Kochani, dlaczego się poddaliście?

Szesnastoletnia Laurel to wrażliwa dziewczyna, która nadal bardzo mocno przeżywa śmierć swojej siostry. May ze względu na swój wiek, charakter oraz sposób bycia stała się niejako niedoścignionym wzorem dla głównej bohaterki - Laurel podziwiała siostrę, a wręcz ubóstwiała ją, dlatego niezwykle ciężko jest jej pogodzić się z utratą ukochanej osoby. Dziewczyna nie może w pełni stać się sobą, ponieważ nieustannie porównuje się do siostry, która wprowadziła ją w świat dziewczęcych tajemnic, osnutych swoistą magią. May uwielbiała ryzyko, zawsze znajdując się na jego pograniczu. Z tego względu Laurel próbuje odnaleźć poczucie bezpieczeństwa w niekiedy niepewnym towarzystwie, imprezach i alkoholu, poszukując ukojenia w pisaniu listów do znanych, ale już zmarłych osób.

"Coś we mnie było zepsute i wiem, że ON to zauważył. Nikt nie mógł tego naprawić. Próbowałam być tak odważna jak May, być tak samo jasna, wolna i pełna gwiazd, ale nie umiałam. Nie byłam taka. A ON to widział. Otworzył drzwi do głębszej części mnie, gdzie byłam tylko młodszą siostrą, która nie mogła jej uratować ani nic zrobić." *

Główna bohaterka odznacza się, mimo wszystko, silną osobowością, ponieważ musi radzić sobie ze śmiercią siostry, której nie może do końca wybaczyć, oddaleniem się od taty, a także wyprowadzką mamy nieradzącej sobie z zaistniałą sytuacją. Przykre jest to, że w zasadzie zostaje sama ze swoim bólem, a rodzice zamiast wspierać ją, pogrążają się we własnej żałobie, zamykając w sobie i udając, że wszystko jest w porządku. Zachowanie matki Laurel wzbudziło we mnie największą złość, gdyż nie wyobrażam sobie, jak można opuścić własne dziecko ze względu na swoją słabość oraz nieumiejętność przezwyciężenia napotkanych trudności.

"Wiele rzeczy jest niesprawiedliwych. Możemy się albo o to wściekać przez całe życie, albo zrobić wszystko, żeby było lepiej, dzięki temu, co wiemy teraz." **

Tęsknota, wylewająca się z kartek tej powieści, zaczęła mnie wręcz fizycznie boleć. Smutek, żal oraz osamotnienie Laurel wzbudza współczucie, sprawiając, że niejednokrotnie miałam ochotę przytulić ją, a także wytłumaczyć, że powinna zaakceptować siebie taką, jaką jest, a nie porównywać się do starszej siostry, która zdecydowanie nie była ideałem. Dodatkowo przerażającą kwestią jest niewiedza rodziców i brak zainteresowania własnymi dziećmi. Zapewnienie podstawowych potrzeb i jakiekolwiek doglądanie pociech nie wystarczy, aby wyrosły one na pewne siebie, mądre i kochane jednostki. Należy interesować się życiem własnych dzieci, a nie jedynie czubkiem swojego nosa, bo w następstwie mogą właśnie wydarzyć się takie tragiczne sytuacje, jak w "Kochani, dlaczego się poddaliście?".

Cała historia jest godna uwagi, ponieważ uświadamia kilka kwestii, nad którymi warto pochylić się. Pewnym mankamentem okazał się dla mnie sposób narracji - lekko dziecinny i chaotyczny, co wynika zapewne z wieku Laurel, będącej narratorką. Z kolei pozytywnym oraz oryginalnym zabiegiem jest przedstawienie całej historii w formie listów do znanych osób, chociażby Amy Winehouse, Jima Morrisona, Janis Joplin, Kurta Cobaina czy Heatha Ledgera. Podejrzewam, że większość z Was będzie zachwycona powieścią napisaną w lekki sposób, jednocześnie przekazującą masę emocji, wzruszeń oraz wartościowych kwestii.

Przedstawiona historia przekazuje, że warto przemierzać oceany naszych obaw, bo po drugiej stronie stoi to, czego pragniemy. Nie wolno stać w miejscu, które wzbudza w nas nieustanną tęsknotę czy żal, bo każdy człowiek musi brnąć do przodu, pomimo wszelakich przeciwności, jakie los rzuca pod nogi. Trzeba walczyć o swoje i wykazywać się odwagą, nawet wtedy gdy wydaje nam się, że nie jesteśmy tego warci lub zdolni do wejścia na szczyt. Jesteśmy i musimy w to uwierzyć!

* cytat ze str. 172

** cytat ze str. 267

[Adres usunięty]

Książek na temat straty, samotności, bólu i rozpaczy jest mnóstwo, a lawina ich powstawania nie ma końca. W tym wszystkim znaleźć można książki o wszelakiej tematyce dotykające konkretnego problemu - w lepszej, lub gorszej formie. Debiutancką powieść Dellairy bez zastanowienia zaszufladkowałam właśnie do wyżej wymienionego grona, z góry zakładając, że nie pojawi się już taka książka, która mogłaby mnie pozytywnie zaskoczyć.

"Każde słowo ciążyło jak kamień spadający na dno jeziora."

Wszystko zaczęło się zmieniać, kiedy poznałam Laurel - główną, szesnastoletnią bohaterkę książki. Historia rozpoczęła się banalnie: na lekcji angielskiego nauczycielka poleciła napisać list do zmarłej, znanej osoby. Laurel rozpoczęła swoja przygodę z zadaniem od napisania listu do Kurta Cobaina, jednak nie oddała zadania. Rozpoczęła za to swoistą przygodę opisując swoje życie, ból i problemy ukochanym, nieżyjącym idolom.

Laurel ma za sobą trudny czas - straciła siostrę, a okoliczności wypadku zachowała dla siebie, nie chcąc nikomu wyjawić prawdy. Rodzice dziewczyny już dawno się rozstali, a po stracie May zamknęli we własnym świecie smutku, w rezultacie czego matka Laurel przeniosła się na kalifornijskie ranczo a życie dziewczyny rozciągnęło się pomiędzy domem ojca, a domem ciotki. Nikt nie zauważa pogrążonej w największym smutku nastolatki, powoli wycofującej się ze świata, która zdecydowanie woli obserwować, niż rozmawiać. Dellaira całkiem zmyślnie wykreowała Laurel na dziewczynę, która mimo strachu próbuje na nowo odnaleźć się w świecie, chociaż jej sposób rozumowania jest bardzo naiwny i prosty - co jednak ma swoją przyczynę w przeszłości. W porównaniu z postaciami drugoplanowymi, stanowiącymi doskonałe, nostalgiczne tło w postaci szalonej ciotki, pustego emocjonalnie ojca i wycofanej matki wszystkie obecne emocje nie dające Laurel spokoju widoczne są jak na dłoni.

"Nie chciałeś być idolem. Chciałeś tylko być sobą. I żebyśmy słyszeli muzykę."

Dellaira nie dokonała przewrotu w fabule - powieść epistolarna dla młodzieży pojawiła się już wielokrotnie. W całej tej typowości, znalazło się jednak miejsce dla powiewu świeżości, ponieważ Laurel swoje listy kieruje do znanych, aczkolwiek nieżyjących już artystów takich jak Kurt Cobain, Amy Winehouse, Jim Morris, Janis Joplin. Doszukuje się w ich życiu i śmierci pewnego powiązania, które finalnie zdobędzie mocny wydźwięk. Dziewczyna opowiada w listach o przeszłości i przyszłości, stopniowo się otwierając i ujawniając skrywane tajemnice, jednocześnie wprowadzając wiele wątków. Pojawiła się nowa przyjaźń, która chociaż nawiązana niezwykle szybko pozwoliła Laurel trochę odpocząć od nostalgii i smutku, dając przy tym posmak szalonego życia. W historii zagościł również lekki, ale wcale nie ckliwy i wymuszony wątek typowego zauroczenia. Chociaż największe uznanie wzbudził u mnie motyw rodzinny, ten przeszły z May w roli głównej. Siostrzane powiązanie między nią a Laurel okazało się nie tylko mocne, ale i toksyczne, przez co wpłynęło na młodszą z nich w sposób zupełnie inny niż można by przypuszczać. Laurel kochała swoją siostrę i wzorowanie się na jej czynach miało okazać się idealnym posunięciem - idealnym z założenia, w konsekwencji okazał się zupełnym przeciwieństwem.

Na początku podeszłam do książki bardzo sceptycznie. Lekki, niezobowiązujący styl autorki wywołał u mnie pobłażliwy uśmiech i nastawiłam się na typową opowieść dla młodzieży z wymuszonym morałem. Jednak im dalej czytałam, tym więcej wyłapywałam cudownych cytatów i wartościowej treści wplecionej w lekki styl, który przestał wydawać mi się taki prosty i nic nie znaczący.

"Pewne rzeczy okazały się zbyt smutne, by je wyjaśnić na przykładzie straty piłek."

"Kochani dlaczego się poddaliście?" to książka na zranioną duszę. Jest w niej coś takiego, co zmusza na chwilę refleksji. Co prawda nie jest to książka z najwyższej półki, ale z wystarczająco wysokiej, by czytać ją z dużym zaangażowaniem i poznać historię pełną bólu, straty, autodestrukcji i problemów dorastania. Jej prostota ma głębsze dno, niż się spodziewałam - w efekcie pojawiło się dosadne rozwiązanie historii. Dajcie jej szansę, naprawdę warto.

Uwielbiam wzruszające powieści. Czasami sama siebie pytam, dlaczego świadomie narażam się kończenie lektury z opuchniętym nosem i załzawionymi oczami, ale chyba nic nie jest w stanie zniechęcić mnie do takich książek. Po prostu uwielbiam, kiedy powieść wywołuje emocje - nawet jeśli ma być to smutek. Nie jest żadnym zaskoczeniem, że "Kochani, dlaczego się poddaliście" jest właśnie bombą emocjonalną. Rekomendacja Gayle Forman, a nawet sam tytuł to chyba wystarczająca podpowiedź...

Jeszcze niedawno Laurel miała rodzinę. Może nie była perfekcyjna, jednak istniała, a to już coś. Od śmierci siostry nic nie jest już jak dawniej - bohaterka krąży między domem ojca, a cioci. Mama dziewczyny wyjechała, aby na własny sposób radzić sobie żałobą. Kiedy jednak wszyscy wokół liżą rany, zagubiona dziewczyna zostaje całkiem sama. May była dla niej wzorem do naśladowania i najlepszą przyjaciółką, a kiedy jej zabrakło, wszystko rozpadło się na drobne kawałki. Czy Laurel będzie w stanie poradzić sobie ze stratą?

Książka pisana jest w formie listów. Nie byłoby w tym nic dziwnego, w końcu powieści epistolarne są bardzo popularne, gdyby nie adresaci. Autorką listów jest 16-letnia Laurel, która pisze do... zmarłych gwiazd. Wszystko zaczyna się od zadania domowego, a kończy na swoistym rytuale. Nastolatka pisze do różnych osób - Kurta Cobaina, Janis Joplin, czy Amy Winehouse. Nigdy nie oddaje jednak listów nauczycielce. Z czasem stają się one coraz bardziej osobiste i zaczynają przypominać pamiętnik, różnią się jednak tym, że mają adresatów, nawet jeśli nigdy do nich nie dotrą.

Książka przedstawiam nam nie tylko historię Laurel, lecz również May. Ta pierwsza z czasem staje się coraz śmielsza w swoich wyznaniach, a pisanie staje się formą terapii. Czytelnik niemalże zagląda w jej głowę, mając dostęp do najbardziej intymnych przemyśleń i wspomnień. Szybko zdajemy sobie sprawę, że śmierć bliskiej osoby to nie jedyna tragedia z jaką zmaga się nasza bohaterka. Wszystko zaczęło się o wiele, wiele wcześniej, kiedy jednak na światło dzienne wychodzi prawda, nie możemy nie być zaskoczeni.

"Kochani, dlaczego się poddaliście" to powieść utrzymana w klimacie "Charliego". To historia skierowana przede wszystkim do młodzieży, jednak nie została przesłodzona, więc z pewnością przypadnie do gustu również starszym czytelnikom. Pokazuje, że wiek dojrzewania, to nie tylko radość i beztroska, lecz również zagubienie i popełnianie błędów, których czasami nie da się naprawić. To gorzka i prawdziwa historia, a autorka nie boi się kontrowersyjnych tematów. I wiecie co? Właśnie dlatego jest tak znakomita!

Bardzo cieszę się, że "Kochani, dlaczego się poddaliście?" doczekało się polskiej premiery. Tytuł przykuł moją uwagę już przy zagranicznych recenzjach i miałam rację - to powieść naprawdę warta uwagi. Z pewnością nie żałuję, że bo nią sięgnęłam, a i Wam gorąco polecam tę lekturę. Naprawdę warto - nawet jeśli nastoletnie lata macie już z sobą.