Kraina za mostem

Któż z nas, jak był mały, nie marzył o magicznej krainie, do której mógłby przenieść się zawsze, kiedy chce. O krainie, gdzie beztrosko można by spędzać czas, zapominając o realnym świecie. Gdzie bawiłyby nas magiczne postaci, a czas płynąłby na błogim nic nie robieniu i zabawie. Kto wie, może takie krainy na nas czekały? Tuż za mostem, pośród drzew, w dziurze w ścianie albo za drzwiami szafy? Tylko czy zawsze warto takie krainy odwiedzać..?

To była dziwna książka. Ale dziwnie dobra. To jest właśnie ten rodzaj historii, którą powinno przeczytać się w szkole podstawowej, tylko po to, aby jej wyjątkowe i dość specyficzne wizjonerstwo przyjemnie prześladowało resztę naszego życia. To jest ten rodzaj opowieści, gdzie fabuła rozwija się w niezwykły, nieprzewidywalny sposób i dąży do zaskakującego, a jednak pełnego satysfakcji zakończenia. Uderzająca w tony Alicji w Krainie Czarów, Piotrusia Pana i Narnii ta książka wciąga w niesamowite wydarzenia i sprawia, że chce się przewracać strony jak najszybciej, aby rozwiązać zagadkę, dlaczego Loretta została ukryta przez matkę, dlaczego chce uciec z powrotem do Pottsów, i czy uda się całej rodzinie przełamać rzucone zaklęcie i przywrócić im normalność. To nie tylko pełna przygód opowieść o magicznej krainie, ale przede wszystkim o miłości. Nie tylko tej, którą mamy, ale tej której pragniemy. O złudzeniach i marzeniach. I o tym, że nie wszystkie magiczne miejsca są pełne magii, a pełne dwulicowości i zawiści. I tylko od nas samych zależy, czy uda nam się z nich wyrwać. Odnoszę nieodparte wrażenie, że Gaiman czytał ją również, a szczególnie widać to w Koralinie Jestem wdzięczna wydawnictwu, że odnajduje takie pełne uroku perełki dla młodszych czytelników. Proszę nigdy nie przestawać. ❤

Czy za zachowaniem niegrzecznego dziecka mogą tkwić intensywne i nieporządne uczucia? Czy samotność i poczucie odrzucenia mogą stać się motywem do ucieczki od ludzi, których miłość jest niezgrabna? Odpowiedzi na te pytania zdają się być oczywiste, ale porzućmy proste potwierdzenia na rzecz powieści Mary Chase. Historii o niegrzecznej dziewczynce, która nauczyła się żyć w taki sposób, by dostać uwagę, jakiej została pozbawiona, gdy na świat przyszło jej rodzeństwo. Kierowana zazdrością i osamotnieniem podążyła za słodkimi słówkami kogoś, kto widział rozrywkę w jej złym postępowaniu i namawiał ją do jego praktykowania. I tak wrażliwe dziecko w oczach nauczycieli czy opiekunów przekształciło się w urwisa, z którym trudno sobie poradzić.

Colin nie wiedział, że ma jeszcze jedną siostrę. Żył przekonany, że jest najstarszy i nic nie wskazywało na to, by mogło być inaczej, dopóki przypadkiem nie usłyszał plotkujących znajomych mamy. To właśnie dzięki nim odkrył pewną rodzinną tajemnicę, ale nawet jeśli nie podążyłby śladem niespodziewanych słów — już wkrótce i tak wszystko miało zostać wyjawione. Bo oto losy Loretty oraz reszty dzieci Masonów znów zostają połączone, a problemy w nowej codzienności domowej to nic w porównaniu do tego, co kryje się za magicznym mostem.

Jedynym minusem powieści są spłycone problemy (jak porzucenie dziecka przez rodzica), ale przyznam, że byłam na to gotowa, gdy zobaczyłam rok powstania książki (1958). To takie... Typowe. Większość powieści nie starzeje się z wdziękiem właśnie przez takie sprawy. Dzisiejszego czytelnika może to uwierać i odstraszać naiwnością. Nie skupienie się na tej kwestii wydaje się być niedopracowaniem historii, a próba przekształcenia matki bohaterów w istotę kochającą i dbającą o swoje pociechy, przebiega w sposób, ktory nie przekonuje. Nie aktualnego czytelnika.

Wciąż jest to jednak tytuł dobry. Fabuła wciąga, bohaterowie budzą sympatię, a klimat od razu pachnie mroczną magią okraszoną słodyczą. Powieść pochłania się strona po stronie i trudno się od niej oderwać. Jesli chodzi o mnie — oby więcej tytułów autorki znalazło się na naszym rynku.

przekł. Katarzyna Rosłan

Autorka to laureatka Nagrody Pulitzera!