Korona ze złoconych kości. Krew i popiół. Tom 3

Seria Krew i popiół zdobyła moje serce i uznanie w ubiegłym roku. Pierwszy tom okazał się zachwycający, drugi wypadł ciut słabiej, jednak wciąż - końcówka rozwaliła system. Z ciekawością sięgnęłam więc po tom trzeci, czyli Koronę ze złoconych kości. Jak w moich oczach wypadła ta pozycja? Odpowiedź na to pytanie w recenzji poniżej.

Poppy nawet nie marzyła o tym, że kiedykolwiek odnajdzie swoją miłość, bratnie serce - kogoś, za kogo sama będzie w stanie wskoczyć w ogień. Teraz przed Poppy i Casteelem stoi kolejne wyzwanie - muszą uwolnić jego brata, a następnie odnaleźć jej. Grozi im niebezpieczeństwo, jednak oboje wierzą, że gra jest warta świeczki. Co jeszcze stanie na ich drodze do szczęścia? Jak poradzą sobie z widmem zbliżającej się wojny? Jakie tajemnice przyjdzie im niespodziewanie odkryć? Odpowiedzi na to pytanie jest w stanie udzielić tylko Poppy...

Powiem Wam tak: czytanie tej książki było dla mnie niczym wyjście z ciemnego pomieszczenia na jasno oświetlone podwórze. Już po lekturze pierwszych kilkunastu stron w mojej głowie rozbrzmiewały anielskie głosy śpiewające “Alleluja”, a wszystko przez to, że poprzedni tom cyklu w swojej pierwszej połowie mnie rozczarował. Dlatego też z ekscytacją pochłaniałam kolejne strony Korony ze złoconych kości i choć nadal nie jest to już to samo, co przy Krwi i popiele, to jednak... moje serce zostało zdobyte.

Poppy zachwyciła mnie tutaj swoją stanowczością i taką pewnością siebie. W wielu momentach miałam ochotę krzyczeć “you go, girl!”, a to była tylko jedna z moich reakcji na to, co się działo w tej książce. Bez wątpienia Jennifer L. Armentrout zdołała odczarować moje myśli na temat cyklu, czego jednym z dowodów jest właśnie kreacja głównej bohaterki powieści. Uwielbiam Poppy i wybaczcie, ale chyba nie mam zamiaru tego zmieniać.

Pióro autorki jest bardzo dobre, co po części jest również zasługą tłumacza - Jerzego Malinowskiego. Pierwsze dwieście stron pochłonęłam w tempie ekspresowym, kolejne kilkadziesiąt czytałam już wolniej, ponieważ sama akcja zwolniła, jednak nie jest to tak do końca minus. Ostatnie sto stron książki okazało się dla mnie okrutnie zaskakujące, a ja nie nadążałam przewracać kartek – tak, trzeci tom historii Poppy i Casteela jest świetny i nie będę tego ukrywać.

Nie wszystkim mogą jednak przypaść do gustu sceny zbliżeń pomiędzy główny bohaterami - choć nie uważam, że zostały one opisane jakoś źle czy niesmacznie, to wiem, że nie każdy lubi takie wątki w fantastyce. Dla mnie stanowiły one ciekawe uzupełnienie treści oraz pokazanie relacji, jaka nawiązała się pomiędzy Poppy i jej ukochanym.

Korona ze złoconych kości to tytuł, który zaskoczył mnie wiele razy, sprawił, że na nowo pokochałam tę historię i nie mogę doczekać się lektury kolejnych tomów. Wiadomo, że nie jest to coś, co trafi w gusta wszystkich, jednak tym, którzy szukają właśnie czegoś w tym stylu – polecam poznać tę historię.

Poppy tym razem staje przed ciężkim wyborem, który będzie decydował o jej dalszym losie w Królestwie Atlantii. Z dnia na dzień odkrywa coraz większą moc swoich umiejętności, nie czuje się pewnie i ma wiele obaw. Jednak jest Wybraną. Płynie w niej krew bogów, a to niesie za sobą pewne zobowiązania. Casteel jako jej książę będzie ją wspierał z miłością i oddaniem i pomaga jej wypełnić misję.

W tej części bardzo dużo się dzieje, a akcja pędzi jak szalona. To jak rozwija się postać Poppy, jak z niepewnej siebie, pełnej obaw i marzącej o wolności dziewczyny staje się przywódczynią i będzie decydować o tym czy zostanie koronowana głową Atlantii, wzbudza podziw. Momentami pokazuje pazurki i potrafi pokazać tą mniej przyjemną stronę swych mocy.

Wielka miłość między nią a Casteelem jest wzorem do naśladowania, ich namiętność i oddanie dodaje im siły i odwagi z poszukiwaniu braci.

Z niecierpliwością czekam na kolejną część ♥️

Bogowie, którzy już jakiś czas temu zapadli w sen, mają wielką moc. Wzbudzają podziw, jednak mimo, że mieszkańcy Atlantii i Solis ich czczą, to też wielu pamięta do czego się dopuszczali, jak potrafili być okrutni. Nadal wzbudzają lęk, przez co niekoniecznie dobrze ludność o nich myśli. Poppy jest ewidentnie potomkinią bogów. Już w finale poprzedniego tomu pokazała, że jej moc rośnie i może narobić niezłego bałaganu. Jest zdolna do rzeczy które przerażają nie tylko ją. Zaskoczyła tą mocą zarówno siebie jak i innych choć okazuje się, że są osoby, które były świadome do czego może być zdolna i będą starali się jej to uniemożliwić. Czy jest dla Atlantii nadzieją czy zagrożeniem ? Czy potrafi zapanować nad mocą, która wciąż rośnie ?

W tej części dowiadujemy się bardzo wiele. Odkrywamy wraz z Poppy jej siłę, pochodzenie tej mocy, powolutku dochodzimy do tego kim jest, jaka jest prawda o jej rodzinie. Oj tu będzie niemałe zaskoczenie. Ile tajemnic skrywają pozostali bohaterowie tej serii ? Jak ich sekrety, czy niedopowiedzenia wpłyną na losy Poppy i jej męża , jak i samej Atlantii ? Jak wiele może napsuć urażona duma i wstyd zdradzonej żony… ?

Casteel drażnił mnie tu wyjątkowo mocno. Rozkochany Atlant, który wręcz całuje ziemię, po której stąpa jego luba i wciąż dba o to żeby jej kłębuszek był zaspokojony, to niekoniecznie to co lubię w bohaterach męskich. W moich oczach wręcz sporo stracił na tej …męskości. W sumie były chwile gdy ta dwójka przypominała mi Bellę i Edwarda ze Zmierzchu. Podobnie się zachowywali jak tamci po przemianie Belli w wampira. On był nad wyraz troskliwy, ona zaskakująco opanowana. Co nie znaczy, że nasza Poppy stanie się tu wamprem. To bardziej skomplikowane. W sumie już momentami zupełnie nie miałam pojęcia do czego autorka zmierza i jakiego twora w końcu z tej bohaterki zrobi, czy w ogóle ją określi czy będzie takim nie wiadomo czym. Ale cierpliwości. Wszystko powolutku się ułoży i w miarę wyjaśni.

Podoba mi się w tej serii to jak autorka w ciekawy sposób opisuje jak Poppy odbiera uczucia innych. Bo to jeden z jej darów i czuje czy ktoś jest zły, nieufny, niepewny itp itd. Każde z tych uczuć ma jakiś smak, który często Poppy opisuje. Co mnie zaskoczyło z kolei to wzmianka o żurku z kiełbasą jako tradycyjnym przysmaku Atlantów. Muszę chyba sprawdzić czy autorka ma coś wspólnego z naszym krajem ;)

Jednak ważniejsze jest to, że swoim pochodzeniem Poppy zyskuje prawo do tronu Atlantii. Niekoniecznie jej to na rękę, boi się, że nie podoła obowiązkom, że zbyt wielu nie pogodzi się z tym, że ona na tym tronie zasiądzie. Ale akcja pędzie na łeb na szyję, Ascendenci nie dają spokoju, zagrożenie z ich strony rośnie. Są pomysłowi, kreatywnie tworzą coraz to nowe potwory i mimo, że z pozoru Atlantia jest gotowa do wojny, może się okazać, że ich wojska to jednak za mało.

W ten oto sposób zyskujemy Króla Krwi i Popiołu oraz Królową Ciała i Ognia. Tytuły poszczególnych tomów coraz bardziej nabierają sensu. Treść daje też wyjaśnienie na pochodzenie tych określeń. Trzeba czytać uważnie, każdy szczegół jest ważny i to kocham w dobrej fantastyce.

Tak jak poprzedni tom zostawił mnie ze szczęką na podłodze i wielkim żalem, że nie mam kolejnego w ręce, tak tu jest to wręcz silniejsze uczucie, większy niedosyt i ciekawość - co będzie dalej ?

Muszę się koniecznie dowiedzieć i mam nadzieję, że wydawnictwo nie będzie zwlekać z kontynuacją. Emocji tu nie brakowało, nudy nie było ani grama. Nie da się zaprzeczyć, że autorka ma wiele ciekawych pomysłów na książki. Każda jej seria ma w sobie coś co mnie zachwyca i … uwielbiam ją. Myślałam, że na szczycie zawsze będzie dla mnie Maas ale chyba królowe jednak będą dwie w moim przypadku. Dla Was też ? Czy może macie inną ulubioną autorkę książek fantastycznych ? Chętnie poznam Wasze zdanie.

Tymczasem polecam Wam zarówno twórczość autorki, jak i tę konkretną serię jeśli jeszcze jej nie znacie. I bardzo dziękuję Wydawnictwu za egzemplarz do recenzji.

Nie pisze opisu by nikomu nie spoilerować. Jest to trzeci tom i wydaje mi się z lekka gorszy od dwóch poprzednich, jednak nadal czekam na kolejny tom, gdyż jestem ciekawa jak się potoczą dalsze losy głównych bohaterów. Początek zapowiadał się świetnie i jest kilka momentów, które też zostały bardzo dobrze napisane, jednak w międzyczasie się coś pogubiło. Według mnie była ogromna ilość zapychaczy, która może czytelnika denerwować. Zdarzają się sceny, które są z lekka do siebie podobne, przez co po dwóch, trzech scenach czytelnik może się znudzić. Jest już mniej samych opisów czy przemyśleń niż w wcześniejszych tomach. Za to mamy więcej dialogów, które niestety czasami ciągnęły się przez kilka stron albo był wywód jakiegoś bohatera. Oprócz tego zdecydowanie więcej było seksu, co może się niektórym mniej lub bardziej spodobać. Bohaterowie zostali dobrze wykreowani. Możemy zauważyć już nie tak wielką jak w drugim tomie przemianę bohaterki. Stała się jeszcze bardziej dojrzalsza, nie myślała tylko o sobie i myślała do przodu. Za to miałam wrażenie jakby z lekka Casteel przestał myśleć logicznie. Widział tylko i wyłącznie Poppy i nic po za tym. Zdarzało się też, że dużo informacji było rzucanych jednym ciągiem przez co ciężko nam je sobie przyswoić, a później (w niektórych przypadkach) jest, że tylko część z nich była prawdą. I żyj z tym człowieku. Zakończenie nie powaliło mnie z nóg jak w poprzednich częściach jednak dalej jestem ciekawa co nam autorka zaserwuje. Książka w miarę szybko się czyta, pomimo przytłaczającej dla niektórych 605 stron. 7/10

🦙Dla mnie, każda część jest coraz lepsza. Nigdy się nie zawiodłam na żadnej z nich. Od samego początku, autorka wprowadza nas w szybką akcję i nie ma kiedy odpocząć. Dla niektórych może wydawać się to chaotyczne - ale dla mnie, to po prostu brak nudy. Świetne jest to, że z kolejna częścią można zaobserwować zmianę, która zaszła w głównych bohaterach. Dla osób, które uwielbiają Kierana będzie to świetna pozycja, ponieważ jest tutaj go więcej.

🦙Kocham relacje Poppy i Casteela i bardzo cieszę się, że pomimo tego, że jest tutaj dużo wątków, autorka zawarła miłość i namiętność, która zachodzi między nimi. Tak jak z poprzednimi tomami, nie mogę się doczekać, aż przeczytam następna część. POLECAM

Uczucia Poppy wobec Casteela uległy znaczącej zmianie. Z Mrocznego, który ją okłamał i porwał, stał się jej mężem, bratnim sercem, z którym jest w stanie stawić czoło wszelkim przeciwnościom losu. A tych czyha na nią wiele, bowiem co rusz zmienia i zwiększa się jej rola społeczna. Już nie jest Poppy, Panną Wybraną chronioną przed światem. Teraz jest Królową ludu, przed którym była ukrywana.

Poznanie kolejnego tomu przygód Poppy i Casteela było dla mnie oczywistością, odkąd skończyłam "Królestwo ciała i ognia". Nie mogłam się doczekać dalszej części, szczególnie po zakończeniu drugiego tomu! I jak to już bywa u Armentrout, nie zawiodłam się.

"Odwaga to krótko żyjąca bestia, nieprawdaż? Zawsze wpędzi cię w kłopoty, a potem szybko znika."

W trakcie lektury odnajdywałam się lepiej, niż we wcześniejszych tomach, z racji lepszej znajomości świata Poppy. Jej rola na tym świecie była już lepiej zarysowana i objaśniona, choć zawirowania między jej poszczególnymi rolami społecznymi były ogromne. Autora miała dobry pomysł i zrealizowała go w sposób satysfakcjonujący dla czytelnika, gdyż nie dało się przewidzieć zwrotów akcji dalej niż na kilka-kilkanaście stron w przód. Dlatego też "Korona ze złoconych kości" to tytuł, od którego nie mogłam się oderwać.

Język u Armentrout jest, jak zawsze, lekki i prosty, choć odniosłam wrażenie, że w pewnym momencie tłumaczenie nieco kulało. Część dialogów była drętwa i brakowało mi chemii, jaka niewątpliwie iskrzyła między Penellaphe i Casteelem. Nie odebrało mi to jednak przyjemności z lektury, bo Armentrout zadbała o to, by poza słodkimi słówkami, na odbiorców czekały zwroty akcji i zawirowania fabularne, które bliżej końca tomu, zaczynały się rozjaśniać. Nie zmienia to jednak nic w kwestii mojego oczekiwania na kolejne tomy. Oby jak najszybciej się ukazały, szczególnie po takim zakończeniu, jakie nam zaserwowała autorka!

Tak jak zaznaczono na okładce, seria ta przeznaczona jest dla Czytelników 18+. Nie brakuje w niej scen erotycznych - w pewnym momencie czuć nimi spory przesyt, bo według autorki one zdają się być lekiem na całe zło i wszelkie problemy. Wydaje mi się, że nie do końca tędy droga i po cichu liczę, że w kolejnej części będzie tego mniej, gdyż zaburzają one odbiór historii.

Jednak nawet pomimo wpadek z tłumaczeniem czy wrzuceniem do fabuły sporej ilości scen erotycznych, pozostaję fanką tej serii. Zmiana jaka zachodzi w Poppy począwszy od pierwszych stron "Krwi i popiołu", przez "Królestwo ciała i ognia" aż po "Koronę ze złoconych kości" jest zachwycająca. Zresztą nie tylko Poppy mnie zachwyca, stopniowe nabudowywanie świata w tej serii to fantastyka, którą chce się pochłaniać garściami.

Jeśli znacie przygody Poppy i Casteela, to dajcie znać czy również czekacie na kolejne części! A jeśli nie mieliście jeszcze okazji ich poznać, to serdecznie do tego zachęcam!

Muszę przyznać, że podczas czytania fantasy, w pierwszym tomie, zawsze najbardziej interesuje mnie romans, ale kiedy już nasycę się relacją bohaterów, to liczę na więcej akcji w kolejnych częściach.

W „Koronie złoconych kości” mamy BARDZO dużo romansu (takiego z pazurem, graniczącego nawet z obsesją 😅) i trochę mniej akcji niż bym chciała.

Ciężko było mi się wczuć w ten tom, gdyż wszystko ciągnęło się bardzo powoli (poza 🌶 scenami 😅). Analiza uczuć i przemyślenia Poppy zostały trochę rozwleczone, przez co momentami miałam ochotę po prostu przekartkować kilka stron.

Bardzo podobało mi się odkrywanie przeszłości Poppy, a także jej mocy. Każdy wątek związany z jej pochodzeniem śledziłam z zapartym tchem.

I choć akcję trochę bym przyspieszyła, a niektóre sceny mocno ukróciła, jak zwykle świetnie bawiłam się w świecie stworzonym przez Armentrout.

Kreacja świata i postaci została wykonana na mistrzowskim poziomie, hipnotyzując czytelnika, a emocje towarzyszące lekturze wbijały mnie w fotel. No i te zakończenia! 🤯 Nie da się nie wyczekiwać kolejnego tomu!

Autorka zawsze zapewnia swoim czytelnikom świetną zabawę, ale mam wrażenie, że tym razem poziom nieco spada, a na pewno w stosunku do drugiej części, która była genialna. Sama fabuła jest tutaj na tyle skomplikowana, że czasem trudno połapać się w poszczególnych wątkach i książka wymaga silnego skupienia, żeby przez nią przebrnąć. Zdaje się jednak, że jeśli ktoś na nią czekał z utęsknieniem, tak jak ja, to nie będzie narzekał na nadmiar wątków i postaci. Wielbiciele serii na pewno będą zadowoleni z obrotu spraw. 

⚡️Trzeci tom mojej ukochanej serii fantasy za mną! Z czystym sumieniem przyznaję, że każda kolejna część porywa mnie coraz mocniej. Emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury, były tak ogromne, że w pewnym momencie byłam pewna tego, że moje serce wyskoczy z piersi. Dosłownie.

Złamie się, wykrwawi, poskłada na nowo i napełni miłością do Casteela 🤤

💫 Świat stworzony przez autorkę to wspaniały, ale też i niezwykle złożony konstrukt. Wilkłaki, Ascendenci, Descendenci i wiele innych to genialnie przemyślane postaci. Reguły rządzące w narracji Armentrout mnie całkowicie urzekły. Była krew, śmierć, niespodziewane (i to jak!) zwroty akcji, zdrady, kłamstwa i dramaty - pełen wachlarz doświadczeń i najokrutniejszych wydarzeń!

💫 CO WIĘCEJ! Wątek romansowy, miłosny, erotyczny... był tym, czego potrzebowałam. Był idealny pod każdym kątem! 🫢

💫Niekiedy nie mogłam oddychać z emocji, czytałam po kilka razy jedno zdanie, scenę, czy też stronę, byle tylko wchłonąć w siebie wszystko, co widziałam oczyma wyobraźni.

💥 Casteel. Tak…

Nie wiem, czy jest na tym świecie (aka bookstagramie), kto nie zdaje sobie sprawy z tego, jak wielką miłością go darzę. Pierwszy książkowy crush, wiodący prym i detronizujący wszystkich po kolei.

Cóż... YOU ARE LIKE... Somebody call an ambulance! THIS WORLD DOESN'T DESERVE YOU! 🥺🤍

💫Czytałam wiele różnych recenzji i zdań na temat tej części. Bardzo ciężko, a nawet i jest to dla mnie niemożliwe, zgodzić się co do zarzutów wobec tempa akcji. Dla mnie jest to najbardziej przemyślana i emocjonująca ze wszystkich części i mam ochotę czytać ją wciąż od nowa i od nowa...

💫 Kocham – to za mało powiedziane.

Powiem szczerze, że nie zachwycił mnie ten tom. Od samego początku coś mi w nim nie pasowało i choć było kilka naprawdę ciekawych plot twistów, to mimo wszystko nie mogłam się w pełni zaangażować i wciągnąć w historię.

Bohaterowie byli w porządku, szczególnie spodobała mi się przemiana Poppy, która z tomu na tom jest coraz silniejsza. Bardzo się cieszę również z jej przyjaźni z Kieranem, która w tej części stała się bardziej zażyła.

Jeśli chodzi o Casteela, to mimo tego, że do tej pory go uwielbiałam, to w tej części czasami mnie trochę irytował i czytałam o nim z pewną obojętnością, bo nie obchodziły mnie jego losy w takim stopniu jak kiedyś.

Sama fabuła była tak naprawdę dość nijaka i trochę wiało tu nudą. Oczywiście było kilka świetnych momentów, jednak patrząc na całokształt nie była to wybitna historia. Moim zdaniem zbyt wiele było tu scen miłosnych, a zbyt mało porywającej akcji.

Nie wiem do końca co myśleć o tej książce i nie umiem jednoznacznie stwierdzić czy była słaba, czy całkiem znośna. Mam tylko nadzieję, że kolejny tom okaże się już strzałem w dziesiątkę.

Podsumowując, nie jest dobrze, co prawda nie jest też źle. Można powiedzieć, że jest średnio (kto z Was poznaje cytat? 🤣). Naprawdę chciałam pokochać tę powieść tak jak poprzednie tomy, jednak tym razem coś mi tu po prostu do końca nie zagrało, ale, tak czy siak nie skreślam tej serii i mam nadzieję, że dalej będzie już tylko lepiej 😅.

„Korona ze złoconych kości” to trzecia część serii „Z krwi i popiołu”.

Ile się dzieje w tej książce! Pierwsze 150 stron to był istny rollercoaster emocji, a dalej w cale nie było gorzej. Dawno nie czytałam nic z tyloma zwrotami akcji.

Jednak, muszę przyznać, że jak do tej pory, ta część najmniej podobała mi się z tego cyklu. Od poprzednich książek nie mogłam się oderwać. Jak zaczęłam czytać, to odkładałam je dopiero wtedy kiedy skończyłam lekturę. Tutaj było inaczej.

Ten tytuł bardzo mi się podobał, ale nie wciągnął mnie tak jakbym się tego spodziewała.

Zachowanie, a nawet po prostu postać Poppy poszły w złą stronę. Casteel stał się taki jakiś bezosobowy, nijaki. Zupełnie inny bohater jak był na początku. Związek Poppy i Casteela też mi się nie podobał. Polega na tym, że Cas chce wszystkiego najlepszego dla Penelophee i po prostu jest cudownym, aż nierzeczywistym bohaterem (czy w życiu ludzie się tak zachowują? Nie, to po prostu sztuczne i smutne, zatracił się, nie ma go już). Z kolei Poppy jest samolubna, myśli o sobie, sama chce o sobie decydować i to jest okej, ale nie kosztem innych ludzi. Bywała irracjonalna.

Co do reszty, nie mam się czego czepiać. No ale właśnie przez główną bohaterkę ta książka trochę straciła.

Muszę przyznać, że jest to naprawdę ciekawa kontynuacja. A to zakończenie! Jeju, ale czekam na ciąg dalszy!

"Korona ze złoconych kości" to grubasek, prędzej księga niż książka. Po cóż było ją tak rozpychać? Wielu czytelników zwracało w recenzjach uwagę na powtarzalność pewnych wątków i rozwlekłość, zgadzam się w zupełności. Nieraz miałam wrażenie, że autorka przygotowała sobie dwie a nawet trzy wersje pewnej sceny, a potem zamiast wybrać wśród nich najlepszą, to wsadziła do powieści wszystkie. Bo czemu by nie wrócić do kwestii, która kilka stron wcześniej ponoć została już rozwiązana? Czemu nie powtórzyć kolejny raz starego żartu? Gdyby to był film, to moglibyśmy pójść do kuchni, zrobić obiad, a po powrocie i tak byśmy się zastanawiali, czy przypadkiem to już nie leciało. Tak to się kręci, posuwamy się do przodu, chociaż w ślimaczym tempie.

Wyłożyłam moje żale, powyższe uważam za największy minus "Korony...". A że powieść coraz silniej przypomina erotyczną telenowelę niż fantastyczną przygodę? Co poradzę, że mi się to podoba, no nic :D Armentrout od początku bazuje na emocjach, ekscytacji i podniecających zbliżeniach. Przy takiej ilości romansu elementy fantastyczne coraz bardziej schodzą na dalszy plan i wydają się być tylko ciekawym dodatkiem do uczuć absolutnych. Relacji głównych bohaterów miłością już bym nie nazwała, to jest totalna obsesja, ale dzięki temu powieść czyta się z wypiekami na twarzy. Rozum wie, że dużo tutaj głupotek, ale serce przewraca stronę za stroną w szalonym tempie - guilty pleasure pełną gębą.

Moim zdaniem w tym tomie autorka trochę przedobrzyła z rozmowami i analizowaniem uczuć, czyli wszystkim tym, co spowalnia akcję. Stworzony przez nią świat wydaje się bardzo ciekawy sam w sobie, mając takie tło nie chce się już zwalniać! Wystarczyłoby poskracać co poniektóre sceny i wyszłoby świetnie, wygodniej by się też tego grubaska czytało.

Polecam fanom poprzednich części. Jeżeli wciągnął was już wcześniej ten huragan uczuć, to kontynuacja również nie zawiedzie. Tym czytelnikom, którzy cenią sobie bardziej akcję, również polecam, tylko uzbrójcie się w cierpliwość, aby dotrzeć do trzymającego w napięciu zakończenia.

Poppy chciała tylko kontrolować swoje życie, a nie życie innych, ale teraz musi wybrać albo opuścić swoje pierworodne, albo przejąć złoconą koronę i stać się królową ciała i ognia. Ale gdy ciemne grzechy królów i przelane krwią tajemnice w końcu rozwikłają się, dawno zapomniana moc wzrasta, aby stanowić prawdziwe zagrożenie. I nie zatrzyma się na niczym, aby upewnić się, że korona nigdy nie usiądzie na głowie Poppy.

Z niecierpliwością czekałam na kontynuację losów Poppy i Casteela, a kiedy już trafiła w moje dłonie, nie mogłam się od niej oderwać. Na Poppy w Atlantii nie czekało ciepłe przyjęcie, ale wbrew wszystkich złym wydarzeniom i napięciu, które było odczuwalne, dobrze było wiedzieć, że ma w końcu coś swojego. Jej moc zaczęła się rozwijać, a ona bardzo dojrzała. Stała się bardziej odważna. Jej relacja z Casteelem wzmocniła się, chemia między nimi była wyczuwalna, a poświęcenie, do którego byli zdolni, aby ratować siebie nawzajem niezmiennie towarzyszyło im także w tym tomie.

Styl Armentrout nadal jest niesamowity, każde zdanie ma w sobie nutkę magiczności, czy to słownej czy okolicznościowej. Mogę się nawet pokusić o stwierdzenie, że nie tylko bohaterowie udoskonalili swoje możliwości, ale również sama autorka.

Temu tomowi nie brakowało niczego. Znalazłam tutaj wszystko, czego oczekiwałam, począwszy od walki, a kończąc na pięknej miłości. Miłość ta jednak nie polegała jedynie na wyrażaniu swoich uczuć poprzez słowa, czy czułe gesty, ale także poprzez namiętność i tutaj pojawia się moje pierwsze i ostatnie „ale”. Pomimo tego, iż pikantne sceny opisane były z naprawdę wielką klasą i smakiem, to troszeczkę mnie przytłaczały i były stawiane ponad niektóre wątki.

Świat przedstawiony został rozwinięty, i również niezmiennie- nie było w nim miejsca na niepotrzebne opisy. Ponadto jestem pod wrażeniem tego, jak spójny z poprzednimi tomami się okazał.

Z jeszcze większą niecierpliwością czekam na kolejny tom i liczę na to, że będzie równie albo i nawet lepszy niż wszystkie 3 razem wzięte! Jeśli jeszcze nie znacie historii Poppy i Cassa musicie koniecznie to nadrobić!

‌"Korona ze złoconych kości" Jennifer L Armentrout to trzeci tom serii w którym znajdziemy brutalny świat ciekawych bohaterów ale też bardzo gorące sceny od który zarumienią się nie jedni. Po tym jak skończył się drugi tom nie mogłam się doczekać aż ten wpadnie w moje ręce. Od początku jesteśmy wrzuceni w akcję która nie daje nam możliwości by odłożyć książkę choć na chwilę. Historia pełna tajemnic powoli zaczyna nam dawać na niektóre pytania odpowiedzi jednocześnie stawiając przed nami kolejne. Bohaterowie których kochamy kolejny raz staną przed wyborami które mogą zakończyć ich życie. Jednak to co najbardziej mnie pochłonęło to przemiana Poppy z początkowo nieśmiałej zagubionej momentami irytującej dziewczyny staje się odważną i pełną poczucia własnej wartości kobietą, która odkrywa kim jest i co potrafi. Cudownie było obserwować jak się zmienia ❤️ Castell w pewnym momencie usuwa się w cień jednak dalej jest dla niej oparciem, wspiera i pozwala jej dojrzeć, podejmować samodzielnie decyzję jednak zawsze stoi u jej boku i przy niej a czasem bardzo umiejętnie odwraca jej uwagę 🔥🔥 Uwielbiam wspólne dogryzania tej dwójki i ich relacje, pełne pasji i namiętności. Fani Kierana również nie będą zawiedzeni mam wrażenie że z książki na książkę ta postać staje się coraz ważniejsza, w tym tomie jest go jeszcze więcej niż w poprzednich a dalej zostaje tym samym lekko aroganckim, pewnym siebie jednak lojalnym przyjacielem. Pewnie zabrzmię bezkrytycznie ale dla mnie to najlepszy tom tej serii ❤️ i nie chodzi tylko oto jak autorka prowadzi głównych bohaterów ale też o to w jakim kierunku zmierza fabuła. Uwierzcie mi nie raz będzie zaskoczeni w trakcie czytania tym co się dzieje a zakończenie kochani wbija w fotel, jeśli myśleliście że "Królestwo ciała i ognia" miała mocną końcówkę to szykujcie się na prawdziwe trzęsienie ziemi.

Czy możemy porozmawiać o tym, jaki ta seria z tomu na tom ma większy glow up?

Poppy i Cas stają przed wieloma decyzjami związanymi z ich wspólną przyszłością. Nad Atlantią rozsuwa się widmo wojny, a przeszłość Poppy kroczy za nią nieustępliwie, ubiegając się o odkrycie mrocznych szczegółów jej korzeni.

Po szokującej ostatniej scenie drugiego tomu, spodziewałam się, że początek trzeciego będzie pasmem wyjaśnień i rozmów. JAK JA SIĘ MYLIŁAM. Autorka nie daje nam wytchnąć, wrzucając czytelnika w wir dynamicznych wydarzeń. Z pewnością jest to część, w której fani wartkiej fabuły i akcji się zakochają. Mocny początek i robiący wrażenie koniec i tak nie przebiły mojej ulubionej sceny, na którą czekałam od pierwszego tomu. Sceny, gdzie Poppy pokazuje swój rozwój jako postaci

oraz bezwzględności w przypadku ochrony bliskich (Go girl!).

Pieszczoty głównych bohaterów stają się bardziej zachłanne. Widać, że między bohaterami stworzyła się ogromna więź zaufania, która przekłada się na coraz to bardziej śmiałe doznania. Co ważniejsze autorka zadbała o to, by ich relacja była naturalna, przez co nawet w najodważniejszych scenach, czuć między nimi ogromne uczucie. Dlaczego zatem nie 5 gwiazdek? Wątek przeszłości Poppy oraz domniemania między bohaterami, kim jest i jakie ma zdolności za bardzo dla mnie był rozciągnięty. Wiele razy powtarzane były te same teorie, które były potem jeszcze bardziej rozwijane. Rozumiem, że dla osoby, która nie ma dużego doświadczenia z książkami fantasy, może to być przydatny zabieg, który usystematyzuje pewne fakty ale mnie osobiście te dyskusje bardzo męczyły.

Nie mogę się doczekać, by poznać Poppy w wersji "touch him and I'll kill you". Z tomu na tom utwierdzam się w przekonaniu, że ta seria będzie symboliczna i przez wiele lat nie zniknie z ust czytelników tak samo jak twórczość SJM, a sama Jennifer zaskoczy nas jeszcze nie raz.

Kiedy dotarłam do połowy tej książki, w głowie zaczęłam sobie układać, co chciałabym zawrzeć w tej recenzji. Wtedy miałam w planach napisać, że kolejna część cyklu „Krew i popiół” składa się z akcji występującej w śladowych ilościach, niekiedy nudnych scen z Poppy i Casteelem i dłużących się dialogów, które mają za zadanie przybliżyć czytelnikowi uniwersum stworzone przez Armentrout. Nie spodziewałam się, że ostatnie dwieście stron tak pozytywnie mnie zaskoczy i że z każdym kolejnym rozdziałem będę coraz bardziej zaangażowana w fabułę tej powieści.

Od samego początku nie jestem fanką tej serii, jednak coś mnie do niej przyciąga. Wydaje mi się, że zaintrygował mnie świat stworzony przez autorkę. Nie jest on idealny, ani oryginalny. Po prostu z każdą kolejną częścią cyklu pojawia się w nim tak wiele nowych elementów, że chcę czytać dalej i dowiedzieć się, jak to się skończy. Armentrout w nie najlepszy sposób pokazuje czytelnikowi swoją wizję i widać to doskonale na początku „Korony ze złoconych kości”. Po bardzo wciągającej akcji, która moim zdaniem rozwiązała się zbyt łatwo i szybko, nastały rozdziały, gdzie kolejne dialogi między postaciami. Zasypiałam przy nich i później już nawet nie starałam się zrozumieć chaosu stworzonego przez autorkę. Przy recenzji pierwszej części miałam jej za złe, że dała mi za mało szczegółów. Mam wrażenie, że teraz próbuje nadrobić to, czego wcześniej nie dopisała. Dobrze, że przy końcówce w końcu zaczęło dziać się coś ciekawego, co może popchnąć tę serię w dobrym kierunku. Byłam zaskoczona ostatnimi rozdziałami. Czułam się, jakby ktoś podmienił mi książkę. Myślę, że to też dlatego, że Poppy wciąż się rozwija i zyskuje coraz więcej charakteru — nie jest już tą samą dziewczyną, którą była w pierwszej części. Obserwowanie drogi, jaką musiała przebyć i poznawanie historii jej przodków — wszystko to jest interesujące, nawet jeśli nie zawsze podobają mi się wybory dokonywane przez Poppy. Byłoby jednak dobrze, gdyby jej zdolności miały jakieś ograniczenia, bo nikt z nas nie potrzebuje kolejnej niezniszczalnej bohaterki. Do tego Casteel zaczyna wypadać przy niej blado. Poppy idzie do przodu, ale on wciąż stoi w miejscu. Po drodze gdzieś rozmyła się jego aura złego chłopca. Nigdy go nie lubiłam, ale trochę szkoda, że stał się taką typową postacią z książek dla nastolatków, która traci charakter zaraz po tym, jak zakochuje się w głównej bohaterce. O wiele ciekawiej wypada przy nim Kieran, choć boję się, co autorka szykuje dla niego w kolejnych tomach. Oby go tylko nie zepsuła, bo dla mnie jest on takim światełkiem w tunelu dla tej serii.

Przyznam szczerze, że po drugiej części z cyklu Krew i popiół kompletnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać w kontynuacji. Okazuje się jednak, że „Korona ze złotych kości” zdecydowanie wskakuje na podium.

Poznajemy dalsze losy bohaterów, których zdążyliśmy już polubić albo i nie. Poppy dowiedziawszy się o sobie wielu rzeczy chce do końca rozwikłać zagadkę pochodzenia, a wszystko to przy wsparciu swojego męża który w prawdziwym życiu mógłby uchodzić za ideał.

Przy tej części zdecydowanie nie ma czasu na nudę! Ciągle coś się dzieje, jest pełno tajemnic, a intryga goni intrygę. Tak naprawdę nawet kilka razy autorce udało się zrzucić na czytelnika prawdziwą bombę, dzięki której wiele pytań z poprzednich tomów znalazło swoje odpowiedzi. Muszę przyznać, że kierunek w którym poszła ta historia bardzo mi się spodobał. Przemiana Poppy była świetna, chociaż muszę przyznać, że jednak w moim odczuciu nastała ona zbyt późno. Dopiero porządny impuls był w stanie dziecko przeobrazić w kobietę. Na szczęście nowa Poppy kryje w sobie niesamowitą moc. Jednak pomimo ogólnego pozytywnego odbioru całości było coś co nie do końca mi się podobało. Mianowicie chodzi o sceny łóżkowe. Owszem, są one dobrze napisane i działają na wyobraźnię jednak było ich zdecydowanie zbyt dużo. Odniosłam wrażenie, że autorka potraktowała je jako „zapchaj dziurę”.

Podsumowując „Korona ze złoconych kości” to z całą pewnością najlepsza jak do tej pory część cyklu, jednak nie jest pozbawiona ona wad. Spędziłam z nią bardzo miły czas (momentami gorący) i jestem bardzo ciekawa kolejnego tomu.

Czytaliście książki Jennifer L. Armentrout? Autorka ma w swoim dorobku wiele serii, każda z nich jest inna i opowiada całkiem nową i świeżą historię. “Korona ze złoconych kości” Jennifer L. Armentrout to trzeci tom cyklu Krew i popiół, jest to najbardziej wyczekiwana przeze mnie premiera tego roku, pomimo lekkiego rozczarowania poprzednim tomem, ten cykl nadal jest w mojej topce najlepszych książek. Po pierwszym tomie moje oczekiwania co do kolejnych części były wysokie, uwielbiam gdy w książce jest wiele akcji, lecz również, gdy daje nam chwilę spokoju. Ta chwila spokoju jest idealna na zebranie myśli, a niekiedy przy tej historii trzeba przemyśleć kilka spraw, żeby się nie pogubić. Ten tom uważam, za jedną z najlepszych książek autorki, wiele wyjaśnia, akcja pędzi od samego początku, by na końcu znów przyśpieszyć i pozostawić czytelnika w nie małej ekscytacji. Do tej pory byłam fanką twórczości tej autorki, lecz zawsze miałam jakieś “ale” do jej książek, obecnie ciężko mi znaleźć coś takiego, co by mi przeszkadzało w “Koronie ze złoconych kości”. Od okładki, która jest prześliczna, po każde zdanie zapisane w niej, otrzymaliśmy książkę bliską ideału. Bliską, ponieważ nie ma chyba jeszcze takiej książki, która spodobałaby się wszystkim.

" - Myślę, że wybaczeniu nadaję się zbyt wielką wartość, bo łatwiej wybaczyć niż zapomnieć. Zrozumienie i akceptacja są dużo ważniejsze niż przebaczenie."

Poppy odnalazła miłość swojego życia, dotarła na ziemię, której nigdy nie widziała, którą chciałaby nazwać swoim domem. Koszmarne rzeczy, które przydarzały jej się od dziecka, wydają się odejść w zapomnienie, lecz to dopiero początek jej problemów. Najważniejszym aspektem jej życia nie jest wcale jej miłość do Casa, lecz samodzielność, możliwość podejmowania decyzji samej, mieć wpływ na to co się z nią stanie. Na jaw wychodzą coraz to nowsze fakty o pochodzeniu Poppy, lecz nie wszystkim się to podoba. Była Panna staje przed całkiem nową rolą, którą zgotował jej los. Czy podźwignie ciężar swoich decyzji?

"-Jesteś moją podporą. Fundamentem, na którym stoję. Ścianami i dachem. Moim schronieniem. Ty jesteś moim domem".

Lubicie sceny erotyczne w książkach fantastycznych? Widzę, że te sceny są coraz częstsze w tego rodzaju książkach i przyznam się szczerze, ten trend mi się nie podoba. Nie można złego słowa powiedzieć, gdy te sceny są napisane ze smakiem, książka nie jest nimi przepełniona a sam romans nie dominuje nad fabuła. Przyznaję za to, że Armentrout nie szczędzi nam szczegółów miłości dwójki głównych bohaterów, ale potrafi to przekazać w bardzo przystępny sposób, sceny erotyczne są napisane ze smakiem i w tym tomie w końcu nie jest ich tak dużo, jak w poprzednim.

Co do bohaterów, to bardzo ucieszyła mnie przemiana Poppy, nie można powiedzieć, że zmiana była spektakularna, ponieważ Poppy była zawsze waleczna, nie bała się rzucić w wir walki, ale teraz, po tym co się w jej życiu wydarzyło, stała się bardziej odważna, bardziej otwarta i jeszcze bardziej niebezpieczna. Cas za to jest ukazany tak jak zawsze, zadziorny i niebezpieczny książę Atlantii. Ich para jest świetnie napisana, ale nie można zapomnieć o innych bohaterach, w końcu polubiłam Kierana, nie mogłam zrozumieć jego popularności, teraz zrozumiałam ją i sama jestem jego wielką fanką. Oczywiście nie chcąc zdradzać zbyt wielu szczegółów, nie będę się rozpisywać za dużo, ale bardzo jestem ciekawa pewnych postaci, które wystąpiły pod koniec książki, coś czuję, że będę miała swoich nowych ulubieńców, tuż obok wilkłaków.

Otrzymałam w tym tomie wiele wyjaśnień, autorka dopracowała w każdym szczególe całą historię głównej bohaterki, coraz więcej jest odkrywane z jej życia. W pewnym momencie wydaje się, że wszystkie karty zostały odkryte, lecz coś czuję, że to nie koniec. Polecam, tyle mogę wam tylko napisać, dla mnie jest to najlepszy tom i z ogromną niecierpliwością oczekuję kolejnego. Za egzemplarz recenzencki w ramach współpracy barterowej, dziękuję bardzo wydawnictwu You And Ya.

“- Serce nie wybiera. Serca nie obchodzi, jak długo będziemy mogli z kimś być. (…) Serce obchodzi tylko to, że jest osoba, z którą będziemy mogli być tak długo, jak to możliwe.”

,,Korona ze złoconych kości” autorstwa Jennifer L. Armentrout to trzeci tom serii ,,Krew i popiół”.

Trzeci tom, a ja nie przestaję być tą historią zachwycona.

Oczywiście od razu uprzedzając, pytania ja wiem, że nie jest to idealna książka. Wiem, że niektórzy widzą w niej toksyczną relację. Wiem także, że niektóre sceny mogą się odrobinę dłużyć, a niektóre opisy nużyć. Jednak mimo to ja widzę w tej pozycji znacznie więcej. A to, co widzę, bardzo mi się podoba.

🗡Chociaż by przebieg fabuły, czyli zgrabne prowadzenie wątków tak, by wszystko się do siebie kleiło.

I tutaj za przykład mamy sam początek książki, gdzie historia jest bezpośrednią kontynuacją poprzedniej części. Wlatujemy więc wprost w wir przerwanej akcji, przez co łatwiej się we wszystkim odnaleźć.

🗡Liczne zwroty akcji, a także ciągła zmiana tempa akcji.

Zdrady, spiski, bolesne tajemnice. Nie zabraknie niczego, co może namieszać w życiu bohaterów, a tym samym zszokować nas czytelników.

🗡Widoczny rozwój bohaterów.

Porównując Poppy i Casteela z pierwszego tomu do Poppy i Casteela teraz to można śmiało stwierdzić, że bohaterowie pokonali długą drogę i mało tego jeszcze nie skończyli się rozwijać.

🗡Wybuchowe i rozwalające na łopatki zakończenie.

Na serio kocham i jednocześnie nienawidzę, tego jak autorka kończy swoje książki. To jest tortura. Słodka, ale jednak tortura.

Kochani no co mogę wam jeszcze powiedzieć? Ta książka jest po prostu strzałem w dziesiątkę. Jest wciągająca, nieoczywista, intrygująca i dająca do myślenia.

Ja wprost uwielbiam pozycję, które dostarczają masę emocji, a w tym wypadku nie brak ani wrażeń, ani emocji.

Szczerze i z całego serca polecam. Zwłaszcza jeśli lubicie fantastykę z silnymi bohaterami.

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Niepokoje potrafią wyjątkowo łatwo destabilizować społeczeństwo. Choćby było doskonałe, łatwo je podzielić od środka i osłabić fundamenty tak, że w końcu runie."

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Korona ze złoconych kości" to już trzecia część serii "Z krwi i popiółu" autorstwa @jennifer_l_armentrout.

Poppy dociera do Antlantii. Okazuje się, że może upominać się koronę królestwa ze względu na swoje pochodzenie. Tylko czy Poppy sięgnie po koronę i zostanie Królowa Ciała i Ognia??? Cass ją we wszystkim wspiera. Cała decyzja należy tylko do niej. Nie każdemu podoba się takie rozwiązanie. Niektórzy zrobią wszystko, by Poppy nie zasiadła na tronie. Do tego królowa Krwi i Popiółu, ma swój własny plan. Na dziewczynę będzie czyhać niebezpieczeństwo na każdym kroku, ale zawsze może liczyć na Cassa oraz Kierana i wilkołaki.

Związek Poppy i Cassa kwitnie. Wreszcie oboje przyznają się do swoich uczuć. Poppy akceptuje Cassa takim jakim jest. 📚📚📚"Myślę, że wybaczeniu nadaje się zbyt wielką wartość, bo łatwiej jest wybaczyć niż zapomnieć. Zrozumienie i akceptacja są dużo ważniejsze niż przebaczenie. Wiem i rozumiem, dlaczego kłamał. To nie oznacza, że się z tym godzę i że nic mnie to nie obeszło, ale zaakceptowałam to i nie oglądam się wstecz. Idziemy razem naprzód."📚📚📚 Cass zrobi wszystko, by zapewnić jej bezpieczeństwo. Będzie walczył, złamie zasady, będzie ją kochał i wspierał. Do tego zawsze w najmniej odpowiednim momencie będzie wspominał o tajemniczej książce, ulubionej Poppy, pamiętniku panny Willy🤭. Książka zdecydowanie dla dorosłych czytelników, jest 🔥🔥🔥. Na uwagę zasługuje również Kieran, takiego przyjaciela i obrońcę, każdy chciałby mieć. Jeżeli chodzi o akcję, to od razu zostajemy rzuceni na głęboką wodę. Akcja pędzi, cały czas coś się dzieje. Pojawienie się Poppy w Atlantii oznacza wielkie zmiany. Czy Poppy im podoła??? Czy odważy się sięgnąć po to, co jej się należy??? Czy wreszcie pozna swoje pochodzenie??? Mamy wiele niewiadomych, które wreszcie zostają wyjaśnione. Czytałam tą książkę z wielką przyjemnością i obawą. Każdy rozdział zbliżał mnie do zakończenia, które wiedziałam złamie mi serce. Autorka ma talent do takich zakończeń i tak samo było tym razem. Serce płacze i chce więcej ❤️, ból, szok, nadzieja i teraz co mi zostaje, czekać. Dawno, po żadnej książce nie miałam kaca, po tej tak. Nie zostaje mi nic innego jak gorąca Wam ją polecić ❤️❤️❤️❤️. CZYTAJCIE❤️❤️❤️

🍁𝑅𝐸𝐶𝐸𝑁𝑍𝐽𝐴🍁

Seria, która za granicą już podbiła serca mnóstwa czytelników, również w Polsce robi hałas! To już trzeci tom "Z krwi i popiołu" i to niesamowite, jak każda z tych części różni się od siebie. 🤔 Mieliście okazję czytać? 😊

"-𝙅𝙚𝙨𝙩𝙚𝙨́ 𝙢𝙤𝙟𝙖̨ 𝙥𝙤𝙙𝙥𝙤𝙧𝙖̨. 𝙁𝙪𝙣𝙙𝙖𝙢𝙚𝙣𝙩𝙚𝙢, 𝙣𝙖 𝙠𝙩𝙤́𝙧𝙮𝙢 𝙨𝙩𝙤𝙟𝙚̨. 𝙎́𝙘𝙞𝙖𝙣𝙖𝙢𝙞 𝙞 𝙙𝙖𝙘𝙝𝙚𝙢. 𝙈𝙤𝙞𝙢 𝙨𝙘𝙝𝙧𝙤𝙣𝙞𝙚𝙣𝙞𝙚𝙢. 𝙏𝙮 𝙟𝙚𝙨𝙩𝙚𝙨́  𝙢𝙤𝙞𝙢 𝙙𝙤𝙢𝙚𝙢."

Poppy przeszła wiele od momentu zrzucenia welonu, ale to dopiero początek jej drogi do poznania siebie. Powoli odkrywa kolejne fakty o sobie, swoich korzeniach, swojej rodzinie i przyjaciołach, a także o swoich mocach, które coraz bardziej ją zadziwiają. Jednak nikt, ani ona, ani Casteel nie mogą spodziewać się tego, co jeszcze ma wyjść na jaw.

Jedno jednak jest pewne- uczucie, którym się wzajemnie obdarzyli jest równie potężne, co niespodziewane. 😊

Przed świeżo upieczonymi małżonkami stanie mnóstwo wyzwań i niebezpieczeństw, a także wielkich niewiadomych.

Największymi zagadkami pozostają jednak losy braci głównych bohaterów- Iana oraz Malika. Czy żyją? Co się z nimi dzieje? Czy uda się ich odnaleźć i czy okażą się tymi samymi osobami, co kiedyś?🥺

Koniecznie musicie się przekonać! 😊

Mówiąc, że każdy z tomów serii różni się od kolejnego, naprawdę miałam to na myśli. W "Krwi i popiole" trochę błądziliśmy we mgle, powoli poznając Poppy i świat, który autorka stworzyła. Był tam też zalążek relacji, która tak ewaluowała, że teraz już naprawdę nie wyobrażam sobie Penellaphe i Casteela osobno. 😁

Druga część nadal pozostaje moją ulubioną. Zarówno fabuła, jak i związek bohaterów rozwijał się tam w szalony i absolutnie fascynujący sposób, aby na koniec dać nam trochę happy endu i jeszcze więcej powodów do czekania na ciąg dalszy.

W końcu nastał ten "ciąg dalszy"! 🥰

W "Koronie ze złoconych kości" będzie trzeba na nowo wkręcić się w fabułę, bo tak naprawdę dopiero teraz wychodzi na jaw większość faktów o tym zawiłym świecie, o historii obu królestw, o bogach, ludziach i nieludziach. Będzie to naprawdę dużo informacji, niektórym może się wydawać za dużo i rzeczywiście, ten aspekt książki zdecydowanie przyćmił wątek romantyczny. Co nie zmienia faktu, że te wszystkie elementy i nowe puzzle w całej opowieści razem stworzyły spójną i wciągającą całość.

Casteel i Poppy rozwijali swój związek jakby w tle, nadal co jakiś czas zachwycając czytelnika pięknymi słowami, gestami i emocjami. I, oczywiście, słownymi przepychankami, które już przecież są w ich krwi i nie mogliby ich zaprzestać, nieważne, jak bardzo by się kochali. 😁

Otrzymamy tu również kolejną dawkę pięknej przyjaźni, nie tylko pomiędzy Kieranem i Casteelem, ale również Kieranem i Poppy. Zresztą czuję, że w relacji tej trójki jeszcze wiele się wydarzy. 😊

Czytając ten tom wielokrotnie miałam ciarki. Czułam tę potęgę, magię i siłę, a postać Penellaphe i jej ewolucja niezmiennie mnie fascynuje! To niesamowite, jak z Panny stała się wolną, wyzwoloną kobietą, z księżniczki- królową, a może jeszcze kimś... czymś innym? 🤫

Na pewno nie będziecie zawiedzeni!

Dla mnie 8,5/10, uwielbiam każde słowo w tej serii i jednocześnie chcę jak najszybciej kolejny tom, ale nie chcę żeby te tomy się w końcu skończyły! Ehh, wieczny dylemat książkoholików, co? 😉

Armentrout pozostawiła mnie po Królestwie ciała i ognia z szokiem wypisanym na twarzy i walącym sercem, więc bardzo wyczekiwałam tego tomu. Zaczyna się on dokładnie tam, gdzie zakończyła się akcja, więc od razu zostajemy wrzuceni w wir zdarzeń i emocji. W pewnym momencie następuje jednak etap, kiedy ilość szokujących, niespodziewanych sytuacji się zmniejsza, a zamiast tego skupiamy się na relacjach między bohaterami, odkrywamy nowe fakty, poznajemy królestwo i historię.W moim przypadku autorka ma to szczęście, że najpierw sprawiła, że pokochałam ten świat i postacie, bo w przeciwnym wypadku ten fragment by mi się dłużył. Nie usunęłabym jednak żadnej z tych scen, ale przeplotłabym je dodatkową akcją. Żeby Was jednak nie zniechęcać - później fabuła znowu nabiera rozpędu i szokuje czytelnika. A zakończenie? Jest świetne. Z jednej strony łamie serce, z drugiej jest dokładnie takie, jak powinno - ma moc i daje wysokie oczekiwania względem kontynuacji. Byłam nim zachwycona. 

Uwielbiam to uczucie, kiedy widzę, że z każdym kolejnym rozdziałem bardziej się przywiązuję do danych bohaterów i tak jest tutaj. Poppy jest genialna od pierwszego tomu - bardzo silna postać, a jej potęga rośnie. Kieran również miał moją sympatię już wcześniej, ale zyskał jej nowe, bardzo duże pokłady. Cas? Jest świetny, ale pojawiły się we mnie pewne zgrzyty: z jednej strony zatracił trochę tego pazura i stał się nawet zbyt kochany w stosunku do tego, co było, z drugiej strony jest to ten typ, który poświęci wszystko dla swojej miłości. Na Ig widziałam wiele razy filmiki, gdzie dziewczyny tłumaczą dlaczego "villain" jest lepszy od bohatera, bo "bohater poświęci cię, żeby uratować świat, złoczyńca zniszczy świat, by ratować ciebie". Jest to idealnie pasujący do niego opis i nie wątpię, że znajdzie setki wielbicielek, natomiast we mnie budził się ponownie pewien problem moralny i przy takich scenach z tyłu głowy miałam inne wartości. Nadal go uwielbiam, to się nie zmieniło, natomiast na idealnym obrazie widziałam skazy.

Kiedy strony przepełnione są mocą i magią, ja jestem zachwycona, a trzeci tom ujawnia ich nowe pokłady, a wręcz daje nadzieję na ich jeszcze większe natężenie w kolejnym tomie. Nie mogę się doczekać, żeby dowiedzieć się, co będzie dalej. Ten wielki, magiczny świat skrywa w sobie tyle ciekawych elementów, ciągle ukazuje coś nowego.

Przedstawiłam Wam pewne wady tej pozycji, jednak niech to Was nie zmyli, w mojej ocenie ta książka trochę spada w rankingu, ale zamiast otrzymać 10/10, dostanie 9/10, więc nadal zdecydowanie zachęcam do lektury. Jeśli macie z mojego polecenia w tym roku przeczytać jedną serię, to niech to będzie właśnie ona. Z każdą stroną zupełnie zapominam o otaczającym mnie realnym świecie i pozwalam się wciągnąć do tej magicznej krainy, co po prostu uwielbiam. 

Zapraszam po więcej recenzji na bloga Ogród Życia.

Recenzja ta jest możliwa dzięki współpracy barterowej z księgarnią Tania Książka

„Korona ze złoconych kości” to książka, która wstrząsnęła moim czytelniczym światem i sprawiła, że ciężko jest mi się po niej pozbierać. Mój umysł w dalszym ciągu tkwi przy Poppy i Casteelu i mam wrażenie, że jeszcze długo tam pozostanie.

Cykl „Krew i popiół” ma w sobie coś uzależniającego. Gdy już raz wejdziemy do tej historii i poznamy bohaterów, to później tylko pragniemy kolejnych stron. Jennifer w mistrzowski sposób stworzyła fabułę. Podobało mi się to, że akcja nigdy nie stała w miejscu, a tajemnice były niczym puzzle. Kawałek po kawałku odsłaniały się przed nami kolejne sekrety, które nie raz wprawiały w osłupienie.

Kocham bohaterów. Wiem, że ciągle to powtarzam, ale kurczę Casteel i Poppy to para moich ulubieńców. W dalszym ciągu jestem zachwycona tym, że autorka ich zbytnio nie idealizuje. Postacie podejmują wiele trudnych decyzji i popełniają błędy! To jest z jednej strony cudowne, bo przecież nikt nie jest doskonały i denerwuje mnie, gdy w książkach coś komuś za każdym razem wychodzi. Chociaż z drugiej konsekwencje błędnych wyborów bywają niekiedy tragiczne. Dodaje to jednak uroku i takiego dreszczyku oczekiwania oraz niepewności.

Casteel coraz bardziej otwiera się przed nami. Zdradza swoje lęki, niepewności, nie boi się też wyrażać uczuć. To, jak zachowuje się w stosunku do swojej wybranki jest tak przeurocze, że momentami miałam, aż łzy w oczach. Oczywiście w dalszym ciągu lubi się z nią drażnić i w taki pozytywny sposób zawstydzać, ale to w końcu cały on. Bez żartów o pannie Willi to już nie byłoby to.

Co do Poppy to dziewczyna ma charakterek, a także wielkie serce. Wspaniale jest obserwować, jak staje się coraz pewniejsza siebie i coraz mniej myśli o swoich bliznach. Razem z przyjaciółmi próbuje odkryć, kim tak naprawdę jest, a także, co skrywa przed nią jej umysł.

W tej części pojawiło się zdecydowanie więcej gorących scen między Casteelem i Poppy i jak mówię gorących, to naprawdę mam to na myśli. Autorka rewelacyjnie buduje napięcie i opisuje te wszystkie emocje, które targają głównymi bohaterami.

„Korona ze złoconych kości” to książka, która mnie zachwyciła. Pojawiło się wiele scen, przy których krwawiło mi serce, przy których płakałam, cierpiałam i nie dowierzałam. Były również takie, które mnie rozczulały, rozbawiały i sprawiały, że uśmiech nie schodził mi z twarzy. Jest to historia, o której ciężko coś więcej napisać, aby za wiele nie zdradzić. Powiem tylko tyle, że po prostu musicie ją przeczytać. Ja przepadłam w tym świecie i z niecierpliwością wyczekuje kolejnej dawki.

Trzecia część przygód Poppy. Kobieta odnalazła miłość, książę Casteel nie tylko jest jej mężem, ale również przyjacielem, bratnim sercem. Poppy nie jest byle kim, jest wybraną, błogosławioną, prawowitą władczynią Atlantii. W jej żyłach płynie krew Króla Bogów. Dziewczyna ma więc ogromny dylemat, czy podejmie się sprawowania władzy i czy zostanie Królową Ciała i Ognia? Ale nie tylko to jest najważniejsze, muszą jeszcze odnaleźć brata Casteela i dowiedzieć się czy Ian, brat Poppy jest bezdusznym Ascendentem. Wszystko byłoby w porządku gdyby nie ludzie, którzy nie cofną się przed niczym, a przede wszystkim nie dopuszczą do koronacji Poppy.

Bardzo udana kontynuacja "Krwi i popiołu". Przeczytałam bardzo szybko, książka nie jest cienka, ma ponad sześćset stron. W niczym to nie przeszkadza, historia tak wciąga, że nie sposób jest się oderwać, aż chce się więcej.

Świat jaki stworzyła autorka, rozbudowany jest w najdrobniejszych szczegółach, bardzo dużo magii oraz istot nie z tego świata. Ogromna różnorodność postaci, bohaterowie silni, bezwzględni, kochający oraz bardzo, bardzo oddani. W tej części również sporo się wyjaśnia, wiadomo od kogo Poppy się wywodzi, kim są jej rodzice i kim ona sama jest. Miłość jaj i Casteela kwitnie, nie mogą bez siebie wytrzymać, nie mogą zapanować nad żądzą. Czytając czuło się wszystkie emocje, czuło się ten ogień miedzy bohaterami, czuło się również, że są bratnimi duszami, będą żyć razem a bez siebie zginą lub pogrzebią wszystkich, którzy spróbują ich rozdzielić. Kobieta stała się silniejsza, twardo stąpająca po ziemi. Ma u swego boku nie tylko miłość, również oddanych przyjaciół takich jak Kieran, istny zwierzak.

"Korona ze złoconych liści" to bardzo udana część, przesiąknięta krwią, mrocznymi sekretami, zdradą oraz walką w słusznym celu. Nie sposób przewidzieć jak potoczą się losy bohaterów. Zakończenie to istne szaleństwo. Co tam się działo, to aż włos się jeży na głowie. Autorka kończy w takim momencie, że nie wiem jak czytelnik wytrzyma czekając na kolejną część. Ja mam ogromny niedosyt czytelniczy, chcę więcej, dużo więcej!!