Kot w Tokio

Piękne opowiadania, pełne wigoru charakterystycznego dla wielkiego miasta i szczególnej melancholii, która osnuwa każdego z jego mieszkańców. Siła prozy Nicka Bradleya tkwi w jego doskonałym obyciu i znajomości kultury japońskiej, w tym że wie o czym i o kim pisze, zna swoich bohaterów doskonale i dzięki temu tak świetnie potrafi oddać ich emocje, marzenia, opisać krótkie fragmenty ich życia. Dużym plusem było wiele odniesień kulturowych i językowych. Czytając miałam wrażenie, że uczę się japońskich słówek i nie tylko mam w ręku świetną powieść, ale też pozycję edukacyjną, dzięki której dowiem się więcej o tym fascynującym kraju. Zdecydowanie mam apetyt na więcej tego typu książek.

Niesamowita, literacka podróż do Tokio - miasta, które nigdy nie śpi, miasta gdzie koty chodzą tymi samymi ścieżkami co ludzie, bo tak jak one są bezdomni, samotni, nieszczęśliwi, ale nie zgorzkniali, wypełnieni nadzieją i właśnie tę nadzieję czuć w opowiadaniach Nicka Bradleya najbardziej. Ta książka we mnie przeniknęła, poruszyła moim duchem i na pewno będę do niej wracała. Uwielbiam Japonię, a tutaj w pełni mogłam poczuć jej klimat.

To nie jest zwyczajna książka więc nie będzie również standardowego opisu fabuły, przyczyna jest prosta- nie umiałabym tego zrobić. To co otrzymałam to połączenie różnych historii- smutnych, przejmujących, dziwnych.

"Kot w Tokio" wymyka się wszelkim standardom.

Czasem trafiamy na komiks, czasem na rozrzucony po stronie tekst, czasem na list, te wszystkie formuły łączy jedno- postać tajemniczego kota, który jest spoiwem i sekretem jednocześnie. Jest w tym jakaś magia, sekret który drzemie głęboko pod płaszczykiem pozornie zwykłej fabuły. Każda z postaci, tak czy inaczej ze sobą powiązana przedstawia nam swój świat, własny mały mikrokosmos, cząstkę wielkiego miasta, puzzle które tworzą bohaterowie na koniec się składają w jedną całość, ale nie mogę stwierdzić by ten obrazek był tradycyjnym landschaftem, to raczej abstrakcja, wizja autora, do której nas, czytelników dopuszcza.

Jedno jest pewne, tej książki nie da się zwyczajnie przeczytać, razem z autorem odkrywamy ulice tętniącego życiem Tokio, miasta które więcej skrywa niż oferuje, miasta w którym nic nie jest oczywiste. Bohaterowie i ich losy przeplatają się na zakorkowanych ulicach pokazując nam, że czasem to co najważniejsze znajduje się pod powierzchnią. Jeśli szukacie niestandardowych rozwiązań, emocji i nieoczywistego piękna to "Kot w Tokio" jest lekturą dla Was. Nie będzie łatwo, będziecie musieli myśleć, brać oddech i patrzeć w głąb, ale czy czasem nie jest nam potrzebne skupienie? Zdecydowanie to literatura piękna, zdecydowanie poruszy i z pewnością jest inna od wszystkich książek jakie miałam do tej pory w rękach.

Dla wielu osób japoński kot kojarzy się z Maneki-neko - „kot zapraszający, wabiący”. To tradycyjna figurka kota z krótkim ogonem, przedstawianego w pozycji siedzącej z podniesioną łapą, zachęcającą do podejścia. W Japonii koty ustawia się przy wejściach do sklepów, restauracji, punktów sprzedaży losów. Mają za zadanie przyciągać klientów swoim skinieniem i zapewniać powodzenie finansowe i handlowe. Chętnie stawia się je także w prywatnych domach, aby przyciągały dobrobyt i oddalały nieszczęścia.

A kim jest tytułowy kot z powieści Nicka Bradleya? Jego obecność w opowiadaniach jest odczuwalna, ale prawie niezauważalna. Pojawia się i znika, raz przynosi pecha, innym razem szczęście. Pojawia się niespodziewanie, w najmniej oczekiwanym momencie. Ma znaczenie symboliczne i metaforyczne, które należy samemu określić. Jest duchem łączącym ludzi i wydarzenia, przemierzającym dostojnie szerokie i ruchliwe ulice Tokio.

Kot w Tokio to zbiór kilkunastu opowiadań, które łączy tytułowy bohater, znikający i metafizyczny kot. Poznajemy zwyczajnych ludzi, zmagających się z problemami dnia codziennego. Mamy okazję zaprzyjaźnić się z dziewczyną, której zamarzył się tatuaż Tokio na całych plecach. Chcemy pomóc bezdomnego, mieszkającemu w opuszczonym hotelu, który mimo losu, który go spotkał, jest honorowy i dumny. Sami ocenimy znaczenie pracy dla typowego japońskiego korpoludka. Porozmawiamy w taksówce z kierowcą, który po śmierci żony nie może się pozbierać i ułożyć życia na nowo. Zagramy w grę komputerową z Japończykiem owładniętym tym nałogiem. To są prawdziwi mieszkańcy Tokio, żyjący marzeniami i złudzeniami. Mający nadzieję, że jutro przyniesie im więcej szczęścia i radości. A dzisiaj smutek i ból od nich promieniuje na kilometr, dziś walczą z samotnością i utratą bliskich. Nie jest łatwo się podnieść po życiowych porażkach, o czym sami wiemy doskonale.

Autor, poprzez pryzmat krótkich i treściowych opowiastek, pokazuje nam Japończyków, ich mentalność i zasady, jakimi się kierują w życiu codziennym. Ich spokój i opanowanie, ale i ogromną kulturę i szacunek dla drugiego człowieka.

Tę lekturę czyta się szybko, opowiadania są krótkie i z morałem. Każdy w nich znajdzie coś dla siebie. One na pewno skłaniają do refleksji, nie pozostaniemy obojętni na przekaz z nich płynący. Pod przebraniem krążącego po mieście kota kryją się ludzie, z całym swoim życiowym dobytkiem, przeżyciami i emocjami. Z bagażem doświadczeń.

Polecam, lektura niekonwencjonalna, mądra i na wskroś przenikliwa.

Jako wielki fan mangi, animei wszystkiego co japońskie, bardzo polecam ,,Kota w Tokio". Co prawda jest to powieść, ale tak bardzo w kilmacie, że na pewno się nie zawiedziecie. To jest to