziała coś mądrego, przemyślanego i zawierającego życiowe prawdy, ale zaraz szybko byłam wyprowadzana z błędu kolejnym nieziemskim pomysłem starszej pani 😆

A co mi się bardzo spodobało to to, że autor wykorzystał do tej książki ,,(...)opowiadania kobiet osadzonych(...). Opowiadania powstały w trakcie warsztatów prowadzonych przez autora(...)"

I tak po przeczytaniu tej końcowej notatki nasunęło mi się pytanie czy nasz autor przypadkiem nie został potraktowany tak samo jak poeta, który także brała udział w warsztatach, a który został potraktowany w wyjątkowy sposób przez panią Zofię😂