Komórki się Pani pomyliły. Zofia Wilkońska. Tom 2

Zadebiutował w kwietniu tego roku komedią kryminalną "Kółko się pani urwało". Zrobił to w tak brawurowy sposób, że zaczarował Polskę, pół Europy, nie zdziwię się kiedy rozpocznie się atak na kraje za oceanem - mowa oczywiście o Jacku Galińskim. Czytelnicy pokochali jego uroczą, choć już niemłodą bohaterkę Zofię Wilkońską. W jaką aferę wpakowała się tym razem?

Pani Zofia już w pierwszym tomie pokazała, że nie jest staruszką, która w ciepłych kapciach i z wałkami na głowie siedzi przed kolejnymi serialami robiąc na drutach. O nie! Dla niej liczy się działanie i dlatego ponownie wyruszyła na podbój świata... To nic, że trafiła nie do końca tam, gdzie planowała...

A chciała dotrzeć do syna, który nie dość że obiecał odnaleźć swego zaginionego dwadzieścia lat temu ojca, to teraz nie daje znaku życia. Dziarska Zosia wyrusza zatem do jego domu a że nikt jej nie otwiera, wchodzi oknem i znajduje na podłodze... trupa! Niestety jest na to świadek i staruszka znów popada w konflikt z prawem.

W zagadkowych okolicznościach Wilkońska trafia do nocnego klubu, który rankiem zamienia się w istne call center a ona sama będzie zaskoczona faktem, jak bardzo jej losy będą z nim związane. To właśnie wtedy zaczyna regularnie mylić komórki i odbierać rozmowy niekoniecznie do niej skierowane. Z kim i o czym będzie rozmawiała? A z tył głowy wciąż pulsuje myśl, że musi rozwiązać sprawę morderstwa. Czy jej się to uda? W jakie wydarzenia się wplącze? Jaki będzie finał tej historii?

"Komórki się pani pomyliły" mocno uwypuklają zdolności uroczej i zaciętej w bojach staruszki. Niemal każda strona to nowa heca Zofii, która dzięki temu iż jej dietetykiem jest ZUS, wszędzie potrafi się wcisnąć. Wciska kit jak nikt, relaksuje ją bicie osiłków, bawi uczenie ich dobrych manier a kolejno poznawanych przestępców próbuje nawrócić na ścieżkę dobra. Jest sprytna, chwilami głupio naiwna, ale potrafi uratować przed eksmisją, wyłudzić zupę czy zdobyć nową lodówkę. Wilkońska wciąż narzeka na brak pieniędzy i jedzenia, rzadko jada na ciepło i marzy o koszyku sklepowym wypełnionym po brzegi produktami.

Jacek Galiński pokazał nam emerytkę, która dotychczas żyła poza marginesem a teraz dzięki licznym aferom i kontaktowi z przestępczym światkiem, coraz więcej rozumie z pędzącego jak pendolino świata. Doskonale potrafi zrobić katastrofę z niczego. Jej obraz jawi się jako dwulicowy - z jednej strony to ciapowata i nierozgarnięta staruszka z nieodłącznym kraciastym wózkiem na zakupy, z drugiej zaś wyrachowana i porzucona żona. Brawurowe ucieczki, przypadkowo wzniecone pożary, zaskakujące zwroty akcji i ujawnianie tożsamości poszczególnych osób w finale - ależ to było zaskoczenie!

"Ja, która przez całe życie piętnowałam najdrobniejsze nieprawości i stałam na straży

sąsiedzkiej moralności, z poświęceniem angażując się w prywatne życie mieszkańców kamienicy, teraz dopuściłam się kradzieży używanego sprzętu AGD,

przemocy fizycznej i psychiczno-literackiej, dokonałam też zamachu terrorystycznego

o zasięgu międzynarodowym za pomocą płonącej patelni."*

Podsumowując - "Komórki się pani pomyliły" to świetna komedia kryminalna, w której dzielna staruszka próbuje walczyć z mafią wyłudzeniową wnikając w jej szeregi. Nieświadoma prawdziwych relacji międzyludzkich i możliwych konsekwencji działań, wchodzi na wyższy stopień wtajemniczenia w siatce przestępczej i próbuje nawet delikatnie nimi kierować. Bohaterka z krwi i kości, która jest dowodem na to, że na życie trzeba mieć plan, energię i pakiet marzeń do spełnienia. Wyśmienita lektura o uczuciach kumulowanych latami, żalu, wściekłości, przebiegłości i stracie w różnych ujęciach. Gorąco polecam!

* J. Galiński, "Komórki się pani pomyliły", W.A.B., Warszawa 2019, s. 297/298

Cześć, jestem Zofia i mam na wszystko..sposób. Nie lubicie mnie, phi nie zależy mi na tym.

To fakt pani Zosiu jest pani tak irytująca, że gdyby istniała pani w życiu realnym, chodziłaby pani już z nożami w plecach. Aż współczuję bohaterom książki.

Tak czy inaczej, ja kupuję tę historię i każdą kolejną powieść Jacka Galińskiego. Dla mnie to świetna i pozytywna rozrywka.

Komórki się pani pomyliły, to kolejna część przygód „wrednej” staruszki.

I nie, pani Zofia nie jest wariatką. Ona tak już po prostu ma. Powinna mieć przezwisko – Zosia Faux pas. Zgodzicie się ze mną?

„Rozległ się aplauz. Pozdrowiłam tłum. Napawałam się triumfem. Nie wiedziałam, co i po co osiągnęłam, ale to osiągnęłam”.

Wiecznie głodna, żyjąca na marginesie życia, wszędzie musi swoje trzy grosze dołożyć, słowami i czynami. Gdzie się nie pojawi, wprowadza chaos i zamieszanie. Ona drażni wszystkich, a wszyscy drażnią ją. Jej wścibski nos i brak poczucia hmm obycia, razem doprowadzają non stop do absurdalnych sytuacji.

W tym tomie Pani Zofia Wilkońska wraz ze swoim wózkiem odwiedzi miejsca, o których jej się nie śniło (teraz rozumiem już znaczenie dołączenia kajdanek przez Wydawnictwo do egzemplarza).

Począwszy od znalezienia trupa, poprzez wpadnięcie w macki świata przestępczego, tylko ona przez przypadek potrafi puścić nawet mieszkanie z dymem.

Dzieje się tu a dzieje. Głowa autora pełna pomysłów zafundowała czytelnikom wpadnięcie w wir niedorzecznych i śmiesznych zdarzeń. Nowi bohaterowie o złych twarzach, nie wiedzą jeszcze, co ta staruszka potrafi nawywijać.

„Jak ktoś chce przeżywać chwile grozy i nie móc spać przez całą noc, wystarczy, że włączy Wiadomości”.

Lubię czytać ten gatunek literacki, choć w tym przypadku to specyficzna komedia kryminalna. W żadnej innej przeze mnie czytanej nie przypominam sobie aż tak odpychającej postaci.

Polecam czytelnikom lubiącym czarny humor, biorących fikcję literacką z przymrużeniem oka i dystansem.

Zofia Wilkońska w końcu zamierza odwiedzić swojego syna. Tyle razy ja zapraszał, mówił że u niego będzie mu wygodniej, a skoro jest już niedaleko... Pech chciał że starsza pani na miejscu zastaje nie tylko potworny chlew i bałagan ale również trupa!

Syna brak! Ale to akurat dobrze! Telefonu nie odbiera! Żesz!

Pora rozwikłać tę sprawę!

W końcu, bądź co bądź, chodzi o jej dziecko!

Zofia po raz kolejny pakuje się w nie lada kłopoty! W grę wchodzi nie tylko zagadka, którą staruszka planuje sama rozwiązać, ale również duże pieniądze, przemoc i poczucie władzy.

Czy nasza bohaterka 👵wyjdzie z tego wszystkiego cała, zdrowa i wolna?

To moje drugie spotkanie ze starszą panią i jakie udane! Zofia nie raz rozbawiła mnie do łez swoimi pomysłami i zaradnością we współczesnym świecie. Kobieta brnie do przodu nie zważając na przeciwności losu ciągnąć swój niezawodny wózek na zakupy.

Autor idealnie oddaje realność życia i wyobcowanie starszych osób. I choć bywają sytuacje, w które nie sposób uwierzyć to lekki styl pisana i płynność akcji sprawiła że nie miałam czasu zastanawiać się nad tym podczas czytania!

Jeśli jeszcze nie znacie Zofii 👵 to najwyższy czas to zmienić!

A ja zabieram się za kolejny tom! 📖

Przyznaję, że nie czytałam pierwszej części, ale widziałam tyle pozytywnych opinii na jej temat, że gdy druga część komedii kryminalnej z szaloną emerytką wpadła w moje ręce, rzuciłam się na nią niczym mój pies na szynkę. I przyznaję, Zofia Wilkońska od pierwszych stron skradła moje serce.

Co zmaluje tym razem?

Pani Zofia angażuje się w poszukiwania męża, który zaginął przed laty i syna, który również niespodziewanie znika. Dziarska babcia nie odpuści choćby trop prowadził do nocnych klubów, czy w przestępcze szeregi. Nie przeraża jej ani trup znaleziony w domu syna, ani skoki przez mur. Chętnie podejmie dialog zarówno z groźnym mafiosem, jak i Biskupem, Ministrem czy Generałem, byle osiągnąć swój cel.

Udowodni, że nie można się przy niej nudzić, ale też lepiej z nią nie zadzierać.

To komedia absurdalnych pomyłek, które wzbudzają i szok, i śmiech.

Uśmieszki pod nosem, rżenie, głośne haha i łzy rozbawienia - książka wywołała u mnie pełen przekrój radosnych reakcji. Uważajcie więc gdzie będziecie ją czytać, bo osoba patrząca z boku może pomyśleć, że jakieś kółko się Wam poluzowało.

Autor w prześmiewczy sposób pokazuje zarówno przywary naszego społeczeństwa, jak i problemy z którymi boryka się wielu emerytów. Warto zastanowić się i nad tym, tak między wierszami.

Życzę Pani Zofii dużo zdrowia i szczęścia. Jedno i drugie bardzo jej się przyda biorąc pod uwagę jej wiek i tryb życia. A życzyłabym i jej i nam, by jak najdłużej z nami pozostała i bawiła nas do łez.

Ta sympatyczna i bardzo zaradna emerytka ponownie napotyka na swej drodze trupa. Pani Zofia, zgodnie ze swoim charakterem, rozpoczyna swoje prywatne śledztwo. Emerytka natrafia na trop, który przybliża ją do wielkich interesów i wielkich pieniędzy. Czy to nie brzmi kusząco? Oczywiście! I tak samo brzmi dla Wilkońskiej, która powoli wsiąka w ten świat. Co stanie się z charakterną starszą panią? Musicie sięgnąć po książkę, żeby się tego dowiedzieć. Ja mogę Wam obiecać, że będziecie się śmiać i to niemal co chwilę. To naprawdę świetna odskocznia od mrocznych klimatów. Choć nie zabraknie tu kryminalnych wątków, to są one podane w sposób inny niż wszystkie.

Czym może jeszcze zaskoczyć starsza kobieta? Po pani Zofii Wilkońskiej można spodziewać się wszystkiego. Kobieta ma zmysł do odnajdywania trupów przez co kolejny raz jest podejrzana o morderstwo. Staruszka również nieświadomie wkracza w szeregi grupy przestępczej. W poszukiwaniu syna (tego niewdzięcznika, który nawet nie dzwoni do starej matki 😄) zrobi wiele, bardzo często głupich, a nawet niebezpiecznych rzeczy. Nie omieszka również skorzystać z okazji, by się za darmo najeść 😄 Spróbowała nawet "bardzo orientalnego i wyszukanego dania", a mianowicie kebaba

.

Ta część posiada bardziej rozwinięty wątek kryminalny. Jest też trochę mniej czarnego humoru. Mimo że nie uśmiałam się tak jak przy okazji pierwszej części to bawiłam się równie dobrze. Emerytka nie straciła nic ze swojej zrzędliwości i bezczelności. Jej wygórowane mniemanie o sobie, irytujący charakter i kumulacja najgorszych cech jakie można sobie wyobrazić u staruszki wcale nie odstraszają, a wręcz zachęcają do śledzenia jej dalszych losów.

Ta książka nie jest na pewno dla każdego, ale aby się o tym przekonać trzeba najpierw po nią sięgnąć.

Ze swojej strony bardzo polecam!

Kochani, Zofia Wilkońska powróciła i niczym T-Rex sieje postrach w warszawskim półświatku. "Komórki się Pani pomyliły" to druga część przygód nietuzinkowej i dość charakternej starszej pani, która zamiast cieszyć się życiem wesołej staruszki, ciągle wplątuje się w kryminalne afery. Tym razem nasza Zofia postanawia złożyć swojemu synowi niezapowiedzianą wizytę. Niestety nie był to najlepszy pomysł. W mieszkaniu Zofia zamiast syna znalazła zwłoki nieznanego jej mężczyzny. Co się stało z marnotrawnym synem? Cóż, Pani Zofia nie ma innego wyjścia jak zakasać rękawy, wziąć w dłoń nierozłączny rekwizyt: wózek na zakupy i wyruszyć na poszukiwanie swego potomka oraz mordercy Pana NN. Nie będę Wam więcej pisać o perypetiach Zofi, bo najlepiej jeśli po prostu sięgniecie po "Komórki się Pani pomyliły" i przeczytacie sami. Zdradzę Wam tylko, że nieszczęsny wózek na zakupy, któremu w pierwszej części urwało się kółko, został naprawiony. Oczywiście nasza Pani Zofia musiała w tym celu użyć swego "nieodpartego uroku osobistego", ale ponoć wszystkie drogi prowadzą do celu. Nie musicie się też obawiać, że wraz z naprawionym wózkiem, poprawił się naszej staruszce złośliwy charakter, co to, to nie. Cięty język Pani Zofii jest w bardzo dobrej kondycji.

Jacek Galiński również w kontynuacji przygód emerytowanej nauczycielki zagwarantował swoim czytelnikom dobrą zabawę od pierwszej do ostatniej strony!