Kosogłos. Igrzyska śmierci. Tom 3

Po przeczytaniu całej trylogii nie wyobrażam sobie żeby Suzanne mogła napisać coś co by takie nie było. Podziwiam tę kobietę jak mało która autorkę, za stworzenie tak zaskakującej akcji, za wszystkie niebanalne pomysły, za przekazanie tak wiele w tak interesujący sposób. Uwielbiam ją za dostarczenie mi tego ogromu emocji jakich doświadczyłam przy czytaniu. I nawet za zakończenia, choć czasem doprowadzały mnie do szału, ale jednak dzięki nim nie zapominałam książek przez cały czas oczekiwania na kolejne części.

Teraz, po Kosogłosie, mogę powiedzieć że kocham Collins jeszcze bardziej, a jednocześnie jej nienawidzę. Tak, jest to możliwe, Kosogłos skończył się jak skończył, jedni mogą być zadowoleni, drudzy nie. Książka nie kończy się bombą taką jak w częściach poprzednich, wręcz przeciwnie, za to wywołuje lawinę emocji, albo kompletną pustkę. Bo zakończenie można interpretować różnie, czy jest ono szczęśliwe, czy nie, nad tym trzeba się samemu zastanowić, bo każdy może to odebrać inaczej. Ja osobiście, skłaniam się do tego że Happy Endu nie było, ale jak wiem, inni myślą wręcz przeciwnie. Przekonajcie się więc o tym sami.

Cała treść Kosogłosa skupia się na pokonaniu Kapitolu. Jedni chcą zakończyć jego terror, pragną końca tej nieludzkiej gry jaką są Głodowe Igrzyska, marzą o spokojnym życiu, w którym mogliby w końcu przestać się bać. Jednak nie wszyscy, jak się okazuje, kierują się tylko ku szlachetnym celom. Niektórzy w zniszczeniu prezydenta Snowa widzą tylko przejęcie władzy, wygrana zagwarantuje im władzę, co jak to zazwyczaj bywa, jest pragnieniem tych złych.

Co najlepsze w książkach pani Collins, choć cała sytuacja na której wszystko się opiera, jest w dzisiejszych czasach niewyobrażalna, to jednak wszystko wydaje się jak najbardziej realistyczne. Wojna nie opiera się na jednej bitwie, którą wygramy lub przegramy, a później będzie albo dobrze albo źle. Tak jest tylko w bajkach. W prawdziwym życiu wojna zawsze niesie mnóstwo cierpienia, utratę bliskich i nieodwracalne zmiany w psychice. Bohaterowie Kosogłosa w tej części zmieniają się niewyobrażalnie. Pod koniec można zapytać, czy to są naprawdę te same osoby co na początku? To jest przerażające co dzieje się z bohaterami w tej części.

Podsumowując Kosogłos jest wstrząsającą opowieścią, tragiczną, pełną bólu. Wywołuje w niejednym momencie łzy. Po jej zakończeniu myśli nie dają przez jakiś czas spokojnie funkcjonować. Bo jest ich tak dużo. Bo są tak straszne. Jeśli jesteście na to gotowi, przeczytajcie, ale możecie być pewni że po zakończeniu nic już nie będzie takie same. Bo Igrzyska śmierci i W pierścieniu ognia mogą się przy Kosogłosie wydawać sielanką, choć przecież wcale nią nie są.

Miałam tego pecha, że dwie pierwsze części trylogii z rozpędu pochłonęłam najpierw pod postacią filmów, dopiero później książek. Cóż, nie ma co ukrywać, że w pewnym sensie sporo mnie minęło, dlatego stwierdziłam z całą stanowczością, że z "Kosogłosem", stanowiącym zwieńczenie i koronę trylogii, zapoznam się już w należytej kolejności.

Zaczynając od płytszych, w zasadzie nieznaczących aspektów muszę przyznać, że z początku wydawało mi się, ba, byłam pewna, że z jakiegoś powodu okładka nie pasuje do reszty serii. Szybko doszło do mnie jednak, jak bardzo się myliłam. Być może zabrzmi to nieco dziwnie, ale z każdym przeczytanym rozdziałem nabierałam wrażenia, że niebieskie tło zaczyna stopniowo coraz bardziej jaśnieć, a kosogłos ożywa, by wyrwać się z okręgu, raz na zawsze go rozkruszyć. I wtedy to do mnie dotarło. "Igrzyska Śmierci", czerń, pokazały nam narodziny Kosogłosa, mroczny, trudny do przezwyciężania początek. "W pierścieniu ognia", w czerwieni, nasz ptak się rozbudził, rozpoczął walkę, wzniecił pożar w państwie. Ostatnia część jest uwolnieniem, wzbiciem się w błękit niebios - Kosogłos rozwinął skrzydła i w końcu zaczął śpiewać. Wszystko wskakuje na swoje miejsce, wszystko pasuje.

A teraz do rzeczy. Od pierwszych stron książki jesteśmy atakowani przez rozmaite wątpliwości wynikające z różnorakich zachowań bohaterów. Jak daleko można się posunąć, żeby wciąż mieć prawo do zachowania przywileju nazywania się człowiekiem? Czy zemsta nie sprawia, że niepokojąco zaczynamy przypominać swoich oprawców? Czy po jej dokonaniu naprawdę różnimy się od nich w jakikolwiek sposób? I jak niby żyć dalej ze świadomością, że bezpowrotnie straciliśmy własne "ja"? Trzynasty Dystrykt, który do niedawna był uważany za zniszczony, przygarnia ocalałych sąsiadów z Dwunastki. Trwa wojna, Panem płonie. Uciśnione i wykorzystywane dystrykty zjednoczyły się, by walczyć z okrucieństwem Kapitolu, jednak niejednokrotnie ich metody można poddawać w poważną wątpliwość moralną. Zdawałoby się, że Katniss w końcu jest względnie bezpieczna, prezydent Snow przecież nie może jej teraz dosięgnąć. Tyle że zagrożenie czyha za każdym rogiem i często nadchodzi ze strony, z której byśmy go nie oczekiwali. Daleko tu do oczywistego podziału na dobro i zło, w pewnym momencie zaciera się absolutnie każda granica. Zdaje się, że bez względu na to, kto zwycięży, gra ciągle będzie rozgrywała się wedle tych samych reguł, te same pionki będą przesuwane dla własnej korzyści rządzących i, w końcu, usuwane na dobre, kiedy przestaną być niezbędne. Okrucieństwo wzbija się na niewyobrażalny poziom, cierpią wrogowie, sojusznicy oraz ci, którzy w żaden sposób nie zaangażowali się w konflikt. W końcu nie wiadomo już, komu wierzyć i po czyjej stronie się opowiedzieć, by mieć jakąkolwiek szansę na normalne życie po wojnie. O ile takie w ogóle istnieje...

"Kosogłos" jest misternie skonstruowaną powieścią, odzierającą nas ze złudzeń i pozostawiającą trwających w niemal fizycznym bólu. Nie sposób szybko otrząsnąć się po zaserwowanych tam wydarzeniach, nie sposób po prostu zapomnieć i przejść dalej, do kolejnej książki, trylogii, serii. Po skończeniu lektury cały nasz umysł staje się głoskułką, wciąż powtarza przeczytane słowa. Serce natomiast postanawia zostać kosogłosem i śpiewa, długo śpiewa melodię pani Suzanne Collins.

Zafascynowana stworzonym przez Suzanne Collins światem z ogromną ciekawością zagłębiłam się w lekturze tej części serii Igrzysk Śmierci.

Po ostatniej walce, na arenie, podczas Ćwierćwiecza Poskromienia, gdzie walczyli zwycięzcy Igrzysk z poprzednich lat, wybuchają bunty w poszczególnych dystryktach. Katniss Everdeen znajduje się w dystrykcie trzynastym, który uważany był za zniszczony. Tam właśnie główna bohaterka staje się twarzą rebeliantów, symbolem wolności, czyli ich Kosogłosem. Wierzą, że dzięki niej, ich życie wreszcie się zmieni i wyrwą się z brutalnych ramion (rządów) Kapitolu. Nie wiem co ta książka ma w sobie, że kiedy tylko zacznie się ją czytać, nie można się oderwać. Cała historia wydaje się wręcz surrealistyczna a zarazem prawdziwa. Miałam ogromnie mieszane uczucia po jej skończeniu. Z każdą kolejną, przewracaną stroną moje emocje szalały. Raz smutek a za moment radość. Nagłe zwroty akcji, które zmieniają całą tworzoną historię o sto osiemdziesiąt stopni sprawiają, że wszystko dzieje się w zaskakującym tempie. Już od pierwszej części jestem największą fanką „Igrzysk Śmierci”, obrazują to, że człowiek jest zdolny do wszystkiego, nawet do najstraszliwszych zbrodni, które jak dobrze wiemy, zdarzały się również w rzeczywistości. Brutalność Kapitolu, który traci swoją władzę w związku z działaniami dystryktu trzynastego staje się rzeczą, od której giną jego mieszkańcy, zgodnie z powiedzeniem „Kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie.” Zakończenie, którego nie chce Wam wyjawiać chociaż z pewnością większość z Was tę trylogię ma już za sobą, było dla mnie miłą niespodzianką. To co stworzyła Suzanne Collins z pewnością zasługiwało również na genialną oprawę filmową, co na szczęście udało się uczynić reżyserom.

Polecam tę książkę każdemu, kto lubi książki z dość mocnym, tragicznym, ale i dającym do myślenia zakończeniem. Pomimo tego, że powieść ta jest zaliczana do literatury dla młodzieży, to jednak ma w sobie coś, co dorosłego człowieka przyciągnie równie mocno, jak nie nawet bardziej.

Wciąż nie do końca ochłonąłem po skończeniu ostatniej części z serii "Igrzyska Śmierci" - "Kosogłos". Jestem świeżo po premierze ekranizacji "Kosogłos. Część 1". Zabawny jest fakt, że oglądając film w kinie, wciąż byłem w trakcie czytania książki. Film wyprzedził mnie o parę scen i patrząc na to, jak się skończył, po prostu się bałem czytać powieść dalej. Nie wiedziałem, czego się spodziewać. Co mnie tak przeraziło? Nie wiem. Może "evil Peeta"?

Zakończenie mnie bardzo zaskoczyło, chociaż w zasadzie nie powinno. Autorka już od samego początku serii zapewniła czytelników, że śmierć któregoś z głównych bohaterów byłaby nader zbyt prosta. Postanowiła poprowadzić losy Katniss, Peety i Gale drogą bardzo okrężną i niebezpieczną. Od początku nie miałem wątpliwości, że Katniss przeżyje, ale nie wiedziałem co z Gale'em oraz Peetą. Było jasne, że straty któregokolwiek z nich by nie zniosła.

Teraz sądzę, że "łatwiejsze" by było uśmiercenie Gale'a. Po zamknięciu ksiązki w głowie buszowały mi pytania. Dlaczego zostawił Katniss? Dlaczego się z nią nie pożegnał? Dlaczego wybrał Drugi Dystrykt? Czy później jeszcze kiedykolwiek ją zobaczył? Czym było uczucie, którym ją darzył? Ciekawe, czy część druga filmu udzieli tych odpowiedzi.

Na podsumowanie, chciałbym dodać osobistą część od siebie. R.I.P. dla bohaterów, którzy zginęli na przestrzeni całej serii.

Rue

Thresh

Prim

Finnick

Boggs

Cinna

Mags

staruszek z Jedenastego Dystryktu

Wiress

"And may the odds be ever in your favor"

WSZYSTKO ZA WOLNOŚĆ

Trzecia i ostatnia część trylogii Suzanne Collins stawia czytelnikowi wiele pytań. Jednak jedno z nich jest najważniejsze: ile jesteś w stanie poświęcić dla wolności?

„Kosogłos” rozpoczyna się w momencie, gdy Katniss Everdeen odwiedza Dwunasty Dystrykt, doszczętnie zbombardowany przez kapitolińskie poduszkowce. To emocjonująca podróż, która daje jej do zrozumienia, że nic jej już nie pozostało. Kiedy wraca do Trzynastki, gdzie obecnie przebywa wraz z innymi uchodźcami ze swojej małej ojczyzny, okazuje się, że prezydent Coin, przywódczyni jej teraźniejszego miejsca pobytu, chce aby została twarzą rebelii. Symbolem tego, co wspólnymi siłami będą starali się wywalczyć – Kosogłosem bojującym o wolność. Problem w tym, że Katniss nie chce się na to zgodzić, a sama pani prezydent nie wzbudza w niej zbytniej sympatii, a co dopiero zaufania. Jednak koniec końców decyduje się przystać na propozycję Coin, lecz pod pewnymi warunkami. Po pierwsze, po ewentualnym zwycięstwie rebeliantów, Coin okaże łaskę wszystkim pozostającym przy życiu zwycięzcom Głodowych Igrzysk. Katniss musi o to zadbać, bowiem Peeta Mellark, z którym być może łączy ją coś więcej niż tylko kilka wspomnień, został pojmany przez prezydenta Snowa. Dodatkowo to ona pragnie zabić Snowa. Po burzliwej debacie w dowództwie prezydent Trzynastki w końcu zgadza się na listę żądań Katniss. Tak oto dziewczyna, która igra z ogniem zostaje kosogłosem.

Okazuje się jednak, że ta rola wcale jej nie służy. Katniss nie potrafi, choć bardzo się stara, grać zgodnie ze scenariuszem, napisanym przez jej dowódców. Do tego dochodzi fakt, że atmosfera zamkniętego, bezpiecznego studia filmowego, nie sprzyja rozpaleniu tego ognia, które w sobie skrywa. Z pomocą przychodzi jej Haymitch, który sugeruje wysłanie Katniss na front, gdzie rozgrywają się walki. W ten sposób Katniss Everdeen trafia do właśnie bombardowanego Ósmego Dystryktu.

W miarę rozwoju fabuły do gry powraca w końcu Peeta, uwolniony przez rebeliantów, w tym najlepszego przyjaciela Katniss, Gale'a. Wszystko wskazuje na to, że akcja ratunkowa poszła zbyt gładko, jednak nikt jeszcze nie wie, dlaczego. Już wkrótce Katniss na własnej skórze ma się tego dowiedzieć. Okazuje się, że Peeta, do tej pory szaleńczo w niej zakochany, teraz chce ją zabić. Po początkowej hospitalizacji wychodzi na jaw, że chłopak został poddany tak zwanemu „osaczaniu”, a mówiąc prościej praniu mózgu. Posiada więc nieprawdziwe wspomnienia, w których Katniss jest śmiertelnym zagrożeniem dla wszystkich, którzy stają na jej drodze. Krótko mówiąc, Peeta zrobi wszystko, by ją zabić.

Załamanie to o wiele za mało, aby opisać, co stało się z Katniss, gdy odkryła prawdę. Od tej pory wie, że musi uciec z Trzynastki, bo nic jej już tam nie trzyma. Okazją do tego staje się rebeliancka wyprawa na Kapitol, w celu ostatecznego podbicia stolicy. Jednak jak się okazuje na front dołącza do nich niespodziewanie Peeta, który przecież jeszcze całkiem nie został wyleczony. Katniss, z pomocą dowódcy Boggsa, odkrywa że prezydent Coin chce się jej pozbyć.

Tyle razy myślimy o rzeczach niepotrzebnych, mało ważnych, tak zwanych „zapychaczach”. Myślimy o tym, co zrobić na obiad; filtrujemy swoją przeszłość starając się zrozumieć siebie i innych, jedynie tworząc kolejne rany w sercu; rozmyślamy nad serialem telewizyjnym, którego akcja przecież jest zmyślonym scenariuszem, a my traktujemy go jak prawdziwe życie. Potrzebujemy tych „zapychaczy” niczym powietrza, zapominając o tym, że to wszystko nie ma znaczenia. Że liczą się inne sprawy w życiu. Miłość, nadzieja, wolność – to wartości, o których nie myślimy na co dzień. Bo po co zawracać sobie nimi głowę? Tymczasem Suzanne Collins w swoim „Kosogłosie” pyta jasno każdego z nas: „Co jeśli stracisz wszystko to, co ważne w życiu? Co, jeżeli stracisz wolność, bez której nie posiadasz niczego? Ile jesteś w stanie oddać za wolność?” Jeśli twoją odpowiedzią nie jest „wszystko”, to zapytaj samego siebie, dlaczego tak jest. Być może dałeś się zniewolić temu, co kompletnie nieważne w życiu. Czasem trzeba przystanąć w biegu i odpowiedzieć na to bardzo ważne pytanie: ile jesteś w stanie poświęcić dla wolności? Wszystko czy nic? Katniss Everdeen już podjęła tę decyzję. Teraz twoja kolej.

[Adres usunięty]