Krasnoludki fakty mity głupoty

W ostatnim czasie wiele się w naszym domu wyjaśniło- ginące notorycznie skarpetki, poplątane kable ładowarki, rozlany sok czy klocki porozrzucane po podłodze- poznałam winowajców! Jeśli myślicie, że bałagan robi się sam albo robią go Wasze dzieci to spieszę Wam z wyjaśnieniami, że jesteście w błędzie. To mieszkające w bajkach, opowiadaniach, wyobraźniach ludzikach w czerwonych czapeczkach, które wchodzą do naszego domu wraz z przekładaniem każdej kolejnej karty. Dlaczego zatem ich nie widzicie ? Bo sprytnie chowają się poza zasięgiem Waszego wzroku. Dziś niesamowita książka dla dzieci, która wywołuje mnóstwo radości i pozytywnej energii podczas czytania a właściwie przeglądania bo tekstu tu nie wiele.

Ponad 465 sztuk krasnoludków- fakty , mity , głupoty , o których do tej pory nie wiedział prawie nikt. Te małe ludziki mieszkają w naszych wyobraźniach od zarania wieku. Nie ma znaczenia czy w nie wierzycie czy nie, ponieważ pewne jest, że w życiu Waszego dziecka pojawią się nie jednokrotnie. Co byście powiedzieli, gdybyście mogli fantazję przenieśli choć trochę do rzeczywistości ? Teraz macie tą możliwość ! Razem z dziećmi poznacie 3 typy krasnali, zobaczycie jak są skonstruowane, dowiecie się jakie są ich ulubione dyscypliny sportowe i przekonacie się, że nie tylko na ziemi można ich spotkać ! Możecie podróżować po kosmosie, wyobrazić sobie, że maluszki w kubraczkach i czerwonych czapeczkach są wśród Was i nie zawsze zdają sobie sprawę z tego, że swoimi poczynaniami wcale nie ułatwiają Wam życia.

Całość wydana w formacie przekraczającym A4 na grubokartonowych stronach. "Krasnoludki. Fakty, mity, głupoty " to ponad 465 małych, przypominających ludzi gnomów, którzy pobudzają wyobraźnię najmłodszych czytelników i przywołują chęć lepszego poznania świata. Być może nie wszystkie żartobliwe teksty są rozumiane przez dzieci jednak pewne jest, że pokazując kolejne osoby i przyglądając im się bliżej będą zadawały mnóstwo pytań chcąc poznać ich życie.

[Adres usunięty]

Podobno każdy ma w sobie coś z dziecka. Nie wiem, czy to prawda. Momentami nachodzą mnie wątpliwości, czy niektórzy byli dziećmi kiedykolwiek. Są też tacy, którzy całe życie wydają się być dziećmi, ale to już inna para kaloszy. Mnie na przykład codziennie towarzyszą krasnale. Serio, serio. Każdego dnia biegają po naszym domu i psocą, rozrzucając klocki po dywanie, plamiąc ubrania albo chowając różne przedmioty. Przypadkiem oczywiście. Mimo że czasami broją, są też bardzo pomocne. Dzięki temu, że fascynują moją córkę, wiadomym jest dla niej, że te małe cuda sprawdzają, czy dzieci chodzą o odpowiedniej porze spać i o wszystkim donoszą Mikołajowi zbierającemu te informacje cały rok i decydującemu, które dziecko dostanie upragnioną zabawkę. Krasnale (czy też skrzaty) pełnią ważną funkcję w życiu mojej najmłodszej pociechy. Bo kto porysował stół farbami? Pewnie, że one! Kto porozrzucał po dywanie kredki? Jasne, że te małe psotniki! W związku z ich stałą obecnością w naszym życiu ogromną przyjemność sprawiła nam możliwość poznania ich bliżej. Wszystko za sprawą Macieja Szymanowicza i jego książki Krasnoludki. Fakty, mity, głupoty.

To, że uwielbiam kreskę Pana Macieja, jest sprawą wiadomą. Absolutnie wszystko, co wychodzi spod jego ręki, jest dla mnie wyjątkowe i piękne, a z pewnością pobudzające wyobraźnię. Historią o krasnalach przeszedł samego siebie, do cudownych obrazów dodając treść, która bawi do łez nie tylko dzieci w różnym wieku, ale również dorosłych. Nasza czwórka stanowi doskonały przykład tego, że każdy może znaleźć tutaj coś dla siebie. Dla niespełna czteroletniej Helenki najważniejsze było zobaczyć krasnale „w akcji”, podpatrzeć, czy na pewno wyglądają tak, jak sobie to wyobraziła. Gdy dowiedziała się, że te małe chochliki biorą się z ciastek w kieszeni – wyposażyła w takowe smakołyki wszystkie swetry. Zaczęła nawet sprawdzać w swoim zabawkowym odkurzaczu, czy aby na pewno nie wciągnął ON żadnego malucha. Siedmioletni Paweł też znalazł coś dla siebie – zaśmiewał się z budowy krasnoludków i przemieszczania się ich za pomocą gnojowej kulki. Żywiołowo reagował na najczęstsze ich choroby, szczególnie na smartfonoidozę maniakalną, o którą również go posądzamy. A my? Nie powiem, z czego dorośli mogą się tutaj śmiać. Zdradzę Wam jednak sekret – jeśli uważnie przeczytacie i obejrzycie Krasnoludki. Fakty, mity, głupoty, odkryjecie kilka żartów autora.

Uważam tę książkę za absolutnie genialną z wielu względów. O części z nich wspomniałam wyżej, ale chciałabym dodać jeszcze przepiękne wydanie, które sprawia, że chce się ją brać do ręki wielokrotnie. To taki rodzaj lektury, której nie wkłada się między inne, tylko oddaje specjalne miejsce na regale, by mogła stać niczym nie zasłonięta i raczyć swoim pięknem każdego, kto na nią spojrzy. Przyznaję, że to jedyna książka dla dzieci, w której poprosiłam autora o autograf… dla siebie. Lektura Krasnoludków pozwoliła mi stać się na chwilę dawną Anią, z dwoma kucykami, w czerwonej sukience w kratkę, z ulubioną lalą pod pachą. Myślę, że Helenka i Paweł kiedyś to zrozumieją i nie będą mieli pretensji. Polecam tę książkę z niesamowitą przyjemnością i przekonaniem, że podzielicie moje zdanie na jej temat.

Cudowna ksiazka! Wyostrza spostrzegawczosc, uczy ironii i zabiera wyobraznie dzieci na wyzszy poziom. Zarowno 10-latek jak i 7-latka zasmiewaja sie za kazdym razem jak ja czytamy. Prawie zawsze znajdujemy nowe zarciki przemycona na ilustracjach. Polecam BARDZO.