Kocia Szajka i zaginione bajki

Kocia Szajka powraca i to w jakim stylu, przypominając nam - rodzicom bajki, które pamiętamy z dzieciństwa! W ósmej już część przygód tej niezwykłej kociej brygady pt. „Kocia Szajka i zaginione bajki” grupa przyjaciół wyrusza do Bielska-Białej, gdzie znajduje się Studio Filmów Rysunkowych. To wszystko dlatego, że w jednym z filmów o Reksiu występował tata Morfeusza!

Przy okazji odkrywania rodzinnych korzeni Morfeusza, szajka zaangażuje się w sprawę rozwikłania sprawy kradzieży taśm filmowych z oryginalnymi odcinkami Reksia.

To co wyróżnia tę serię to z pewnością charakterystyczne ilustracje o nasyconych kolorach, które stworzyła Malwina Hajduk.

Jeśli macie ochotę na kolejne ciekawe i intrygujące zagadki kryminalne w otoczeniu kocich bohaterów, koniecznie sięgnijcie po książkę KOCIA SZAJKA I ZAGINIONE BAJKI!

Agata Romaniuk razem z Malwina Hajduk i wydawnictwem Agora dla Dzieci stworzyli kolejną, ósmą już część przygód świetnej Kociej Szajki z sierżantką Walerką Koczy i komisarzem Psotą w ramach towarzyszy. Tym razem Kocia Szajka wybiera się do Bielsko-Białej, królestwa naszych rodzimych bajek. Dzieje się tak, ponieważ Morfeusz chce więcej dowiedzieć się na temat swojego ojca, który rzekomo występował w kreskówce o Reksiu. A Reksio to ulubiona bajka Morfeusza.

Detektywi ruszają więc do Studia Filmów Rysunkowych. Jednak tam, zamiast spokojnej atmosfery, natrafiają na zagadkę do rozwiązania. Okazuje się, że w archiwum Studia brakuje aż dziewięciu bajek o Reksiu. Pracownicy studia wraz z kotami z Kociej Szajki zastanawiają się, kto mógłby dopuścić się tak podłego czynu. Działania Kociej Szajki obejmują więc sprawdzanie internetu, czy aby przypadkiem bajki nie trafiły na koci czarny rynek. Ponadto Kocia Szajka sprawdza pracowników Studia i szukają tropów, które mogłyby wskazać podejrzanych.

Jak zwykle Kociej Szajce udało rozwiązać się zagadkę. Nie była ona jakoś bardzo skomplikowana, a rozwiązanie nie do końca mnie usatysfakcjonowało, jako dorosłego czytelnika. Ogólnie mało było zawiłości, mało zmyleń. Historia sama w sobie ciekawa i miło było czytać o starych bajkach, które prawie wszyscy z nas pamiętają i wspominają do dzisiaj z rozrzewnieniem. Niemniej polecam książkę, ponieważ jest to świetna kontynuacja serii. Bardzo polubiłyśmy się z bohaterami tej serii i chętnie będzie zapoznawać się z kolejnymi tomami, o ile są planowane!

Kocia Szajka nie próżnuje i po raz kolejny zapewnia młodym czytelnikom emocje i nawet trochę wzruszenia tym starszym, czyli nam, rodzicom. Tym razem bohaterowie książki sięgają do naszych wspomnień, gdy w telewizji królował Reksio, psi bohater dobrze nam znanej kreskówki.

Chociaż początkowo kocia ekipa rusza tropem członka rodziny jednego z kocich detektywów i ma to być raczej sentymentalna wyprawa, to jednak szybko przeradza się w iście kryminalną zagadkę. Kocia Szajka odkrywa, że w Studiu Filmowym w Bielsko-Bialej doszło do kradzieży oryginalnych taśm z odcinkami bajek o Reksiu!

Szybkie działania to domena tych detektywów, więc nie zwlekając ani minuty rozpoczynają kolejną sprawę, by odnaleźć złodzieja i skradzione odzyskać bajki.

Ta część była dla nas okazją do rozmów z dziećmi o bajkach naszego dzieciństwa. O tym jak powstawały, jakie budzimy emocje, jak bez Netflixa i Internetu czekaliśmy na ukochaną wieczorynkę. Miło było sięgnąć pamięcią do miodnych lat. Podobało nam się to połączenie, które pozwala powspominać i otworzyć przed maluchami drzwi do naszej przeszłości.

Kocia Szajka to kryminalny cykl dla dzieci, jednak tym razem Agata Romaniuk – autorka książek o kotach z Cieszyna – zaserwowała sentymentalną podróż dla rodziców. Komandos i spółka wybiorą się Bielska-Białej do wytwórni filmów animowanych. Morfeusz, jeden z kotów z Szajki, ma przypuszczenia, że jego ojciec grał w Reksiu i próbuje się czegokolwiek o nim dowiedzieć. Na miejscu okazuje się, że ktoś ukradł taśmy ze starymi filmami. Ich jedyne egzemplarze. Co się z nimi stało? Czy jeszcze uda się je odzyskać?

„Kocia Szajka i zaginione bajki” ma „zabójcze” tempo. Agata Romaniuk bardzo szybko przechodzi do istoty problemu, a samą sprawę koty rozwiązują "ino myk". W tym tempie gdzieś umykają działania śledcze. A raczej ten proces przebiega ekspresowo. Miałam wrażenie, że książka zdążyła się zacząć i już był koniec.

Motywacja sprawcy jest nieco dziwna. Można z niej wysnuć fajny morał o uczciwości itp., jednak mi nasuwa się wyłącznie: „Taki duży, a taki głupi.”

Trochę dziwny jest też wątek Morfeusza. Rozpoznaje on swojego ojca w filmie, a po chwili mówi: „Chodzi o to, że go nawet nie poznałem (…). I nie widziałem żadnych zdjęć”[1]. W takim razie zastawiam się, jak go rozpoznał. Jeszcze jedna kwestia nie daje mi spokoju. Bohaterowie filmów animowanych są narysowani. Czyli Morfeusz jest synem kocicy i rysunkowego bohatera? Jak to jest możliwe?

Chyba ta część podobała nam się najmniej z całego cyklu o Kociej Szajce – a wiecie, że go bardzo lubimy. Fajnie, że Agata Romaniuk opowiedziała co nieco o kocie Morfeuszu, jednak jego historia rodzi kilka dodatkowych pytań, które wymagają doprecyzowani. Do tego kwestia tempa akcji. O dziwo, w tym przypadku szybkie okazało się wadą. Przez tą opowieść przebiega się i nie ma miejsca na delektowanie się nią.

[1] Agata Romaniuk, „Kocia Szajka i zaginione bajki”, wyd. Agora, Warszawa 2024, s. 24.