Kot maruda

Fantastyczna książka znanej autorki Sophie Blackall "Kot Maruda " nie tylko dla małych dzieci lecz i dla dorosłych ponieważ może nauczyć nas trochę o przybyciu nowego domownika (zwierzątka) jak może dobrze zaadoptować i zaklimatyzować się w nowym nieznanym dla niego miejscu . 

Z czystym sumieniem mogę polecić tą książkę wszystkim mamom i dziadkom aby wraz z dziećmi i wnukami razem czytali tą opowieść, gdyż osobiście posiadam ta książke w swojej małej biblioteczce. A dzieciaczki były nią zainteresowane i zaciekawione . 

Zawsze uważałam, że literatura dziecięca, szczególnie dla tych najmłodszych, rządzi się swoimi prawami. Książki te mają być mądre, nieść przesłanie, zaciekawić dziecko, uświadamiać, uczyć, bawić, ale i przede wszystkim mają być ładne i przykuwać uwagę. Ilustracje przyciągające wzrok, mają sprawiać, że dziecko, które jeszcze nie potrafi czytać samo opowie sobie swoją historię.

Taki właśnie jest "Kot Maruda" autorstwa Sophie Blackall. To książka, która dorasta wraz z dzieckiem. Aktualnie mój mały czytelnik nie dostrzega niczego poza obrazkami, które przyciągają wzrok. Co prawda mój maluszek nie przepada za książkami, jednak Kota Marudę przeczytałam mu już kilka razy. Słucha z uwagą i zaciekawieniem przygląda się ilustracjom. Wiem, że gdy będzie dorastał, dostrzeże to co ja. Treść i przesłanie. Bo za serce łapie już pierwsze zdanie: "W 427 dniu proszenia o kota".

Ta z pozoru prosta i bardzo krótka historia pokazuje nam, że warto być cierpliwym i wytrwałym, a to co otrzymujemy nie zawsze pokrywa się z naszymi wyobrażeniami. To też historia o odpowiedzialności, indywidualności i akceptacji. Pokazuje też dziecku, że zawsze jest ktoś, kto go wysłucha i nie będzie oceniał. Nawet jeśli tym kimś jest kot.

Każdego roku w okresie poświątecznym, a także wakacyjnym, w schroniskach przybywa bezdomnych zwierząt. Wręczane bezmyślnie dzieciom w charakterze prezentu, traktowane niczym maskotka lub jako modny element wystroju wnętrza zwierzęta stają się z dnia na dzień bezdomne, kiedy zaczynają przeszkadzać swoim właścicielom. Nagle bowiem okazuje się, że z takim prezentem nie ma komu wychodzić, że kot drapie cenne kanapy, że potrafi złośliwie nasikać do kapcia, zaś pies wręcz go zjeść. Co więcej, często rzeczony pies lub kot mają charakter i przyzwyczajenia, który zupełnie nie korespondują z charakterem i przyzwyczajeniami domowników.

O tym, jak wielki jest rozdźwięk pomiędzy kotem, którego chce się mieć, a takim, którego się ma, przekonał się bohater pięknej książki dla młodych czytelników, pt. „Kot Maruda”, autorstwa Sophie Blackall. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czytalisek pozycja, to wzruszająca opowieść o trudnej przyjaźni pomiędzy kotem, który zupełnie nie przypomina wymarzonego, a chłopcem. To historia, która tak naprawdę zauroczy wszystkich, niezależnie od wieku, ale i książka którą powinny przeczytać szczególnie te dzieci, które bardzo pragną mieć zwierzę. Uświadamia ona bowiem, że adopcja jest zobowiązaniem, wiąże się z bezwarunkową akceptacją i miłością, a nie zwracaniem zwierzęcia do schroniska niczym rzeczy. Co więcej, książka może być wykorzystana przez rodziców i nauczycieli do rozmowy o problemie, jakim jest bezdomność zwierząt, może również zachęcić do tego, by zostać wolontariuszem w schronisku, a może nawet … do adopcji.

Główny bohater doczekał się kotka po ponad roku proszenia się o niego, jednak rodzice postawili pewne warunki. Chłopiec musi utrzymywać porządek w pokoju, pisać do babci i codziennie czytać przez dwadzieścia minut, co jest szczególnie trudne, bowiem ma on problemy z płynnym czytaniem oraz ze zrozumieniem tekstu. W efekcie czyta wolno i na głos, co wywołuje salwy śmiechu w szkole i zawstydza bohatera, Jednak czego się nie robi, kiedy chce się mieć kota – wówczas można podjąć się i takiego wyzwania!

Tyle tylko, że wymarzony kotek o imieniu Złotko, przemianowany na Maxymiliana Augusta Xawerego (czyli Maxa), wcale nie jest milusim pluszakiem, o jakim marzył chłopiec. Nie da się nosić na szyi, niczym kot Kamilki, nie aportuje jak kot Jacka, a nawet nie ma własnego konta na Instagramie, jak kot Emila. Max nie interesuje się ani myszką zabawką, nie ma łaskotek, nie rozśmieszają go nawet dowcipy chłopca. Istny kot Maruda. Czy jednak to powód, by oddać zwierzaka? Chłopiec kocha go mimo wszystko, a jak wspaniale rozwinie się ta przyjaźń, przekonacie się sięgając po książkę.

Mądry, wzruszający tekst jest bez wątpienia atutem książki, ale nie byłaby ona taka wspaniała, gdyby nie piękne ilustracje, doskonale korespondujące z opowieścią i oddające w pełni charakter (a właściwie charakterek) Marudy. Nie wiem jak Wy, ale ja po książkę sięgać będę często i to nie tylko po to, by czytać ją córce.

Kot Maruda to kociak nieufny, który po adopcji wciąż nie odnalazł się w nowym domu. Nie lubi bawić się zabawkami i nie ma w zwyczaju mruczeć. Patrzy godzinami w ścianę i nie śmieszą go żarty. Domownicy nie są zadowoleni z takiego „marudnego" kota, ale Max wciąż go kocha. Bojąc się, że zwierzak zostanie mu odebrany, postanawia jak najszybciej wywiązać się z wcześniej obiecanych warunków. Oznacza to, że w pokoju chłopca zapanowuje porządek, a w jego czterech ścianach rozbrzmiewa czytana na głos książka. A kotu się to podoba. Spokojny głos sprawia, że wychodzi z ukrycia i coraz bliżej podchodzi do swojego człowieka...

Sophie Blackall tworzy opowieść o spełnionym marzeniu, trudnej relacji z kotem schroniskowym i magii czytania takiemu zwierzakowi. Bazuje na prawdziwych wydarzeniach, gdy to uczniowie jednej szkoły zostali zachęceni do odwiedzania schroniska właśnie w takim celu (z doświadczenia polecam tę metodę oswajania). Autorka o wszystkim tym mówi w sposób oszczędny, więc nie jestem pewna, na ile młodszy czytelnik wyniesie z tej opowieści coś więcej niż kilkadziesiąt stron opowieści o chwilach codziennych. Uwielbiam literaturę dziecięcą właśnie dlatego, że w subtelny sposób zmusza do myślenia, a tym razem pozostałam względem lektury obojętna. Oczywiście dziecko będzie w czytanie bardziej zaangażowane niż ja, ale wciąż... Wydaje mi się, że można było ugryźć ten temat lepiej. Że autorka mogła wykorzystać okazję, by przekazać trochę więcej o adaptacji zwierzaka do nowego miejsca. Zamiast tego poprzestała na minimum, które spłyca opowieść i sprawia, że tytuł łatwo w mojej pamięci zatonie. W żadnym razie nie jest to jednak książka zła i zdecydowanie można ją lubić.