Wszyscy, którzy nie mogli się doczekać kolejnych przygód konia Wojownika, jednym tchem przeczytają trzeci tom serii. "Koń, który nauczył się tańczyć" Clare Balding opowiada o pokonywaniu lęków i trudności, by robić to, co się kocha.
Wszyscy miłośnicy jeździectwa znają już konia Wojownika, zwanego Wojtkiem, z dwóch poprzednich tomów: "Koń, który nie chciał się ścigać" i "Koń, który zniknął". Wojtek, mimo swojego mało wojowniczego usposobienia, zdołał wziąć udział w wielkiej gonitwie, a nawet przetrwać mrożące krew w żyłach porwanie. Teraz jest na emeryturze - nie oznacza to jednak, że nie czekają go już żadne wyzwania.
Nowe niespodzianki dla Wojownika szykują przyjaciółki: Charlie Bass oraz Polly, która została częściowo sparaliżowana po niefortunnym wypadku. Obie nie wyobrażają sobie życia bez koni, a już w szczególności - bez Wojownika. Dziewczynki odnajdują instruktorkę jeździectwa, która od lat współpracuje z osobami z niepełnosprawnościami. Przyjaciółki bez trudu opracowują plan działania. Pytanie jednak, czy zgodzą się na niego rodzice Polly. Wszystkim przygodom Wojtka towarzyszą wspaniałe ilustracje Tony'ego Rossa.
O autorce
Clare Balding to pochodząca z Wysp Brytyjskich pisarka i dziennikarka sportowa. Jako córka słynnego trenera jazdy konnej marzyła o uczestnictwie w gonitwie Grand National. Marzenia się nie spełniły, ale autorka nadal uczestniczy w najważniejszych wyścigach konnych jako komentatorka sportowa. Jej książki są pełne pasji do sportu i zwierząt.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii powieści i opowiadania lub z serii Koń, który ...
Czy przed lekturą "Koń, który nauczył się tańczyć" konieczna jest znajomość poprzednich tomów?
Znajomość wcześniejszych części serii nie jest niezbędna do zrozumienia fabuły, ale pozwala lepiej poznać historię Wojownika i Charlie. Autorka wprowadza czytelnika w bieżące wydarzenia w sposób klarowny, wyjaśniając najważniejsze wątki z przeszłości bohaterów. Lektura tego tomu koncentruje się na nowym wyzwaniu, jakim jest ujeżdżenie i praca z osobami z niepełnosprawnościami. Dzięki temu książka stanowi zamkniętą opowieść o determinacji, która angażuje nawet nowych czytelników.
Jaką konkretną dyscyplinę jeździecką przybliża ta część przygód Wojownika?
Książka skupia się na ujeżdżeniu (dressage) oraz hipoterapii jako nowych ścieżkach kariery dla konia wyścigowego. Historia pokazuje, że zwierzę po zakończeniu startów w gonitwach może odnaleźć się w zupełnie innej, wymagającej precyzji roli. Czytelnicy poznają kulisy pracy instruktorów zajmujących się jeździectwem osób z niepełnosprawnościami. Jest to cenna lekcja cierpliwości i budowania głębokiej więzi między koniem a amazonką.
Czy historia Polly i jej powrotu do pasji jest przedstawiona w sposób przystępny dla dzieci?
Wątek Polly jest napisany z dużą empatią i humorem, co czyni trudny temat niepełnosprawności zrozumiałym dla młodych odbiorców. Autorka unika nadmiernego patosu, skupiając się na sile przyjaźni oraz przełamywaniu barier fizycznych i psychicznych. Relacja dziewczynki z Wojownikiem stanowi serce opowieści i inspiruje do walki o własne marzenia mimo przeciwności losu. To mądra lekcja akceptacji, która nie przytłacza czytelnika, lecz dodaje mu skrzydeł.
Dla jakiej grupy wiekowej przeznaczona jest ta powieść?
Książka jest idealna dla dzieci w wieku od 9 do 12 lat, które interesują się końmi i sportem. Język narracji jest dynamiczny i dopasowany do percepcji starszych uczniów szkoły podstawowej. Duża czcionka oraz podział na rozdziały ułatwiają samodzielne czytanie osobom, które dopiero doskonalą tę umiejętność. Tematyka przyjaźni i odpowiedzialności za zwierzę sprawia, że treść jest wartościowa wychowawczo.
Dla kogo książka "Koń, który nauczył się tańczyć" może okazać się nieodpowiednim wyborem?
Tytuł ten nie zadowoli osób poszukujących stricte technicznego podręcznika nauki jazdy konnej lub encyklopedii ras. Jest to przede wszystkim powieść fabularna, w której emocje i relacje międzyludzkie są równie ważne, co aspekty jeździeckie. Czytelnicy oczekujący mrocznej, brutalnej akcji mogą poczuć niedosyt, gdyż autorka stawia na ciepły i optymistyczny ton opowieści. Książka nie jest również polecana osobom, które zupełnie nie interesują się tematyką zwierząt, gdyż koń jest tu centralną postacią.
